Alireza Kazemi

من بنظرم ۳ تا سناریو ممکنه رخ بده: ۱. سناریوی نسبتا خنثی: سران نظام در توهم قدرت فکر میکنن میتونن امتیاز بگیرن و امریکا فهمیده که امیدی نیست و باید کار رو اساسی یکسره کنه. بنابراین این آتش‌بس صرفا تاکتیکی هست برای زمان خریدن که امریکا و اسرائیل نفس تازه کنن و مقدمات حمله سنگین یا حتی مستقیما حمله زمینی رو فراهم کنن معیار سنجش این سناریو: تحرکات هوایی و جابجایی های لوژیستیکی امریکا و اسرائیل. تکرار بازی‌های مسخره در مذاکرات قبلی مثل تعویق، تاخیر و بهانه تراشی. ۲. سناریوی سیاه: واقعا ترامپ از شرایط جنگ و تنگه هرمز خسته شده و ادامه جنگ به هزینه مالی و سیاسی‌اش نمی‌ارزه. بنابراین از این آتش بس بدنبال رسیدن به توافق هست. ج.ا هم همون رویه سابق رو با اندکی تعدیل می‌خواد طی کنه بدلیل نباختن به امریکا مغرور تر از قبل میشه. اما درگیری ج.ا و اسرائیل احتمالا ادامه خواهد داشت ولی ترامپ دیگه اهمیتی نمیده. معیار سنجش: آتش‌بس به تفاهمی بین امریکا و ج.ا منجر می‌شه که توش، تنگه هرمز باز میشه و ج.ا احتمالا فقط هسته‌ای رو محدود و ۴۰۰ کیلو رو تحویل می‌ده. امریکا به شکل محدودی تحریم‌هارو برمی‌داره. اسرائیل اما در توافق و مفادش نقش پررنگی نداره. ۳. سناریوی تا حدی مثبت: افراد باقیمانده در راس ج.ا به یه عقلانیت نسبی برای حفظ جان و منافع رسیدن و قصدشون تغییر رویه ج.ا هست. بنابراین واقعا دنبال بستن تفاهم‌نامه و دست کشیدن تدریجی از ماجرا جویی و تروریسم و غرب ستیزی هستن. اما اجرای این سناریو در داخل وقتی دست بسیجی‌های دو آتیشه اسلحه دادن ممکن نیست. بنابراین پلنشون این می‌شه که برای داخل حرف از پیروزی و تحمیل مفاد تخیلی به امریکا بزنن تا بسیجی مسلح رو راضی به تحویل سلاح و برگشتن به خونه بکنن و همزمان بعد در یک بازه زمانی شاید ۱ تا ۳ ساله یک سری تغییرات اصلاحی در ساختار ج.ا بدن تا اون هویت اسرائیل‌ستیزی و غرب‌ستیزی رو ازش جدا کنن. مثلا طی یک سری انتخابات نمایشی که توش چهره های جدید با وعده های پر زرق و برق از همین اهداف (آزادی زندانیان سیاسی و شورایی کردن رهبری و پایان دادن به مخاصمه با امریکا و اسرائیل و ...) در کنار چهره‌های منفور و ترسناک مثل رئیسی‌ها، این شعارها منجر به جذب مشارکت توسط مردم می‌شه. اینطوری جا انداختن و عمل به این شعارها عملی و ممکن میشه طوریکه: ۱. مردم حس کنن ج.ا رو دارن عقب میدن و این تغییر رو خواسته اون‌ها داره باعث می‌شه و مشروعیت به نظام برمی‌گرده. ۲. عرزشی و بسیجی افراطی توی مسیر انتخابات و فرآیند کنترل پذیرتری راضی با تغییر گفتمان ج.ا روبرو می‌شه. اینطوری الیگارشی و تکنوکرات هم سر سفره و منافع قدرت میمونه و هم بقاش رو تضمین میکنه (از محاکمه قضایی یا مرگ به دست مردم یا نیروی خارجی نجات پیدا می‌کنه). معیار سنجش: آتش بس به توافقی منجر میشه که توش ج.ا هسته‌ای و موشکی و نیابتی رو کلا محدود یا حذف کنه، تحریم های امریکا هم برداشته بشه، چون حل مسئله اقتصادی برای کنترل مردم و پایداری داخلی سیستم بدون رفع تحریم‌ها ممکن نیست.

