Artur Żak

🔹@ArthurZhak : Rodacy! Bracia i Siostry! Tu, we Lwowie, mieście, które tak dobrze zna cenę wolności i gorycz niewoli, dzisiejsze święto brzmi inaczej. Obchodzimy 107. rocznicę Cudu Niepodległości, lecz świętujemy ją w cieniu wojny, która znów toczy się o wschodnie rubieże wolnego świata. Dźwięk syren alarmowych, który zbyt często przerywa tu ciszę, jest brutalnym przypomnieniem, że Niepodległość nie jest dana raz na zawsze. W 1918 roku Marszałek Józef Piłsudski, zwracając się do żołnierzy Polskiej Organizacji Wojskowej, powiedział słowa, które dziś nabierają nowej, potężnej mocy: „Wypadło mi w życiu moim największe szczęście, jakie wypaść może żołnierzowi polskiemu. (...) ja, Wasz Wódz, oto ja, Wasz Naczelnik, pierwszy mam szczęście przywitać swoich podkomendnych (...) jako żołnierzy Wolnej, Zjednoczonej Polski.” My, pokolenie żyjące w roku 2025, również doświadczamy tego "największego szczęścia". Widzimy Wolną i Zjednoczoną Polskę, silną, dumną, bezpieczną w sojuszach. Ale w przeciwieństwie do pokoleń żyjących w długich dekadach pokoju, my znów rozumiemy, co znaczyły słowa Marszałka o prowadzeniu żołnierzy "po ciężkich drogach". Patrząc dziś z murów Lwowa na wschód, widzimy naród ukraiński idący przez swoje "ciemnice" i "turmy", o których mówił Komendant. Widzimy, jak "serce, charakter ludzki łamią się i kruszą (...) pod uderzeniem losu". A jednak trwają. A Polska? Polska trwa razem z nimi. W 1918 roku Piłsudski mówił o chaosie, w którym tworzyła się Polska, i o potrzebie połączenia cnoty inicjatywy z wojskowym "porządeczkiem". Dziś, w 2025 roku, Polska jest dowodem, że ten "porządeczek" został zbudowany. Polska jest filarem Europy, przykładem ładu i siły. Ale nie zapomnieliśmy o tej drugiej cnocie - "duchu inicjatywy", "duchu działania na własną odpowiedzialność". Ten duch sprawił, że polskie serca zabiły jednym rytmem z sercami Ukraińców. Ten duch każe nam pomagać, wspierać i pamiętać, że walka o Kijów jest także walką o Warszawę, Kraków i Gdańsk. Dziś zwracam się do Was wszystkich. Do tych w Ojczyźnie, budujących codzienną siłę Rzeczypospolitej. Ale i do Was, rozsianych po całym świecie. Jesteście dowodem na to, że Polskość to coś więcej niż granice na mapie. To idea, to wspólnota ducha. Marszałek mówił o wojsku, które "od narodu żadną ścianą się nie oddziela". Tak samo my, jeden Naród ponad granicami, nie oddzielamy się od siebie żadnym murem. Niech świat widzi Waszą siłę. Niech słyszy Wasz głos prawdy o tyranii, która znów podniosła głowę. Bądźcie ambasadorami Wolności, tak jak żołnierze 1918 roku byli jej zwiastunami. W 1918 roku Polska rodziła się "w chaosie". Dziś Polska jest opoką porządku w chaosie wojny. Musimy "zlać to w jedno harmonijne ciało" - naszą siłę militarną, naszą siłę gospodarczą i naszą siłę ducha. Koledzy! Przyjaciele! Rodacy! Niech żyje Niepodległa, Wolna i Zjednoczona Polska! Niech żyje Polska!

🚨 LIVE dziś, 7.09 (niedziela), 17:00 CEST / 18:00 Kijów Polska polityka wschodnia na ostro - Łukasz Jasina 🎙️ Nocą 6/7.09 Rosja przeprowadziła rekordowy atak na Ukrainę: 818 środków napadu powietrznego (ok. 805 Shahedów + 13 rakiet). Zestrzelono/zakłucono 751 celów. Pierwszy raz bezpośrednio Rosjanie trafili w gmach Rady Ministrów w Kijowie. Ogromne zniszczenia m. in. w Kijowie, Krzywym Rogu, Krzemieńczuku, Odessie, Zaporożu, Dnieprze. 🛰️🔥 Porozmawiamy też o uroczystym pogrzebie w Puźnikach (obw. tarnopolski) - 42 polskie ofiary UPA spoczęły godnie po 80 latach. 🕯️ Gość: @LukaszJasina (b. rzecznik MSZ). O polityce wschodniej Polski rozmawiamy z Łukaszem Jasiną, byłym rzecznikiem Ministra Spraw Zagranicznych, który pełnił funkcję podczas początku pełnoskalowej rosyjskiej inwazji. Prowadzą: Paweł Bobołowicz @PawelBobolowicz, Dmytro Antoniuk @dmytroan37 i Artur Żak @ArthurZhak - @CzarneNieboNEWS . 🔴 YouTube: youtube.com/live/ctR-tbdBK… 📻 Radio: @RadioWNET - sluchaj.wnet.fm #CzarneNiebo #Ukraina #Rosja #PolitykaWschodnia #Kijów #Puzniki #WNET

🛰️ Czarne Niebo – Raport | LIVE dziś, 10.08, 17:00 CEST 🎯 Temat wstępny: ryzykowna gra wokół ewentualnego spotkania Trump–Putin na Alasce. Czy grozi nam „nowe Monachium” dla Ukrainy? 🎙️ Temat główny: Wielki Terror. Operacja polska NKWD - 88 lat później z gościem dr hab. prof. UWr Grzegorzem Hryciukiem. O tym, jak działała stalinowska machina represji: rozkaz nr 00485, mechanizmy zbrodni, pamięć rodzin, ślady w relacjach polsko-ukraińskich. 📌 Skala: ≥111 091 zamordowanych strzałem w tył głowy, 28 744 skazanych do łagrów, ponad 100 000 deportowanych. Prowadzą: @PawelBobolowicz , @ArthurZhak , Dmytro Antoniuk @dmytroan37 - na żywo, bez taryfy ulgowej dla mitów i manipulacji. 🕔 Start: 17:00 CEST ▶️ YT: youtube.com/watch?v=2DBEi8… 📻 Radio: sluchaj.wnet.fm Zadaj pytania na czacie. Udostępnij, żeby historia nie zamilkła. #CzarneNiebo #Raport #WielkiTerror #OperacjaPolska #NKWD #Ukraina #Rosja #Trump #Putin #Alaska #Historia #Pamięć #RadioWnet #YouTubeLive

