Andy

#SVCS_commu #SVCS_SS3 “ …ถ้าผมพอช่วยอะไรได้ก็คงดี.. ” “ ขอโทษครับ จะไม่ถามอีกแล้วครับ... “ Andy Anderson | 30 y. | 178/62 พนักงานโจจ้ามาร์ท | มีบาดแผลทางใจจากการโดนทำร้ายร่างกาย ".." = พูด '..' = คิด (..) = ผปค Doc : bit.ly/3Hab9tw Talk Role Co DM ok! 🌤️

@Jackson_SVCS ( คนอะไรหล่อป๊าดขนาดนี้😩💘💘 )

24 Spring #FlowerDanceSVCS3 เป็นอีกปีที่แจ็คสันเข้าร่วมงานคนเดียว ถ้าไม่นับคุณปู่กับน้องชายน่ะนะ เด็กหนุ่มร่างสูงยืนมองบรรยากาศงานเงียบๆ ฟังเสียงของสายลม ผู้คนคุยกัน นกร้อง และดนตรี และในวินาทีนั้น เหมือนว่าสายตาของคุณทั้งสองจะบรรจบกัน? "สวัสดีครับ" เขาทักทายด้วยรอยยิ้ม

[9 Spring | 🌧️] The Rosa Serenade: A Verse of Spring Time ในเช้าที่ฝนพรำทั่วหุบเขา ทายาทแห่งสวนกุหลาบใหญ่มุ่งสู่สุสานใจกลางเมือง docs.google.com/document/d/1o6… —

@Nightrain_SVCS ( ไนท์บอกแล้วผมไม่ใช่ลุกป๊าเหรอ แต่ก้หล่อตะร้ากยุดี 💓💓 )

