BRAYDEN

📌📌 Brayden Barllete S L I M E 💙 22y | G. 11 | 6’8” doc : bit.ly/4dFVX6y “ทำอะไรกันน่ะ? ขอสนุกด้วยคนสิ” "ถึงขาดแล้วไม่ตาย แต่ก็เจ็บอยู่นา🥺 เบามือหน่อยก็แล้วกัน" [ ทัก/โค/โรล/DM ok! ] ((ผปค.ไทม์ไลน์พิลึก ตอบช้านิดนึงไม่ว่ากันนะคับ))

เขาชะงักไปเล็กน้อยกับคำบรรยายแบบนั้น ก่อนจะหลุดยิ้มออกมา เมื่อรู้ว่าตัวคุณก็จับต้องตัวเขาในสนามเหมือนกัน--แม้ว่าตอนที่กลิ้งไปแบบนั้น จะไม่น่ามองสักเท่าไหร่ก็เถอะ “พูดอย่างกับว่าเธอคอยมองหาฉันอยู่ตลอดเลยนะ” คำกระเซ้าแบบนั้นแทบไม่จำเป็นด้วยซ้ำระหว่างเรา.. แต่เบรย์เดนก็พูดออกไป..อาจจะเพียงเพื่อระงับความเขิน “ถ้าฉันยังเจ็บอยู่ จะอุ้มเธอไหวได้ยังไง” มือแข็งแกร่งใต้ถุงมือบีบขยำก้อนเนื้อนุ่มนิ่มที่ประคองอยู่ ก้มลงกระซิบหวาน “ก้นใหญ่จะแย่” ..เอ่อ อาจจะไม่หวานเท่าไหร่ แต่อย่างน้อยก็ทำให้สไลม์หนุ่มแย้มยิ้มกว้างไม่หยุด จนอีกนิดน่าจะปวดแก้มได้ คนของคุณ วันนี้ดูเป็นเด็กดีว่านอนสอนง่าย เขามองคุณตาพราวระยับ มีแต่สีฟ้ากระจ่างสะท้อนอยู่ในดวงตาที่ยิ่งมืดยิ่งเห็นเงาหน้าของคุณชัดมาก เบรย์เดนไม่จำเป็นที่ต้องพูดความรู้สึกของเขาเพิ่มเลย..เพราะทั้งหมดของเขา มันชัดเจนมากๆอยู่แล้ว ว่าเขาต้องการคุณ เขาผินใบหน้าเอียงหา แอบงับปลายนิ้วเล็กๆทั้งที่ยังมองตาคุณอยู่ ลมหายใจร้อนหลังออกกำลังกายรดแรงในอุ้งมือ ตัดกับเรียวลิ้นที่ยังเย็นจัด ลากตามโคนนิ้วโป้งลงมาถึงข้อมือบางเล็ก ..ถัดจากริมฝีปาก ก็เหมือนเขากำลัง..แทะเล็ม ชิมคุณไปทีละนิด ในความรุ่มร้อนที่ทำให้หัวใจเต้นระรัว คนตัวโตย่อตัวลง วางคุณให้กลับไปยืนที่พื้น..ระหว่างร่างใหญ่โตของเขากับล็อคเกอร์เย็นชืดด้านหลัง “คุกเข่าสิ” “เพิร์ล..”

เพิร์ลส่งเสียงในลำคออย่างพอใจ เขาสอดนิ้วไปใต้กลุ่มเส้นผม เชิดหน้าและพรูลมหายใจร้อนผ่าว กลิ่นหอมอ่อนติดอยู่ใต้กระเดือกและช่วยปลอบประโลมใจของคุณได้เป็นอย่างดี ดวงตากลมพราวระยับไม่แพ้กัน—มันจับจ้องไปยังประกายสีฟ้าในตาของคุณก่อนริมฝีปากจะเปล่งเสียงหัวเราะออกมาเบา ๆ เขาว่า “ถึงแพ้ขึ้นมาเธอก็ชนะใจผมแล้วเบรย์ดี้” แล้วเอ่ยต่อ “ไม่เห็นมีอะไรต้องกังวลเลย” เทวดาน้อยไม่เข้าใจเหตุผลที่คุณทำตัวงี่เง่า จำพวกหึงหวงหรือแสดงความเป็นเจ้าของต่อหน้าธารกำนัล สำหรับเขาแล้วมันเป็นเรื่องที่แน่นอนที่สุดว่าเบรย์เดน บาร์ลเล็ตจะถูกให้ความสนใจโดยไม่จำเป็นต้องไปเบียดเสียดแย่งชิงแท่นในใจเขากับคนอื่นเลยสักนิด มันมีแท่นพิเศษเพื่อคุณคนเดียวอยู่แล้ว “สนุกจ้ะ” คราวนี้เพิร์ลแอบบ่น “จนเห็นว่าเธอกลิ้งไปตามสนามหญ้าเหมือนก้อนชีส” “เข่าหายเจ็บรึยัง อยากให้หมอดูอาการเพิ่มรึเปล่า?” เขาเอาแต่คิดเรื่องนี้ตั้งแต่ข้างสนาม อาการบาดเจ็บของคุณกวนใจเขาอย่างมากจนแทบไม่มีสมาธิในช่วงสุดท้ายของเกม ฟื้นฟูได้? แล้วไง คุณยังเบี่ยงเข่าหนีตอนที่เขาเอานิ้วไปจิ้มด้วยซ้ำ เพราะฉะนั้นคงไม่ผิดถ้าเขาจะเป็นห่วงนี่ จริงไหม? เมื่อเราอยู่สองคน—ไม่เพียงแต่ปลีกวิเวกจากโลก หากแต่กลายเป็นดาวเคราะห์น้อยซึ่งกำลังถูกเหวี่ยงด้วยอิทธิพลของแรงดึงดูดเสียเอง เพิร์ลใช้อุ้งมือกระจ้อยสัมผัสข้างแก้มของคุณอย่างละมุนละม่อม สายตาเขาอ่อนยวบ เขาพูด “เธอสนุกก็ดีแล้วล่ะ” “ใช้ชีวิตวัยรุ่นให้เต็มที่และจดจำความทรงจำล้ำค่าไว้จะได้ไม่เสียดายมันตอนโตเป็นผู้ใหญ่นะ” ร่างกายบอบบางนี้ถูกละเลียดด้วยขนาดกายกำยำของคุณ เพิร์ลซ่อนอยู่ภายใต้อิทธิพลคุกคามที่พอเหมาะ เขาช้อนตาขึ้นแล้วคลี่ยิ้มออกมา กระชับขาทั้งสองให้แน่นขึ้นอีกนิด ในห้องเปลี่ยนชุดนักกีฬาที่มีแค่เราลำพัง เสียงหวีดฉลองจากสนามที่ดังมากพอจะได้ยินแว่ว ๆ จากช่องว่างระหว่างบานหน้าต่างสำหรับระบายอากาศ และอัตราสุ่มเสี่ยงที่อาจจะมีแขกผู้ไม่ได้รับเชิญถลันเข้ามาได้ทุกขณะ “อยากได้อะไรล่ะ” เพิร์ลถามแบบนั้นด้วยริมฝีปากแดงเจ่อเหมือนผลพลัม