Ultimatum bez znaczenia? Putin, dezinformacja i wojna na wyniszczenie W obliczu skróconego do 10 dni „ultimatum” @realDonaldTrump wobec Rosji pytamy, czy Kreml w ogóle zamierza zmienić kurs. Rozbieramy na czynniki pierwsze doniesienia cytowane przez @Reuters i pokazujemy, jak wpisują się one w logikę kremlowskiej operacji informacyjnej skierowanej do Zachodu. Teza jest jednoznaczna: dla Putina priorytetem pozostaje długotrwała wojna wyniszczająca Ukrainę, a nie relacje z Waszyngtonem ani presja międzynarodowa. Wyjaśniamy, że cele Moskwy wykraczają poza cztery okupowane obwody i obejmują stopniową aneksję kolejnych regionów oraz podporządkowanie reszty państwa ukraińskiego - klasyczna taktyka „salami”. Analizujemy oba scenariusze - „po upadku frontu” i „bez upadku frontu” - w których wojna i tak trwa, bo taka jest stała rosyjskiej strategii od 2014 roku, a de facto od lutego 2022 roku. Wskazujemy jedyny realny punkt nacisku: odcięcie @KremlinRussia od zasobów finansowych poprzez rynek ropy i ograniczenie popytu ze strony Chin oraz Indii, co mogłoby wytrącić Rosji zdolność do prowadzenia działań zbrojnych. Ostrzegamy zarazem przed ścieżką eskalacyjną - od dalszej intensyfikacji walk po ryzyko bezpośredniego starcia Rosji z USA i Zachodem, z groźbą użycia broni jądrowej. Dzień dobry, z tej strony Artur Żak. Witam Państwa w felietonie „Czarnego Nieba” - w przestrzeni, gdzie staramy się nawigować w gęstniejącym mroku dezinformacji i strategicznych gier, które definiują naszą teraźniejszość. Komenda „Czarne Niebo” w ukraińskiej armii to sygnał najwyższego zagrożenia. Dla nas jest to metafora czasów, w których przyszło nam żyć - czasów, gdy klarowność spojrzenia i adekwatność oceny sytuacji decydują o naszym wspólnym bezpieczeństwie. Dzisiaj pochylimy się nad kwestią fundamentalną: nad rzeczywistymi, a nie pozorowanymi, celami strategicznymi Federacji Rosyjskiej w jej wojnie przeciwko Ukrainie. Pozornym punktem wyjścia dla naszej analizy jest niedawne zamieszanie medialne wokół rzekomego ultimatum Donalda Trumpa i doniesień agencji Reuters, opartych na anonimowych źródłach z rosyjskich kręgów politycznych. Doniesień, które sugerują, jakoby Władimir Putin będzie gotów do negocjacji dopiero po zajęciu całości terytoriów czterech anektowanych obwodów Ukrainy. Proponuję Państwu tezę radykalną, choć w mojej ocenie jedyną analitycznie uzasadnioną: informacje te stanowią klasyczny przykład rosyjskiej operacji wpływu, starannie skalibrowanej dezinformacji, której celem jest wprowadzenie w błąd zachodnich decydentów i opinii publicznej. Traktowanie jakichkolwiek przecieków z Moskwy, nieautoryzowanych na najwyższych szczeblach Kremla i Federalnej Służby Bezpieczeństwa, jako wiarygodnego źródła informacji, jest przejawem fundamentalnego niezrozumienia natury rosyjskiego reżimu. To system hermetyczny, w którym informacja jest bronią, a każdy kontakt z zagranicznym dziennikarzem podlega ścisłej kontroli. Narracja o gotowości do rozmów po osiągnięciu rzekomych celów minimalnych - czyli pełnej okupacji obwodów donieckiego, ługańskiego, chersońskiego i zaporoskiego - jest jedynie zasłoną dymną. Jest to pretekst, a nie realna przyczyna, dla której Kreml kontynuuje brutalną agresję. W rzeczywistości, dla Władimira Putina te cztery regiony nigdy nie były celem ostatecznym. Stanowią one jedynie etap w realizacji planu maksymalistycznego, który zakłada całkowite podporządkowanie Ukrainy. Obserwujemy tu podręcznikową implementację tak zwanej „taktyki salami” - metodycznego odcinania kolejnych „plasterków” suwerennego państwa. Gdyby, czysto hipotetycznie, siły rosyjskie zrealizowały cel w postaci okupacji wspomnianych czterech obwodów, scenariusz nie przewiduje pokoju. Przewiduje natomiast eskalację żądań. Następnym krokiem byłaby aneksja, po uprzednio sfałszowanych referendach, kolejnych regionów – charkowskiego, dniepropetrowskiego czy mikołajowskiego. A następnie znów pojawiłoby się żądanie wycofania wojsk ukraińskich do nowych, narzuconych granic administracyjnych. Ostatecznym celem tej wieloetapowej strategii jest zniszczenie państwowości ukraińskiej w jej obecnej formie. Chodzi o przekształcenie pozostałej części kraju w upadły, marionetkowy twór, całkowicie podporządkowany politycznie, gospodarczo i militarnie Moskwie, z kadłubowym rządem w stylu Wiktora Medwedczuka. W najbardziej pesymistycznym dla Ukrainy wariancie - o jej całkowitą likwidację i wchłonięcie przez rosyjski neoimperialny projekt. Putin podjął decyzję o prowadzeniu długotrwałej wojny na wyniszczenie już kilka miesięcy po klęsce swojego pierwotnego planu - blitzkriegu z lutego 2022 roku. Od tego momentu jego determinacja pozostaje niezachwiana, a rozwój wypadków na froncie ma drugorzędne znaczenie dla samego faktu kontynuacji wojny. Odpowiadając na kluczowe pytanie: co się stanie, jeśli za kilka miesięcy front nie upadnie, a Rosja nie zdobędzie pełnej kontroli nad czterema obwodami? Odpowiedź jest jednoznaczna i brutalna: wojna będzie trwała. A co, jeśli ten cel osiągnie? Wojna również będzie trwała. Inny scenariusz w ramach obecnej logiki politycznej Kremla nie istnieje. Mamy tu bowiem do czynienia z synergią osobistej obsesji Putina na punkcie Ukrainy oraz strategicznych celów całej elity siłowej, z Federalną Służbą Bezpieczeństwa na czele, która stanowi faktyczne centrum władzy w Rosji. W tej kalkulacji kategoria kosztów ludzkich po stronie rosyjskiej jest nieistotna. Straty demograficzne mają zostać, w ich mniemaniu, zrekompensowane poprzez podbój i asymilację nowych terytoriów oraz ludności. To zimna, imperialna logika, której Zachód często nie jest w stanie pojąć. W tym kontekście, wszelkie „ultimata” ze strony zachodnich przywódców, niezależnie od ich autorstwa, są pozbawione realnej mocy sprawczej. Nie mogą one zmienić fundamentalnych założeń ideologicznych i strategicznych, które napędzają rosyjską machinę wojenną. Co zatem może ją zatrzymać? Jedyną, prawdziwą piętą achillesową tego projektu jest jego zaplecze finansowo-surowcowe. Do realizacji tak ambitnych, neoimperialnych planów potrzebne są nie tylko zasoby ludzkie, których Putin zdaje się nie oszczędzać, ale przede wszystkim gigantyczne środki finansowe. Środki na utrzymanie kompleksu wojskowo-przemysłowego, na opłacenie ogromnej armii kontraktowej i na podtrzymanie funkcjonowania państwa w warunkach wojennych. Dlatego jedyną realną strategią Zachodu, mogącą doprowadzić do zakończenia tego konfliktu w przewidywalnej przyszłości, jest konsekwentne i skuteczne pozbawianie Rosji tych właśnie zasobów. Mówimy tu o uszczelnieniu i zaostrzeniu sankcji, o efektywnym egzekwowaniu pułapów cenowych na rosyjską ropę oraz o wywieraniu presji na kluczowych odbiorców surowców, takich jak Chiny czy Indie. Jeżeli Władimir Putin zachowa zdolności finansowe do kontynuowania wojny, będzie ją prowadził, eskalując konflikt i podnosząc stawkę. Stawką w tej grze jest nie tylko suwerenność Ukrainy. Jest nią również ryzyko bezpośredniej konfrontacji Rosji z NATO, a w konsekwencji – groźba konfliktu nuklearnego. To walka o architekturę bezpieczeństwa i fundamentalne zasady ładu międzynarodowego, która zdefiniuje nadchodzące, burzliwe dekady XXI wieku. Dobra orientacja w naturze zagrożenia jest pierwszym krokiem do jego neutralizacji. To jest właśnie misja @CzarneNieboNEWS . Dziękuję za uwagę, mówił Artur Żak. Do usłyszenia. @ArthurZhak

