อัง

"ง่วงจัง" "อยู่เฉยๆมันสบายกว่ากันเยอะเลยนี่หน่า" ชมนาด เหนือนิวรณ์ภักดี(อัง) ปี๕ | เรือนรักตปักษ์ () = ผปค Doc : ลิ้งในไบโอฮะ

@TwhCommu (😂😂😂😂😂😂)

( ตื่นมาพักผ่อนสักหน่อย ดีไหม )

#ต้นไม้ของตาวัณ_TWH

#ต้นไม้ของตาวัณ_TWH เหมือนรอบนี้หูจะเด้งขึ้นมาอีกแล้ว... พึ่งจะหายจากน้ำเก๊กฮวยมาหมาดๆ แต่ก็ช่วยไม่ได้นี่ โชคดีที่เพื่อนคนสนิทของเธอก็เป็นแบบนั้นเหมือนกัน แต่ไฉนกันที่เธอถึงรู้สึกอยากสัมผัสหูที่งอกมาใหม่เช่นนั้น มันจะนุ่มเหมือนที่ตนคิดหรือเปล่านะ... อืม—นุ่มจริงด้วย

@Care_TWH "กับหนูหรอคะ?" "แปลกจัง" เธอไม่ได้ขยายความอะไรมาก แต่ก็ไม่มีอะไรเป็นพิเศษเลยนอกจากนี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ยินแบบนี้ เด็กสาวก้มหน้าลงพลางยิ้มแห้งๆด้วยความประหลาดใจ เธอเอาช้อนจิ้มๆเค้กชิ้นสุดท้ายราวกับว่าไม่อยากให้ช่วงเวลาที่อยู่กับคนใจดีคนนี้จบลง

@Ang_TWH "ถ้าเหงาก็จะออกจากเรือนกระจกไปหาคนอื่นค่ะ" ตอบด้วยน้ำเสียงสบายๆเช่นเคย พอบอกว่าอยู่แต่กับต้นไม้ ก็คงไม่แปลกที่จะโดนถามกลับแบบนั้น "อย่างตอนนี้ครูนั่งกินข้าวอยู่กับเรา ครูก็ไม่เหงาแล้วละ"

โรลเปิด | โกงเวลา | โรงอาหาร | แยกรูท อังที่เดินไม่ดูทางได้ชนเข้ากับคุณและล้มลงทำให้อาหารกระจายเต็มพื้นระเนระนาดไปหมด เธอที่รู้สึกผิด อาย และทำตัวไม่ถูก กองอยู่กับพื้นด้วยอาการสั่นผวา สายตาที่ดูเหมือนจะร้องไห้อยู่แล้วมองมาที่คุณ เพื่อดูว่าคุณจะกล่าวโทษเธออย่างไร

@Care_TWH “แล้วไม่เหงาหรอคะ” เธอฉุกถาม เหมือนว่าภาพลักษณ์ของอาจารย์ในหัวของเธอจะต้องเป็นผู้ใหญ่ที่มีสังคมกันหมด จริงๆไม่ใข่เพียงอาจารย์ ผู้ใหญ่ในความคิดของอังคือจะต้องเข้าสังคมเป็นและชอบทำเรื่องเหนื่อยๆสารพัด คนตรงหน้าจึงหลุดจากคำจำกัดความของผู้ใหญ่ที่เธอคิดไว้นิดหน่อย

@Ang_TWH "เข้ากับคนน่ะ ยากจะตาย" แคไม่คิดว่าคำพูดนั้นเป็นเรื่องแปลกด้วยซ้ำ คนที่ขลุกแต่กับเรือนกระจกและสัตว์วิเศษอย่างเธอเข้าใจดี "ครูถึงอยู่แต่กับต้นไม้น่ะ" พูดแล้วก็หัวเราะเบาๆ คล้ายจะบอกว่าถึงเป็นแบบนั้นก็ไม่ใช่ปัญหาสักนิด

@Koon_TWH ที่จะต้องทำตามที่อีกฝ่ายต้องการเสียหมดเลยโดยที่ไม่มีแรงจะไปควบคุมอะไรได้ เธอพยายามอย่างมากกับการหุบหน้ามุ่ยที่เผลอแสดงออกมานั้นก่อนที่อีกฝ่ายจะสังเกตุเห็น “กินก็ได้ค่ะ” แต่ใบหน้าที่หยิบมาแทนใบหน้าไม่พอใจกลับเป็นใบหน้าเหนื่อยล้าซะได้

@Koon_TWH (ทางนี้เช่นกันนะครับ TT ) เธอเริ่มทำตัวไม่ถูกกับความใจดีที่มากเกินไปของอีกฝ่ายโดยเผลอแสดงออกมาผ่านหน้ามุ่ยๆของเธอแบบไม่ทันตั้งตัว ลึกๆเธอรู้ดีว่าอีกฝ่ายหวังดี แต่ใจจริงเธอรับมือคนประเภทนี้ได้ไม่เก่งนัก เหมือนกับการนั่งอยู่บนแพล่องแก่งที่ต้องไหลไปตามสายน้ำที่เชี่ยวกราด +

