CuriousH

RIP mijne kamertijger ❤️❤️❤️ dankbaar, maar verdomd verdrietig

Maurits slaat de nagel op de kop. Weer een miljoen naar Viaverda VZW, “om tuinaannemers te begeleiden bij het aanleggen van tuinen”. Want die kunnen dat blijkbaar niet alleen. En natuurlijk zit Joke Schauvliege (CD&V-gedeputeerde, ex-minister Landbouw) in het bestuur. We zijn toch niet verbaasd? Boerenbond-zuil, politieke benoemingen, publieke centen die blijven stromen terwijl “er geen geld is”. Vorig jaar al bijna 15 miljoen, het jaar daarvoor 5 miljoen. Het circus groeit lekker door. Begroting in het rood? Besparingen voor de sukkels, subsidies voor de juiste connecties. Welkom in Vlaanderen, waar de subsidiekraan nooit dichtgaat. 🥳

Hallucinating AI issues.

Daklozen Dagboek — Iedereen kan dakloos worden, toch?! —— Ik heb er regelmatig discussies over hier op X en in het dagelijks leven. Het is zo’n geijkte uitspraak. Hoewel het waar lijkt te zijn zet ik er toch mijn vraagtekens bij. Tijdens mijn dakloze bestaan heb ik alle randen en standen uit de samenleving voorbij zien komen, dakloosheid discrimineert niet. Wat zijn dan zo de oorzaken die tot dakloosheid kunnen leiden: 1. Relatieproblemen/ echtscheiding/familieproblemen 2. Psychische problemen en/of verslaving 3. Werkloosheid/financiële tegenslag 4. Gebrek aan sociale netwerk 5. Specifiek bij jongeren Jeugdzorg, te lage financiële bijstand, lange wachtlijsten sociale huur 6. Woningnood 7. Huisuitzetting door overlast en huiselijk geweld Slechts minder dan <1% van de Nederlanders is dakloos. Velen worstelen met het leven en velen zitten op het randje van dakloosheid. Maar dakloosheid ontstaat bijna nooit door één enkele reden. Het is meestal een opeenstapeling van maatschappelijke en persoonlijke factoren die uiteindelijk leiden tot dakloosheid. Het begint met een trigger waardoor een neerwaartse spiraal volgt. Dat iedereen dakloos kan worden is zeker waar. Maar dat iedereen zomaar dakloos wordt is gelukkig niet waar. De meeste mensen weten dat te voorkomen vaak met hulp uit de omgeving, een netwerk of met hulpverlening. Wanneer mensen toch dakloos raken, zorg er dan voor dat deze periode zo kort mogelijk duurt. Want hoe langer iemand dakloos blijft des te groter de problemen worden en des te moeilijker terugkeer naar een ‘normaal’ leven wordt. #daklozen #dakloze #dakloos #dakloosheid #Nederland (Afbeelding: JanDakloos(Rafaël)©️; 21 mei 2026)

De overheid kijkt naar werkende mensen zoals een verslaafde naar een volle portefeuille: zodra je iets meer hebt, beginnen de handen te trillen om het af te pakken.

Ze houden u in dezelfde dure belastingschijf, maar zorgen tegelijk dat een stuk van uw loon de inflatie niet meer volgt. Dus terwijl alles duurder wordt, laten ze uw koopkracht bewust wegsmelten. En ondertussen blijven ze innen alsof u niets verloren hebt.

Another day, another rabidly idiotic statement. There is truly no overstating how much of a walking disaster Kallas is for Europe. Yesterday she called China a "disease" for Europe (specifically "cancer"), and now she's saying the EU can't have a Middle East strategy because - brace yourselves - there's just too much going on there. This comes among hundreds similarly idiotic statements - basically every time she opens her mouth. When you choose people like this to be your voice to the world, you deserve every ounce of irrelevance and mockery coming your way.