Aerofłot w sieci cyberwojny: kiedy wojna staje się pasażerem na gapę Paraliżujący atak grupy „Silent Crew” wspieranej przez białoruskich „Cyberpartyzantów” odsłonił nie tylko lśniące, lecz puste terminale Aerofłotu, ale przede wszystkim strategiczną kruchość rosyjskiego państwa. Ponad roczna infiltracja infrastruktury IT narodowego przewoźnika dowodzi, że współczesna wojna przeniosła się z frontu kinetycznego do serwerowni, gdzie ciosy bywają boleśniejsze niż rakietowe salwy. Embargo technologiczne, dronizacja rosyjskiego nieba i kolejne fale cyberataków tworzą zabójczy tryptyk, w którym flota starzeje się szybciej niż mijają kolejne kwartały, a Kreml zmuszony jest kanibalizować przejęte samoloty. Każde zamknięcie Pułkowa czy Domodiedowa i kolejki po bagaże burzą narrację „wojny ograniczonej”, uświadamiając Rosjanom realne koszty imperialnej polityki. Moskwa, latami inwestująca wyłącznie w arsenał ofensywny, dopiero teraz odkrywa, że bezpieczne niebo zaczyna się w liniach kodu, a nie w paradach Su 57. Dla NATO i UE incydent Aerofłotu to studium przypadku: konieczność wzmacniania własnej odporności cyber fizycznej i wykorzystania informacyjnych pęknięć, gdy kremlowska propaganda rozmija się z obrazami pustych odlotów. Felieton Artura Żaka pokazuje, że najwierniejszym pasażerem rosyjskich linii stała się wojna – nie potrzebuje karty pokładowej, a jednak decyduje, który samolot wystartuje, a który ugrzęźnie w hangarze. Drodzy Słuchacze, w świecie, w którym cyfrowe neurony łączą każdą infrastrukturę z drugą, przestój systemu to nie tylko awaria techniczna – to symptom strategicznej słabości państwa. Ostatnie paraliżujące uderzenie hakerskie w rosyjskiego giganta lotniczego „Aerofłot” odsłania całą architekturę kruchości Federacji Rosyjskiej: od deficytu komponentów w odizolowanych hangarach po kontrastowe obrazy lśniących terminali zamienionych w bezużyteczne hale odlotów. Cybernetyczny rentgen rosyjskiego państwa Operacja grupy „Silent Crew”, przeprowadzona we współpracy z białoruskimi „Cyberpartyzantami”, była czymś więcej niż jednorazowym sabotażem. Trwający ponad rok proces infiltracji potwierdza, że wyspecjalizowane struktury hakerskie potrafią zagnieździć się w rdzeniu systemów informatycznych działających w warunkach wojny informacyjnej i kinetycznej zarazem. Sytuacja, w której dostęp uzyskano do komputerów kluczowych menedżerów, a nawet członków kierownictwa „Aerofłotu”, demaskuje głęboką porowatość rosyjskiego cyberbezpieczeństwa. Gdy rzecznik Kremla Dmitrij Pieskow, uwięziony w moskiewskim korku powietrznym, komentuje, że „podobny atak może spotkać każdą dużą firmę technologiczną”, nieświadomie ujawnia nie tyle powszechność zagrożeń, ile bezradność państwa, które przez lata inwestowało w narzędzia ofensywne, zaniedbując budowę barier defensywnych. Cyberprzestrzeń, podobnie jak front łukowski czy zaporoski, jest dziś strefą aktywnej projekcji siły – a Rosja przekonuje się, że penetracja cyfrowa bywa boleśniejsza niż tradycyjny ostrzał rakietowy. Lotniczy Achilles rosyjskiej gospodarki „Aerofłot” doświadcza uderzenia na trzech osiowych wektorach: Po pierwsze: sankcje technologiczne.Flota narodowego przewoźnika starzeje się w tempie przyspieszonym: brak dostępu do nowych Airbusów i Boeingów zmusza spółkę do kanibalizacji maszyn leasingowanych – notabene zatrzymanych wbrew prawu międzynarodowemu. Rosyjski przemysł lotniczy, uwięziony w spirali niskiej innowacyjności, nie jest w stanie zastąpić zachodnich technologii choćby w horyzoncie dekady. Po drugie: dronizacja rosyjskiego nieba.Eskalacja ukraińskich ataków bezzałogowych skutkuje regularnym zamykaniem kolejnych lotnisk regionalnych i metropolitalnych. Porty od Murmańska po Soczi wprowadzają kilkugodzinne blokady przestrzeni powietrznej, generując efekt domina w siatce połączeń. Incydentalne zestrzelenie azerskiego samolotu pasażerskiego przez rosyjski system OPL – zbagatelizowane publicznie przez Władimira Putina – unaocznia deficyt procedur identyfikacji swój obcy oraz wzrost ryzyka kolateralnego. Po trzecie: nowa fala cyberataków.Skutecznie sparaliżowana kontrola rezerwacji, odpraw i zarządzania flotą jest katalizatorem kosztów transakcyjnych. Przywracanie integralności danych w sezonie letnich szczytów migracyjnych oznacza nie dni, lecz tygodnie przestojów, z nieprzewidywalnymi skutkami dla systemu ubezpieczeń lotniczych, łańcuchów logistycznych i zaufania konsumentów. Paralele i konsekwencje Analogiczny atak na Ukraińskie Koleje Państwowe– kluczową arterią transportową Kijowa po zamknięciu ruchu lotniczego – pokazuje, że infrastruktura krytyczna stała się ulubionym teatrem operacji zarówno dla rosyjskich, jak i antyrosyjskich