@Care_TWH เธอแสดงหน้าซึมให้อีกฝ่ายเห็นอีกครั้ง ไม่อยากปฏิเสธ แต่ก็ไม่กล้าพอจะรั้งอาจารย์คนนี้ไว้ ระหว่างที่คิดได้ดังนั้น ไม่ทันไรเค้กบนจานของเธอก็หมดลง รวมถึงข้ออ้างที่จะรั้งตัวอีกฝ่ายไว้ก็เช่นกัน “ไม่หรอกค่ะ จรืงๆหนูก็ไม่รู้ว่านั่งกับเพื่อนเป็นยังไง” เด็กสาวกระตุกยิ้มกลบเกลื่อน

@Ang_TWH "ครูมีสอนอีกทีก็เย็นเลยค่ะ" พูดแล้วก็ยิ้มอย่างอ่อนโยนเหมือนเดิม "เรากินข้าวด้วยกัน จะรบกวนได้ยังไงล่ะ? เว้นแต่ถ้าหนูอยากนั่งคนเดียว ครูจะลุกไปให้ก็ได้นะ ครูก็เข้าใจว่านั่งกับผู้ใหญ่มันไม่เหมือนนั่งกับเพื่อน"

@Koon_TWH "ย ยังนะคะ แต่ไม่เป็นไรค่ะเดี๋ยวเราไปหยิบพวกผลไม้มากินก็ได้.." เห็นอีกฝ่ายหวังดีและอ่อนโยนใส่แบบนี้ก็อดที่จะทำตัวเหมือนว่าโอเคไม่ให้อีกฝ่ายเป็นห่วงไม่ได้ เธอยังคงก้มหัวให้อีกฝ่ายเป็นระยะๆ

@Ang_TWH (ไม่เป็นไรค่า) “ดีแล้วที่ไม่เป็นไร~” เขาพูดด้วยเสียงร่าเริงอย่างโล่งใจ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายดูลนลานไปมาก็เผลอยิ้มอ่อนออกมา เห็นทีคงต้องช่วยอะไรสักอย่างเพื่อไถ่โทษ “มาเถอะ เดี๋ยวฉันช่วย” ย่อตัวลง หยิบช้อนขึ้นมากวาดเศษอาหารกลับคืนในจาน “แล้วได้กินอะไรหรือยัง”

@Care_TWH "ได้ค่ะ ... ครุไม่ต้องรีบไปทำอะไรหรอคะ?" "ขอโทษนะคะ หนูไม่ได้ตั้งใจจะเสียมารยาทนะ" "แค่กลัวว่าจะรบกวน หนูโอเคแล้วค่ะ ขอบคุณมากๆเลยนะคะ" การกระทำและคำพูดที่สวนทางกับความตั้งใจของเธอที่คาดหวังว่ามันจะเนียนพอจะทำให้อีกฝ่ายเชื่อ ถูกแสดงออกไปอย่างติดๆขัดๆเคลือบด้วยความกังวล

@Ang_TWH ตอนแรกแคลังเลว่าควรตามอีกฝ่ายไปหรือไม่ พอเห็นเด็กสาวหันกลับมามองเป็นระยะ ก็ตัดสินใจเดินตามไปนั่งด้วยอย่างเสียไม่ได้ ดูทำหน้าทำตาแบบนั้น จะให้หันหลังเดินไปแบบไม่สนใจได้ยังไง "ขอครูนั่งด้วยได้มั้ยคะ?"

(👀)

@Koon_TWH @YYOT_TWH (ขอโทษนะคับเพิ่งเห็นน ; - ; ) "เราไม่เป็นไรค่ะ แต่..." การที่เธอดูลนลานและประหม่า ทำให้สามารถรู้ได้เลยว่าเธอไม่คุ้นชินกับการเป็นจุดสนใจ เด็กสาวยังคงมองไปมองมาและทำตัวไม่ถูก

@Ang_TWH @YYOT_TWH (ขอ+ด้วยนะคับ) “หวาา!” เมื่อรู้สึกได้ว่ามีคนมาชน ตัวเขานั้นเพียงแค่เซเล็กน้อย แต่คนตรงหน้าเหมือนจะรับแรงกระแทกไม่ไหวจนล้มลงไปกับพื้น เขารีบทรุดลงไปดูอาการของเด็กผู้หญิงตรงหน้า “เธอเป็นอะไรมั้ย! เจ็บตรงไหนรึเปล่า?!” เอ่ยออกมาอย่างลุกลี้ลุกลน เป็นห่วงว่าคนที่ชนตนจะเจ็บตัวหรือไม่