این «شعر»، دقیقا همونقدر «شعر» هست که #رضا_پهلوی ، «اپوزوسیون» هست!!🫥🫥

پاشنه آشیل نیروی ملی در همه این سال‌ها فقدان امکانات مالی بوده است. نیروی ملی نمی‌خواهد و نمی‌تواند از نظر مالی وابسته به دولت‌های خارجی و نهادهای بین‌المللی باشد، جریان‌های ضدملی و‌ پنجاه‌و‌هفتی در این راه مانعی ندارند و با این‌بودجه‌ها نقشی بسیار بیشتر از وزن اجتماعی خود بازی کرده‌اند. وابستگی به ثروتمندان ایرانی نیز مشکلات خود را دارد. نخست به لحاظ تاریخی ثروتمندان ایرانی نخواسته و نتوانسته‌اند منابع مالی مورد نیاز جنبش ملی را در اندازه‌ای که برای پایین کشیدن نظام ‌اسلامی مورد نیاز است تامین کنند. دوم اینکه حتی در صورت عملی شدن این مسئله در صورت نبود پروسه تامین مالی که بر کمک‌های خرد اما وسیع متکی باشد به جمع اندکی قدرت زیادی برای اعمال نظر و نفوذ می‌دهد. نیروی ملی به رهبری شاهزاده رضا پهلوی امروز توان‌بسیج توده‌ای دارد. این‌توان بسیج توده‌ای برای تبدیل شدن به پیروزیهای سیاسی نهادی نیازمند تامین مالی منابع خرد از جمعی وسیع است تا هم بتواند با توان مالی جمهوری اسلامی و دیگر جریان‌های پنجاه‌و‌هفتی رقابت کند و بساط فتنه ۵۷ را از ایران جمع کند و هم اینکه در مقابل دولت‌های خارجی، نهادهای بین‌المللی، و ثروتمندان دارای استقلال رای باشد. تمامی جنبش‌های توده‌ای ضدسیستم از جمله جنبش مگا در حزب جمهوریخواه با این شیوه تامین مالی توانستند بر‌رقبای خود که امکانات نهادی بیشتری داشتند غلبه کنند. از قضا این شیوه تامین مالی سالم‌ترین و شفاف‌ترین شیوه تامین مالی نیز هست.

گارد جاویدان سیاه پوشان لندن و گلاسگو

گارد جاویدان سیاه پوشان لندن و گلاسگو

از داخل کوزه‌ای حاوی پنج تیله قرمز و پنج تیله آبی، یک تیله‌ی تصادفی بیرون می‌آوریم. تیله را به داخل کوزه بی‌می‌گردانیم اما رنگ تیله، هر چه بود، تیله‌ای دیگر به همان رنگ به کوزه اضافه می‌کنیم. این کار را هزار بار تکرار ‌کنیم. نتیجه نهایی، کوزه‌ای پر از تیله‌های هم‌رنگ خواهد بود و تعداد بسیار کمی از رنگ مخالف. این مدل به کوزه‌ی جورج پولیا معروف است (Pólya Urn Model). بعد از هزاران بار تکرار این آزمایش، الگویی به‌دست آمد که پنج تیله‌ی تصادفی اول، تعیین کننده‌ی نتیجه رنگ تیله‌ها در انتهای آزمایش بوده‌اند. این مدل بسیار مورد توجه مهندسین افکار عمومی قرار می‌گیرد، چرا که تزریق و القا باور مورد نظر، کافیست در مراحل اول انجام شود و در ادامه به روندی خود‌‌تقویت‌کننده تبدیل می‌شود. اما مرحله بعدی پروپگاندا، جاییست که بر اساس نتیجه نهایی رنگ تیله‌ها، استنتاج شود که این کوزه از ابتدا یک رنگ بوده‌است و همین قرائت، در حافظه جمعی ثبت شود. #پاینده_ایران_سربلند_ایرانی