cybergraczy. Różnica tkwi w rezyliencji: Ukraina, przez lata narażona na presję kinetyczną, wykształciła mechanizmy awaryjnego funkcjonowania; Rosja dopiero usiłuje zrozumieć, że bunkier cyfrowy wymaga inwestycji większych niż marmurowe fasady nowych terminali. W wymiarze praktycznym oznacza to, że kremlowski model „wojny za szybą” stopniowo pęka. Rosjanie, dotąd przekonani, iż konflikt to telewizyjny spektakl z dalekiej Ukrainy, stają dziś w kolejkach po bagaże, konfrontując się z nagłym brakiem możliwości wylotu na urlop do Stambułu czy Dubaju. Wojnę – niczym niewygodnego pasażera na gapę – muszą teraz wpuścić do kabiny, bo zajął już miejsce w kokpicie. Kontrakt społeczny kontra koszty wojny Rosyjskie kierownictwo polityczne, lansując narrację „wojny ograniczonej”, funkcjonuje w klasycznym paradygmacie kosztów rozproszonych i korzyści skoncentrowanych: elity finansują ekspansję, a społeczeństwo płaci rosnącą inflacją, spadkiem jakości usług i wykluczeniem z globalnych systemów pasażerskich. Kiedy jednak kontrakt społeczny zaczyna pękać pod naporem faktycznych niedogodności – zamkniętych lotnisk, niewymienialnych części zamiennych, rosnących cen biletów – następuje potencjalnie niebezpieczny moment dla każdego autorytarnego reżimu. Dla analityków bezpieczeństwa międzynarodowego wniosek jest jednoznaczny: przewlekłe konflikty asymetrycznedziałają jak powolny, lecz nieubłagany korozyjny czynnik. Rosja sama doświadczyła własnej „strategii zużycia”, którą latami stosowała wobec Ukrainy. Teraz staje przed lustrem tej samej logiki – i odkrywa, że szkody strukturalne nie wymagają spektakularnej bitwy pancernej, lecz cierpliwego, konsekwentnego przecinania nerwów państwowego organizmu. Implozja komfortu, czyli polityka w czasie turbulencji Jeżeli — jak stwierdził Carla vonClausewitz — wojna jest kontynuacją polityki innymi środkami, to w kontekście rosyjskim widzimy odwróconą tezę: polityka wewnętrzna staje się zakładnikiem wojny. Każde zamknięcie Pułkowa, Domodiedowa czy Szeremietiewa generuje mikroskalę kryzysu społecznego – od odwołanych urlopów do zerwanych łańcuchów dostaw w regionach zależnych od transportu lotniczego. Z perspektywy państw NATO i Unii Europejskiej, szczególnie Polski, warto analizować te zjawiska pod kątem: - bezpieczeństwa własnej infrastruktury cyber fizycznej, bo możliwości przeciwnika nie znikają wraz z jego problemami; - eskalacyjnej logiki Kremla,który, ściskany sankcjami i narastającą frustracją wewnętrzną, może sięgać po bardziej nieprzewidywalne instrumenty projekcji siły; - okna możliwości informacyjnych,które otwierają się, gdy rosyjskie społeczeństwo doświadcza dysonansu między oficjalną propagandą sukcesu a realnym chaosem w terminalach. Wojna jako jedyny stały pasażer Na koniec warto uświadomić sobie ironiczny wymiar całej sytuacji: najbardziej lojalnym i stałym pasażerem rosyjskiego „Aerofłotu” jest dziś wojna. Nie potrzebuje karty pokładowej, nie wyświetla się na tablicy odlotów – a jednak każdorazowo decyduje, który samolot wystartuje, a który ugrzęźnie na płycie postojowej. Świadomość tego faktu powinna skłonić rosyjskie elity do refleksji nad kosztem dalszej agresji. Jednak analizując dotychczasowy wektor strategiczny Kremla – od eskalacji kinetycznej po szantaż energetyczny – trudno spodziewać się racjonalnego odwrotu. Kontynuacja wojny pozostaje politycznym cementemdla systemu władzy, który nie zna innego narzędzia legitymizacji niż mobilizacja strachu i poczucie oblężonej twierdzy. Zamiast pointy – lekcja dla Europy Dla nas, obserwatorów i uczestników euroatlantyckiej architektury bezpieczeństwa, casus „Aerofłotu” to studium przypadku upadku pewności siebiepaństwa-agresora. Pokazuje też, że współczesne pole bitwy przenosi się na terminale danych, serwerownie i panele zarządzania flotą. Naszą odpowiedzią powinna być – poza dalszą pomocą wojskowo-techniczną dla Ukrainy – pogłębiona współpraca w zakresie cyberobrony, standaryzacja procedur przeciwdziałania dronom oraz budowa świadomości społecznej, że każda forma agresji, nawet cyfrowej, ma wymiar ludzki: opóźniony samolot, zagubiony bagaż, a w końcu utrata życia i bezpieczeństwa. Szanowni Państwo, gdy następnym razem usłyszymy o „nieplanowanym zamknięciu przestrzeni powietrznej” gdzieś między Wołgą a Bajkałem, pamiętajmy: to nie kaprys pogody, lecz skutek politycznej burzy, którą Rosja rozpętała nad sobą i swoimi sąsiadami. Z mikrofonem @CzarneNieboNEWS był Artur Żak. Dziękuję za uwagę i zapraszam do kolejnych analiz, bo informacja – sprawdzona, rzetelna i przekazana na czas – pozostaje najlepszym schronem w czasie współczesnych bombardowań, zarówno rakietowych, jak i cyfrowych. Do usłyszenia. @ArthurZhak

