EMA_Story (สำหรับลงสตอรี่เท่านั้น)

Nothing can hide forever ม่านการแสดงฉากใหม่ได้เริ่มต้นขึ้น ภายใต้คำลวงหลอกแสนหวานล้ำ ขออุทิศทุกสิ่งแด่คำสาบานในวันนั้น เพื่อหวนคืนทุกอย่างให้ย้อนกลับมา ต่อให้ต้องพลิกกลับโลกทั้งใบ จะต้องนำ ‘ตอนจบที่แท้จริง’ มาสู่จุดจบของการคำลวงนี้ ให้จงได้ #EMA_Commu SS2 #EMA_Story

#EMA_Commu #EMA_Montly 📌 ประกาศอัพเดท📌 เมื่อสิ้นสุดการอัพเดทรายละเอียดในรอบนี้แล้ว จะไม่มีการอัพเดทรายเดือนอีกจนกว่าจะถึงช่วงที่ SS3 กำลังจะมา ผู้เล่นสามารถเล่นได้ตลอดเวลา โดยใช้เนื้อหานี้เพื่ออัพเดทสตอรี่ของตัวละครได้เสมอ ขอบคุณสำหรับการสนับสนุน Doc: bit.ly/EMAMontly

[— EMA Time Travel ⏳—] เวลาแห่งความสุขและระทึกใจมักจะผ่านไปไวเสมอ แต่สิ่งที่เรียกว่าความทรงจำนั้นสร้างขึ้นมาได้ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ตาม เพื่อให้ทุกท่านได้ย้อนกลับไปยังวันวานได้ถูกที่ถูกเวลา ทางทีมงานจึงได้เตรียมสารบัญคอนเท้นทั้งหมดของ #EMA_Commu SS2 เอาไว้ให้แล้ว! ใครหาอะไรไม่เจอ ตรงไหนเริ่มจากไหน สามารถหาดูจากที่นี่ได้เลย! คำแนะนำเพิ่มเติม - แนะนำให้ติดแท็กอีเว้นท์ที่กำลังย้อนเอาไว้บนชื่อแอค หรือในไบโอ เพื่อป้องกันการสับสน! - รวมกลุ่มเพื่อย้อนในช่วงเวลาเดียวกันอย่างสนุกสนาน (ชวนทีมงานได้เสมอ) - สามารถใช้แท็ก #EMATimeTravel เพื่อประกาศหาตี้ย้อนเวลาไปด้วยกันได้ ใช้แท็กอีเว้นท์ประกอบด้วยก็ได้นะ! ขอให้สนุกกับการย้อนเวลา! bit.ly/4f5eQyG ⏳⏳⏳⏳⏳⏳⏳⏳⏳⏳

[After #EMA04] 'Until we meet again' _____________________________ อืม... เอนเดเลอัสเพิ่งเคยเป็นผีครั้งแรกในชีวิต ...มันก็แน่อยู่แล้วล่ะ ในเมื่อเขามีชีวิตอยู่มายืนยาวจนไม่อยากจะนับกาลเวลา ที่ผ่านมาพ่อมดนิรันดร์ใช้ชีวิตหลากหลายรูปแบบ เคยปลอมตัวเป็นใครอื่นก็เยอะ เปลี่ยนแปลงรูปลักษณ์มากมาย ทำเรื่องเลวร้าย ทำเรื่องดี ปะปนกันไปเท่าที่ชีวิตคนคนหนึ่งจะเปรอะเปื้อนได้ อย่างไรก็ตามเขาเกิดมาเป็นพ่อมด ใช้ชีวิตอยู่อย่างจอมเวท พึ่งพาพลังนี้มาตลอดชีวิต เสมือนว่าเป็นแขนขาของตน พอจู่ๆ ต้องกลายมาเป็นผีไร้เวทมนตร์แล้ว รู้สึกแปลกชะมัด วิญญาณเผ่านักเวทไม่เหมือนกับพวกสัตว์วิเศษหรือเอลฟ์ หากปราศจากภาชนะรองรับ พวกเขาก็ไม่ต่างจากมนุษย์ล่องหนทั่วๆ ไป ไม่มีฤทธิ์อะไรเลยสักอย่าง ที่พอจะมีติดตัวอยู่บ้าง คงจะเหลือแค่เวทมนตร์ 'กาลเวลามิอาจอวสาน' .... เพราะมันคือสิ่งเดียวที่ท่านแม่หลงเหลือไว้เขา สลักเอาไว้ในดวงวิญญาณให้คงอยู่ไปชั่วกัลป์ โลกเอสเฟอเทียกำลังวนกลับมายังสิ่งที่มันควรจะเป็นแล้ว วิญญาณสิ่งมีชีวิตที่ใช้เวทมนตร์ได้ ก็จะกลับไปเวียนว่ายตายเกิดตามปกติอีกครั้ง ใช้เวลาไม่นานนัก ผลึกเวทมนตร์อาจจะหายสาบสูญไปหมดโลกก็ได้ หรือไม่แน่ ใครจะรู้อนาคตกันเล่า "...เจ้าเองตอนนี้ก็มองไม่เห็นฝันร้ายแล้วสินะ" เอนเดเลอัสพึมพำถึงภรรยาของตนเอง ผู้ที่กำลังจะกลับมามีชีวิตในภาชนะใบใหม่อีกครั้ง เพราะการผิดสัญญา ไม่อาจรักษาคำสาบานเอาไว้ได้ ทำให้เขาไม่สามารถไปพบหน้าเธอได้ในทันที ต่อให้คิดถึงมากเพียงใดก็ตาม... หนึ่งคนเสียร่างกายนิจนิรันดร์ อีกคนสูญเสียดวงตาเห็นอนาคตที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง พวกเรา...เหมือนได้ย้อนกลับไปเป็นเพียงแค่คนธรรมดา "เฮ้อ..." เพราะเจ้างั่งดีวานคนเดียวเลย

