Despina Magkanari

Trump: Greece has been very supportive; he is a terrific guy.

Η αγρότισσα, δεν μπόρεσε να βρει μια διεύθυνση, ένα τηλεφωνο απο εστω έναν ελληνα πολιτικό, αλλα βρήκε την Κοβέσι. Λογικό … Την γνώρισε στην ουρα για τα τυριά …

Επειδή διάφοροι πονηροί λένε «γιατί δεν άλλαξε τον νόμο η ΝΔ;», ορίστε δια στόματος Κοβέσι ότι αυτός ο νόμος πράγματι αλλάχθηκε, μάλλον από Φλωρίδη. Βάζω ολόκληρο το απόσπασμα για να μην υπάρχουν «αμφιβολίες». Με τις υγείες σας, σύντροφοι.

Επανέρχομαι στο saga του Βάγγου του Βενιζέλου, αυτού του διαπρύσιου κήρυκα της θεσμικότητας, της ηθικότητας και εσχάτως της (μη) κυβερνησιμότητας. Αυτές τις ημέρες επανήλθε στο προσκήνιο η πολύ ήρεμη αντιμετώπιση της Πόπης Παπανδρέου από τον Βενιζέλο, την οποία απειλούσε ότι θα της ασκήσει πειθαρχική δίωξη μέσω της εισαγγελέως του Αρείου Πάγου. Όπως όλοι ξέρετε, η αποστολή της δικογραφίας αφορούσε «τα υποβρύχια». Τι ακριβώς όμως; Εδώ είμαστε για να τα θυμηθούμε πάλι: το σωτήριον έτος 2010, επί της εθνοσωτηρίου κυβερνήσεως ΓΑΠ με τον Βενιζέλο υπουργό Εθνικής Άμυνας, κι ενώ έχει προκύψει από την εισαγγελία του Μονάχου ότι υπήρξε δωροδοκία αξιωματούχων σε χώρα του εξωτερικού (βλ. Ελλάδα) από την κοινοπραξία HDW/Ferrostaal (βλ. Τσοχατζόπουλος), η οποία έφτανε στο ύψος των €87.000.000 (ή €143.160.000 σε σημερινή αξία με τον πληθωρισμό) για τα έτη 2000-2003. Μέχρι το 2010 η Ελλάδα είχε πληρώσει στην κοινοπραξία €2.300.000.000 (2,3 δις.) και είχε παραλάβει αέρα κοπανιστό. Γεγονός το οποίο σημαίνει ότι το ελληνικό δημόσιο θα έπρεπε να είχε ενεργοποιήσει τις ρήτρες κατά της κοινοπραξίας. Τι έρχεται και κάνει ο γίγας Βενιζέλος; Στις 29/9/2010 φέρνει τον νόμο 3885/2010, ο οποίος αναφέρει: «Η ΕΔ (=Ελληνική Δημοκρατία) και η ΕΝΑΕ (=ναυπηγεία Σκαραμαγκά) ρητά, ανεπιφύλακτα και ανέκκλητα παραιτούνται, απεκδύονται και αποξενώνονται με ισχύ από την EDCA οιωνδήποτε και όλων των αξιώσεων, δικαιωμάτων, διεκδικήσεων, εξόδων, δαπανών (συμπεριλαμβανομένων των αμοιβών δικηγόρων) οποιασδήποτε φύσεως, χαρακτήρα και περιγραφής, είτε εκ συμβάσεως είτε εκ του νόμου, που προέκυψαν ή μπορεί να έχουν προκύψει κατά αλλήλων σύμφωνα με οποιουσδήποτε νόμους ή όρους όλων των Συμβάσεων Υ/Β 214 και των Συμβάσεων Υ/Β 209 κατά τα προηγούμενα στάδια εκτέλεσης των Προγραμμάτων Αρχιμήδης και Ποσειδών II αντίστοιχα και προ της EDCA, συμπεριλαμβανομένων, αλλά όχι περιοριστικά, των αξιώσεων για αθέτηση της σύμβασης, υπερημερία, ποινικές ρήτρες, τόκους, αδικοπραξία και αδικαιολόγητο πλουτισμό». Η τελευταία πινελιά με τον «αδικαιολόγητο πλουτισμό» τα λέει όλα. Αλλά, τι λέει στην πραγματικότητα με αυτή τη διασταλτική διατύπωση; Ότι η Ελληνική Δημοκρατία παραιτείται και από τα αντισταθμιστικά, ύψους €250.000.000 (ή €358.000.000 με τον πληθωρισμό), τα οποία προφανώς ουδέποτε έγιναν. Όπως επίσης, παραιτείται από περίπου άλλα τόσα, τα οποία θα αποκόμιζε το ελληνικό δημόσιο από την ενεργοποίηση ρητρών καθυστέρησης. Το ακριβές ποσό που χάθηκε από το ελληνικό δημόσιο δεν υπολογίστηκε ποτέ, όμως οι εκτιμήσεις τότε έλεγαν ότι θα ήταν τουλάχιστον ισόποσο με τα αντισταθμιστικά. Το αν το έκανε ο Βενιζέλος για το κατιτίς του, ή για να έχουν την εύνοια της Γερμανίας, είναι κάτι που δεν μπορεί να αποδειχθεί. Και φαντάζομαι πως ξέρετε ήδη γιατί: για τον νόμο περί ευθύνης υπουργών, ο οποίος είναι τέκνο του γίγαντα της θεσμικότητας και ηθικότητας, Βάγγου Βενιζέλου. Καταπληκτικό; Καταπληκτικότατο. Έτσι τη γλίτωσε, μιας και το διαβιβαστικό της εισαγγελίας διαφθοράς ήρθε στη Βουλή την ημέρα που θα έκλεινε για να ξεκινήσουν τα θερινά τμήματα και άρα, είχε de facto παραγραφεί. Μην έχετε καμία αμφιβολία σύντροφοι, εάν η υπόθεση Βενιζέλου είχε σκάσει σε πλαίσιο εκτός μνημονίων, σήμερα θα ήταν ακόμα στο κελί του Τσοχατζόπουλου.