🔴 LIVE | 20.07 | 17:00 CEST ⚔️ Front: najnowsze raporty z wojny 🇷🇺 vs 🇺🇦 🎙️ Prowadzą: @PawelBobolowicz & Dmytro Antoniuk @dmytroan37 👥 Gość główny: Alina Czirkowa – prezes @ckpide , nauczycielka 🇵🇱 i trenerka rozwoju osobistego. • „Oczy wojny” – wystawa polskich reporterów 📸 na zamku w Użhorodzie • „W cieniu wojny” – spektakl młodzieży CKPiDE 🎭 • Jak żyje historyczny Stanisławów w 4. roku agresji? • Transgraniczna solidarność → wsparcie armii UA 🎖️ Gość specjalny: Wasyl Bodnar – ambasador 🇺🇦 w 🇵🇱 📡 Oglądaj: youtube.com/live/lEYDMnKxe… 📻 Słuchaj: sluchaj.wnet.fm #CzarneNiebo #RadioWnet #Ukraina #Rosja #IwanoFrankiwsk #CKPiDE #OczyWojny #Wolność #Solidarność 🕊️

Ludobójstwo na Wołyniu: prawda, która drażni wszystkich Prof. Grzegorz Motyka – historyk, dyrektor Wojskowego Biura Historycznego, członek Kolegium IPN i jeden z najważniejszych badaczy relacji polsko-ukraińskich – w rozmowie z Wojciechem Jankowskim @Wo_Jan i @PawelBobolowicz podejmuje jeden z najtrudniejszych tematów polskiej pamięci: zbrodnię wołyńską. Dlaczego 11 lipca 1943 roku przeszedł do historii jako „Krwawa Niedziela”? Jak doszło do zorganizowanej eksterminacji około 100 tysięcy Polaków i czy można jeszcze mówić o pojednaniu, gdy nie ma ekshumacji? Profesor Motyka tłumaczy, czym było ludobójstwo w świetle definicji prawa, obala mit „buntu ludowego” i wskazuje, jak nacjonalistyczna propaganda UPA tworzyła fałszywy obraz oddolnego oporu. To także rozmowa o metodologii badań, liczbach, które budzą kontrowersje, oraz o tym, jak Rosja wykorzystuje te rany do siania dezinformacji i rozbijania jedności między Polską a walczącą Ukrainą. Poruszająca, rzeczowa i nieunikniona konfrontacja z przeszłością, która wciąż wpływa na teraźniejszość. youtube.com/watch?v=z_PB5q…

Podczas gdy Stany Zjednoczone świętują 4 lipca Dzień Niepodległości, Kijów obudził się dzisiaj zasnuty dymem z pożarów wywołanych rosyjskim zmasowanym atakiem, który miał miejsce dzień po ogłoszeniu przez USA wstrzymania eksportu na Ukrainę niektórych typów uzbrojenia, w tym rakiet Patriot, które dotychczas chroniły ukraińskiego nieba. Oglądaj LIVE 4.07.2025 godz 19:00 CEST: youtube.com/live/67DP4DPmt… Prezydent Wołodymyr Zełenski rozmawiał z Trumpem - jednocześnie pojawiają się wątpliwości, kto tak naprawdę stoi za mocno krytykowaną w USA i poza nim decyzją. Zapraszamy!

🔴 NA ŻYWO w #CzarneNiebo! 🎙️🇵🇱🇺🇦 Nowe przepisy Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego RP mogą zamknąć Polakom z Ukrainy drogę do nauki w Polsce. Czy to koniec polskich szkół na Ukrainie? Premiera 29.06.2025 r. o 17:00 (CEST). Naszymi gośćmi będą: 🔹 dr Małgorzata Kuźbida – dyrektor Akademickiego Centrum Badań nad Europą Środkową i Wschodnią UKEN; 🔹 Marianna Pyłyp – dyrektorka Liceum nr 24 im. Marii Konopnickiej we Lwowie; 🔹 Aleksandra Zamlyńska – nauczycielka języka polskiego w Użhorodzie. Dołączcie do dyskusji! 🎥 Transmisja YouTube: Czarne Niebo – kliknij i ustaw przypomnienie: youtube.com/watch?v=Ahxrig… 🎧 Słuchaj na żywo w Radiu Wnet: sluchaj.wnet.fm #CzarneNiebo #RadioWnet #Polonia #Edukacja #Ukraina #Polska #Rozporządzenie #SzkołyPolskie #MNiSW

Żona mojego przyjaciela jeszcze z czasów studenckich zadała @realDonaldTrump istotne pytanie.

🇺🇸 Prezydent Trump rozkazuje zbombardować irańskie instalacje nuklearne i ogłasza: „Teraz jest czas na pokój”. To jasny sygnał wobec Teheranu – ale co z Rosją? Dlaczego wobec Putina Trump prowadzi politykę ustępstw? Siła wobec jednych, milczenie wobec innych? ▶️ Słuchaj i oglądaj 22.6.2025, godz. 17:00: youtube.com/live/9H5KF-AoR… 🎙️ Gość odcinka: prof. dr hab. Walenty Baluk – Dyrektor Centrum Europy Wschodniej UMCS, ekspert ds. polityki bezpieczeństwa, komentuje strategię USA, relacje z Rosją i możliwe konsekwencje dla Ukrainy i NATO. 📰 Relacja Olgi Siemaszko @: po wizycie Keitha Kellogga w Mińsku Łukaszenka uwalnia 13 więźniów politycznych. Pytamy: co z Andrzejem Poczobutem?