[After #EMA04 | ที่ไหนสักแห่งบนบ้านเกิดที่ถูกทำลาย] อีกแล้ว ฉันเป็นคนทำให้ทุกอย่างมันพังทลายอีกแล้ว กี่ครั้งแล้วนะ…ที่ตนเองทำได้เพียงยืนมองทุกสิ่งที่สร้างมาย่อยยับลงไป มือแห่งเปลวเพลิงแผดเผาคู่นี้พยายามสร้างทุกสิ่งให้มันถูกที่ถูกทางมาตลอด แต่ไม่ว่าอย่างไรมันก็มักจะจบลงเช่นนี้เสมอ ครั้งแรกเขาเผาครอบครัวที่เห็นต่างกับตนให้มลาย ครั้งสองเขาทำให้ครอบครัววอดวาย เพียงเพราะการไม่เชื่อใจ ครั้งที่สามโหมกระหน่ำจุดเพลิงโลกันต์ใส่โลกทั้งใบเพื่อการสรรสร้างโลกใหม่ ครั้งนี้…ยืนมองทุกสิ่งที่ตนสร้างพังทลายลงด้วยฝีมือของตนเอง เอนเดเลอัสเป็นคนล้มเหลว เป็นผู้สร้างที่ไม่อาจไขว่คว้าตอนจบแสนสุขสันต์มาให้ใครได้ตามคำสัญญา ไม่ว่าจะทำอะไรก็เปล่าประโยชน์ตลอดมา ทุ่มเทเท่าไหร่ก็ไร้ค่าไร้ราคาในตอนจบ… ท่านแม่ เอลัน ดีวาน ข้าเหนื่อยเหลือเกิน… ‘ตอนจบ’ ที่ท่านปรารถนาคืออย่างไรกันแน่… ผู้เป็นนิรันดร์ไม่อาจหาคำตอบให้กับคำถามของตนเองได้สักครา เขาเคยคิดว่าหากสร้างทุกสิ่งขึ้นมาใหม่จากศูนย์ ลบล้างบาปจากความทรงจำอันแสนทรมานของทุกคนออกไป จำกัดเงื่อนไขต่างๆ และพยายามทำให้โลกนี้เท่าเทียม จะสามารถไปสู่ตอนจบที่สุขสันต์ได้ในสักวัน แม้ตลอดทางนั้นจะมีคนจำนวนไม่น้อยตั้งข้อสงสัย คำครรหาคร่ำครวญพยายามจะรับรู้ความจริง หรือพยายามทำลายกรอบที่ตั้งเอาไว้ หน้าที่ของเขามีเพียงแค่การกำจัดทุกความเป็นไปได้ ที่จะพังโลกมายานี้ออกไป ยินยอมแบกรับบาปในฐานะผู้กวาดล้างเอาไว้ ดึงเอาครอบครัวที่เหลืออยู่มาพัวพันจนมอดม้วยมรณา ข้างในจิตใจพังลงซ้ำซาก ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนเองยังยิ้มไหวได้อย่างไร แต่เอนเดเลอัสเชื่อมั่นว่าการทำแบบนี้จะทำให้ทุกคนมีความสุขได้ อุตส่าห์ระวัง ป้องกันทุกอย่างเป็นอย่างดี แต่สุดท้าย… เขาก็ไม่อาจหลอกลวงทุกคนไปตลอดกาล พ่อมดเพลิงไม่เคยเกรงกลัวความผิดบาปที่ตนเองก่อ หากมีใครบอกให้ชดใช้เขายิ่งยินดีทำตามประสงค์ อยากเลิกโกหก อยากหนีออกไป แต่ลึกๆ แล้วก็เข้าใจว่าไม่มีใครทำหน้าที่นี้ได้นอกจากตน ตอนที่ความลับถูกเปิดเผย เขาไม่ได้กลัวหรอกว่าจะถูกประนามชั่วร้ายอย่างไร เพราะจุดยืนของผู้ที่ทำร้ายคนอื่น ห้ามแสดงออกว่าเศร้าเสียใจเด็ดขาด สิ่งเดียวที่เขากลัวคงมีแค่ความสงบสุขที่พังทลายลงไป…หากรู้ความจริงแล้ว พวกเธอคงไม่อาจย้อนกลับไปยังวันวานที่ไม่รับรู้อะไรได้ แต่ว่า ก็อยากให้ความไม่รู้นั้น จูงมือเธอไปในแสงสว่างที่มั่นคงอยู่ดี “....” สุดท้ายพ่อมดก็ทำผิดพลาดอีกครั้ง ผิดพลาดเสียจนไม่อาจหาญมาสร้างอะไรให้กลายเป็นโศกนาฏกรรมครั้งที่ห้าแล้ว ใบหน้าคนบาปจับจ้องไปยังภาพนรกบนดินตรงหน้าตนอย่างไม่ละสายตา เขาไม่คิดจะให้อภัยทุกสิ่งที่ตัวเองทำลงไป และไม่อาจกล่าวคำขอโทษแก่ใครที่ถูกตนหลอกลวง ทว่าอย่างน้อยที่สุดก็ห้ามเบือนหน้าหนี จงเผชิญหน้ากับสิ่งที่เกิดขึ้นซะ เอนเดเลอัส