Een demonstrant in Loosdrecht: het zijn Romeo’s die beginnen met vuurwerk gooien. - Gisteren was het uit de hand gelopen. Wat is er gebeurd? "Gisteren was het eigenlijk heel vreedzaam. En in één keer uit het niets werden er 3 ME-busjes daar achter op het grasveld geparkeerd. En wij dachten allemaal wat is hier verdorie allemaal aan de hand? En op een gegeven moment kwam er zo'n hoofd van Defend Netherlands en die zei van: 'Jongens, waarom allemaal ME? We doen helemaal niks. Wat is er aan de hand?'" "En toen zei die ene man: 'Er is allemaal onrust', terwijl er niks was en in één keer uit het niets werd er keihard vuurwerk gegooid. Dat waren gewoon weer die Romeo's die alle sensatie weer oploert." - Hoe weet je dat dat de Romeo's waren? "Dat gaat hier rond. De eigen mensen deden het niet, omdat er nadrukkelijk werd gezegd geen vuurwerk. We gaan vreedzaam protesteren. En dat was het ook. Het was gewoon muziek." - In programma's zoals Jinek wordt er gezegd dat er mensen zijn die al van tevoren afspreken. Heb je de fakkels bij je? Heb je vuurwerk bij je? Maar jij zegt dus: dat zijn we niet aan het doen. "Dat hadden we ook niet. En op een gegeven moment gaven Romeo's die kinderen ook vuurwerk aan kinderen van: 'Steek maar af joh, doe maar, is leuk, wij doen het ook'." "Toen kwam er de ene knal na de andere en toen zei het hoofd van Defend Netherlands van: 'Kijk, jullie hebben nu weer jullie zin. Weer heb je een escalatie.'" "Toen kwam er alweer meteen nog veel meer ME en werd omgeroepen dat ze gingen vegen. Die waterkanon kwam langs. De politiehonden werden ingezet. Het was gewoon echt vreselijk hier. We moesten echt rennen. En met mijn dochter en met haar vriendin en met de andere twee kinderen werden we gewoon opgejaagd door de straten, door de ME." "En meestal gaan ze altijd tussen 9 en 10 gaan ze vegen, terwijl er niks aan de hand is. Maar ze gaan pas vegen als er weer vuurwerk wordt gegooid. Dan geven hun weer een soort escalatie. Dan kunnen ze helemaal weer hun gang gaan."

Pieter Cobelens wordt op de Nederlandse televisie gepresenteerd als expert nationale veiligheid. Ondertussen wordt hij betaald door meer dan 10 defensiebedrijven. Hier klopt iets niet.

Maar daalt gezinshereniging? De voordeur mag dan op een kier staan, de achterdeur staat nog wagenwijd open. In 2024 kreeg gezinshereniging opnieuw een recordachtig gewicht in de Belgische migratiestatistieken, met 20.724 visa voor gezinshereniging voor mensen van buiten de EU.

Gebouwd zonder vergunning door de Vlaamse overheid. Bouw- en omgevingsvergunning hebben een doel, maar ze zijn niet het doel. Leg dat eens uit aan de hele bureaucratie die moet leven van het vergunningenbeleid.

“CEO’s willen geen tijd meer steken in juniors. AI neemt precies dat instapwerk over waar vroeger je carrière begon: de eerste echte verantwoordelijkheid, het repetitieve werk waar je al doende leerde denken als een professional. Als die laag verdwijnt, blijft er op papier nog ‘carrière’ over, maar in de praktijk wordt het iets anders: een arbeidsmarkt die meteen ervaring vraagt, zonder nog een route om die ervaring op te bouwen. Dan krijg je een simpele breuklijn: je bent of ‘klaar’ om mee te draaien, of je komt er niet meer in. Daartussen zit niets meer. De vraag is dus niet of er nog carrière is. De vraag is hoe je er nog één begint.” @businessamnl businessam.be/ceos-zijn-van-…

If you post something about the importance & beauty of nature, lamenting the loss of our traditions, explaining the importance of working with our hands, or warning about our dependence on tech, and you use AI to illustrate your point, don't expect anyone to take you seriously.

