جمجمه

در ستایش خودکشی، آن مرد که هرگز زندگی نکرده بود در شکوه خودکشی چنین سروده بود: خودکشی هرگز کافی نیست، باید کاری کرد که هرگز به دنیا نیامده باشی.

آبا و اجداد تو را گاییدم عبا و عمامه‌ات را گاییدم گویند سیّدی تو مجتبی محمد و تو را هر دو گاییدم

@ghazal_e_naab ببین حتی فقیرترین آدما هم به بدبختی من نیستن. یعنی من ته دنیام :))

@Aferican45 تو ژانر اشتباه شرکت کردی. این دیر اومدن و زود رفتن مال بجه پولداراست😂

من پس از عمری کُس‌ندیدگی، رأس ساعت ۴۰ سالگی تونستم کُس بکنم و الان که می‌بینم چیز خاصی نبود، فقط یه کُس خیس و لزج بود که خدا نفر پیش از من کرده بودنش.

حتی فوتبالم منشاء تکاملی داره ولی حوصله ندارم واسه شما میمون‌های کون‌اخرایی توضیح بدم.

تقریبا همه‌چی در کثافت‌ترین حالت خودشه.

اما برای همه‌چیز دیر شده، دور شده. زندگی به من مجبور شده. حتی کُس، این موجودی لای‌پای نصف جهان از من مهجور شده. کُس که در دسترس هر ساپینس کیرداری‌ست عمری از من ممنوع شده. به‌من نگو زندگی ادامه دارد، در ادامه؛ زندگی بیش‌از پیش سوت و کور شده.

وسط ناکجای توییتر نمی‌دونم چه غلطی می‌کنم. دیگه حرف مشترکی نمونده، پیری بد گریبانمو گرفته.

اما بی‌حوصلی واقعیت زندگی من بود. چیزی دل مرا نمی‌برد، نه برای مدتی درخور. زن‌ها با پوست سفید و کون مرغوب مرا بشدت جذب می‌کردند اما با چشم بهم‌زدنی تبدیل به کالبدی لوچ و بی‌معنا می‌شدند. زن‌ها، آن زن‌های مجازی بازیچه بی‌حوصلگی من بودند، من که بنظر می‌رسید قربانی این داستانم.

باید جربزه داشت و به سیاهی نگاه کرد، بی که بهانه آورد. باید گذاشت روان از هم بگسله. باید عطای امید رو به لقاش بخشید.

فکر اینکه عسل بعد از تحمل دو هفته آوارگی و وحشت و گرسنگی، با رنج و درد مرده؛ منو به فروپاشی می‌رسونه.

این پاکستان چرک و کثیف چطور یهو مث موش فاضلاب سردرآورد. کیرم تو یونیفرفت عاصف.

آیا پنجره را که می‌گشایی، بلبل‌خرمایی زیبا بر شاخه درخت خانه‌ات چهچهه می‌زند؟ نه؟ پس کیرم دهنت.

دلم برای میلف مو قرمز باریستا تنگ شده، باید دلو بدریا بزنمو برم بگم درسته کون نداری ولی باحالی.

@azaarkk ناامید کننده نیست، بگای ابدی رفتیم خانم.

یهو تو دلم خالی میشه، پر میشم از حس اینکه اوضاع از هر نظر نا امید کننده‌ست.

پسر اینا واقعا پنهانی با هم توافق کردن ولی هیچ کدوم خایه ندارن قدم اول رو بردارن. کیرم تو چش و چالت ترامپ، فقط مونده بود تو به آخوند کون بدی. امیدوارم سنا کونت بذاره.

اما ترجیح می‌دادم کیرم را به آن‌ها نشان دهم. مردمی که زبان مرا، جهان مرا نمی‌دانستند. هیچ‌چیز بامعنایی در من نبود و آن‌ها چون کودکی که از پستان مادر شیر می‌خورد به معنا محتاج بودند. آن‌ها برده معنا بودند، باید برای چیزی تقلا می‌کردند وگرنه ناگهان فرومی‌ریختند، از هم می‌گسیختند.

فلسفه پوچ گرایانه قدیمی شده دیگه، من دچار فلسفه کیرگرایانه شدم، همه چیز حس کیر بودن میده بهم

نمی‌شود به کسی که همه‌ی خاطراتش را از دست داده گفت انسان. زمان حال فقط نقطه‌ی اتصال گذشته به آینده است و به تنهایی بی‌معنی است. ـ خاطرات یک آدم‌کش