#EMA_Montly (สำหรับอัพเดทรายเดือน) 1 December E.S 837 เดือนสุดท้ายของปี 837 ได้เดินทางมาถึงแล้ว ขณะนี้ทั่วโลกต่างกำลังเฝ้ารอวันหยุดยาวที่จะมาถึงและงานเทศกาลท้ายปี ดินแดนเวเลนด์ บอกข่าวว่าพวกเขาเก็บเกี่ยวผลผลิตได้มากมาย พร้อมรอต้อนรับการมาเยือนของนักท่องเที่ยว แม้ทางเชื่อมต่อผ่านไลเซลันด์จะใช้งานไม่ได้ แต่ประตูมิติได้ถูกเตรียมเอาไว้เพียงพอสำหรับรับจำนวนคน สิ้นปีนี้ หากจะเที่ยวล่ะก็ ยังไงก็ต้องที่เวเลนด์! - ช่วงนี้พนักงานโรงแรมขาดคน กำลังเปิดรับสมัคร ตำแหน่งเชฟด้วย - รับสมัคคคนคุ้มประตูมิติสำหรับนักท่องเที่ยว แม้อากาศจะไม่หนาว แต่ก็เที่ยวได้ตลอดทั้งปีนะ! ——— ทางด้านบลันธาเรีย จำนวนประชากรหนาแน่นขึ้นมาก ไม่เหมาะกับการเที่ยวช่วงงานเทศกาลสักเท่าไหร่นัก ถึงทวีปไฮเรน่าจะไม่มีวันหนาวเย็น แต่เรื่องความรื่นเริงไม่เคยน้อยหน้าใคร หากอยากหนีหนาวมาสังสรรค์ส่งท้ายปีที่นี่ ต้องรีบจองแล้วนะ! ดาธเวลด์เต็มไปด้วยมอนสเตอร์จำนวนมาก อาชีพการล่ามอนสเตอร์กำลังมาแรงในดินแดนนี้! เพราะจะขาดเนื้ออร่อยๆ จากดาธเวลด์ในงานฉลองไม่ได้นี่นา! ————— ทุกๆ ปีไลเซลันด์เคยเป็นทวีปในฝันสำหรับการจัดงานเลี้ยงส่งท้ายปี และเริ่มต้นวันใหม่ไปด้วยกัน ทว่าความเสียหายที่เกิดขึ้นทำให้ยากจะหวนคืนมาได้ อย่างไรก็ตามบาเรียที่ติดตั้งไว้สำหรับเดือนนี้ จะช่วยให้ไลเซลันด์เริ่มต้นด้วยฤดูใบไม้ผลิ 1 สัปดาห์ ถัดมาคือฤดูใบไม้ร่วง 5 วัน และฝนตกยาวตลอดจนถึง 31 ธันวาคม ทางหน่วยงานเวทมนตร์และเทคโนโลยีกำลังเร่งสร้างบาเรียคุณภาพสูงออกมา เพื่อให้การปรับปรุงพื้นที่ทวีปเป็นไปได้โดยเร็วที่สุด