#FlowerDanceSVCS3 (24🌸: บริเวณงานเลี้ยงเขต 10) หลังจากแยกกับเพื่อนใหม่ต่างวัยอย่างไคลี่ ทั้งเดย์ล่าและไนท์เรนเดินทอดน่อง ชมบรรยากาศของงานเต้นรำอย่างเพลิดเพลิน ทั้งเสียงดนตรีไพเราะรื่นหูชวนให้อยากขยับร่างกายไปตามจังหวะ ทั้งกลีบดอกไม้ที่โปรยปรายไม่มีสิ้นสุดราวกับงานเทศกาลกำลังถูกเทพีอวยพร แสงแดดอ่อนๆมีกลิ่นหอมของฤดูใบไม้ผลิในอากาศทำให้ยากจะเชื่อว่าวันเวลาได้ผ่านพ้นไปจวนจะหมดฤดู วันนี้ทั้งคู่มาในชุดเต้นรำที่เรียบง่าย-ใช่เดย์ล่าบอกว่าเรียบง่าย แต่ไนท์เรนไม่คิดงั้น- เดย์ล่าสวมชุดกระโปรงยาวสีเงินปักด้วยดิ้นเงินระยิบระยับและลายดอกไม้ที่ดูก็รู้ว่าช่างตัดชุดคงจะตั้งใจทำชุดนี้มาก ราวกับมันถูกทำด้วยหยาดเหงื่อและเลือดของช่างตัดชุดเลยทีเดียว ที่เอวและผมผูกโบว์สีดำดูคลาสซี่ และสวมโชคเกอร์สีดำที่ประดับด้วยอัญมณีตรงกลางดูราคาแพง เพราะยามกระทบกับแสงแดดมันเป็นประกายแข่งกับเจ้าของดวงตาสีฟ้าใสนั่น ทางด้านไนท์เรน เขาสวมอะไรที่เรียบง่ายกว่านั้นเยอะอย่างโค้ทและกางเกงสีเงิน ด้านในสวมเชิ้ตสีดำและรองเท้าสีเงิน ทำให้ดูเป็นลุคที่แตกต่างจากเดิมของคนที่ปกติมักสวมแต่ชุดสีทึบ และถ้าหากสงสัยว่าจู่ๆไนท์บอยกลายมาเป็นไลท์บอยได้อย่างไรล่ะก็... คำตอบมันก็มีอยู่อย่างเดียวเท่านั้น พี่สาวตัวดีที่อยู่ข้างๆนั่นแหละ เดย์ล่าชอบการแต่งตัวเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ถึงจะมีอยู่พักหนึ่งที่เธอหยุดไปเพราะทำงานหนัก แต่ตอนนี้เธอกลับมาแล้วจนไนท์เรนพลอยได้รับอานิสงค์ไปด้วย เธอมักจะใส่ใจเสื้อผ้าหน้าผมเสมอไม่ว่าจะตัวเธอเองหรือแม้กระทั่งตัวเขาก็ตาม ดูเหมือนว่าสิ่งที่หล่อนจะชอบมากเป็นพิเศษของวันนี้ คือรองเท้าแก้วที่สวมอยู่-เอาเข้าจริงก็ไม่เชิงนักหรอก มันไม่ได้ทำมาจากแก้วจริงๆ มันเป็นรองเท้าสีใสระบายด้วยกลิตเตอร์อย่างหนักจนดูวิ้งวับตลอดทุกการเคลื่อนไหวซะมากกว่า- มันเป็นรองเท้าที่เพื่อนของเดย์ล่าส่งมาให้เป็นของขวัญวันเกิดครั้งที่ผ่านมา รองเท้าจากแบรนด์ที่เดย์ล่าชอบและอยากได้มาตั้งแต่อยู่อังกฤษแต่ไม่เคยมีโอกาสได้ซื้อสักที แต่สิ่งที่เพื่อนลืม…คงจะเป็นไซส์ที่กะมาผิด มันใหญ่กว่าเท้าของเดย์ล่าไป 1 เบอร์ เธอเป็นคนเท้าเล็กเป็นทุนเดิมอยู่แล้วอีกทั้งไม่ได้เจอเพื่อนนาน อีกฝ่ายคงจะหลงๆ ลืมๆไปบ้าง เดย์ล่าจับจีบกระโปรงขึ้น ท่วงท่าเดินโรลเพลย์เหมือนผู้ดีท่านหนึ่งให้สมกับชุดที่สวมในวันนี้ เส้นผมสีทองต้องกับแสงอาทิตย์ดูเงางาม