#.MPC5event3 (ย้อน)วันสุดท้าย | โรลปิด w/ @PearlAngel_mpc เพราะเชียร์ลีดเดอร์หน้าใหม่แปลกตา ที่ไม่ได้เป็นกระทั่งดาวมอนสตราแกรม(--เล่นไม่เป็นด้วยซ้ำ) โผล่ขึ้นมาที่ขอบสนามในวันนี้ เจ้าพวกมอนสเตอร์คลั่งปีกนางฟ้าถึงได้กระดิกหางระริกระรี้ เข้าหากันเป็นทิวแถว เบรย์เดนมองเห็นคุณไกลตั้งแต่ระยะร้อยฟุต หลังวอร์มร่างกายก็เป็นตัวเขาเนี่ยแหละที่แวะเวียนไปพบสาวๆที่ฟอลโล่วกันไว้ทางsns ตัวเขาน่ะทักทายตามประสา แต่หันกลับมาอีกที ดันมีกากอยล์ปีกค้างคาวหน้าตาขี้หลีอันตรายสุบๆเข้าไปเจ๊าะแจ๊ะที่แสตนด์เชียร์ฝั่งตรงข้าม มีหรือที่เบรย์เดน บาร์ลเล็ต จะอยู่เฉย ..ที่แม้ เอ้อ หน้าตาเขาก็ขี้หลีไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน อันนี้อาจจะพอวัดได้อยู่ ไลน์แบ็กเกอร์ตัวใหญ่เลิกคิ้วมองกลับมาทันทีที่เขาสับเท้าวิ่งกลับมาหากองเชียร์ฝั่งตัวเอง แถมยังเสนอหน้าขวางการสนทนาอย่างหยาบคายที่สุด เช่น การพูดแทรก และหยิบน้ำจากมือคุณไปดื่มหน้าด้านๆ เพราะ เอ้อ คนที่จ้องเขม็งกว่าก็คือตัวเขาเองนี่แหละ เอาน่า อย่างน้อยเขายังเรียนรู้ที่จะไม่อุกอาจถึงขั้นคว้าคุณมาปล้นจูบกลางสนามแบบนี้เหมือนที่เคยทำก่อนหน้า... ..แต่กิริยาของเบรย์เดนค่อนไปในทาง ‘หวงก้าง!!!’ แบบตะโกน ทว่าอีกฝ่ายก็ไม่ใช่พวกยอมถอย(?)แบบเดรค เชฟชิพเตอร์สุดรักของคุณด้วยล่ะมั้ง พอเสือสองตัวสบตากัน ถึงได้มีแต่มุมปากที่กระตุกยิ้มเย็นๆทักทาย คุณไม่ใช่เหยื่อโอชะ หรือถ้วยรางวัลหรอก เป็นเพียงชนวน ในเมื่อให้ตายยังไงคุณก็ไม่ระวังตัวเรื่องนี้ ก็มีแต่ต้องซัดหน้ามันถูกไหม? เสียงนกหวีดจากกรรมการดังขึ้น เรียกให้ผู้เล่นเข้าไปประจำที่ในสนาม ฉุดบรรยากาศแข็งตึงที่เกือบจะเกิดเป็นการวิวาทให้หยุดลงแต่เพียงแค่นั้น สองฝั่งเผชิญหน้าคร่อมเส้นระยะที่ห้าสิบ สองโรงเรียนปะทะกันมาจนถึงวันสุดท้ายด้วยผลงานที่ค่อนข้างสูสี บรรยากาศในสนามถึงได้ดุเดือดเป็นพิเศษ .. .. พลั่ก!!! ปี๊ดดดด! เสียงนกหวีดดังลั่นอีกครั้งหลังตะรุมบอนกันไปร่วมนาที สถานการณ์ชุลมุนนั้นไม่แปลกในสนาม แต่มันแปลกตรงที่ดันมีคู่นึงที่แท็คเกิลกันรุนแรงอย่างน่าใจหาย ใครจะรู้ว่าพวกเขาจงใจ แท้จริง มันอาจไม่ถึงขั้นต้องใช้เปลสนาม แต่ท่ามกลางความวุ่นวายนั้นก็เราต่างถูกหามกันออกไป อาจจะเพราะพวกเราเกือบได้วัดกันต่อด้วยหมัด คนหนึ่งถูกกระแทกจนหมวกยุบ ส่วนอีกคนได้รับบาดเจ็บที่ขา เบรย์เดนเป็นฝั่งหนึ่ง ในชุดนักกีฬาสีน้ำเงินขาว เบรย์เดนแตะมือกับตัวสำรองที่ลงไปแทนเขา และได้เวลาเบรคตัวเองออกจากสถานการณ์ที่ดวงตาเต็มไปด้วยไฟโทสะ “เป็นไง?” เบรย์เดนวางขวดน้ำดื่ม “หัก เดี๋ยวก็หายครับ” เขารู้ว่าโค้ชแค่ถามไปเช่นนั้น สไลม์มีความสามารถในการฟื้นตัวสูง และพอเขาได้นั่งลง ความเจ็บปวดก็แล่นริ้วจนนิ่วหน้า แต่ใครจะถือสาความเลือดร้อนของเขาได้เล่า วัยรุ่นก็แบบนี้ เพียงแค่มันไม่ได้ถูกปลุกปั่นด้วยกีฬาที่มีการปะทะรุนแรง แต่ก่อเกิดจากความหึงหวงจนเลือดขึ้นหน้าต่างหาก คนตัวโตสะบัดศีรษะระงับอารมณ์จนเส้นผมชื้นเหงื่อไกวตาม พอเหลือบสายตาขึ้นมามอง กลับเห็นไอ้นักกีฬาฝั่งตรงข้ามชูนิ้วกลางกวนประสาทกลับมาจากระยะ54หลา ในอกก็เดือดปุดๆ รีบร้อนลุกขึ้นอยากจะกลับไปดวลกันอีกรอบ-- —กลับต้องลงมานั่งใหม่ เบรย์เดนถอดรองเท้าทุลักทุเล แกะสนับเข่าดึงขากางเกงขึ้น ผิวสไลม์ปูดนูนน่าเกลียด ส่วนที่หักยังไม่สมานสักที--ล่าช้ากว่าที่เคย แม่ง.. เขาถอดถุงมือ มองนิ้วก้อยข้างขวา สีฟ้าแจ่มชัดแม้ไม่ต้องแสง และถึงจะเห็นความแตกต่างไม่ชัดเจนนัก..มันก็ยังแข็ง..และแห้งกว่านิ้วอื่นๆที่เหลือ เขากำหมัด รวบมือเข้า หลับตาผ่อนลมหายใจ คนหนุ่มเลือดร้อนต้องเขย่าขาอีกข้างอย่างหงุดหงิด และทำได้แค่ให้เกมดำเนินต่อไปทั้งแบบนั้นเอง

