Dr. Z

"چگونه به ذهنم اعتماد کنم؟" "چگونه بدانم که برای عدالت و حقیقت میجنگم یا تنها افکار گروه خشمگین پیرامون خودم را بازگو میکنم؟" این پرسشها را مگان فلپس-روپر، فعال سیاسی و عضو سابق کلیسای وستبرو (ضد ‌lgbt و سقط جنین) که امروز برای همدلی و درک متقابل کوشش میکند از خود میپرسد.

If not love, then what else?

@ashiguitoo 💔💔💔💔 چه سهمگین...

امروز روز آخر یکی از کلاس‌هامه و یه کم مشغول سرگرمی و تفریح هستیم. به بچه‌ها گفتم اگه دوست دارند شهرشون رو تو یوتوب بهم نشون بدن. یکی از یمن بهم گفت فلان چیز را سرچ کن. سرچ کردم: گزارش محلی بود از خراب شدن یک مدرسه به دست حوثی‌ها نه سال پیش. توی ویدیو یه بچه‌ی ترسیده از خراب شدن مدرسه‌اش می‌گفت. خیلی طول کشید تا دوزاری من بیفته که بچه‌ای که ترسان و گریان توی ویدیو حرف میزنه، خودش بهم ویدیو رو پیشنهاد داده.😔

@Ida____45 نمیشد. مسیر قانونی R2P رو باید طی میکرد. اون مسیر طولانی و با متحدین قابل انجام بود و مستر پرزیدنت متحدین امریکا رو با توهینها و تحقیرها از خودش دور کرده بود. امریکا با ترامپ رهبر دنیای آزاد نیست.

In retrospect اگر در دی ماه همونجور که که قول داده بود به معترضان کمک می‌کرد موثر‌تر نبود؟ 🤷🏻‍♀️

@Alighazizade حرف زدن بلد نیستی... اوکی. حرف نزدن بلدی؟

ترامپ: «یک تمدن کامل امشب نابود خواهد شد و هرگز بازنخواهد گشت. من نمی‌خواهم چنین اتفاقی بیفتد، اما احتمالا رخ خواهد داد.» اینها سخنان ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکاست. نسخه به روز شده ایده ترومن در سال ۲۰۲۶. می‌گویید بلوف می‌زند؟ احتمال دارد. اما چیزی که می‌گوید همین است. مسیری خشن و قاطع برای به زانو در آوردن دشمن ارائه می‌کند. گفتن اینکه مسیر ترامپ همان ایده ترومن است، آزارتان می‌دهد؟ گوش و چشم‌تان را ببندید تا امشب که شاید اجرایش کند. اگر اجرایش کرد، بروید و برایش «شیم» کامنت کنید.

