A R Y

سه تا از بهترین آدمایی که تو عمرم شناختم

✅پهلوى يك چيز را بسيار خوب بلد است؛ بازى در شطرنج بین‌الملل ⬅️تاریخ گواه بسیار دارد، و پهلوی این را اثبات کرده! بازپسگیری آذربایجان از شوروی، کنترل بازار نفت با اوپک، ماجرای خرید ذوب آهن از شوروی، ماجرای خرید فانتوم‌ها از ایالات متحده، قرارداد الجزایر، بازپسگیری جزایر سه‌گانه از انگلستان و… به جز در مورد اول که احمد قوام کنار شاه بود، در باقی موارد آریامهر فقید یک تنه امور را مدیریت کردند. در تمام موارد هم صبر استراتژیک و اقدامات مدیریت شده و غیر عجولانه سر لوحه کارشان بود. سبک پهلوی اقدام-صبر(نتیجه)-بررسی-اقدام است. اوج کارکرد این تاکتیک در ماجرای اروندرود و قرارداد ۱۹۷۵ الجزایر است. جایی که هیچ نمود بیرونی در ظاهر نداشت، و ببیننده‌ی عام به یکباره شاهد قرارداد بود. (بماند که نسل ۵۷ هیچوقت نفهمید که چه کار عظیمی شد که آن شد! و میگفت خب قرارداد امضا کردن چیه مگه!!) به نظر میرسه رضا شاه دوم نیز به همین سبک در این انقلاب پیش میرود. عجولانه برگه‌های خود را نمیسوزاند! همانطور که برای فراخوان قیام صبوری کرد، تلاش کرد، ممارست و مبارزه کرد؛ و در زمان مقتضی از کارت خود استفاده کرد. (که اگر نبود شقاوت رژیم درکشتار بی‌رحمانه همان ۱۸و۱۹ دی کار تمام بود) ✅باز هم تکرار میکنم، شاه دو چیز نیاز دارد زمان و حمایت! در اختیارش بگذاریم؛ ایران رو پس میگیریم نه فوراً ولی حتماً پاینده ایران #جاویدشاه

شاه آخرین مهره‌ای است که باید حرکت کند. چون اگر در آن لحظه خطایی رخ دهد، ممکن است کل بازی از دست برود. شاهزاده رضا پهلوی سال‌ها پیش یک پرسش مهم مطرح کرد: «شما از نهاد پادشاهی چه انتظاری دارید؟» اگر پادشاهی می‌خواهید، پادشاه نباید مسئول اجرای امور روزمره باشد. در هر جامعه‌ای کمبودها، اشتباهات و نارضایتی‌ها وجود دارد. اگر قدرت اجرایی در دست شاه باشد، همه ناکامی‌ها دیر یا زود به نام او نوشته می‌شود و همان نهادی که باید مایه ثبات باشد، به هدف حملات سیاسی تبدیل خواهد شد. اگر حکومت اجرایی می‌خواهید، آن مسئولیت بر عهده رئیس‌جمهور و دولت است. اما نکته مهم‌تر جای دیگری است. در این ۴۷ سال، بسیاری از مخالفان جمهوری اسلامی سخن گفتند، نقد کردند و تحلیل نوشتند؛ اما کمتر کسی حاضر شد تمام اعتبار، آبرو و سرمایه سیاسی خود را روی میز بگذارد، فراخوان بدهد و کمک بخواهد و مسئولیت آن را بپذیرد. چون هزینه شکست سنگین است. رضا پهلوی این کار را کرد. کسی اعتبار خود را بی‌محابا خرج نمی‌کند. او این مسیر را انتخاب کرده، چون به پیروزی ملت ایران باور دارد؛ باوری که حاصل محاسبه، تجربه و شناخت جامعه ایران است. و مسئولیت ما چیست؟ فارغ از سلیقه‌ها، گرایش‌ها و اختلاف‌های سیاسی، باید از نقطه‌های مشترک خود محافظت کنیم. ملت‌هایی که در تاریکی راه خود را پیدا می‌کنند، پیش از هر چیز حول یک نماد، یک امید و یک مسیر مشترک متحد می‌شوند. نور را نمی‌توان در پراکندگی پیدا کرد، و بدون یک رهبری هیچ وقت ملتی در جنگ پیروز نخواهد شد هر وقت ناامید شدید، بدانید که شاه آخرین مهره ای بود که حرکت کرد و یقینا به پیروزی ایمان داشت و مهمتر از همه دنیا ما را میبیند که اگر این حرکت به ثمر نرسد کل بازی نابود میشه در نتیجه یا همه میمیریم ، یا آزادی را با هر قیمتی به دست می آوریم…