เดิม ชัยชนะของโรงเรียนอาจทำให้คนอย่างเบรย์เดนดีใจได้เพียงเล็กน้อย เพราะเขาสนุกกับช่วงเวลาหลังจากนั้นมากกว่า ยามที่ผู้คนส่งเสียงโห่ร้องให้ใจสั่นสะท้าน อยู่ท่ามกลางมวลความสุขดั่งคลื่นโถมซัดสาด และปล่อยให้ตัวเองจมทะยานไปกับอารมณ์ของฝูงชนเหล่านั้นจนเป็นส่วนหนึ่ง...คล้าย--ว่าเป็นส่วนหนึ่งของโลกใบนี้ แต่พอพวกเราอยู่กันสองต่อสอง.. มันกลับ..มากกว่านั้น คลื่นของพวกเราประสานเข้าหากันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่รุ้ด้วยซ้ำว่าเขายิ้มเพราะคะแนนทัชดาวน์สุดท้าย หรือได้ครอบครองคุณในวินาทีที่หัวใจยังเต้นระรัวหลังบินอยู่บนสนามกันแน่ แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือกลิ่นของคุณ กลิ่นของเขา และร่างกายของเราที่บดเบียดแนบชิดกันทั้งที่ชื้นเหงื่อไคล ราวอาภรณ์ทุกชิ้นที่สวมใส่ไม่มีความสำคัญใดๆอีกต่อไป อ้อ..จะมีก็แต่กระจับของชุดนักกีฬาละมั้ง ที่นอกจากจะช่วยป้องกันแรงกระแทกจุดสำคัญแล้ว ตอนนี้มันยังคั่นกลางระหว่างความเร่าร้อนของเราทั้งคู่ จนแทบจะระเบิดแตกออก เขาผละริมฝีปากจากคุณหลังจากทำให้กลีบปากน้อยๆนี่บวมแดงชัด เจ่อเยิ่มไปด้วยน้ำลาย “สนุก” ไอ้เจ้าหมอนั่นจะเห็นรึเปล่านะ.. ตอนที่เขาอุ้มคุณออกมา แสดงความเป็นเจ้าของต่อหน้าสาธารณชน แค่คิด เบรย์เดนก็หยักยิ้มกว้างขึ้นทั้งตาวาววับ เขาเป็นทั้งลูกหมาขี้อ้อนของคุณ และก็เป็นทั้งสุนัขตัวโตที่แสนเอาแต่ใจด้วย จะมีอะไรสำคัญไปกว่าการที่คุณมองแต่เขากันล่ะ ผู้ชายทุกคนก็กระหายในชัยชนะด้วยกันทั้งนั้นแหละ “แต่ถ้าแพ้ก็อาจจะอีกเรื่อง” แล้วยิ้มขำ ซุกจมูกฟอดเฟ้นพวงแก้มใสชื้นเหงื่อ ดมกลิ่นหอมของคุณล้างจมูกที่มีแต่กลิ่นสาบเหงื่อน่ารังเกียจ “เธอล่ะ?” “เชียร์สนุกไหม?” หัวไหล่ข้างที่เปลือยเปล่าของคุณ อาจระคายด้วยจุมพิตหวานๆพรมลงไปทั่วของเขา ทั้งที่ช้อนสายตามองอ้อนวิบวับ “มีรางวัลให้ฉันรึเปล่า?”

เพิร์ลหรี่ตา เล็ก และเล็กลงมาก ๆ เขาเห็นท่าทีกลบเกลื่อนของคุณ รอยยิ้มแบบโง่ ๆ ที่คุณคิดว่ามันเนียน สุดท้ายเพิร์ลก็ยอมล่าถอย เขาทำเป็นมองไม่เห็นมัน รอดตัวไปแล้วกันคุณชายบาร์ลเล็ต ร่างกายกระจ้อยร่อยลอยหวือ เพิร์ลหวีดร้องลั่นอย่างตกใจ สอดสองแขนโอบรอบลำคอตึงแน่นของคุณก่อนจะเตะเท้าไปมา “เบรย์เดน!! ปล่อย!” เสียงร้องโวยวายลั่นสนามกับท่าทีสนิทสนมของเรา—บอกเลยว่าถัดจากนี้ไปอีกหนึ่งสัปดาห์ ข่าวลือกอสซิปซึ่งแปลความสารผิดเพี้ยนจนไม่เหลือเค้าเดิมคงแพร่สะพัดไปทั้งทั่วสปูกกี้ไฮ มันมีทั้งข่าวลือขำ ๆ อย่าง—ความสัมพันธ์อันน่าสงสัยระหว่างเพิร์ลกับเบรย์เดนที่ดูจะมากเกินคำว่ากิ๊กเก็บไปหน่อยหรือเปล่า ไปจนถึงข่าวลือเชิงลบของเพิร์ลจากบรรดาสาว ๆ หนุ่ม ๆ ที่แอบชอบคุณและพลาดการสานสัมพันธ์เพื่อขยับสถานะหลังจบการแข่งขัน เรื่องนั้นค่อยว่ากันอีกทีแล้วกัน .. .. .. เราพากันมาจนถึงห้องเปลี่ยนชุดนักกีฬา แม้ไม่ใช่ของชมรมว่ายน้ำแต่ล็อกเกอร์เรียงเป็นตับ กลิ่นสาบเหงื่อค้างเก่าของผู้ชาย ฉุนจัด ไม่น่าพิสมัย และม้านั่งไม้—ก็ทำให้เพิร์ลหน้าแดงจัดจ้านจากความทรงจำเก่า ยังไม่มีใครมา แน่นอน พวกเขาให้ความสำคัญกับการเฉลิมฉลองชัยชนะแสนหวาน แต่สำหรับเรา… ฉลองกันแค่นี้ก็เพียงพอแล้วมั้ง ทันทีที่อยู่ลำพัง, เราก็โผจูบกันอย่างร้อนเร่า ตะกละตะกลามและกระตุ้นอารมณ์ทางเพศ เสียงจูบเปียก ๆ ดังทั่วห้องแต่งตัว ริมฝีปากขบจนได้รสฝาด สองขาเพรียวโอบรอบสะโพก ส่วนหลังบอบบางกระแทกตู้ล็อกเกอร์ดังตึง! อันที่จริงเพิร์ลอยากจูบคุณตั้งแต่อยู่ที่สนามแล้ว ตั้งแต่ตอนที่คุณยิ้มน่ารักหลังทำแต้มได้ ตอนสะบัดผมเปียกเหงื่อสไลม์อย่างเซ็กซี่ เขาอยากให้คุณใช้มัดแขนกำยำที่แทคเกิลใส่ศัตรูอุ้มเขาไว้ หรือใช้ฝ่ามือทรงพลังจับเอวเขาแทนที่จะเป็นลูกรักบี้ เขาชอบมากตอนได้เห็นคุณมีชีวิตชีวาขนาดนี้ เพิร์ลเป็นฝ่ายจบมันก่อน เขาหอบเล็กน้อย สองพวงแก้มแดงระเรื่อและผมยุ่งเหยิง มืออบอุ่นเกลี่ยปอยผมด้านหน้าให้คุณ “สนุกรึเปล่า?” เพิร์ลกระซิบชิดกลีบปากหยุ่น “แข่งวันนี้น่ะ” “ชอบมันไหม”

ปิ๊บ ปิ๊บ แจ้งเตือนด่วน วันที่ 12 กันยายน! "การสอบค่อยๆ เป็นไปเรื่อยๆจนถึงวันสุดท้าย พวกนายคงคิดว่ามันจะราบรื่นสินะ คิดผิดแล้วล่ะ เพราะเดียวกันช่วงบ่าย มีแข่งวิ่งมาราธอนของเหล่ามิโนทอร์ 2 หมื่นตน! และพวกเขาวิ่งผ่านเมือง โอไรกอน! ทำให้แผ่นดินสะเทือนเหมือนแผ่นดินไหว 1-2.5 ริกเตอร์ อย่าตื่นตระหนกไปพวกมอนสเตอร์ …และก็อย่าไปหาเรื่องพวกเขาด้วย"