Er is een overleden persoon aangetroffen in het bos aan de Nulweg Ter Apel Als dat het gevolg is van iemand uit het AZC breekt de pleuris uit

De excuses en vergoedingen voor de slachtoffers en familie van het softenonschandaal dat gebeurde eind jaren 50 en begin jaren 60 zijn ook pas de laatste 10 jaren gekomen. Hetzelfde zal waarschijnlijk gebeuren met de slachtoffers van vaccinatieschade tijdens corona. Hoe langer ze wachten, hoe meer mensen het vergeten en ondertussen overlijden.

Corona heeft mijn wereldbeeld voorgoed veranderd. nos.nl/artikel/261473… Bijna zes jaar na het begin van Corona heeft geen enkele verantwoordelijke politicus, verantwoordelijke politieke partij in Nederland en in de hele Westerse wereld, serieus onderzocht wat de Coronavaccins hebben gedaan met de mensen die erdoor getroffen zijn. Ernst Kuipers kan gewoon waarschuwen voor de volgende catastrofale dreiging voor de volksgezondheid, terwijl er niets is geëvalueerd aan Corona. Geen enkel grondig onderzoek. Geen enkel parlementair onderzoek met echte bevoegdheden. Geen enkel staatshoofd dat op een podium heeft gestaan ​​en heeft gezegd: we zijn de slachtoffers een eerlijke verantwoording verschuldigd en die zullen we leveren. De stilte is oorverdovend, ook van de kant van de media. Ik heb lang gedacht dat de waarheid via de media naar buiten zou komen, maar van die hoop ben ik inmiddels genezen. De stilte kan ik niet meer alleen verklaren doordat de media, parlement (grootste deel) en politiek destijds hebben meegewerkt. Ik kan de stilte niet meer verklaren door schaamte en ongemak. De stilte lijkt net zo gecoördineerd als dat het Coronabeleid achteraf gecoördineerd bleek te zijn. Zes jaar later kan Ernst Kuipers opnieuw waarschuwen voor een catastrofe, maar wat als grote groepen mensen immuun zijn geworden voor allerlei doemscenario's, waarmee zij overduidelijk worden genudged en gepusht tot ander gedrag? En wat nu, als de mensen het spel doorzien, dat alleen de experts die de juiste doemscenario's uitdragen, vaak ook nog niet onafhankelijk, podium krijgen in de media? Een bevolking met drang en dwang tot ander gedrag verleiden, en als drang niet werkt en propaganda ook niet, dan ga je over tot demonstratieverboden en verketteren van andersdenkenden. Ik ben wel verdrietig dat Nederland geen vrij land meer is. Van de jaren '50 van de vorige eeuw wordt gezegd dat die benepen was en bekrompen. Ik vind deze tijd niet veel beter. Er zijn andere taboes dan toen, maar ze zijn er wel; onderwerpen die worden gemeden als de pest. Echte noodsituaties op het gebied van de volksgezondheid leiden tot een echte evaluatie. Wat werkte. Wat werkte niet. Welke mensen en welke groepen hebben schade opgelopen en hoe is die schade ontstaan. Maar wat we in plaats daarvan hebben is een muur van stilzwijgen. Als ik me beperk tot de mensen met vaccinatieschade, voor hen is er nog steeds geen diagnostiek, geen erkenning, geen compensatie, geen therapie. De universele stilte van wereldleiders, politici en de main stream media over vaccinatieschade is niet het gedrag van mensen die niets te verbergen hebben. Het is het gedrag van mensen die collectief hebben besloten dat de kosten van eerlijkheid hoger zijn dan de kosten van voortdurende stilte. En toch zullen we verder moeten, toch zal er erkenning moeten komen. Dat is een vraag die me als huisarts bezighoudt. Het is in elk geval geen oplossing om te blijven zwijgen en te blijven doen alsof Corona een pandemie was die we achter ons hebben gelaten. Afgezien van mensen met prikschade, zijn er mensen die hun bedrijf failliet zagen gaan tijdens de lockdowns, zijn er artsen en wetenschappers ontslagen, zijn reputaties van critici onherstelbaar beschadigd, zijn er ruzies tussen vrienden en in families die niet zijn uitgesproken, ook weer dankzij die muur van stilzwijgen. Ik geloof niet in slachtofferschap, ik geloof dat je trauma's pas kunnen helen als je alle pijn en verlies onder ogen ziet. Corona kunnen we pas echt achter ons laten als bekend is welke mensen verantwoordelijk waren voor het beleid en als die mensen verantwoording hebben afgelegd. Als u waardeert wat ik schrijf kunt u me steunen via elsvanveen.backme.org