แม้เธอจะแสดงท่าทางกิริยาออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ แต่ไนท์เรนสังเกตพี่สาวตัวเองอยู่ตลอดเวลา เธอกำลังเกร็งทุกครั้งที่เดินเพื่อไม่ให้รองเท้าหลุด เธอไม่อยากขายหน้า ไนท์เรนเอียงตัว กระซิบกับเดย์ล่า "ฉันบอกแล้วนี่ว่าให้เปลี่ยนรองเท้ามา แล้วเธอจะเต้นยังไง" เขาพูดเสียงเบาพอที่จะได้ยินกันสองคน แอนโทนี่ที่อยู่ในตะกร้าโผล่หัวออกมาดูงาน เพื่อจะหาสาวงามอันดับ 1 ในใจเขา-เอโลอีส ไอริส ไวท์ไฮก์ คนนั้น- "แต่ถ้าใส่คู่อื่นมามันจะไม่เข้ากับชุดน่ะสิ..." เดย์ล่าพูดเสียงอ้อยอิ่ง เธออ้าง ใบหน้าเบือนไปทางขวาเพื่อหลบสายตาของไนท์เรน เธอรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังจั๊ดเธออยู่ในใจเป็นแน่ และใช่...ไนท์เรนกำลังทำอยู่จริงๆ "เขาอุตส่าห์ให้มา...แถมรองเท้าสวยแบบนี้ ถ้าฉันไม่ใส่ในโอกาสนี้แล้วจะไปใส่ในโอกาสไหน..." ‘ถ้าเธอเต้นแล้วรองเท้าหลุดจนลื่นล้ม ฉันจะไม่แปลกใจเลย’ เขาคิด ดวงตาสีน้ำเงินเทากวาดดูรอบงาน เขาชี้ไปที่โต๊ะที่อยู่ใต้ร่มไม้ที่ไม่มีคน "พวกเราไปอยู่ตรงนั้นกันเถอะ เธอจะได้จัดการปัญหาเรื่องรองเท้าไม่พอดีนี่" เดย์ล่าพยักหน้า แต่ก่อนจะไป จู่ๆ แอนโทนี่ก็กระโจนตัวออกมาจากตะกร้า มันเห็นสาวงามในใจแล้ว หวังจะไปคาบดอกไม้เหมือนที่เคยทำ เดย์ล่าปล่อยตะกร้าลงพื้นและวิ่งตามแอนโทนี่ไป "โทนี่อย่าวิ่ง!" เธอตะโกนเรียก และสิ่งที่ไนท์เรนรอดูมาตลอดทั้งงานก็เป็นจริง... ฟึ่บ--- "ว้าย!" เสียงร้องตกใจของบุคคลที่ไม่ยอมให้เขาออกมาดูโลกก่อนดังขึ้นพร้อมๆกับรองเท้าแก้วเก๊ที่ลอยหลุดเท้าไป แอนโทนี่หยุดวิ่งและเปลี่ยนมากระโดดคาบรองเท้าแทน มันวิ่งไปทั่วงานอย่างร่าเริง 'วุ่นวาย...' ไนท์เรนคิดในขณะที่เดินไปอยู่ใต้ร่มไม้ เขากอดอกและถอนหายใจ ยืนท่าสบายๆ มองภาพวุ่นวายอันเกิดจากพี่สาวและน้องชายต่างสายพันธุ์ หากใครสนิทกับ 2 พี่น้องฮาโลเวย์มากพอ คงเดาได้ไม่ยาก... ว่าภายใต้ใบหน้านิ่งเขาขำอย่างสะใจ หากสามารถส่องหัวของชายคนนี้ได้ เสียงหัวเราะของเขาคงจะดังลั่นภูเขาเป็นแน่ 'ฉันเตือนแล้วนะ' เสียงเพลงคลาสสิคเล่นคลอในงานด้วยทำนองที่ไพเราะ เป็นภาพที่ไนท์เรนนิยมชมชอบมาแต่ไหนแต่ไร ปีนี้เขาไม่มีคู่เต้นรำแรกที่ต้องไปชวนถึงที่บ้าน แต่การมองผู้คนเต้นรำอย่างมีความสุขด้วยท่วงท่าเหมือนในนิยายรัก พร้อมกับมีเสียงร้องโหยหวน โวยวายของพี่สาวฝาแฝดที่ไล่ตามเอารองเท้าตนคืนเป็นแบ็คกราวน์อีกทอดหนึ่ง ก็เป็นภาพที่ไม่แย่เท่าไร...ละมั้ง? (ผมมาลงอีกรอบ---แก้อะไรนิดหน่อยฮะ ฮิฮิ)