#EMA04 'No more game' กระดานหมากรุกว่างเปล่าไปแล้ว ปราศจากเบี้ยและผู้เล่น เมื่อเกมจบลงสิ่งต่อไปคือการน้อมรับรางวัลของผู้ชนะ ร่างสูงเรือนผมสีดำแซมน้ำเงินเดินเข้ามาในห้องทำงานของผู้นำสูงสุดแห่งสภาเวทมนตร์ เขาเดินไปหา ก่อนจะคว้าหลังมือมาจรดจูบ "ภารกิจเสร็จสิ้นแล้วครับ องค์หญิง"

After #EMA04 [#EMA_Story: From now on, and then] 'สิ่งที่ควรทำในตอนนี้และเรื่องราวหลังจากนี้ไป' ทุกสิ่งทุกอย่างที่ทั่วโลกได้รับรู้มันมีน้ำหนักมากเกินกว่าจะปรับตัวและเข้าใจได้ ภายในระยะเวลาไม่กี่วัน บางทีอาจเป็นเดือน เป็นปี หรือนานกว่านั้น ผู้คนที่สับสนกับอดีตของตนเอง ภาพสงคราม ตั้งคำถามกับเวทมนตร์ ต่างยังคงต้องแบกรับความสับสนทั้งหมดไว้ แล้วใช้ชีวิตต่อไปในวันพรุ่งนี้ ปัจจุบันยังไม่มีการต่อต้านหรือตั้งกลุ่มอะไรขึ้นมาเพื่อแสดงออกในจุดยืนของพวกเขา เพราะทั้งโลกยังอยู่ในความสับสนเกินกว่าจะทำความเข้าใจ ต้องให้เวลาพวกเขา เช่นเดียวกับที่ต้องใช้เวลาเหล่านั้นให้เป็นประโยชน์สูงสุด _____________________________ บทสรุปของทุกๆ เรื่องจะเป็นไปตามเธรดข้างล่างนี้สำหรับการจบ SS2 อย่างเป็นทางการ

#EMASS2 ความหมายของตราวัฎนภาคืออะไร? เนื่องจากในสตอรี่อีเว้นท์สุดท้ายนั้น ทางออฟฟิเชี่ยลได้เปิดเผยเรื่องราวเกี่ยวกับยุคสมัยสงครามออกมา มีความสับสนเกิดขึ้นมากมาย และทุกคนยังตัดสินใจไม่ถูกว่าตราวัฎนภามีไว้ทำไม ปลดแล้วได้อะไร เราจึงเขียนสรุปใจความโดยรวมมาให้ ขออภัยที่ลงช้าค่ะ bit.ly/EMAThetruth

