C

ก็ไม่ได้เศร้าอะไรนักหนาที่แพ้ แค่เหนื่อยที่เกมมันยาวมากกว่าที่คิดแต่ก็ไม่ได้มีแรงพอจะตอบไป เมื่อรู้สึกได้ว่าจะทำอะไรอีกคนก็ไม่ด่าสักทีเลยใช้หัวทุยๆถูไปมาเหมือนอยากให้ปลอบแต่ก็คงไม่ได้รับอะไรกลับมาแน่ๆหากไม่พูดออกไปตรงๆ ..ถึงได้พูดอยู่ตลอดว่าทำตัวเป็นหินอยู่ได้

ศีตะไม่ได้สนใจมาตั้งแต่ตนว่าเกมครั้งนี้จะจบลงอย่างไร เขาแค่ทำเต็มที่ และไม่ได้ใส่ใจกับผลของมัน เพียงแต่ . . ร่างกายมันบอกว่าเขาทำมากเกินไป นักส่งศรของมุจรินทร์ แสดงอาการประหลาด ก่อนที่เขาจะร่วงลงจากไม้กวาด ( จบควิดดิชลูกคนอื่นวิ่งหาหวานใจ ลูกนุอาการกำเริบ )

" ฟ้า " " ..ขอบฟ้า " เพราะได้ยินทำนองเคล้าฝุ่นดังออกมาจากกล่องดนตรีเลยเผลอใจเรียกชื่อใครบางคนออกมาอย่างนึกขบขัน คนที่นั่งอยู่ไม่ไกลคงจะแค่เงยหน้าขึ้นมาขมวดคิ้วแต่ก็ยังคงทำตัวเป็นหินก้อนหนึ่งที่ไม่เขยือนไปไหน แม้จะฟังดูแล้วไม่ใช่ทำนองแบบที่ชอบนัก แต่ก็มักจะยิ้มเสมอเมื่อได้ฟัง

( แวะมาลงรูปควิดดิชคับ ไหน ๆ ก็จบแมทช์แล้ว 😔 )

" ฟ้า " " ..ขอบฟ้า " เพราะได้ยินทำนองเคล้าฝุ่นดังออกมาจากกล่องดนตรีเลยเผลอใจเรียกชื่อใครบางคนออกมาอย่างนึกขบขัน คนที่นั่งอยู่ไม่ไกลคงจะแค่เงยหน้าขึ้นมาขมวดคิ้วแต่ก็ยังคงทำตัวเป็นหินก้อนหนึ่งที่ไม่เขยือนไปไหน แม้จะฟังดูแล้วไม่ใช่ทำนองแบบที่ชอบนัก แต่ก็มักจะยิ้มเสมอเมื่อได้ฟัง

สตอรี่ | ณ ต้นไม้ใหญ่ ปุยฝ้ายตั้งใจจะสารภาพรักและขอโทษพัทเรื่องไม่ดีเมื่อวานที่เธอก่อไว้ พร้อมยื่นขนมกล่าวคำขอโทษแต่อีกฝ่ายดูไม่ติดค้างอะไร ทั้งสองจึงคุยเล่นกินขนมกันสักพักดูเหมือนบรรยากาศจะผ่อนคลายมาก เธอจึงตั้งใจจะเอ่ยความรู้สึกออกไป "ปุยฝ้ายมีเรื่องจะบอกค่ะ" "จริง ๆ หนูชอ-" เธอมองสบตาพัท ก่อนจะชะงักไปเหมือนกับคำพูดทุกอย่างนั้นจุกอก ภาพอดีตของคนสำคัญมากมายที่เกี่ยวข้องกับเธอทุกคนนั้นจากไปแบบไม่หวนกลับมา มือเธอสั่นเทาเล็ก  ๆ 'ถ้าเกิด...พี่เขาจากไปอีกคนล่ะ' ความคิดที่แสนน่ากลัวนั้นเข้าครอบงำเธออย่างง่ายดาย เธอพยายามเก็บอาการ ก่อนจะส่งรอยยิ้มที่อ่อนโยนอย่างทุกครั้ง "หนูชอบนะคะ..." "ที่มีพี่ชายอย่างพี่พัท คอยดูแลหนูอยู่เสมอเลย" สัมผัสถึงการสั่นเล็ก ๆ ในน้ำเสียงนั้น แววตาส่องประกายน้อยลง เธอเริ่มเม้มปากก่อนจะพูดบางอย่างพร้อมลุกขึ้น "ขอโทษนะคะ...ปุยฝ้ายขอไปห้องปรุงยาก่อน" ในตอนนี้นั้นเธอหันหลังแล้ววิ่ง วิ่งสุดฝีเท้าโดยไม่ได้รอคำพูดของอีกฝ่าย เธอก้มลงอย่างรวดเร็วกลัวอีกฝ่ายจะเห็นสิ่งที่ไม่ควรประดับหน้า ก่อนบอกเขาอย่างแผ่วเบา "เจอกันนะคะ"