𝐖𝐢𝐥𝐥𝐢𝐚𝐦𖤐ˊ˗❄️

เขาพยักหน้า เสริมไปว่าเจ้าตัวก็ยังไม่รู้จะมาเมื่อไหร่, ที่เคยบอกไว้ว่าต้องเข้าเมืองหลวงก็เลยคงยังต้องเป็นไปตามเดิม ปลายนิ้วก็ลูบแก้วไวน์ที่เริ่มสูญเสียความเย็นไป นัยน์ตาก็สะท้อนมหาสมุทรนั้น เวลาเงยมองท้องฟ้า, อลิสคิดอยู่บ่อย ๆ ว่าคนสองคนจะวนกลับมาพบกันได้ในรูปแบบไหนบ้าง บนโลกใบนี้ที่แคบแต่ก็กว้างใหญ่ วันเวลาและความทรงจำที่ทำให้คนบางคนเลือนลางอย่างน่าใจหาย “ …ดีแล้วที่ไม่หายไป ” ดีแล้วจริง ๆ ถ้ายังอยู่ในความทรงจำ, ท่ามกลางผู้คนที่เดินสวนนับพัน พอคนสองคนสบตากัน ก็คงบังเอิญพบพานอย่างที่เขาเพิ่งจะนิยามไปว่าน่าประหลาดใจ | อลิสเอียงศีรษะน้อย ๆ คิดว่าคุณคงรู้ลิมิตตัวเอง แต่ก็พิจารณาว่าควรจะเอ่ยปากเรื่องไวน์เสียหน่อย, ก่อนคนที่ระบุว่าตัวเองคออ่อนจะเมาเกินไป ตอนนั้นเองที่แสงไฟหรี่ลง วินาทีนั้น เขามีร่องรอยคล้ายงุนงงผุดขึ้นมาบนสีหน้า ก่อนประกายเบาบางจะพอเห็นได้ขึ้นมา—และแผ่ขยายออกไปในดวงตาคู่นั้น มันสะท้อนเปลวไฟที่สั่นไหวอยู่พักใหญ่ นานพอที่จะรู้ตัวว่าหัวใจกำลังเต้นเป็นจังหวะอันอ่อนโยน อลิสไม่ได้เกลียดวันเกิด แต่ก็ไม่เคยคาดหวังอะไรจากมัน แค่วันหนึ่งที่ผ่านไป, มีแค่เขาที่เอ่ยสุขสันต์วันเกิดให้ตนเอง เพราะแบบนั้นตอนมองเค้กถูกวางลงพอดีตำแหน่งตรงหน้า รอยยิ้มเลยคลี่ออกมา กับนัยน์ตาโค้งลงน้อย ๆ อ่อนโยนจนแทบละลายไปกับแสงไฟ สุดท้าย—ก็หลับตาลงชั่วครู่ ไม่ได้นานนัก แต่ก็ไม่ได้สั้นจนทำไปแบบนั้น คนไม่ค่อยคาดหวังก็คงมีพรที่อยากขออยู่บ้าง แล้วจึงลืมตาขึ้น เอนตัวเข้าไปใกล้ ใช้ลมหายใจแผ่วเบาแค่พอเป่าให้เปลวไฟเล็ก ๆ นั้นดับลง ก่อนจะหัวเราะแผ่ว “ …ฉันไม่ได้ฉลองวันเกิดมานานแล้ว ” เป็นประโยคเรียบง่าย, เจือรอยยิ้มบาง ๆ ไว้ ทั้งเค้ก คำอธิษฐาน ที่มคนหลายคนอวยพร มอบของขวัญ หรือทำอะไรให้แบบวันนี้ด้วยก็ตาม นานมากเสียจนอลิสก็จำไม่ได้ว่าครั้งสุดท้ายคือเมื่อไหร่ วินาทีแรกเลยนึกไม่ทันด้วยซ้ำไปเท่าไหร่ว่าสิ่งนี้มีไว้เพื่อมอบให้ตัวเอง และมันไม่ใช่คำตัดพ้อแต่อย่างใด “ ขอบใจ ” ก็แค่ประโยคบ่งบอกว่าตอนนี้ วันนี้—เป็นอีกครั้งที่เขาได้รู้ว่าอลิส ฮัลลาร์ดเป็นคนโชคดีแค่ไหน แม้คนพูดน้อยจะสรุปทุกอย่างออกมาได้แค่คำสองคำที่คุณคงได้ยินจนเบื่อไปแล้วนั่นก็ตาม