Zdrada na Kremlu - jak Izrael niechcący zdemaskował rosyjską impotencję Igor Striełkow, osadzony w moskiewskim więzieniu rosyjski zbrodniarz wojenny, oskarża Putina o zdradę strategicznego sojusznika – Iranu. Jednakże prawda o bierności Moskwy jest znacznie bardziej upokarzająca niż zwykła nielojalność i obnaża technologiczną oraz doktrynalną przepaść dzielącą Rosję od Zachodu. Konflikt na Bliskim Wschodzie, wbrew pozorom, staje się lustrem, w którym odbija się nie tylko słabość Kremla, ale i realna szansa na strategiczny zwrot w wojnie na Ukrainie. Analizujemy, dlaczego rzekomy sojusz autokratów okazał się iluzją i co izraelskie myśliwce V generacji oznaczają dla przyszłości bezpieczeństwa Europy. Umowy z Rosjanami nie są warte papieru, na którym zostały napisane”. To słynne zdanie, mylnie przypisywane Bismarckowi, niczym bumerang powraca w analizach polityki Kremla. I choć Żelazny Kanclerz nigdy go nie wypowiedział, jego apokryficzna mądrość zyskała status prawdy uniwersalnej. Tak trafnie oddaje bowiem istotę rosyjskiej dyplomacji, że kwestia autorstwa staje się drugorzędna. Często słyszymy, że wydarzenia na Bliskim Wschodzie to odległy teatr działań, który tylko pośrednio wpływa na nasz region. Że skupiając się na starciu Izraela z Iranem, odwracamy wzrok od tragedii Ukrainy. Nic bardziej mylnego. Proszę Państwa, określone rozstrzygnięcia w tamtym konflikcie mogą dosłownie przybliżyć pokój dla Kijowa. A nowe informacje, które się pojawiają, są więcej niż obiecujące. Dziś wyjaśnię to, sięgając po analizę postaci tyleż złowrogiej, co przenikliwej – Igora Girkina, znanego jako Striełkow. Ten były pułkownik FSB, zbrodniarz wojenny skazany zaocznie na dożywocie za zestrzelenie malezyjskiego boeinga, a dziś więzień Kremla, któremu służył, z celi więziennej grzmi: „Pozycja naszego kraju wobec Iranu jest niezrozumiała. Zawarliśmy umowę o partnerstwie strategicznym. Skoro tak, to dlaczego nie wspieramy Iranu choćby na należytym poziomie wojskowo-technicznym?”. Striełkow ma rację. Choć pakt nie zawiera klauzuli o wzajemnej obronie, to obiecuje rozwój współpracy wojskowo-technicznej dla utrzymania bezpieczeństwa regionalnego. Pytanie terrorysty jest więc w pełni uzasadnione. Dlaczego rosyjskie samoloty wczesnego ostrzegania A-50, dyżurujące nad Morzem Kaspijskim, nie pomogły Teheranowi w odparciu izraelskiego ataku? Przecież Iran, mimo potęgi w dziedzinie dronów i rakiet, jest militarnie „ślepy” – nie posiada własnych maszyn typu AWACS. Jego lotnictwo bez zewnętrznego naprowadzania jest bezradne. To zresztą lekcja, której wciąż uczą się obserwatorzy wojny w Ukrainie. Stała obecność natowskich samolotów rozpoznawczych nad Morzem Czarnym to gigantyczna przewaga, której nie da się przecenić. Rosyjski bloger wojskowy „Rybar” z trwogą pisze o tym, jak samoloty NATO metodycznie mapują rosyjską obronę powietrzną na Krymie, przygotowując grunt pod przyszłe, zmasowane uderzenia: „Lotnictwo wroga kontynuuje przygotowania do masowych nalotów na Krym. Lotnictwo połączonych sił zbrojnych NATO wciąż działa w zachodniej części Morza Czarnego. Analizują aktywność naszych środków obrony powietrznej, identyfikują użycie naszych środków walki radioelektronicznej, robią zdjęcia – słowem, prowadzą prace przygotowawcze, by pewnego dnia stąd wypłynęły bezzałogowe kutry i wystartowały bezzałogowe statki powietrzne w celu zniszczenia naszych obiektów”. Czy więc Moskwa mogła ochronić niebo nad Iranem? Teoretycznie – tak. W praktyce – jest to niemożliwe. I tu, Proszę Państwa, zaczyna się demaskacja rosyjskiej potęgi. Po ukraińskich atakach, siły powietrzne Rosji dysponują zaledwie dwoma, może trzema sprawnymi samolotami A-50. Ale nawet gdyby wysłano je na pomoc, pojawia się problem fundamentalny: brak zintegrowanego systemu przekazywania danych. Jak operator rosyjskiego A-50 ma przekazać dane o celu irańskiemu pilotowi w Su-35, skoro nawet w samej armii rosyjskiej taki system nie działa? Przechwycone rozmowy rosyjskich pilotów pokazują, że dane przekazywane są… głosowo. Jak w czasach II wojny światowej. To wystarczy, by ostrzec przed nadlatującą rakietą, ale jest całkowicie bezużyteczne przy próbie naprowadzenia własnego myśliwca na zaawansowany, chroniony elektronicznie izraelski F-35. Rosyjski ekspert wojskowy, Wiktor Murachowski, przyznał to z rozbrajającą szczerością: „Wydaliśmy dziesiątki miliardów rubli na nasz odpowiednik systemu Link-16. Efekt jest zerowy”. Można tylko dodać: Boże, błogosław rosyjską korupcję w przemyśle obronnym! W tym samym czasie Ukraina, otrzymując F-16, wchodzi do zupełnie innej ligi. Jej piloci będą mogli otrzymywać dane o celach bezpośrednio z natowskich AWACS-ów krążących setki kilometrów od frontu. Furia Striełkowa jest więc zrozumiała. Rosja nie ma czym pomóc Iranowi. Brakuje jej systemów obrony powietrznej dla samej siebie – skoro nie chroni kluczowych fabryk materiałów wybuchowych, co może zaoferować Teheranowi poza pustymi słowami? Striełkow naiwnie wierzy, że skoro Rosja podpisała umowę, powinna jej dotrzymywać dla prestiżu. To pokazuje, jak bardzo nawet tacy ludzie nie rozumieją istoty autorytarnych sojuszy. Mit „globalnego Południa” jako zwartego, antyzachodniego bloku właśnie pęka na naszych oczach. Tym reżimom brakuje najważniejszego – wspólnego celu. Moskwa dąży do chaosu i deglobalizacji. Pekin, wręcz przeciwnie, pragnie stabilności dla swojego globalnego projektu. Teheranem zaś rządzą fanatycy, dla których świat jest planszą dla religijnej apokalipsy. Striełkow dziwi się też bierności Chin. Ale Pekin, podobnie jak Izrael i państwa arabskie, panicznie boi się Iranu z bronią jądrową. To Chiny mediowały w wznowieniu stosunków między Iranem a Arabią Saudyjską. Stabilny Bliski Wschód to dla nich źródło ropy i gigantycznych kontraktów. Arabia Saudyjska, Zjednoczone Emiraty Arabskie czy Egipt mogą publicznie potępiać Izrael, ale po cichu będą pomagać w przechwytywaniu irańskich rakiet. Oni wiedzą, że reżim ajatollahów z bombą atomową i ideą eksportu rewolucji jest dla nich śmiertelnym zagrożeniem. Jak ujął to jeden z komentatorów: „Wszyscy na Bliskim Wschodzie potępią Izrael, a potem wrócą do domu i po cichu powiedzą: „Niech Bóg błogosławi Izraelowi!”. I tu dochodzimy do sedna. Striełkow twierdzi, że Izrael rozpoczął wojnę. Nie, Panie Girkin. To, co robi Izrael, to właśnie modelowa „specjalna operacja wojskowa”, w odróżnieniu od Pańskiej agresywnej, imperialnej wojny. Jerozolima ma jeden, jasny cel: uniemożliwić Iranowi budowę bomby atomowej. Nie rości sobie praw do irańskich terytoriów, nie chce anektować Chuzestanu, nie narzuca zmiany religii. Wymóg jest prosty i egzystencjalny: nie budujcie broni, którą grozicie nam unicestwieniem. To Putin prowadzi wojnę zaborczą. Co więcej, Striełkow przewidział, że do operacji dołączą Stany Zjednoczone. I to jest znakomita wiadomość. Jeśli Waszyngton zobaczy, że słabość Rosji i Chin jest realna, a kilkaset lotów bojowych jest skuteczniejsze niż dekady negocjacji, może to zrewidować całą politykę zagraniczną USA. Osłabiony Iran oznacza, że Putin przestaje być potrzebny jako jakikolwiek pośrednik. Jego przydatność dla Donalda Trumpa, czy jakiegokolwiek innego prezydenta, dramatycznie maleje. Na koniec najważniejsza lekcja: technologia. Przez dekady rosyjska propaganda kpiła z amerykańskiej technologii stealth, wyśmiewając zestrzelenie jednego F-117 nad Jugosławią. Dziś ten temat jest zamknięty. Izraelskie myśliwce F-35 bezkarnie dominowały w przestrzeni powietrznej Syrii, chronionej przez rosyjskie systemy S-300 i S-400. Teraz widzimy, że irańska obrona, oparta na tych samych systemach, jest bezradna. Zachodnie technologie piątej generacji przerastają rosyjskie o całą epokę. Operacja Izraela w Iranie, choć pozbawiona mandatu ONZ, paradoksalnie sprzyja globalnemu pokojowi. Zmusza rosyjski Sztab Generalny, który planował inwazję na państwa bałtyckie, do gorączkowej rewizji planów. Muszą na nowo przeliczyć skutki potencjalnego starcia z europejskimi eskadrami F-35. To nie jest czas na odprężenie. Dlatego, Proszę Państwa, ostateczny wniosek płynący z Bliskiego Wschodu jest brutalnie prosty i skierowany w naszą stronę. Europo, mimo wszystko – kop okopy. @ArthurZhak