نامه‌ی منوچهر بختیاری به شاهزاده رضا پهلوی به نام خاک پاک ایران و ملت دربند ایران اینجانب در سال ۹۸، در اوج خیزش مردم، هنگامی که فرزند برومندم پویا را برای آزادی ایران از دست دادم، در گفتگو با شما سوگند خوردم؛ سوگندی که به‌عنوان کاوه آهنگر تا آزادی جان، برای آزادی ایران، بازگشت نهاد شاهنشاهی و حاکمیت به مردم بجنگم. با بیشترین هزینه‌ها و تاوان‌ها، در طی سال‌ها حتی یک قدم به عقب برنداشتم. این سوگند را با هفت سال زندان، شکنجه، انفرادی و از دست دادن زندگی و خانواده‌ام عمل کردم؛ بهایش را با گوشت و خون و جان پرداختم. اما امروز، با گذشت زمان، حقیقتی روشن‌تر از همیشه پیش روی ماست. در میان مدعیان پادشاهی‌خواهی، این شما هستید که بیش از همه به آنچه سوگند خوردید و به نهاد شاهنشاهی پشت کرده‌اید. ما از حاکمیت مردم دفاع می‌کنیم، بر پایه قانون اساسی مشروطه؛ قانونی که نیاکان ما، همچون سردار اسعد بختیاری‌ها، تا پای جان برای آن ایستادند. اما شما همان قانونی را که به آن سوگند خوردید نادیده گرفتید و خود را «پدر» نامیدید. دموکراسی نوین همان حاکمیت مردم است؛ یعنی خواست و اراده مردم بر هر چیز مقدم است. ما جنگیدیم، هزاران کشته دادیم تا تصمیم‌گیرنده مردم باشند، نه تحمیل اراده فردی. نمی‌توان از دموکراسی سخن گفت، اما صدای منتقدان را با برچسب «نفوذی» خاموش کرد. شما به‌عنوان رهبر انقلاب ملی، پیش از هر چیز باید با مردم صادق باشید. اما متأسفانه تنها صدای اطرافیانتان را می‌شنوید؛ کسانی که به دنبال سهم‌خواهی و قدرت‌طلبی هستند و اهداف خود را در قالب «دفترچه گذار» با استفاده از نام و جایگاه شما به مردم تحمیل می‌کنند، در حالی که کمترین هزینه‌ای برای آزادی ایران نپرداخته‌اند. رهبری مردمی که زیر سلطه رژیمی مسلح هستند، با نشست‌های خارجی، عکس گرفتن و دیدار با سرمایه‌داران محقق نمی‌شود. مردمی که مقابل اسلحه و تیربار نفس می‌کشند، مطالباتشان سرمایه‌گذاری فردای ایران نیست. آزادی با برنامه‌های کلی و مبهم به دست نمی‌آید. من به‌عنوان کسی که فرزندش را برای آزادی ایران از دست داده، و سال‌ها با جان، خون و مال خود و خانواده‌اش هزینه داده، از درون زندان‌ها و میان زندانیان سیاسی، از شما می‌پرسم: برنامه‌تان برای سرنگونی رژیم چیست؟ آیا برنامه عملی و سازوکاری برای این کار وجود دارد؟ اگر هست، اکنون که رژیم در ضعیف‌ترین وضعیت است، چرا اجرا نمی‌شود؟ در خیزش‌ها، مردم به میدان آمدند، گلوله خوردند، کشته شدند، زندانی و شکنجه شدند و اعدام شدند. ده‌ها هزار خانواده داغدار شدند و صدها هزار نفر بازداشت شدند. چه حمایتی از این مردم شد؟ چرا پیام‌های نیروهای داخل بی‌پاسخ ماند؟ مردم همه‌چیزشان را دادند. آیا فقط آن باقی مانده بود که شما نیز پا به میدان بگذارید؟ وعده دادید که در تدارک آمدن به ایران هستید. رهبر یا وعده نمی‌دهد، یا اگر بدهد، عمل می‌کند. آیا می‌توان برای آزادی به بیگانه تکیه کرد؟ به کسانی که یک روز مردم ایران را تهدید می‌کنند و روز دیگر با همان حکومت مذاکره می‌کنند؟ هر بیگانه‌ای منافع خود را در اولویت دارد. ما باید بر خود تکیه کنیم. چرا از ضعف رژیم که زیر فشار خارجی است استفاده نمی‌کنید و وارد عمل نمی‌شوید؟ آزادی بدون هزینه به دست نمی‌آید، اما این هزینه نمی‌تواند همیشه از جیب مردم پرداخت شود. چرا طی این سال‌ها هیچ سازماندهی واقعی شکل نگرفت؟ چرا حمایت مؤثری از زندانیان سیاسی و خانواده‌هایشان نشد؟ چرا ارتباط پایداری با داخل برقرار نشد؟ و بدتر از همه، صدای مبارزان داخل—زندانیان سیاسی و دادخواهان—نه‌تنها توسط رژیم، بلکه توسط اطرافیان شما نیز خاموش شد. صدایی که زندان و شکنجه نتوانست خاموش کند، با بایکوت و حذف رسانه‌ای خاموش شد. ما حمایت نکردیم که همان ساختار سرکوب در خارج بازتولید شود. حمایت نکردیم که نیروهای مستقل و میهن‌پرست حذف و تخریب شوند. حتی خانواده‌هایی که بیشترین هزینه را داده‌اند، از این تخریب‌ها در امان نمانده‌اند. چرا در تجمعات خارج از کشور جای تصاویر جانباختگان خالی است؟ حمایت از زندانیان سیاسی کجاست؟ اگر هدف آزادی ایران است، این مسیر از مردم می‌گذرد، نه از پروژه‌های رسانه‌ای بیرونی. این یک هشدار است، نه یک درخواست. وعده‌های بی‌پشتوانه و عملیات فریب، مانند ادعای «۱۵۰ هزار نیروی ریزشی» یا «ارتش گارد جاویدان»، فقط جان مردم را به خطر می‌اندازد. امید کاذب مردم را به مقابله با گلوله می‌فرستد و ناامیدی پس از آن سرمایه اجتماعی را نابود می‌کند. ایران با پروژه‌های مصنوعی آزاد نمی‌شود. اینجا گلوله واقعی است، زندان واقعی است، اعدام واقعی است. مردان و زنانی که ایستاده‌اند واقعی‌اند و هزینه‌هایی که می‌دهند واقعی است. ادامه👇

