𝓛𝓸𝓻𝓪 (Sleep)

#MPC_Commu | #MPCss5 Delora noirel "Don't touch me. Your hands are too warm." "Their voices were not forgotten. They were erased..." Grade11 ꜱɪʀᴇɴ | 190 cm. bit.ly/4jq3uHT

(สวัสดีค่า 🥹💦 ไม่ได้เข้ามาแอคทีฟจนมูจะจบแล้วเลยมาแอบทิ้งคอนแทคไว่ ถ้าเห็นว่ามีเด็ก ๆ จาก MPC จะกดรับเลย facebook.com/share/1C8pwR2m…

(❤️🤎🤍)

@Chalotte_MPC '....'เพราะหน้ากากเลยทำให้อ่านสีหน้าได้ยาก กระทั่ง "ขอบใจ.." น้ำเสียงเรียบแต่ก็หมายความแบบนั้นจริง ๆ "กลับตอนนี้ก็คงได้นั่งข้างถนนเหมือนเดิม..." "เดี๋ยวจะกลับไปหาอะไรดื่มในงานแล้วล่ะ"

@Delora_MPC “ออกมาสูดอากาศน่ะ ในงานคนเยอะ” “เห็นนั่งคนเดียว เลยมานั่งเป็นเพื่อนเฉยๆ” เลิกคิ้วแปลกใจกับคำตอบ “แล้ว…อยากกลับหรือยังล่ะ?”

เดินออกมาจากงาน ทิ้งตัวนั่งบทฟุตบาทก่อนถอนหายใจลากยาวอย่างหมดอาลัยตายอยาก

@Chalotte_MPC เหลือบมองคนข้าง ๆ "...โดนบังคับให้มาน่ะ" "แล้วเธอมาทำอะไรแถวนี้" ถามกลับบ้าง

@Delora_MPC /เดินผ่านมา /นั่งข้างๆ “งานไม่สนุกหรอ”

@MPC_Covent @Carlos_MPC (ภูมิแพ้น้ำตาครับ😭💔 เพ้ทจนกว่าน้องจะหยุดร้อง)

(ไม่ได้โป๊ แต่แปะธงไว้ก่อน) (🧍‍♂️ผ้มมาแปะภาพวาดเล่นนิตยสารพระหล่อ)

@Istvan_mpc (ผู้ใหญ่ชอบบอกให้ไหว้พระ 😭🙏 นี่คงถึงเวลาแล้ว)

@Istvan_mpc @MPC_BEARDEN ตกใจเสียงหันไปมอง "....." หยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูป

(tw: ตูดเห็ด)

@Ulfr_MPC (/ลืมปิดเสียงชัตเตอร์)

@Delora_MPC (/ยืนชื่นชมผลงานอยุ่ในรุป)

/ไม่มีอะไรทำ /ออกมาเสกน้ำแข็งเล่น /แกะสลักเปนรุปปืนใหญ่นีโออามสตรอง

@Mable_MPC เงียบฟังจนจบ ไม่ขัด ไม่พูดแทรก มีเพียงดวงตาที่จดจ่อกับอีกคนอย่างตั้งใจราวกับว่าทุกคำพูดของอีกฝ่ายนั้นสำคัญจริง ๆ แล้วเสียงแหบต่ำจึงเอ่ยขึ้น "การคาดหวังไม่ใช่เรื่องที่ผิดหรอก" "แต่ถ้าหากความคลุมเครือนั่นทำให้เธอต้องรู้สึกทุกข์ใจ ลองทำให้อะไรมันชัดเจนขึ้นดูไม่ดีกว่าเหรอ"

@Delora_MPC คิดพินิจอยู่ซักพักก่อนจะค่อยๆพยักหน้า "อืม…ค่ะ เริ่มจากตรงไหนก่อนดีหละ" "ฉันคิดมาซักพักแล้วว่าจะตัดใจ เพราะดูอีกฝ่ายก็ไม่ได้จริงจังขนาดนั้น" "ตอนแรกพวกเราก็เจอกันที่บ้านของเพื่อน พอวันที่นัดกันไปโบว์ลิ้งค์เขาก็มาส่งที่หอ แล้วก็ยัง…ไม่นับหละมั้ง?" "ฉันคงคาดหวังมากไป"

#MPC5event1 หลังจากที่ส่งเพื่อนไปเข้านอน เธอก็ออกมานั่งรอใครบางคนอยู่ข้างนอกเต็นท์ "น่าจะรู้ตั้งนานแล้ว โง่ชะมัด" เธอพึมพำอะไรกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะยิ้ม ยิ้มที่เจือปนความเศร้า ราวกับว่ากำลังเยาะเย้ยตัวเอง

@MPC_Aurelius "..." เข้าใจผิดหรอกเหรอ โล่งไปทีที่อีกฝ่ายไม่ได้จะช่วยดมรองเท้าให้ "เปปเปอร์มินต์ฟังดูดีมากเลยล่ะ" ว่าพลางก็ยิ้มบางใต้หน้ากาก "อะไรก็ได้..ขอแค่ทำให้กลิ่นหายไปก็พอแล้ว"