Czy naprawdę Rosja nie miała planu działania na wypadek agresji wojskowej Gruzji przeciwko Osetii Południowej? Putin: Dlaczego? Plan był i, moim zdaniem, nie jest to żadna tajemnica. Właśnie w ramach tego planu działała strona rosyjska. Mówiłem już o tym publicznie wcześniej — to nie jest tajemnica. Powtórzę jeszcze raz: plan został przygotowany przez Sztab Generalny pod koniec 2006 lub na początku 2007 roku. Został zatwierdzony i uzgodniony. Co więcej, w ramach tego planu przeprowadzono również szkolenie południowoosetyjskich milicji. Prawdę mówiąc, nasi specjaliści wojskowi uważali, że jest to przedsięwzięcie w gruncie rzeczy bezużyteczne, mając na uwadze, że nie da się przeciwstawić regularnej armii żadnego państwa, nawet tak małego jak Gruzja. Niemniej jednak okazało się, że ci ludzie byli niezwykle potrzebni i mężnie bronili swojej ojczyzny. Przez trzy doby — aż do przybycia armii rosyjskiej — wraz z naszymi siłami pokojowymi powstrzymywali natarcie gruzińskich oddziałów. Dlatego odegrali istotną rolę. W ramach tego planu zmobilizowano sprzęt i tym podobne. Nie ma tu więc żadnej tajemnicy — już o tym mówiliśmy.