در گستره‌ی تاثیر خود زیستن! 🫡🫡🫡

نوشته ممکن است خیلی غمگین‌تان کند. دو ماه پیش هجده ساله شد. حدود ۱ متر و هفتاده و حدود ۴۵ کیلو وزن. اهل یمنه و تنها اینجا زندگی می‌کنه در یک مجموعه آپارتمانی نوجوانان تنها و هنوز هم سرپرست داره. تراماهای شدیدی داره. شب‌ها نمی‌خوابه گاهی تا ۴۸ ساعت بیداره. گاهی توی کلاس‌ سرش را میذاره روی میز و من امیدوارم که اون وقت‌ها در آرامش ساعتی بخوابه. زیاد مریض میشه و غیبت میکنه. از محبوب‌های کلاسه. با همه شوخی و بگو بخند داره وقتی روح کوچک خسته‌اش یاری کنه. چشم‌هایم آنقدر سیاه است که فقط یک سیاهی براق می‌بینی که پنجره‌ی روحش است، هم می‌خندد هم می‌گرید. چند ماه پیش مدتی طولانی غایب بود. وقتی برگشت، اولین روزی که دیدمش یک سه‌شنبه بود. وقتی بچه‌ها طولانی غیبت می‌کنند، حتما ازشان دلیلش را می‌پرسم. برای این کار وقتی بقیه یک تکلیف کلاسی دارند در اتاق کناری با هم حرف می‌زنیم. غرضم هم مواخذه نیست و بچه‌ها یاد گرفته‌اند بی‌نرس به اتاق کناری بیان. در را بستم و پرسیدم خوبی. جواب داد نه. پرسیدم می‌خواهی حرف بزنی؟ اره را نگفت. گفت آقا آرش حوثی‌ها را میشناسی؟ گفتم بله (کمی حس شرم کردم). گفت: برادر ۱۶ ساله‌ام را از توی مدرسه بردند چون اونجا چیز بدی گفته. ازش خبر نداریم. به من فرصت نداد چیزی بگم. فقط دو سه بار گفت آقا آرش من چرا اینجام. من چرا اینجام. چشمهای بزرگش کاسه‌ی اشک شدند. تنها چیزی که درست دیدم این بود که ازش بپرسم میخواهی بغلت کنم. سوال تمام نشده خودش را با آغوش من انداخت و در سکوت گریه کرد و من هم بدن نحیفش را در آغوش کشیدم. آن لحظه دیگر معلم و شاگرد نبود. انسانی بود که انسان تنهای دیگری را در رنج میدید. گریه‌هایش تمام شد حرفی نزدیم. از در دیگر فرستادمش بره دست و صورتش رو آب بزنه و آب بخوره. برگشتم به کلاس و روال عادی را ادامه دادم. برادرش چهار هفته در مکان نامعلوم اسیر حوثی‌ها بود. اصلا نمی‌خواهم به این فکر کنم که او در آن مدت چه دید. وقتی آزاد شد از روی سینه پسرک نحیف قصه ما سنگی برداشته شد. هنوز هم دست و پنجه نرم می‌کند اما این روزها خیلی شادتر است. هفته پیش که همه در مود هفته آخر قبل امتحان و تعطیلات بودند (خرداد در ایران) یک روز پنج ساعت آتیش سوزوند. با من هم یه سلفی با یه فیلتر گرفت که صورتامون رو با فیلتر کج و کوله می‌کرد و همون یه ربع شادش کرد. منم توی دلم میگفتم بخند پسرک بخند به روی این دنیایی که انقدر با تو نامهربان است.

@ashiguitoo ای جان به این جوانها. به آرزوهاشون. به شجاعتشون. به بینهایتی که روبروشونه. ❤️ چه کیفی میکنی.

روزمره: من چند وقت دیگر چهل و پنج سالم تمام می‌شود. تا چند وقت پیش حس می‌کردم دنیای احساسی‌ام و نقش‌های اجتماعی‌ام کم‌و‌بیش باثبات خواهد بود و شاید «رشد» آسته شده، تا اینکه سال گذشته که اینجا هم غایب بودم یک شغل جدید (در کنار هزار شغل دیگر😅) برای دو و سه روز در هفته دارم که دنیایم و خودم را بشدت تغییر داد. من زمانی از طرف اداره مهاجرت جواز تدریس در کلاس‌های سطح B1 را گرفته بودم و هر از چند گاهی کلاسی هم می‌گرفتم اگر زمان و مکانش مناسب بود. برای این کار رزومه‌ام را برای مراکز خدمات اجتماعی اطرافم فرستاده بودم. حالا یه غبطه جمعی بخوریم، که رژیم بچه‌های مدرسه‌ای را سپر بلا کرده، در حالی که در جاهایی نه تنها شهروندان، بلکه مهاجران هم خدمات دارند. هر کس که بدلایل انساندوستانه در آلمان اقامت دارد ۶۰۰ ساعت کلاس رایگان B1 می‌گیرد و اگر بخواهد ۵۰۰ ساعت B2. به این سطح که رسیدید کارتان کم و بیش در جامعه راه میفتد. پارسال همین وقت‌ها یکی از این سازمان‌ها با من تماس گرفت و گفت در شهری در نزدیکی ما (۲۰ دقیقه با قطار) معلم یکی از کلاس‌ها که در مرحله حساس قبل امتحان هستند مریض شده و پرسیدند آیا من می‌تونم کلاس را تا انتها همراهی کنم. وقتی گفت کلاس نوجوانان ۱۶ تا ۲۰ ساله اولین عکس‌العملم این بود که نه. چون حس می‌کردم با چالشی مواجه میشم که اصلا بهش آشنا نیستم. با تینیجر سروکله زدن سخته. فرداش نظرم کمی عوض شد: گفتم دو ماه دو روز در هفته فرصت تست خوبیه. خلاصه قبول کردم و ظهر روز اولی که توی راه برگشت بودم پر از شعف و هیجان راه جدیدی بود که پیش رویم باز شده بود. آن کلاس که به خوشی به پایان رسید هیچ، کلاس بعدی‌ام در حال تمام شدن است هیچ، تعداد روزهایم را از آوریل به چهار رسوندم، چون احساس می‌کنم یکی از زیباترین شغل‌های ممکن را دارم و تاثیر مثبت و مستقیم کارم من رو دلشاد میکنه. امسال ۲۲ دانش‌آموز داشتم از سوالی، عراق، سوریه، چچن، اوکراین و افغانستان. خیلی از آنها تنها هستند و تنها آمده‌اند، خیلی‌ها پدرشان در کشور مانده یا از دنیا رفته، خیلی‌ها پدری دارند که در نقش سنتی‌اش بی‌توجه به نیازهای نوجوانان این‌سنی. خواسته یا ناخواسته در نقشی قرار گرفتم و آن نقش مردی است که با پدر مقایسه می‌شود. وقتی گفتم به من می‌تونید آرش بگید، هیچکس نپذیرفت. شدم آقا آرش و پذیرفتم و شروع کردم به دوست داشتن این نقش. پروسه‌ی رفلکشن اینکه چکار کنم که این نقش را درست بازی کنم و در عین حال مراقب باشم که فاصله‌ی صحیح وجود داشته باشد، من را خیلی زیاد عوض کرد. روزمره‌های کلاسم به نظرم می‌تونند جالب باشند. بیشتر می‌نویسم. امروز به گوشم رسید که بچه‌ها خیلی در امتحان خوب بودند☺️