@Daylaney_SVCS ( เดย์ลานีย์ แอนเดอร์สัน วันนี้เธอสวยที่สุดเลยจ้ะ 🥹🥹🩵🩵🩵🩵🩵🩵🩵🩵 )

#FlowerDanceSVCS3 (24🌸: บริเวณงานเลี้ยงเขต 10) ภารกิจกู้คืนรองเท้าจากเจ้าเป็ดแอนโทนี่คืนสำเร็จ! แอนโทนี่เลิกแกล้งพี่สาวต่างสายพันธุ์ และเดินสะบัดก้นไปหาบุตรสาวตระกูลไวท์ไฮก์ มันไม่ลืมที่จะคาบดอกไม้ดอกเล็กๆไปให้อีกฝ่าย "ในที่สุด..." เดย์ล่าส่ายหัว มองก้นสีขาวที่ขยับซ้ายทีขวาทีจากไปไกลทีละน้อย เดย์ล่ามองรองเท้าในมือ กลิตเตอร์บนรองเท้าเล่นกับแสงอย่างสวยงามก่อนจะสวมรองเท้าแก้ว(?)สีใสคืนข้างดังเดิม เธอหมุนตัวพริ้ว กระโปรงสีเงินปักด้วยดิ้นเงินเป็นประกายวิ้งวับดูสะดุดตา มันบานราวกับกลีบดอกไม้ ชุดสีเงินกระทบกับแสงอาทิตย์และสีสันรอบข้างจนสะท้อนฉายอยู่บนตัวผ้าเลื่อม ทั้งสีฟ้า สีชมพูและสีเขียว ทุกครั้งที่เดย์ล่าขยับเธอเหมือนกับเจ้าหญิงในนิทานก็ไม่ปาน เธอเดินกลับไปหาไนท์เรนที่จุดนัดพบ ซึ่งเป็นเวลาเดียวกันกับที่อีกฝ่ายกำลังโดนขอเต้นรำ แม้ใบหน้านิ่งของน้องชายฝาแฝดจะไม่แสดงอารมณ์อะไร แต่เธอรู้ได้ในทันทีว่าเขากำลังดีใจอยู่ เหตุนี้เดย์ล่าจึงเดินไปแถวใต้ต้นไม้ใกล้ๆ เธอมือขวาปิดบริเวณหน้าอก ก่อนจะก้มๆเงยๆ อย่างไม่รู้จะจัดการกับรองเท้าหลวมนี้อย่างไรดี 'รู้งี้น่าจะเชื่อไนท์แฮะ' เธอคิด 'จะไปขอยืมผ้าเช็ดหน้าพ่อกับแม่ก็ไม่ได้ด้วย...พวกเขาน่าจะสนุกกันอยู่...' 'เอาเถอะ ไม่เป็นไร วันนี้ไม่ต้องเต้นเยอะก็พอ...' เธอนึกภาพตัวเองกำลังเต้นรำกับใครสักคนแล้วจู่ๆ รองเท้าก็หลุดออกมากลางเพลง มันคงน่าขายหน้าแย่ ปีที่แล้วเธอเป็นเจ้าชายช่วยเก็บรองเท้าให้คนอื่น แต่ปีนี้มีหวังเธอคงกลายเป็นซินเดอเดย์ล่าแน่หากเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นจริง แต่ทำไงได้ล่ะ ก็รองเท้าที่เพื่อนให้มา มันสวยนี่นา!!

@MurphyCove_SVCS ชายหนุ่มส่ายหัวทันควัน ปีนี้ไม่เหมือนปีก่อนที่เขาตั้งใจทำความรู้จักคนใหม่ ๆ … อะไรบางอย่างที่เขาสวมอยู่ทำให้ความมั่นใจเขาลดลง “ ปีนี้ไม่ไหว ” เขาไม่กล้าพูดถึงเหตุผลหลัก แต่มือกลับกำชับคอเสื้อแน่นขึ้น ลมเย็น ๆ ที่พัดไม่ได้ทำให้เขารู้สบาย กลับกัน … ลมมันโกรกเกินไปหรือเปล่า ?

#FlowerDanceSVCS3 24 spring (+ได้ค่ะ) ชายหนุ่มยืนอยู่เงียบ ๆ ในมุมหนึ่งของงาน รอบนี้ดีกว่าคราวที่แล้ว เขาไม่ได้ประหม่าเพราะคน แต่ประหม่าเพราะคอเสื้อที่เปิดกว้าง …. ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ถนัดชุดที่คุณมอร์แกนตัดให้เอาเสียเลย

@MurphyCove_SVCS โป๊ก—!! เขกกะโหลกไปหนึ่งที จะทำแบบนี้กับคนใช้แรงงานไม่ได้นะ !