Dit artikel is interessant omdat het op het eerste gezicht heel menselijk en redelijk oogt. Twee mensen uit Iran wachten al dertig maanden op duidelijkheid. Ze spreken goed Nederlands, werken, betalen mee aan hun verblijf in het AZC, willen bijdragen aan de samenleving en lijken alles te doen wat je van “goede” nieuwkomers zou verwachten. Op individueel niveau kun je daar best sympathie voor voelen. Dertig maanden onzekerheid is lang en als mensen daadwerkelijk werken en meedoen, is het logisch dat ze duidelijkheid willen. Maar journalistiek gezien is dit precies waarom het artikel zo sterk stuurt. Hier wordt de modelvluchteling opgevoerd als moreel bewijsstuk. Alles aan het verhaal is geselecteerd om één gevoel op te roepen: hoe kan Nederland deze keurige mensen zo lang laten wachten? Ze zijn beleefd, gemotiveerd, taalvaardig, zelfstandig, kwetsbaar en dankbaar. Daarmee worden zij het morele tegenbeeld van de “boze Nederlander” die klaagt over asielopvang, woningdruk of overlast. En dan zie je de framing verschuiven. De vraag is niet meer: hebben deze mensen recht op verblijf? De vraag wordt: hoe durft Nederland deze mensen zo lang in onzekerheid te laten? Dat is een enorme verschuiving. Want het recht op verblijf wordt niet meer inhoudelijk onderzocht in het artikel; het wordt bijna emotioneel verondersteld. We horen dat ze uit Iran komen, gevaar liepen en moesten vluchten. Maar veel meer krijgen we niet. Waarom precies? Welke route hebben ze afgelegd? Waarom Nederland? Waarom niet een ander veilig land? Welke beoordeling moet de IND maken? Hoe verhoudt hun casus zich tot een systeem dat al structureel overbelast is? Die vragen verdwijnen naar de achtergrond. In plaats daarvan krijgen we een moreel verhaal over teleurstelling, vrijheid, machteloosheid en mensenrechten. “Ik dacht hier vrij te zijn”. Dat is veelzeggend. Want vrijheid in Nederland betekent niet automatisch dat Nederland verplicht is om je verblijf snel goed te keuren. Vrijheid bestaat binnen een rechtsorde, met grenzen, procedures en voorwaarden. Maar in dit frame wordt vertraging bijna een moreel falen van Nederland zelf. En daar zit de bredere dynamiek die we vaker zien. Progressieve framing verandert een politieke of juridische kwestie in een moraliteitskader. Asielbeleid gaat niet meer over grenzen, draagkracht, procedure, selectie, nationale verantwoordelijkheid en wederkerigheid, maar over menselijkheid versus hardheid. Zodra het zo wordt geframed, wordt de discussie bijna onmogelijk. Wie zegt “wacht even, wat is Nederland deze mensen precies verschuldigd?” klinkt dan al snel koud, wantrouwend of onmenselijk. Terwijl die vraag volkomen legitiem is. Want deze mensen doen een groot beroep op de Nederlandse samenleving. Op