เขายกมือเท้าคาง รอยยิ้มยังไม่จางหาย มองอากัปกริยาของอลิสตั้งแต่สั่งเสร็จยันหันมาถามตนไป ”ก็แค่มีความสุขครับ“ พูดออกมาง่ายๆ หากแต่รู้สึกเหมือนภายในที่กำลังปั่นป่วนมีเปลวไฟเล็กๆ แทรกตัวอยู่ ปลายนิ้วเคาะโต๊ะเป็นจังหวะ ก่อนจะโค้งมุมปากสูงขึ้นอีกเป็นรอยยิ้ม ถ้าไม่ใช่เพราะมันไม่มีทางเป็นไปได้ ก็อยากจะลองพาอลิสนั่งไทม์แมชชีนไปเห็นตัวเองในอดีตอยู่เหมือนกัน ตัวเขาในตอนนั้น คงยิ่งทำให้คนตรงหน้าไม่เข้าใจเข้าไปใหญ่ พลางเสริม “ตอนอยู่อังกฤษ ผมก็ให้รางวัลตัวเองแบบนี้แหละ” “กินอะไรดีๆ คนเดียว” “ฟังเพลง” “มองวิว” มีแค่ฉากหลังที่เปลี่ยนไป ส่วนฝั่งตรงข้ามก็ไม่มีใครในทุกวาระโอกาสฉลอง เป็นวิธีอยู่กับตัวเองของเขาอย่างหนึ่ง เพราะงั้นพอรู้สึกได้ว่ามีคุณอยู่ด้วยจริงๆ ตอนนี้ก็เลยอยากยิ้มออกมา “แล้วอลิสล่ะครับ“ “ก่อนมาที่เพอลิแกนก็ทำเพลงไปเรื่อยๆ เหรอ?” ใช้ชีวิตยังไง อยู่กับใคร ทำอะไร พอเป็นเรื่องของคนตรงหน้า ก็ดันอยากรู้ไปเสียหมดเลย

เสียงเรียก วินาทีที่สบตา องศาของมุมปากที่วาดโค้งให้กัน แค่เพียงเท่านั้น, นัยน์ตาเขาก็อ่อนโยนลงอย่างไม่อาจห้ามได้ คำอธิษฐานไร้เสียงนั้นคงถูกใครบางคนรับฟัง จะเป็นเทพธิดาแห่งคิมหันต์ พระเจ้าที่อลิสไม่เคยสวดขอพรสักครั้ง หรือดวงดาวพวกนั้นก็ตาม เพราะท่ามกลางสีขาวโพลนอันแสนสะอาด และอากาศที่ทำคนตัวเย็นต้องแอบซุกหน้ากับผ้าพันคอเสียไม่รู้กี่ครั้ง สีสันของคุณนั้นคล้ายกับทำหน้าที่เป็นแหล่งพักเล็ก ๆ ของนักเดินทางยามสะท้อนบนลงเงาภาพหิมะเหล่านั้น “ —อ่า ” เสียงฮัมแผ่วเบาตอบกลับไป กับนัยน์ตาที่หลุบลงมองกระต่ายบูดเบี้ยวในมือนั้น แล้วก็เป็นอีกครั้งที่อลิส ฮัลลาร์ดหลุดขำ จะด้วยรูปร่างพิลึกพิลั่น หรือการกระทำถามเองตอบเองนั้นก็ตาม และก่อนที่คุณจะได้ถามหรืองอแกับเสียงขำสั้น ๆ นั้น มือเรียวยาวก็ดึงแผ่วเบา ก่อนเจ้าตัวจะนั่งลงบนพื้นที่เต็มไปด้วยหิมะ และโดยไม่เอ่ยอะไรสักคำ มือเขาก็เริ่มโกยหิมะขึ้นมาปั้น—ด้วยสีหน้าอมยิ้มจาง ๆ คล้ายกำลังอารมณ์ดี อาจจะเพราะมีดวงตาคุณเฝ้ามองอยู่หนึ่ง กับดวงตาผิดหลักสมมาตรของกระต่ายในมือนั้นก็ได้ ลมหายใจถูกเป่าเป็นไอบางออกจากปาก ไม่รู้หรอกว่ามองอีท่าไหนผู้ชายวัยยี่สิบกลาง ๆ ถึงกลายเป็นกระต่ายไปได้, หรืออาจจะพอเข้าใจ—แม้คงไม่ใช่แบบเดียวกันก็ตาม พลันก็ลอบคิดในใจ งั้นคุณเป็นประมาณไหนดีนะ …สุนัขสักตัวดีไหม ก็เหมาะอยู่นะ, อิงท่าทีตาหยีในบางครั้ง กับวิธีที่คล้ายเพื่อนขนฟูอยู่บ้างในบางที แต่พอนึกถึงท่าทางเจ้าเล่ห์และรอยยิ้มกวน ๆ ในหลายครั้ง รวมถึงความอ่อนไหวในหลายมุมที่ได้สัมผัสมานั้น—ก็พลันรู้สึกว่าอาจจะไม่ได้ตรงกันเสียทุกอย่างขึ้นมา แต่ก็ อืม ต้องหมานั่นแหล่ะ เพราะแบบนั้น เจ้าตัวเลยก้มหน้าก้มตาปั้นไป นานพอให้คุณเริ่มบ่นได้ถ้าอยาก จิ้งจอกหิมะที่ไม่ได้ดูดีไปกว่ากันมากก็เลยประกอบร่างสำเร็จบนมือเขา ถูกยกขึ้นไปวางเทียบข้าง ๆ ด้วยตายิ้มแป้นที่ดูน่ารักน่าตีอยู่บ้าง—อย่างน้อยก็สำหรับคนปั้น “ นาย ” ก็อลิสหิมะในมือคุณนั่นคงเหงา ถ้าต้องถูกวางเดี่ยว ๆ อยู่ตัวเดียวจนสิ้นฤดูกาล เพราะงั้นก็คงดีกว่าถ้าจะวางคุณไปข้าง ๆ อย่างน้อยก็คงได้อยู่ด้วยกันจนกว่าจะสิ้นฤดูกาล เป็นชั่วนิรันดร์ของหิมะบูดเบี้ยวสองก้อนแล้วกัน เป็นแบบนั้นนั่นล่ะ