ตัวคุณเบาหวิว โผเข้าหาอ้อมแขนเขาโดยไม่เสียเวลาคิดแม้สักนิด เบรย์เดนโอบคุณขึ้นด้วยแขนข้างเดียว หัวเราะร่วนไปกับเสียงตะโกนด้วยความปิติ เขาไม่พลาดโอกาสที่จะฝังจมูกโด่งและริมฝีปากฟัดแก้มใส ฝากกลิ่นของเขาลงบนอณูผิว แสดงความเป็นเจ้าของทุกส่วน ให้ตายเถอะ... แบบนี้แม่ง..ชื่นใจเป็นบ้า เขายอมลืมไปแว่บหนึ่งก็ได้ว่าคุณให้ท่า(?)คนอื่นโดยไม่ได้ตั้งใจ กิริยาขาวพิสุทธ์เช่นนี้คงเป็นที่ต้องตาต่อพวกหนุ่มฉกรรจ์หยาบช้า--ก็ไม่แปลก ใครๆก็คงอยากทำให้คุณแปดเปื้อนทั้งนั้น... เสียใจด้วย เพราะเขาเป็นคนแรก เสียงของคุณร้องบอกเขา ชื่นชมอย่างน่ารักไร้เดียงสาดังผ่านเสียงเฮของผู้คนโดยรอบ เบรย์เดนยิ้มแป้นแล้น ก่อนจะเปลี่ยนเป็นยิ้มค้าง ตาโตขึ้นเล็กน้อย-- แล้วขยับแขนขวาที่ประสานกันเสร็จพอดิบพอดีขึ้นมารวบกอดคุณ “ก็ไม่..เป็นอะไรนี่??” ต้องขอบพระคุณช่วงเวลาเข้าแถวสุดท้ายที่ยาวนานมากพอจะให้ทุกอย่างแนบเนียน เหงื่อเย็นๆซึมชื้นเต็มหลัง กลบเกลื่อนไปกับการออกกำลังหนักเมื่อครู่---เขาว่าเรื่องนี้ก็เนียนๆได้อยู่ ..แหละมั้ง... ชุดเชียร์ของคุณแนบเนื้อเข้าไปอีกเมื่อเบียดกับเหงื่อของเขา คนตัวโตยังยักคิ้ว โอบคุณเข้ามาชิดใกล้ขึ้น..แล้วก้มลงไปล้อเลียนด้วยน้ำเสียงปกติ “อยากรีบอยู่กันสองต่อสองเหรอครับ พี่เชียร์ลีดเดอร์?” คุณก็รู้ เบรย์เดนถนัดทำอะไรกลบเกลื่อนความผิดมากที่สุด ริมฝีปากเย็นงับใบหูนิ่ม กระซิบคลอเคลีย “เร่าร้อนจังเลยนะ” แต่ก็ใช่ว่าจะปฏิเสธเสียเมื่อไหร่ เพราะแขนหายดีแล้ว เบรย์เดนจึงอาศัยจังหวะ รวบตัวคุณอุ้มขึ้นจนเท้าไม่แตะพื้น กลืนหายไปด้านหลังมุ่งตรงสู่ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้านักกีฬา..ที่อีกสักพักกว่าจะมีใครผละจากบรรยากาศชื่นมื่นนั่นตามเข้ามา

เพิร์ลเกร็งตัวทุกครั้ง เขาไม่สนว่าใครจะทำคะแนนได้หรือไม่ เขาสนแค่ว่านักกีฬาเบรย์เดน บาร์ลเล็ตกำลังทำอะไรอยู่บนสนาม คุณไม่ใช่ตัวหลักก็จริง แต่เมื่อคุณพุ่งเข้าหาศัตรูคู่อาฆาตที่ทำตัวกวนประสาท คลุกวงใน ชนเข้าหากันอย่างป่าเถื่อน และไถลไปตามพื้นหญ้าสกปรก เพิร์ลเกร็งตัวในทุกครั้ง เขาแทบไม่กะพริบตา ป้ายคะแนนเชือดเฉือนบนหน้าจออย่างน่าหวาดเสียว ทุกคนบนแสตนด์คงรู้สึกอย่างเดียวกัน เลือดสูบฉีดและใจสั่นระรัว กระทั่งสปูคกี้ไฮเป็นฝ่ายปาดคะแนนในเสี้ยววินาทีสุดท้ายก่อนเวลาจะหมดลง—ทุกคนหวีดร้องออกมาอย่างปีติ กระทั่งเพิร์ลเองยังอ้าปากกว้าง สาว ๆ กอดกัน ดีใจไปกับนักกีฬาในสนามยกใหญ่ เพิร์ลยิ้มกว้างจนตาหยีเมื่อเห็นคุณยินดีไปกับเพื่อนร่วมทีม เขาสั่นขา รอจนกว่าจะถึงเวลาที่อนุญาตให้คนนอกกรูลงสนามได้ และเมื่อคุณหันมาเรียกชื่อเขาอย่างไร้เสียง ก็ไม่มีเหตุผลอะไรให้เพิร์ลต้องหยุดคอยตรงนี้อีก เขาปรี่ถลันอย่างกระสุน ยิ้มกว้างและภูมิใจในตัวคุณที่สุด “เบรย์ดี้!! พระเจ้าช่วย เธอทำได้” สองปีกกระพือส่งร่างกายอ้อนแอ้นให้โถมใส่คุณเหมือนนกนางแอ่นจนเราหมุนติ้วเกือบครบวง แขนโอบรอบลำคอแกร่งของคุณ เท้าทั้งสองลอยจากพื้น และเบียดร่างกายสนิทชิดโดยไม่รังเกียจเหงื่อชุ่มโชก เพิร์ลไถจมูกจิ๋ว ๆ กับสันกราม ประกายวิบวับแพรวพราวปรากฏอยู่ในนัยน์ตาสีฟ้ากระจ่างด้วยความปีติ เขาแหงนลำคอให้คุณซุกหรือหอมแก้มหนัก ๆ ถ้าคุณอยากทำ ท่ามกลางผู้คนมากมายไม่มีใครสนใจเรา นั่นทำให้เพิร์ลยินดีที่เราจะกอดกันแบบนี้กลางสนามด้วยความลืมตัว “คิดไว้แล้วว่าถ้าเป็นเธอต้องทำได้แน่นอน เจ็บตรงไหนรึเปล่า… ตอนสุดท้ายที่เธอชนกับหมอนั่นดูแรงมากเล—เดี๋ยวนะ? ทำไมแขนขวาเป็นงั้น” เสียงพูดรัวเร็วอย่างตื่นเต้นเหมือนปืนกลถูกสับเป็นจริงจังในเสี้ยววินาที เขาปล่อยมือลงมายืนกับพื้น กวาดสายตาขึ้นลงบริเวณแขนอีกข้างที่ห้อยต่องแต่ง—แขนข้างที่ไม่ยกกอดเอวเขาเมื่อครู่—แล้วมองคุณด้วยสายตาคาดคั้น เปลือกตากดและหรี่ลง บรรยากาศชวนให้มวนท้องในพริบตา “ไปหาที่เงียบ ๆ คุยกันหน่อยดีไหม?”