@MurphyCove_SVCS ( ทำไมไม่แจ้งเตือน?! ) อั่ก—!! หลังแทบหัก! แรงที่ไม่คาดคิดทำให้ชายหนุ่มเอนตัวไปข้างหน้า สีผมที่หางตาช่วยเขาระบุคนที่โจมตีได้ทันที “ เมอร์ฟี่—!? ” แอนดี้ร้องโหยง เขาอยากจะร้องโอดโอยในลำคอ แต่คนพี่ก็กลั้นน้ำตาเอาไว้ แอนดี้ตั้งหลัก ค่อย ๆ กลับมายืนตรง แล้วก็— +

27 spring | 11:30 p.m. | เขต 4 เหมืองแร่ แสงสว่างตกกระทบให้เห็นชายคนหนึ่ง .. เขาคนนั้นกางร่มอยู่เพียงลำพัง ทางข้างหน้าคือพื้นที่อันตรายที่เขาไม่ควรข้องเกี่ยว และแอนดี้ก็ไม่ได้เข้าไปในนั้น เขาเพียงมองเข้าไป.. อย่างเนิ่นนาน

@Aata__SVCS คำชมของอีกฝ่ายไม่ได้ทำให้เขาลำบากใจ ตรงกันข้าม แอนดี้กลับรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย “ ก็ … ” ชายหนุ่มไม่ได้ตอบ เขาเพียงหลบสาตาอย่างไม่มั่นใจ เพราะมัน..ไม่ค่อยเข้ากับเขาใช่ไหมล่ะ? แอนดี้ส่ายหัว ชายหนุ่มเบี่ยงประเด็น ” คุณอาต้า.. เท่มาก ๆเลยครับ ” คงเจ็บน่าดู

@AndyAn_SVCS ตัวเขาเองก็ไม่ได้โชว์รอยสักสักเท่าไหร่ มักจะสวมเสื้อยืดที่สามารถบดบังร่องรอยที่แขนทั้งสองข้างมากกว่าเปิดเผย หากจะเห็นคงเป็นเวลาลงทะเล "สนใจเหรอ?" เขาถามขึ้นมา

@Febe_svcs ( ขอบคุณครับคุณเฟเบ คุณเองก็มีเสน่ห์ที่ !! ไม่เหมือนใครสุด ๆ ??!!!!!!!! )

@AndyAn_SVCS (คุณแอนดี้เท่ฝุดๆ!)

@svcs_lucas ( อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกดดดดกกกกกกกกกกกดกกกกดกดดกกกกกกดดดดดดดดดดดด

@Zoey_SVCS ( .ล้องห้าย )

@AndyAn_SVCS (ฉามขวบครึ่ง)

@Daylaney_SVCS ( หึหึ ผมหยุดหายใจไปแล้ว .ตัวเย็นเจี๊ยบ )

@AndyAn_SVCS (หนาวมั้ยบี๋ เค้าช่วยติดกระดุมให้นะ🥰)

@Navi_SVCS ยิ้มมารยาทกลายเป็นชะงักค้าง คนตรงหน้าพูดเข้าประเด็นตรงเผง แอนดี้ตัวฟีบเหมือนถูกปล่อยลมออก “ ว-ว่าแล้วเชียว ม—มันดูประหลาดสินะครับ” ชายหนุ่มตะกุกตะกัก สาเหตุที่ตนหลบอยู่ในมุมเปิดเผยออกมา ดวงตาสีน้ำตาลก้มลงมองพื้น เขาไม่กล้าสบตา ความมั่นใจที่มีอยู่น้อยนิดกำลังถูกสั่นคลอน

@AndyAn_SVCS "นาวี เอนน์นิด.. ทำร้านเช่าวิดีโอ" เจ้าตัวผงกหัวขณะแนะนำตัวกลับ "ฉันเพิ่งจะย้ายมา.. ยังไม่ค่อยรู้จักใครเท่าไหร่" เจ้าตัวมองการแต่งกายของคนตรงหน้าอีกรอบ "แต่งตัวทันสมัยดีนะ?"

@Foster_SVCS ( โอยยย น่าร้ากค้าบบะบี๋ )

#FlowerdanceSVCS3 (แวะมาเก็บคุณชายสกินฟลาวเวอร์แดนส์ค่ะ ☺️☺️) “ขอให้สนุกครับ“ อัลเลนเพียงพยักหน้าให้คุณเงียบๆ ไม่มีบทสนทนาต่อจากนั้น… ดูเหมือนเขาจะอารมณ์ไม่ดีสักเท่าไหร่