opvang, procedures, juridische capaciteit, voorzieningen, uiteindelijk mogelijk huisvesting, zorg, onderwijs, werkbegeleiding en sociale zekerheid. Dat hoeft niet meteen verkeerd te zijn, maar het moet wel politiek bespreekbaar blijven. Nederland is een samenleving met beperkte capaciteit, woningnood, overbelaste instituties en burgers die steeds vaker ervaren dat zij zelf moeten wachten, inschikken en betalen. Daarom wringt dit soort journalistiek. Niet omdat vluchtelingen “slecht” zouden zijn. Integendeel: het artikel laat dat ook zien door juist te kiezen voor mensen die bijna niet bekritiseerbaar zijn. Dat is precies het punt. De modelcasus wordt gebruikt om het systeem moreel onder druk te zetten. Als zelfs deze mensen moeten wachten, dan moet het systeem menselijker, sneller, soepeler. Maar de structurele vraag blijft buiten beeld: hoeveel mensen kan dit land opnemen, onder welke voorwaarden en wie beslist daarover? Dat raakt ook aan macht. De burger ziet zulke verhalen en voelt dat het morele speelveld al is ingericht voordat het debat begint. De asielzoeker verschijnt als kwetsbaar individu met een verhaal. De Nederlandse burger verschijnt hooguit impliciet als obstakel: te bang, te boos, te hard, te weinig gastvrij. Zijn zorgen over woningnood, leefbaarheid, veiligheid en draagkracht worden niet op dezelfde manier gehumaniseerd. Zo ontstaat morele asymmetrie. Dat is waarom dit soort artikelen politiek zo effectief zijn. Ze hoeven niet expliciet te zeggen dat tegenstanders verkeerd zitten. Ze hoeven alleen het juiste morele decor te bouwen. Twee keurige vluchtelingen, goed Nederlands, werkend, dankbaar, machteloos. En dan wordt iedere harde vraag vanzelf ongemakkelijk. Maar politiek begint juist bij die ongemakkelijke vragen. - Waarom Nederland? - Wat is Nederland deze mensen verschuldigd? - Wat betekent “vluchten” wanneer iemand door meerdere veilige landen reist? - Hoe voorkom je dat asielbeleid feitelijk migratiebeleid wordt? Dit artikel gaat niet alleen over twee Iraniërs die wachten op duidelijkheid. Het is een voorbeeld van hoe asieljournalistiek werkt als morele drukmachine. De individuele casus wordt zo gekozen en verteld dat de politieke conclusie bijna vanzelf volgt. Niet via argumentatie, maar via empathische sturing. En daarmee wordt macht opnieuw verhuld als menselijkheid. Want wie het frame accepteert, discussieert niet meer over beleid, maar over mededogen. Wie bezwaar maakt, staat niet tegenover een bestuurlijke keuze, maar tegenover twee sympathieke mensen die alleen maar willen werken, bijdragen en vrij zijn. Dat is precies hoe moraliteit beleid afschermt tegen politieke kritiek. Het artikel: ad.nl/zwolle/na-30-m… #Asielbeleid #Migratie #Vluchtelingen #Draagkracht #Woningnood #Nederland