(ผปค.ชอบรูทนี้ของสองคนนี้ โกธิคแฟรี่เทล…ขอหยิบงานผปค.แม็กซี่มาใช้ในอีดิทด้วยเลย ผมต้องใช้ capc*t ฟรี 3 เดือนให้คุ้ม🧛🏼🧛🏼🧛🏼🩸🩸🩸<<<ฉันในมิติงานแต่งหล่อมาก เหลือแค่เขี้ยวที่ยัง…💔)

หากคุณโดนเพื่อนแซวเกรียวกราวหลังกลับไป ฝั่งนี้เองก็โดนไม่ต่างกันหรอก “ตั้งสมาธิ บาร์ลเล็ต อย่าเอาแต่มองกองเชียร์!” “รู้แล้วค้าบ” เบรย์เดนไม่ใช่ตัวหลักในการทำคะแนน กระนั้นหลังจากเขาลงสนาม คู่กรณีฝั่งตรงข้ามก็กลับมาพร้อมเช่นกัน คำเตือนของคุณเหมือนคำพูดที่เข้าหูซ้ายทะลุหูขวา เพราะทันทีที่เสียงนกหวีดดัง เบรย์เดนก็พุ่งตัวล็อคอีกฝ่ายทุกครั้งไป หากวัดกันด้วยพลัง ก็ใช่ว่าเขาจะเอาชนะอีกฝ่ายได้ทั้งหมด ภายนอกอาจดูเหมือนเขาทั้งคู่จริงจังกับการแข่งในเกมที่ต้องปะทะกันหนักหน่วง แต่ความจริงนั้นรู้แก่ใจ... บางที ตัวผู้ก็แค่แสดงความดุดันเพื่ออวดตัวเมียที่หมายตาเท่านั้น แต่หมอนั่นก็ไม่ใช่จ่าฝูง เอาเถอะ การที่คุณวิ่งมาหาเขาที่บ็อกซ์ฝั่งนี้ ไม่ได้ไปหาโรงเรียนอื่น..ก็ยืนยันได้อยู่แล้วว่าคุณไม่ทรยศ.. เขารู้ดีว่าคุณเป็นห่วง และเผลอๆ..คงจะเป็นห่วงเขาที่สุดนั่นแหละ .. .. .. เขาก็ไม่อยากเจ็บตัวเพิ่มหรอกนะ แต่ออกแรงมากไป ดูเหมือนไหล่จะหลุดตอนจบเกมพอดี(...) เสียงโห่ร้องดีใจดังกระหึ่มจากแสตนด์เชียร์ฝั่งสปู๊คกี้ไฮ กลบเสียงนกหวีดหมดเวลาของกรรมการไปเสียสนิท เบรย์เดนกลิ้งขลุ่กไปบนสนามหญ้า พอได้สติ ก็ผละจากกากอยล์ตัวโตสะบัดตัวลุกขึ้นยืน วิ่งเฮละโลโผกอดเพื่อนร่วมทีมคนอื่นๆทั้งหัวเราะเสียงดัง โดยที่แขนขวาเจ็บแปลบจนขยับไม่ขึ้น คุณมองอยู่ เขาไม่แสดงออกเท่าไหร่ แค่ปล่อยแขนเอาไว้ตรงๆ รอจนจบการเข้าแถวครั้งสุดท้าย มันก็คงสมานตัวได้พอดิบพอดี..ล่ะมั้ง? จูบอวยพรจากนางฟ้า อาจจะเป็นหนึ่งในร้อยเหตุผลที่สปู๊คกี้ไฮคว้าชัยชนะในครั้งนี้ก็ได้ นักกีฬาถอยหลังกลับมาใกล้สแตนด์เชียร์ กำหมัดชูขึ้นฉลองชัยชนะในครั้งนี้เสียงดัง เบรย์เดนชูมือได้ข้างเดียวเฮตามกันไป หมวกกันน็อคถูกโยนไว้รวกๆกองกันไว้ ในฝูงนักกีฬาทั้งเปียกเหงื่อชุ่ม กลิ่นเฉพาะสาบสัตว์แต่ละตัวโชยกรุ่นไปพร้อมๆกับความยินดี บางคนปีนลงมาจากสแตนด์พุ่งเข้ามากอดนักกีฬาตามสมัครใจ ผ่านสายตาจับจ้องจากกล้องบางตัวฉายขึ้นจอLCD แทบจะประกาศให้รู้กันทั่วแล้วว่าใครกำลังคบหากับใคร พลุกระดาษถูกยิงโป้งป้าง โปรยกากเพชรหลากสีร่วงหล่นลงมา ดวงตาสีรัตติกาลหันมองทางคุณ ท่ามกลางผู้คนมากมาย แล้วอ้าแขนกว้าง แม้ว่าจะมีอาการขัดเจ็บที่หัวไหล่หลงเหลืออยู่บ้างก็ตาม เบรย์เดนขยับปาก เรียกชื่อคุณโดยไร้เสียง 'เพิร์ล'

“ไม่ใช่แผลใหญ่มากก็พอได้อยู่” เพิร์ลไหวไหล่ “ถ้าเป็นตอนที่วงแหวนครบวงคงทำได้ดีกว่านี้” เขาแทบไม่สนเลยว่ากอร์กอยที่อยู่ฝั่งตรงข้ามจะมองมารึเปล่า เพิร์ลไม่ได้มีกระจิตกระใจจะสนใจขนาดนั้น ความสนใจทั้งหมดอยู่ที่คุณกับหัวเข่าของคุณ สนใจมากพอให้ไม่บ่นเมื่อจมูกของเราถูไถกันไปมาเบา ๆ หรือจู๋จี๋ดูดี๋ในที่สาธารณะ หัวคิ้วพันขมวดเป็นปมเชือก “ใครให้ท่า” เพิร์ลย้อน และยิ่งคุณพูดจาลามกจกเปรต สีแดงยิ่งแผ่ซ่านกระจัดกระจายจากพวงแก้มนิ่มถึงลำคอ ใครเขาจะคิดแต่เรื่องสกปรกแบบเธอกัน!! เมื่อคุณลุกขึ้นเตรียมลงสนามอีกครั้ง ใจของเพิร์ลหล่นวาบ เขายังรู้สึกเป็นห่วงอาการบาดเจ็บของคุณ แม้รู้ดีว่าสไลม์สามารถฟื้นฟูตัวเองได้แต่ใช่ว่ามันไม่เจ็บ และการที่คุณใช้ชีวิตประหนึ่งตัวเองมีอีกแปดชีวิตที่เหลือทำให้เพิร์ลรู้สึกใจหวิว “เบรย์เดน” ฝ่ามือของเขายื้อชายเสื้อของคุณก่อนถูกเรียกตัว เทวดาน้อยเขย่งสุดขา ฉวยจูบจากคุณไวจนมองไม่ทัน ริมฝีปากแตะเบา ๆ บนกลีบปากของคุณอย่างอ่อนโยน มันรสเค็มเหงื่อและทิ้งความรู้สึกอุ่นวาบไว้ตรงนั้น เขาผละออกอย่างไวว่อง—คุณเห็นใบหน้าคุ้นเคยที่ดูกังวล มันยังแดงระเรื่อทั้งยังเปียกชื้น เพิร์ลกระซิบเสียงแผ่วทว่าดังเพียงพอให้เราได้ยิน “ชนะให้ได้นะ…” “แล้วก็” “ดูแลตัวเองดี ๆ ด้วย” หลังจากนั้นเขาก็ถอยเท้า สองนิ้วชี้บริเวณดวงตาของตนเองสลับกลับไปหาคุณสื่อว่ากำลังจับตาดูอยู่แล้วม้วนตัววิ่งกลับไปรวมกลุ่มกับทีมเชียร์ คุณเห็นสาว ๆ ผลักและแซวเพิร์ลยกใหญ่ เพิร์ลดูลนลาน ปัดมือจ้าละหวั่น อย่างไม่ต้องสงสัยเลยว่าบทสนทนานั้นคงเกี่ยวกับเราทั้งคู่ เสียงประกาศหมายเลขของคุณดังก้องสนาม คุณถูกเรียกตัวอีกครั้งในแมตช์ตัดสินของโรงเรียนเรากับเอสเปอร์ไฮ เพิร์ลไม่ละสายตาจากคุณแม้ในตอนที่คุณไม่ได้เห็นเขาอีกก็ตาม เทวดาประสานมือ หลับตาลงเพื่อสวดภาวนาต่อพระผู้เป็นเจ้า ขอให้ชัยชนะอยู่ข้างเรา และขอให้เธอปลอดภัย