🔥 Czarne Niebo – LIVE już dziś, 15 czerwca, 17:00 CEST! 🔥 Bliski Wschód znowu płonie – co to oznacza dla frontu w Ukrainie? 🎙️ Gość specjalny: Islam Belokijew, czeczeński bojownik wolności, od 20 lat w Polsce, walczący po stronie 🇺🇦 przeciw 🇷🇺. 🔍 Porozmawiamy o: • wojnie Izrael vs Iran – czy Teheran odciągnie siły Kremla? • konsekwencjach dla amerykańskiego wsparcia, jeśli prezydent @realDonaldTrump skupi uwagę na Bliskim Wschodzie; • najnowszych rosyjskich atakach rakietowych – w tym zmasowanym nalocie na Krzemieńczuk. Dołącz do nas na żywo: ▶️ YT: youtube.com/live/XOJyVo0sY… 📻 Radio Wnet: sluchaj.wnet.fm ✊ Zadaj pytanie w komentarzu – czytajemy na antenie! #CzarneNiebo #Live #Ukraina #IzraelIran #BliskiWschód #IslamBelokijew #RadioWnet #Kremenczuk #Rosja #Trump #Wojna #Geopolityka ✈️🔥⚡️

🇺🇦🤝🇵🇱 „Będą kolejne zezwolenia na ekshumacje na Wołyniu” 🎙️ Gościem #CzarneNiebo jest Wasyl Bodnar, ambasador Ukrainy w RP – @UKRinPL . 🔹 Jak atak 🇺🇦 dronów zmniejszył rosyjskie zagrożenie nuklearne. 🔹 Co naprawdę oznacza „zawieszenie broni” Putina. 🔹 Kulisy hubu w Rzeszowie i rekrutacji Legionu Ukraińskiego w Polsce. 🔹 Dlaczego dialog IPN-ów jest kluczowy dla ekshumacji na Wołyniu. 🔹 Jak Kreml miesza, by skłócić Warszawę i Kijów. 🔹Wsparcie Ukrainy = bezpieczeństwo Europy. Posłuchaj, zanim propaganda wyprzedzi fakty! ▶️ youtu.be/J5_ylKomxgQ #Ukraina #Polska #Wołyń #Ekshumacje #NATO #UE #StopRussianAggression 🔰

🇵🇱🇺🇦 Czarne Niebo – LIVE | 08.06 o 17:00 (CEST) W najnowszym odcinku poruszamy kwestie, które kształtują dziś bezpieczeństwo Polski, Ukrainy i całego regionu. 🔥 🎙 Gość specjalny: JE Wasyl Bodnar @VasylBodnar – Ambasador Ukrainy w Polsce. Rozmawiamy o trudnej wspólnej historii, obecnej współpracy i ukraińskiej drodze do zwycięstwa nad Rosją. 🛻 Drugi rozmówca: Igor Tracz – mistrz świata w wyścigach psich zaprzęgów, filantrop, który od lat wspiera Ukrainę, organizując konwoje humanitarne. 🎧 Dołącz do nas na żywo! 📺 YouTube: youtube.com/live/9J6atyZrx… 📻 Radio Wnet: sluchaj.wnet.fm ➡️ „Czarne Niebo” – komenda ostrzegająca przed zagrożeniem z powietrza. My ostrzegamy przed zagrożeniami informacyjnymi i politycznymi. Zyskaj przewagę – bądź z nami na żywo! #CzarneNiebo #Ukraina #Polska #WasylBodnar #IgorTracz #RadioWnet #RosyjskaAgresja #PomocDlaUkrainy

Trump: "Byliśmy prawdziwym pośmiewiskiem" - czy coś się zmieniło? 🎙 Na żywo - Czarne Niebo | 21.05 o 20:00 (CEST) youtube.com/watch?v=DvtFwg… Donald Trump rozmawiał telefonicznie z Władimirem Putinem. Zamiast zapowiadanego przełomu, wydaje się, że USA są bliżej porzucenia Ukrainy i powrotu do biznesów z Rosją niż kiedykolwiek od 24 lutego 2022 roku. Co z zapowiadanymi sankcjami i co uważają o tym europejscy partnerzy @realDonaldTrump ?

Krym nie jest na sprzedaż – Refat Czubarow demaskuje mity Trumpa i ostrzega Europę youtube.com/watch?v=YEi2DT… W szczerej rozmowie z @PawelBobolowicz i Wojciechem Jankowskim @Wo_Jan przewodniczący Medżlisu Tatarów Krymskich obala tezę @realDonaldTrump o „rosyjskim Krymie”, przypominając Krymską Deklarację USA z 2018 roku. Czubarow dowodzi, że każdy „kompromis” terytorialny oznaczałby upadek prawa międzynarodowego i przyzwolenie na imperialne agresje. Szczegółowo analizuje porażkę obrony półwyspu w 2014 r., wskazując prorosyjskie infiltracje w ukraińskich służbach i pominięcie głosu Tatarów krymskich. Lider narodu krymskotatarskiego ostrzega, że sankcjonowanie okupacji doprowadzi do masowych represji i zamieni Krym w rosyjski bastion wojskowy. Apeluje o maksymalne sankcje, silniejsze wsparcie militarne dla Ukrainy oraz europejski mechanizm zbiorowej obrony, który nie wypchnie USA w izolacjonizm. Dyskusja ukazuje rolę Platformy Krymskiej i potencjalne przywództwo Unii Europejskiej w powstrzymaniu Kremla. Dowiedz się, dlaczego przyszły Krym musi stać się autonomią narodowo‑terytorialną w wolnej Ukrainie i jak każdy z nas może wesprzeć walkę o prymat prawa nad brutalną siłą.

"Czas walczyć" - naczelny rabin Ukrainy apeluje do Trumpa youtube.com/watch?v=AfQP_Y… W nowym odcinku podcastu „Czarne Niebo” prowadzący @PawelBobolowicz i Wojciech Jankowski @Wo_Jan spotykają się z Naczelnym Rabinem Ukrainy Mosze Azmanem. Gość opowiada o swojej rockowej kompozycji-apelu „It’s Time to Fight”, w której emocjonalnie zwraca się do prezydenta USA @realDonaldTrump z prośbą o pomoc Ukrainie w osiągnięciu sprawiedliwego pokoju. Rabin dzieli się osobistym bólem — na froncie zginął jego syn, co nadaje jego publicznym apelom o międzynarodową solidarność szczególną wagę. Mosze Azman wyjaśnia, dlaczego to właśnie w poparciu ze strony USA i innych sojuszników widzi klucz do „zniszczenia imperium zła” i zapewnienia bezpieczeństwa światu demokratycznemu. Posłuchajcie, jak muzyka, wiara i osobista tragedia stają się potężnym narzędziem medialnego oporu wobec rosyjskiej dezinformacji i wzmacniania współpracy ukraińsko-amerykańskiej.

«Час боротися» – заклик Головного рабина України до Трампа youtube.com/watch?v=iZjsep… У новому випуску подкасту «Чорне Небо — Stop Fake» ведучі Павел Боболович та Войцех Янковський зустрічаються з Головним рабином України Моше Азманом.