@Care_TWH เธอเอาแขนทั้งสองข้างโอบกอดอีกฝ่ายไว้แบบหลวมๆ อย่างเกร็งๆประหม่าๆ อยู่ประมาณสองสามครั้ง แล้วก็ไม่ได้พูดอะไรนอกจากเอาผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดน้ำที่ไหลออกมาจากดวงตา ขณะที่เธอเดินไปนั่งที่โต๊ะอย่างว่าง่าย เธอก็มองกลับมาเป็นระยะว่างอีกฝ่ายตามมาหรือไม่

@Ang_TWH พอเห็นอีกฝ่ายอยู่ๆน้ำตาไหลก็ตกใจเหมือนกัน มือที่ว่างเลยรีบคว้าเอาผ้าเช็ดหน้ายื่นไปวางให้ในถาดด้วย ก่อนจะเอามือลูบๆผมเด็กสาวเบาๆ "ไม่เป็นไรนะคะ" "เดี๋ยวไปนั่งที่โต๊ะแล้วกินเยอะๆ กินให้อร่อยเลยนะ"

@Phring_TWH อีกทั้งยังถามไถ่ด้วยความเป็นห่วงอีกต่างหาก ความรู้สึกหลายอย่างตีกันไปหมดจนตอนนี้เธอน้ำตาคลอเบาๆ "ขอโทษนะคะ" "ที่ทำตัวไม่ถูกจนปล่อยให้เธอต้องทำทุกอย่างเลย" เธอกล่าวด้วยท่าทีอ้ำๆอึ้งๆ เหมือนคนเพิ่งเจอเรื่องช๊อคมา

@Phring_TWH อังที่อึ้งกิมกี่ทำตัวไม่ถูกมาตั้งแต่การที่อีกฝ่ายก้มลงมาเก็บเศษอาหารให้ยังคงมือไม้สั่นไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี ในสถานการณ์ง่ายๆแบบนี้เธอกลับทำตัวไม่ถูกด้วยความที่เกลียดการเป็นจุดสนใจ "ยังนะ แต่ไม่เป็นไรค่ะ" รู้สึกตัวอีกที อีกฝ่ายที่นอกจากไม่ดุเธอแล้วยังจะจัดการทุกอย่าง +

@Care_TWH "ขอโทษนะคะ ! ทำไมน้ำตาไหลไม่รู้ ครูไม่ได้ทำอะไรไม่ดีนะคะ" เจ้าตัวรีบเช็ดน้ำตาก่อนที่อีกฝ่ายจะเป็นห่วงเธอไปมากกว่านี้ โชคดีที่มันไหลออกมาเป็นทางแค่เพียงข้างเดียวเท่านั้น ไม่ได้ถึงขนาดว่าร้องไห้ฟูมฟาย

@Care_TWH ท่าทางที่ใจดีและเอาใจใส่จากคนอายุมากกว่าที่เป็นผู้หญิง ทำให้เธอนึกถึงใครบางคนเข้า มันเป็นลักษณะของความอบอุ่นที่ไม่เคยได้รับมาเนิ่นนาน เพราะฉะนั้นแล้ว แม้จะเป็นเรื่องเล็กแค่นี้เอง ก็เพียงพอที่จะทำให้เธอน้ำตาไหลออกมา "ขอบคุณนะคะ" "ฮึก" +

@JIN_TWH @nantphin_TWH @Saiphin_TWH @Saiphin_TWH (มาเพิ่มแอคใหม่พี่สายพิณครับ TT)

@JIN_TWH @nantphin_TWH @Saiphin_TWH 'เสียมารยาทจังนะคะ' แน่นอนว่าเธอไม่ได้พูดออกมา แต่หน้าตาเธอมันบอกเช่นนั้น ขณะเคี้ยวขนมของรุ่นพี่อีกคนตุ้ยๆ "หนูก็พยายามกินแล้วนะคะ มันได้เท่านี้" เด็กสาวตอบกลับด้วยน้ำเสียงนอยๆ @nantphin_TWH

#โรลปิด #19.00น บนรถไฟ เทิร์น @nantphin_TWH > @JIN_TWH > @Ang_TWH ในสถานการณ์แปลกๆ มีคนสองคนที่เพิ่งมานั่งด้วยกัน และเด็กสาวที่หลับไม่รู้เรื่องอะไรอยู่

@tidawaradeeMali @Phat_TWH แต่เธอก็ภาวนาให้อีกฝ่ายไม่เห็นมัน (ขอโทษนะครับเพิ่งเห็นครับผม TT )

@tidawaradeeMali @Phat_TWH "เอ่อ อ่า" ใบหน้าที่ดหมือนจะร้องไห้ได้หายไปจากการที่ปัญหาทุกอย่างถูกแก้ภายในเวลาไม่กี่วินาที "ม ไม่ใช่สิ เราต่างหากที่เดินเข้าไปชนเอง" พอเห็นอีกฝ่ายมีปฏิกริยาเช่นนั้น เธอเองจึงต้องเป็นฝ่ายที่มำให้อีกคนใจเย็นลง "ไม่เจ็บตรงไหนเลยค่ะ" ถึงแม้จะมีรอยช้ำสีแดงๆที่เข่า +