คำก็โง่ สองคำก็โง่ โอ--นางฟ้าของฉัน เธอสร้างสรรค์คำดุเขาได้น่าเอ็นดูเสียจริง แม้ว่าจะมีสะดุ้งตอนที่คุณ ‘จิ้ม’ เขา แต่เบรย์เดนก็ทั้งขมวดคิ้ว ทั้งยิ้มขำ เขาโคลงศีรษะน้อยๆ หงุดหงิด รำคาญ แล้วก็อบอุ่นใจไปพร้อมกัน “ก็แบบนี้แหละ” คนปากแข็ง บอกปัดไปอย่างแนบเนียนที่สุด เขาสวมถุงมือกลับเข้าไปให้ตัวเอง..ราวกับพร้อมจะลงสนามเมื่อไหร่ก็ได้ และรอยเจ็บช้ำที่คุณเห็นไม่ได้หนักหนาอะไรสำหรับเขาเลย แม้ว่ามันจะดูตรงกันข้ามกันโดยสิ้นเชิงก็ตาม ร่างกายสไลม์กำลังฟื้นฟูให้เห็น มันเหมือนคลิปวีดีโอที่แล่นช้าไปประมาณครึ่งหนึ่ง และอาจจะมีไออุ่นของคุณกรอให้มันแล่นด้วยความเร็วเท่าเดิมได้สำเร็จ เบรย์เดนมองมัน ทั้งประหลาดใจกับพลังของคุณในด้านที่ไม่เคยเห็น “นึกว่าทำได้แค่ฟื้นฟูตัวเองเสียอีก” เราไม่ได้เอากันหลายวัน บางทีรูนั่นอาจจะคืนสู่สภาพเดิมแล้ว ..อยู่ดีๆเบรย์เดนก็อยากพิสูจน์มันขึ้นมา เขาหงายมือขึ้นกุมมือของคุณไว้ บนข้อมือยังประกอบด้วยนาฬิกาเรือนเดิม และสร้อยข้อมือของขวัญวันเกิดที่คุณให้เขา ก่อนจะมุ่ยหน้าที่โดนคุณดุไม่หยุด “ฉันหาเรื่องก่อนที่ไหน หมอนั่นต่างหาก” และแก้ตัวให้ตัวเองหน้าด้านๆ “อาจจะเป็นเพราะใครบางคนไปให้ท่าเข้า” แถมแว้งกัดคุณไปอีกหนึ่งกรุบ เบรย์เดนหรี่ตา มองกลับไปยังบ็อกซ์ฝั่งตรงข้าม ไอ้หมอนั่นมองอยู่ ไม่รู้ว่าใบหน้าใต้หมวกใหม่นั่นจะทำหน้าแบบไหน แต่เบรย์เดนก็เอียงศีรษะลงมากระซิบ ใกล้ชิดให้ใครต่อใครเห็น “บอกไว้ก่อนเลยนะ” “จู๋หินมันสู้จู๋สไลม์ไม่ได้หรอก” มั่นอกมั่นใจอย่างที่สุด จังหวะเดียวกันนั้นรันนิ่งแบคมือดีแห่งสปู๊คกี้ไฮก็ทำทัชดาวน์ได้สำเร็จ ทุกคนในบ็อกซ์นักกีฬาลุกขึ้นเฮลั่น ประกอบกับเสียงเชียร์ข้างสนามแทบไม่มีใครได้ยินประโยคที่เขาเพิ่งพูด.. แต่คุณคงได้ยิน เต็มสองหู เบรย์เดนคลายมือที่กุมอยู่ออก หลังจากโค้ชเริ่มส่งสัญญาณว่าเทวดาของเขาเข้ามาอยู่ในนี้ด้วยนานเกินไปแล้ว ขาที่หักของเบรย์เดนคืนสภาพสมบูรณ์ เพิ่มเติมคือมีพลาสเตอร์รูปหัวใจน่ารักแปะอยู่แทน และเตรียมลงสนามอีกรอบ

“อย่าโง่ไปหน่อยเลย” เพิร์ลสวน “เป็นห่วงเธอไงเด็กโง่” “นี่น่ะเหรอเดี๋ยวก็หาย ถ้าจะหายมันหายตั้งแต่อยู่ที่สนามแล้ว” เมื่อกล่าวจบนิ้วชี้ก็จิ้มไปยังส่วนบวมเหมือนลูกเทนนิสบนหัวเข่าของคุณพาลให้สะดุ้งโหยง เพิร์ลเลิกคิ้ว ถามคุณผ่านดวงตากลมโตเหมือนลูกกระสุนว่า เห็นไหมล่ะ? แล้วเอี้ยวตัวไปหยิบกล่องพยาบาล “ปกติมันใช้เวลานานขนาดนี้เลยเหรอ” เขาถามขณะหยิบพลาสเตอร์แผ่นใหญ่ออกมา จากที่จำได้มันเร็วกว่านี้มาก เพิร์ลจำได้จากตอนที่เราจูบกันครั้งแรกเมื่อสามเดือนก่อน ที่เขากัดลิ้นคุณเกือบแหว่ง เลือดสไลม์ทะลักจนเปรอะเสื้อ ทว่ามันมันฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว อย่างน้อยก็เร็วกว่าตอนนี้แน่ บางทีมันอาจจะเพราะขนาดแผล? ไม่รู้เหมือนกัน อย่างน้อยด้วยเหตุผลบางอย่าง—ตอนนั้นเบรย์เดนก็ไม่ได้ดูร้อนรนเท่าตอนนี้อย่างแน่นอน เพิร์ลหันกลับมา จ้องคุณ ก่อนจะเบียดตัวเข้าหาจนก้นกลมแนบกับสะโพกสอบ เขารวบหัวรวบหางบรรจงแปะพลาสเตอร์แผ่นใหญ่บนรอยช้ำซึ่งเริ่มกระบวนการฟื้นฟูจนมีฟองผุดฟอดอยู่ภายในราวกับน้ำเดือด คุณสัมผัสได้ถึงมัน ความอุ่นวาบจากพลังรักษาอันน้อยนิดเท่าที่เทวดาตกสวรรค์และวงแหวนหักจะทำได้ อย่างน้อย—มันก็ดูดีขึ้นแม้ไม่ร้อยเปอร์เซ็นก็ตาม เพิร์ลหยิบปากกามาร์กเกอร์จากกล่องปฐมพยาบาลขึ้นมา เขย่าเรียกหมึกแล้วถามต่อ “ได้ใส่สร้อยข้อมืออยู่รึเปล่า” เขาว่าแบบนั้น “มันช่วยให้แคล้วคลาดปลอดภัยและสุขภาพร่างกายแข็งแรงจากอุบัติเหตุ ไม่ใช่เพราะไปแส่หาเรื่องเอง” หัวปากกาจรดบนแผ่นพลาสเตอร์ ค่อย ๆ วาดเป็นรูปหัวใจยึก ๆ ยือ ๆ น่าเกลียด เพิร์ลมองผลงานของตัวเองอย่างพอใจแล้วหันกลับมาทำหน้าดุอย่างหาได้ยาก เขาฉุนเฉียว ขนฟู เหมือนนกที่กำลังโกรธ และมีดวงตาคมปลาบ เพิร์ลสูดลมหายใจเข้าจมูกจนปอดขยายแล้วปล่อยลมออกมาทางปากก่อนจะเอนตัวพิงบ่ากว้าง เขาไม่รังเกียจเหงื่อสไลม์ชุ่ม ๆ หรือกลิ่นหวานเลี่ยนของเด็กหนุ่มที่อัดแน่นอยู่ในทุกสายใยของเสื้อนักกีฬา เราเคยเบียดกันแบบแฉะกว่านี้มาก และกลิ่นของคุณทำให้เขาสงบจากอาการตระหนก คุณไม่รู้หรอกว่าเพิร์ลตกใจแค่ไหนที่เห็นคุณเดินกะโผลกกะเผลกเข้าข้างสนาม “คราวนี้ห้ามไปทำเรื่องโง่ ๆ อีก” เขาเอ็ด ทิ้งตัวพิงกับร่างกายกำยำกว่าตนเองสองเท่า ในอีกสามนาทีที่เหลือ เพิร์ลใช้ฝ่ามือนุ่มนิ่มบีบมือของคุณอย่างหวานชื่น ถูไถและเบียดร่างกายนิ่มจนชิดแม้คำพูดคำจาทุกประโยคจะมีแต่คำประชดประชันก็ตาม “ถ้าจะก่อเรื่องก็ลาออกจากการเป็นนักเรียนไปเป็นนักเลงเสียสิ รับปากกับผมมาสิว่าจะไม่ทำแล้ว Huh? ถ้าครั้งต่อไปเห็นเธอขาอีกข้างหัก แขนหักหรืออะไรหักก็ตาม—ได้เป็นเรื่องแน่เบรย์เดน บาร์ลเล็ต”