ad.nl/binnenland/bij… Dit soort artikelen missen steeds de kern. Het gaat niet om Laura’s gevoel van veiligheid. Prima dat zij zich veilig voelt bij vluchtelingen die zij zelf kent, zelf binnenlaat en zelf vertrouwt. Dat is haar keuze, haar huis, haar afweging. Maar haar vrijwillige gastvrijheid zegt weinig over burgers die een AZC in hun leefomgeving krijgen zonder dat zij daar werkelijk invloed op hebben. Want dáár zit het probleem. Burgers kunnen in de praktijk geen “nee” zeggen tegen de komst van een AZC. Ze mogen hun zorgen uitspreken, naar een inspraakavond, vragen stellen en meedenken over de uitvoering. Maar de fundamentele beslissing staat vaak al vast. De inspraak gaat dan niet meer over óf het AZC er komt, maar over inpassing, communicatie en beheersing van overlast. Dat raakt aan een veel groter democratisch probleem. De burger is onderdeel van de democratie zolang hij stemt. Daarna verdwijnt zijn macht vrijwel volledig in een bestuurlijke keten van kabinet, gemeente, burgemeester, ambtenarenapparaat, veiligheidsregio’s, COA, rechterlijke kaders en Europese verplichtingen. Formeel heet dat allemaal democratisch gelegitimeerd. Materieel ervaart de burger vooral dat besluiten van bovenaf naar beneden worden doorgeleid. Burgemeesters zijn niet gekozen. Gemeenten functioneren bij dit soort dossiers steeds vaker als uitvoeringsorganen van landelijk en Europees beleid. Lokale partijen mogen de schade politiek uitleggen, maar hebben vaak nauwelijks ruimte om werkelijk van koers te veranderen. En burgers? Die mogen achteraf inspreken over een besluit dat in de praktijk al genomen is. Zodra burgers dat niet accepteren, verandert het frame. Dan gaat het niet meer over inspraak, leefomgeving, veiligheid, draagvlak of democratische controle. Dan worden ze weggezet als racistisch, extreemrechts, angstig, opgehitst of zelfs als mensen die de democratie ondermijnen. Terwijl hun punt vaak juist democratisch is: mogen wij nog werkelijk invloed hebben op ingrijpende besluiten in onze eigen omgeving? Eén vrouw die vluchtelingen in huis neemt, wordt gebruikt als moreel tegenbeeld voor de boze burger op straat. Zij is warm, menselijk en gastvrij; de demonstrant is koud, bang en verdacht. Dat is een valse tegenstelling. De vraag is niet of individuele vluchtelingen aardige mensen kunnen zijn. De vraag is of burgers nog zeggenschap hebben over beleid dat hun wijk, dorp of stad direct raakt. Dus nee, Laura’s huiskamer is geen AZC. Haar gevoel is geen statistiek. Haar vrijwillige gastvrijheid is geen bewijs voor maatschappelijk draagvlak. Dit is de democratische aporie: de burger is nodig om het systeem te legitimeren, maar wordt verdacht gemaakt zodra hij zich verzet tegen wat dat systeem vervolgens namens hem uitvoert. #AD #AZC #Asielbeleid #Inspraak #Democratie #Draagvlak #BestuurlijkeMacht #Leefomgeving #Mediaframe #Veiligheid

Beseft iedereen dat @MijnNatuurpunt de nummer 1 koper is van landbouwgrond in tegenstelling tot de gewone burger? Beseft iedereen dat die grond gekocht wordt met subsidies die diezelfde burger a rato van 100m+ jaarlijks aan die vzw geeft? Beseft men eigenlijk in Vlaanderen hoe groot het monopolie is van NP, gevrijwaard van alle concurrentie bij aanbestedingen en hoe groot de collusie is met de administratie? En deze mensen gaan even het Vlaams parlement vertellen wat ze moeten doen? Leven wij nog in een democratie of gaat Vlaanderen even herhalen wat federaal zijn mutualiteiten heeft laten doen? @BeelsJinnih @Mauritsvdr @jobrouns1 @valerievanpeel @MDiependaele

Dat is toch niet meer normaal. Als gewone belastingbetalende burger ben je opgejaagd wild voor een belastingdolle, uitgaven verslaafde overheid. #Afuera

Vertaling: we onderzoeken onszelf liever niet, want stel je voor dat we zouden moeten toegeven dat er bij Defensie iets serieus fout loopt.