این گفته که اختلافات داخلی ایران «دعوای خانوادگی» است خودش نشانه‌ی تصویر واپسگرا و سرکوبگر و سنتی از جامعه است که خانواده واحد مشروع غیر قابل نقد تلقی میشه. در جامعه سالم اداره حمایت از نوجوانان بچه را از زیر دست پدر سرکوبگر خارج میکنه.

امسال زمزمه و آرزوی همه ایرانیان در نقطه اعتدال بهار ایرانی آزاد و آباد بود. در میان اشک و بوسه.

Iranian here. The importance of the Hormuz strait for the global economy and Iran's ability to close it was taught in the first geography lesson in primary school. Everyone knew this. BTW it is shallow, too. The actual shipping lanes for tankers are very VERY narrow there.

به خنکای دل خانواده‌های فرزندان ایران و جان فدایان میهن.❤️❤️

هر دو اسب شرکت کننده در این مسابقه سرشان در یک آخور است.

@Baharicksha من میخوام ریتوییت کنم اینو🙃

سربازِ آرمانِ توام... سربازِ دادخواهیِ خونِ توام... سربازِ عشقِ توام... باقی همه پوچ. #IranMassacre

@mjshokri33 اوکیه بابا. جنوب نمودار اوکیه. رستگار میشی. 🤗

@mjshokri33 یا ابر فرض... ام جی...

چرا اینجام؟

@ShelerHaghani انقلاب ساز و کار دموکراتیک نیست. هر گروهی ریسک بالاتر میپذیره و میاد تو خیابون صدا داره. ۱۰ درصدی که میاد تو خیابون و شعار میده صداش میرشه. نه کسی که حرف نمیزنه. ساز و کار دموکراتیک داشتیم که انقلاب نمیخواست.

تازه! آخرش ملت نشستن دارن برچسبها و حقایق و دیدگاه‌های چپ و راست رو یاد میگیرن. کم‌کم وارد بحث تعریف های وابسته به زمان و مکان چپ و راست و نقدها هم میشن. از این ملت عشق به هم و عشقشون به مطالعه و یادگیری رو نمیشه گرفت. شرق و غرب و شمال و جنوب ایران همه عشق. قربونتون برم من.❤️

زن‌ستیزی زبان مشترک نزاع سیاسی جریان‌های مختلف.