After #EMA04 News ทั่วโลกต่างสลดให้กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับไลเซลันด์! ความเสียหายจากสงครามไม่ทันตั้งตัวที่ชาวไลเซลันด์ได้พบเจอนั้น สร้างความเสียหายให้ทวีปไปกว่า 80% ของพื้นที่ทั้งหมด หลงเหลือเพียงแค่ซากของสถาบันเอสเฟอเทียที่ยังพอใช้การได้บางส่วน ทว่าการสร้างขึ้นมาใหม่จำเป็นต้องใช้งบประมาณมหาศาล รัฐบาลโลกและสภาเวทมนตร์ตั้งใจจะสนับสนุนการสร้างทวีปขึ้นมาใหม่ ขณะนี้กำลังติดตั้งบาเรียที่ทำมาจากเทคโนโลยีผสมเวทมนตร์ซึ่งใช้ทุนสร้างมหาศาลทั่วไลเซลันด์ เพื่อให้สภาพอากาศคงที่ได้มากที่สุด อย่างไรก็ตาม เทคโนโลยีนี้ยังไม่สมบูรณ์ มันยังคงจำเป็นต้องใช้ผลึกเวทมนตร์จำนวนมาก และต้องเปลี่ยนแปลงเติมพลังงานทุกวัน รัฐบาลยืนยันว่าที่ดินในไลเซลันด์จะยังเป็นของผู้ครอบครอง ไม่มีใครโยกย้ายได้ พวกเขากำลังเร่งประชุมงบประมาณที่จะช่วยเหลือในการสร้างทวีปกลับมาใหม่ โชคดีที่การคลังของทวีปยังพอสนับสนุนได้ รวมไปถึง ตระกูลนาร์เฟอร์เทียที่ผู้นำหายตัวไปไม่รับผิดชอบ ยินดีสละสมบัติทั้งหมดที่มี ธุจกิจทั้งหลายของพวกเขาได้ถูกสภาเวทมนตร์ครอบครองหมดแล้ว จากการคาดเดาในปัจจุบัน ชาวไลเซลันด์จะได้รับเงินเยียวยาเบื้องต้นจำนวน 10,000 โกลด์ต่อครอบครัว เพื่อการตั้งรกรากขึ้นมาใหม่ (จะจ่ายให้ในช่วงกุมภาพันธ์ปี 838) ส่วนตอนนี้ทุกครอบครัวจะได้รับเงินเยียวยาสำหรับการเริ่มต้นชีวิตใหม่ ประมาณ 5,000 โกลด์ต่อครอบครัวไปก่อน ทันทีที่ออกจากสถานพยาบาล - ทวีปอื่นๆ ทั่วโลกยินดีต้อนรับชาวไลเซลันด์ให้เข้ามาสมัครงาน ลงทุนทางธุรกิจได้ - ปัจจุบันผู้ไร้บ้านที่ยังพักฟื้นอยู่ในสถานพยาบาล จะได้รับสถานที่พักผ่อนชั่วคราวบริเวณบลันธาเรียตอนใต้ (เมืองเบดูฟาน) ที่กำลังปรับปรุงใหม่ชั่วคราวให้รองรับประชาชนได้ - ผู้ที่ฝากทรัพย์สินเอาไว้ที่ธนาคารกลางบลันธาเรีย สามารถเบิกใช้งานได้ตามปกติ ทวีปไลเซลันด์ยังอยู่ในระหว่างการเก็บกวาดและปรับปรุงสภาพแวดล้อม ด้วยเวทมนตร์และเทคโนโลยีทำให้ตอนนี้เก็บกวาดเกือบเสร็จสมบูรณ์แล้ว เหลือการควบคุมสภาพอากาศ การปรับพื้นที่ภูมิศาสตร์ให้กลับมาเหมือนเดิม คาดว่าจะแล้วเสร็จในเดือนมกราคม ปี 838 การบูรณะสถาบันเอสเฟอเทียขึ้นมาใหม่ยังอยู่ในระหว่างการตัดสินใจ จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นต้องมีการปรับปรุงกระทรวงการศึกษาใหม่อีกครั้ง วาระการประชุมในครั้งนี้ต้องการเวลาพอสมควร จึงละเว้นให้เหล่านักเรียนในสถาบันได้ใบรับรองชั่วคราว 1 ปี ในการใช้สมัครงานได้ แต่ยังไม่ถือว่าจบการศึกษาอย่างเป็นทางการ ขณะนี้อนุญาตให้ประชาชนเข้าออกไลเซลันด์ได้ในเฉพาะเวลา 8.00 น. - 22.00 น. ยังไม่มีการอนุมัติให้ค้างคืนแต่อย่างใด เพื่อความปลอดภัยของตัวท่านเอง ด้วยความเคารพอย่างสูง สำนักข่าวแห่งชาติเอสเฟอเทีย