ในช่วงนี้คุณสามารถพบสติงกี้ขนฟูเดินอยู่ในโรงเรียน

แผนผัง พิพิธภัณฑ์มอสเตอร์แห่งชาติ อย่างที่เห็น แม่นว่าหอคอยแห่งนี้จะยิ่งใหญ่แล้วเมื่อมองด้วยตาเนื้อ ทว่า ความโอ่งอ่านั้นแฝงไปด้วยความมีมนต์คลังจากอายุของมันด้วยเช่นกัน ชนิดที่ว่า ส่วนที่โผล่พ้นผืนดินนี่กลับเป็น ชั้นบนสุด ของหอคอย หรืออีกนัย มันคือ ‘ ชั้นแรก ’ ที่พวกเธอจะได้เข้าชมนั่นเอง ไม่เท่านั้น พิพิธภัณฑ์ฯ ยังมีขนาดแท้จริงที่ซ่อนไว้ด้านในด้วย พวกเธอจะเหมือนกับว่าได้หลุดไปยังอีกสถานที่หนึ่งในแต่ละชั้นเลยล่ะ ถึงอย่างนั้น มันก็ไม่ใช่ทั้งหมดที่เธอจะได้เจอหรอกนะ ซึ่งการที่จะไปต่อยังชั้นต่อไปนั้นจะต้องลงลึกใต้พิภพเรื่อย ๆ โดยผ่านทางโถงบันไดเลื่อนไปเพื่อพบกับประสบการณ์อันน่าพิศวง

💵 Oscar's story - for mpcss5 (หลังจากเล่น mpc ss5 เด็กขาดความอบอุ่นเป็นเช่นไร่) docs.google.com/document/d/1Xo…

อาการบาดเจ็บของเบรย์เดนไม่ได้หนักหนา ที่สำคัญคือสไลม์ไม่มีเลือดแดงฉานชวนสยดสยอง และการให้เขาได้ออกมาพักให้หายหัวร้อนก็เป็นทางเลือกที่ดี ในเวลานั้นถึงไม่ได้มีคนสนใจ ‘เรา’ มาก เบรย์เดนไม่คิดว่าคุณจะบุกเข้ามาได้ และ โอ-- ทันที่ที่คุณสบถด่าไอ้หน้าหล่อฝั่งตรงข้ามออกมา ไม่รู้ทำไม อย่างกับมีน้ำเย็นๆมาราดรด จนมุมปากหยักเผลอยิ้มโดยไม่รู้ตัว ไม่ต่างจากเพื่อนของคุณ หลายคนในบ็อกซ์นักกีฬาก็รู้อยู่แล้วว่าเพิร์ลแองเจิ้ลอาจจะเป็น ‘กิ๊กเก็บ’ สักคนของเบรย์เดน บาร์ลเล็ต แต่หลายคนก็ไม่รู้หรอกว่าเขาจริงจังแค่ไหน “เข้ามาทำไม?” ..ถ้าอีกฝ่ายเล่นสกปรก ที่จริงเบรย์เดนก็ไม่ได้ขาวสะอาดถึงขนาดนั้น แต่เรื่องนี้คุณไม่ต้องรู้ก็ได้ การปะทะกันของอัลฟ่าเมลก็แบบนี้ เบรย์เดนไม่เคยห่วงว่าตัวเองจะได้รับบาดเจ็บ จนกระทั่งร่างกายของเขากลับไม่สามารถฟื้นฟูได้ดั่งใจ เขาขยับขาหลบคุณเล็กน้อย อย่างกับเด็กดื้อไม่ยอมให้ผู้ปกครองดูแผล “ไม่เป็นไรน่า” เขาบอก ใบหน้าระรื่นราวกับไม่ได้รู้สึกเจ็บปวด “เดี๋ยวก็หาย” มันบวมปูด และร้อนฉ่าจากการเคลื่อนไหวของเมือกภายใน เบรย์เดนยังรับรู้ถึงการพยายามรักษาของตัวเองอยู่ แม้มันอาจจะใช้เวลามากกว่าปกติสัก..สามเท่า? หรือมากกว่าก็ตาม