Whether or not Europe stands with us, whether or not your journalists do their jobs, whether or not your politicians demonstrate the courage to act, I will fight for my people and my country.

هلند ابتدا پادشاهی بود، سپس جمهوری شد. بعد از ۲۱۴ سال بی‌ثباتی، در سال ۱۸۱۵ دوباره به پادشاهی بازگشت. از آن زمان به بعد، این کشور به یکی از باثبات‌ترین و مرفه‌ترین ملت‌های جهان تبدیل شد.

جشن ازادی ایتالیا از فاشیسم مشاهده میکنید که یک پرچم ایتالیا نیست و در جواب اینکه مردممون کشتن فاک نشون میدن واقعا اروپا عالی

برای سرعت‌ بخشیدن به سقوط حکومت، هراس مردم از آينده را کاهش دهید. لازمه‌اش پرهیز از افراط‌گرایی در هر نوع تفکر تمامیت‌خواه است. ایرانی‌ای که خود را ایرانی‌تر می داند، ترسناک‌ است. ففط "زن، زندگی، آزادی" ضامن آینده‌ای روشن است. خون ژینا و نیکا و کیان و آیلار و ... را هدر ندهیم.

خالم رو همیشه من بردم واسه درمان همیشه میگه تو دختر منی تموم روزای جراحی وشیمی درمانی و رادیوتراپی باهاش بودم حتی موهاش رو بعد اولین شیمی درمانی خودم زدم روزایی که حالش بد بود دلقک ترین آدم زمین میشدم بخنده نمیتونم واسه نبود یه دارو درد کشیدنش رو ببینم چون این آخرین خط درمانشه