πάει το job description

Την ώρα που στην #Βουλή ψηφίζεται η άρση της ασυλίας των 13 κυβερνητικών εμπλεκόμενων στο σκάνδαλο του #ΟΠΕΚΕΠΕ, ο Μητσοτάκης, αντί να παραιτηθεί, ανακοινώνει επιδόματα. Να το ξεκαθαρίσουμε, λοπόν, ρουσφέτι είναι ΚΑΙ αυτό, δεν είναι κοινωνική πολιτική.

Et si l’Europe, en colonisant le monde, s’était aussi abîmée elle-même ? Et si le travail de décolonisation commençait d’abord à l’intérieur, dans notre regard, dans nos mots, dans nos habitudes de pensée ? Voilà les questions que pose Aimé Césaire dans son Discours sur le colonialisme. En transformant les peuples en objets, les terres en butin, l’Europe s’est ensauvagée. Première leçon de ce texte : une civilisation se juge à la manière dont elle traite ceux qu’elle pourrait vouloir écraser. Deuxième leçon : la langue est un champ de bataille. Césaire s’attaque aux mots qui anesthésient, comme ces « missions civilisatrices » qui, en réalité, sont une entreprise méthodique de déshumanisation. Il nous impose une discipline de fer : nommer avec justesse. Car mal nommer l’inacceptable, c’est lui permettre de s’accomplir sous le couvert de la respectabilité. Troisième leçon : l’universel n’est pas un masque à géométrie variable. Il n’existe pas de droits de l’homme qui s’arrêtent aux frontières ou à la couleur de peau. Accepter que certains soient « moins humains » que d’autres, c’est permettre la destruction de l’édifice entier de notre dignité. La quatrième leçon, enfin, c’est que l’indifférence est une complicité. Le colonialisme prospère dans l’habitude et le confort des consciences qui s’accommodent de la souffrance lointaine. Dès que la vie de l’autre devient une statistique ou un « dossier », nous préparons le lit des barbaries futures. Lire Césaire aujourd’hui est un acte de vigilance absolue : c’est refuser la chosification sous toutes ses formes, qu’elles soient économiques ou sécuritaires, et tenir l’humanité entière pour seule mesure afin de ne plus jamais laisser la force devenir la loi.