เพิร์ลพบว่าตนเองกำลังตกอยู่ท่ามกลางสงครามประสาทก็เป็นตอนที่เห็นคุณจ้องเล็งเขม็งไปยังการ์กอย(ซึ่งเขาไม่แม้แต่จะได้พูดคุยด้วยมากไปกว่าส่งยิ้มจืดเจื่อนกลับไปให้)ด้วยสายตาเปี่ยมล้นด้วยโทสะ เขาคิดว่าทุกอย่างคงจบลงเมื่อการแข่งขันเริ่มต้น แต่ช่างน่าเสียดาย เพิร์ลไร้เดียงสาเกินไป เสียงอุทานบนสแตนด์ดังขึ้นแทบจะพร้อมกันเมื่อนักกีฬาจากสองฝั่งกลิ้งหลุน เพิร์ลผวาเกาะราวอย่างรวดเร็ว วาเนสซ่า—กอร์กอนสาวสุดฮอตซี้ดปากอยู่ไม่ไกลแล้วหันกลับมา “ดูเหมือนหวานใจนายจะเจ็บหนัก” เพิร์ลส่ายหัว “ไม่ เบรย์เดนเป็นสไลม์นะ ของแค่นี้ทำอะไรเขาไม่ได้หรอก” แต่มันไม่ใช่แบบนั้น คุณถูกหิ้วปีกด้วยเพื่อนร่วมทีมอีกสองคนที่เหลือ ถึงแม้ตำแหน่งจะอยู่ไกลลิบแต่เพิร์ลเห็นทุกอย่างในสนาม สไลม์คือเผ่าพันธุ์ที่สามารถฟื้นฟูตัวเองได้ดีเลิศ อาจจะเร็วกว่าเทวดาตกสวรรค์อย่างเขาเสียด้วยซ้ำ และไม่มีทางที่คุณจะต้องถูกหามไปพักแม้นั่นจะเป็นช่วงเวลาเพียงแค่ห้านาทีก็ตาม ความผิดปกติทำให้เพิร์ลอยู่ไม่สุข วาเนสซ่าหรี่ตา “แน่ใจเหรอ?” คราวนี้เพิร์ลตอบ “ไม่” แล้วเขาก็ถลันออกจากกองเชียร์ของตนเองทันใด หญิงสาวตะโกนไล่หลัง ถามเขาว่าเขากำลังจะไปไหน เราต้องเริ่มเชียร์แล้ว! แต่สิ่งที่เพิร์ลทำคือการหันหลังกลับมายักไหล่และพยายามอธิบายด้วยท่าทีเก้กัง เดี๋ยวผมกลับมา แค่ห้า—หรืออาจจะสิบ ทันทีที่กล่าวจบ,ก็ไม่มีอะไรสามารถรั้งไม่ให้เพิร์ลมาหาคุณได้อีกเลย อันที่จริงไม่ควรมีคนนอกเข้ามาในบ็อกซ์นักกีฬาแม้คนนั้นจะเป็นแฟนหรือแม้แต่แม่ของคุณก็ตาม แต่เพิร์ลไม่สน เขามุดลอดระหว่างร่างกายทึนถึกของนักกีฬาไม่ต่างจากหนูท่อ พยายามโฆษณาตัวเองว่าสามารถรักษาพยาบาลคนอื่นได้เพื่อเป็นบัตรผ่านทาง ทว่าสไลม์ไม่จำเป็นต้องรักษา หลังการต่อรองแสนทหดผ่านไปสามสิบวินาที เพิร์ลถึงได้รับอนุญาตในการพูดคุยกับคุณเป็นเวลาห้านาทีสั้น ๆ “ห้านาที เข้าใจมั้ยแองเจิ้ล” โค้ชบอก และเทวดาน้อยก็พยักหน้ารับถี่รัว “เบรย์เดน” เพิร์ลปรากฏตัวจากฝั่งขวามือก่อนจะเรียกชื่อคุณ เขาหอบหนักจากการปรี่ตรงมายังสนามสุดฝีเท้า สีหน้าเคร่งเครียด ดวงตาสีฟ้ากระจ่างหลุบมองหัวเข่าปูดจากข้อต่อที่หลุดออกจากกัน หัวคิ้วขมวดจนรอยย่นเกิดขึ้นบนหน้าผาก นี่มัน…แย่มาก แย่มากที่หมายถึงทำไมมันถึงดูไม่ฟื้นตัวเลยล่ะ? แน่นอน เขาไม่เห็น ‘นิ้ว’ ของคุณหรอกที่รัก “เกิดอะไรขึ้น” เพิร์ลนั่งลงข้าง ๆ ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก พวกคุณสองคุณพุ่งใส่กันอย่างบ้าคลั่งเหมือนวัวกระทิงและกระเด็นไปคนละทิศทาง รู้ตัวอีกทีขาของคุณก็หัก ปูดบวมเหมือนผลมะนาว มือกระจิริดสั่นเทิ้มจากคลื่นอารมณ์ที่ตนเองไม่เข้าใจปะทุภายในอก เพิร์ลคิดว่าตัวเองกำลัง‘โกรธ’ โกรธเพื่อคุณแม้รู้ว่าคุณก็ฝากรอยแผลให้อีกฝ่ายไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากันเลย แต่—ให้ตายสิ จู่ ๆ เขาก็คิดว่านั่นสาแก่ใจแล้ว “พวกนั้นเล่นสกปรกกับเธอ” เพิร์ลข่มเสียง “ไร้ยางอายที่สุด” “ขยับมานี่ ให้ผมดูแผลหน่อยที่รัก”

#MPC_masquerade 8.09.2025 ยามหกโมงเย็น เหล่าคณะอาจารย์ และบุคคลที่ไม่ใช่นักเรียนได้รับจดหมายปริศนาฉบับหนึ่ง โผล่มาอย่างปริศนา มันซ่อนในชั้นวาง ใต้หมอน หรือคั่นหนังสือที่อ่านประจำ ซองสีดำ ที่นิ้วเขียนบรรจงประทับด้วยครั่ง และเปิดออกมาพร้อมหน้ากากปริศนาหนึ่งอัน

#mpc_allstarss5 (สาวญี่ปุ่นตัวเล้กกก คุณแม่ลูกหนึ่ง เรียบร้อยกุลสตรี ภรรยาที่ดี>< จะสี่สิบแล้วแต่หน้ายังเด็กสุด ๆ ! เคยเป็นดาราดาวรุ่งแต่พอมีบะบี๋ก็รับงานน้อยลงค่ะ)

#MPC5event3 ลือกันว่าเชียร์หลีดเดอร์ของฝั่งเอสเปอร์'บางคน'ไม่สามารถมาร่วมเชียร์ได้เนื่องจากชุดของพวกเธอสไลม์เหนียวเนอะจนแกะไม่ออก ทั้งยังมีกลิ่นเหม็นเหมอืนถังขยะอีก ใครนะที่กล้าทำเรื่องแบบนี้กัน

#MPC5event3 #MPC_CheerleaderClub " สปุ๊กกี้ไฮยอดเยี่ยมยิ่งใหญ่เกรียงไกรรร 🥰🩵🩵🩵" " เอสเปอร์ไฮเธอแย่แน่! เธอแพ้แน่! เธอไม่รอดแน่!" ตะโกนเชียร์กรี๊ดกร๊าดไปก็แอบดีบัฟใส่ฝั่งตรงข้าม(...) ก็แหม เขาโกงเราก่อนนี่จ๊ะะ~~~หึหึหึเล่นผิดรร.แล้ว!🤭

#MPC5event3 #MPC_CheerleaderClub "SPOOKY HIGH GO!!!💙" ก่อนวันจริง เหมือนว่าพวกเอสเปอร์จะเล่นสกปรกนิดหน่อยกับชุดของสาวๆชมรมเชียร์ แต่การที่คิดว่าแค่นั้นจะทำให้พวกเธอดับแสงได้น่ะ บอกเลยว่าผิดมหันต์

#MPC5event3 และแล้วผลการแข่งขันกีฬาก็ออกมาเรียบร้อย อีกเช่นเคย สปู๊คกี้ไฮชนะมาได้หลายรายการเลยทีเดียว! ยินดีด้วย! เหล่านักกีฬาทุกคนได้รับถ้วยและเหรียญเป็นรางวัล! แน่นอน ทางโรงเรียนขอขอบคุณทุกคนที่ได้ให้ความร่วมมือในการสร้างสรรค์ แก้ปัญหาและสร้างความภาคภูมิใจ! อย่าลืมรับตัวเนเรเตอร์ของพวกเธอไปด้วยล่ะ!

“ยัยนี่ที่ว่า หมายถึงใคร?” /ยึดซิกการ์ (/ส่วนผปค.ยึดบ้านมุฮ่าๆๆๆ😈)