@Delora_MPC ขมวดคิ้วงง ไหนจะท่าทีและระยะห่างที่อีกคนถอยออกไปนั่นอีก เอาไงแน่เนี่ย “จะคิดมากทำไม ถ้าเชื่อว่ามันเหม็นก็แค่ทำให้มันหอมขึ้นไง” ไม่พูดพร่ำให้เสียเวลาเขาหันเหปลายไม้ไปที่เบื้องล่างทั้งตาที่ยังสบมองอยู่ “ฮึ…เสร็จแล้ว กลิ่นเปปเปอร์มิ้นน่ะ” “นายชอบอะไรเย็น ๆ ใช่ไหมล่ะ”

"......" ถอดรองเท้าออกมา "...มีกลิ่นเหรอ..." พิสูจน์กลิ่นอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

@Mable_MPC ไซเรนหนุ่มส่ายหน้าเบา ๆ แทนคำพูด แม้พยายามปกปิดด้วยรอยยิ้มหวาน แต่ในสายตาเขาความกังวลกลับชัดเจนกว่า "ถ้าคิดอยู่คนเดียวแล้วมันไม่ดีขึ้น เล่าให้ฉันฟังได้รึเปล่า" ทั้งน้ำเสียงและท่าทางไร้เจตนาละล้าบละล้วงหรือเร่งเร้า

@Delora_MPC เมเบิ้ลหันไปมองนิดหน่อย พอเห็นว่าเป็นใครก็ค่อยยิ้มออกมา “ไม่ง่วงค่ะ” "เหมือนจะมีเรื่องให้คิดมากในหัวจนนอนไม่หลับเลย" น้ำเสียงเธอฟังดูสบาย ๆ ไม่มีอะไรผิดปกติ สีหน้ายิ้มเล็กน้อย เหมือนคนที่พักใจอยู่ชั่วครู่ และไม่อยากให้ใครกังวล "ลอร่หละ ไม่ง่วงหรอ?"

@MPC_SweetsP คิ้วคมขมวดหากันเล็ก ๆ หรือว่าคนคนนี้เป็นวิญญาณกันนะ อดคิดไปอีกไม่ได้ว่ามอนสเตอร์เห็นวิญญาณด้วยหรือเปล่า แต่เก็บความสงสัยนั่นไว้ก่อนเลื่อนนิ้วขึ้นเคาะหน้ากากที่ดูน่าอึดอัดเบา ๆ กึก กึก "อา...เพราะไมค์น่ะ แบบนี้ผมถึงจะพูดคุยกับคนอื่นได้" ว่าพลางเดินเข้าไปใกล้เรื่อย ๆ

@Delora_MPC เขายิ้ม "บางครั้งน่ะ" เขาพูดทีเล่นทีจริง คนในชุดขาวเอียงคอ "เสียงเธอฟังดูแปลกดีนะ ถามได้ไหมว่าเพราะอะไร"

#MPC5event1 [ โรลเปิด | บวกได้ ] 01.38 น. ช่วงเวลาที่หลายคนอาจกำลังนอน ณ ทุ่งดอกไม้เรืองแสง มีใครคนหนึ่งออกมายืนรับลมเย็นที่ออกจะหนาวเกินไปหน่อยสำหรับตัวเขา แต่ทั้งท้องฟ้า ดวงดาว และดอกไม้ ต่างก็งดงามจนความหนาวเป็นเพียงเศษเสี้ยวเล็กๆ ที่ไม่สลักสำคัญ… คุณคิดว่าอย่างนั้นไหม?

@MPC_Aurelius ปฏิเสธไม่ได้ ก็ดันเชื่อมันจริง ๆ นี่นา...คำปลอบของอีกคนก็ยังไม่ได้ทำให้เขาคลายกังวลเสียทีเดียว พอได้ยินว่าอีกฝ่ายจะช่วยก็ทำสีหน้าเป็นห่วงและกระอักกระอ่วนอยู่หน่อย ๆ "ไม่ดีกว่า...อย่าเลย" ตอบไปอย่างนั้นเพราะคิดเองเออเองว่าจะช่วยเช็คกลิ่นให้

@Delora_MPC “…” ฟังจบก็หลุดขำนิดหน่อย แต่มากกว่าความรู้สึกตลกก็คงเป็นความแปลกใจ “แล้วนายก็เชื่อมันน่ะหรอ?” “ไม่เหม็นหรอกน่า”พยายามให้กำลังใจในแบบของตัวเอง ขยับไขวห้างแล้วเท้าคางมอง “งั้น…ให้ช่วยไหมล่ะ?” แกว่งไม้กายาสิทธิ์ไปมา ไม่ได้พูดอะไรต่อ ไม่มีการคาดคั้น แค่ให้อีกคนตัดสินใจ

(แวะมาลงรูป เพื่อบอกว่า ยังอยู่และเหงามาก ไม่กล้าเล่นกับใครได้แต่ส่องเพราะขี้อาย ใครก้อได้เล่นกับผมที นอย Cms: Ya’rah Eleutherios )