#EMASS2 Last Event ประเภท: รีแอคชั่นและการแต่งเติมประวัติของตัวละคร (ตามใจอยาก) ในเรื่องราวสุดท้ายนี้ ทางเราได้เปิดเผยความจริงทั้งหมดของโลกยุคสงครามให้ทุกคนได้รับรู้ ซึ่งผู้ที่มีตราวัฎนภาทุกท่าน จะมองเห็น ‘อดีตชาติ’ ของพวกเขาเองในยุคสงคราม ว่าเกิดอะไร ทำอะไรไว้ และถูกใครสังหารมา ความทรงจำที่รุนแรงในสงครามทุกรูปแบบ สามารถเล่นได้หมด ไม่มีกฎเกณฑ์ ไม่มีข้อจำกัด **โปรดติด TW ทุกอย่างไว้ให้ชัดเจน ซ่อนภาพที่มีความรุนแรง หรือลงในเว็บไซด์เฉพาะทางเท่านั้น** ข้อมูลเบื้องต้นยุคสงคราม docs.google.com/document/d/1AF…

#EMA04 The Truth หอประชุมแห่งชาติ, บลันธาเรีย เวทีสำหรับจัดแถลงข่าวได้เตรียมพร้อมเรียบร้อย เมื่อผู้รายงานการแถลงวันนี้มาถึง เขาคือหัวหน้าหน่วยผู้ตรวจการจากสภาเวทมนตร์ ทันทีที่ปรากฎตัว ผู้คนในหอประชุมต่างส่งเสียงฮือฮาเต็มไปหมด เพราะรูปลักษณ์ของเขาไม่มีคำว่าใกล้เคียงกับรูปแบบเดิมที่เห็นมานานกว่าร้อยปี เกิดอะไรขึ้นกับเคียรอน เดอ เมลูน่า? เขาสีแดงดำบนเรือนผมสีทอง นัยน์ตาพื้นสีดำตัดกับดวงตาสีแดงก่ำราวกับไม่ใช่เผ่าพันธุ์ใดบนโลกใบนี้ เขายังคงวางทีท่าสงบไม่ตื่นตระหนักอะไร ใบหน้างามประดับรอยยิ้ม ก่อนจะนั่งลงเตรียมแถลงข่าว “ก่อนเริ่มต้นการแถลงข่าวในวันนี้ ผมมีอะไรที่อยากจะบอกกับทุกคนก่อน ทุกคนคงจะสงสัยรูปลักษณ์ของผมใช่ไหมล่ะครับ?” เขาใช้เวทมนตร์ฉายภาพของบุคคลที่มีลักษณะเหมือนกับตนเองอีกสิบกว่าคนให้นักข่าวดู “พวกเขาคือเผ่าพันธุ์เอลฟ์รุ่นใหม่ครับ มีความสามารถในการใช้ธาตุมืดได้โดยไม่กลืนกินร่างกายของตนเอง และพวกเขาไม่มีขีดจำกัดที่เรียกว่า ‘ตราวัฎนภา’ ด้วยครับ” ผู้คนในหอประชุมเริ่มส่งเสียงประหลาดใจ สับสน ว่าตนนั้นกำลังได้ยินอะไรอยู่ เผ่าพันธุ์ใหม่? ความมืดไร้ขีดจำกัด? ตราวัฎนภา? เคียรอนเผยรอยยิ้ม ความสับสนมากมายนั้นไม่อาจตอบคำถามทีเดียวได้ เขารู้ จึงได้เตรียมการไว้แล้ว “จากเรื่องราวทั้งหมดที่ผ่านมา ทุกคนคงเริ่มสงสัยกันมานานแล้วว่าประวัติศาสตร์โลกในยุคสงครามเป็นอย่างไรกันแน่ ถ้าจะให้เล่าประวัตินับพันปีในเวลาแค่ไม่นานคงยากเกินไป” “ผมจึงเตรียมมาให้ทุกคนได้รับรู้ด้วยตนเอง แต่ก่อนอื่น ทุกคนรู้ไหมครับ ว่าสิ่งที่ท้องฟ้าเลือกสรร อย่างตราวัฎนภาที่อยากได้กันนักหนานั้น…แท้จริงแล้วคือ ‘คำสาป’” นักข่าวทุกคนต่างฮือฮา พยายามจะส่งเสียงถามกลับว่าหมายความว่าอะไร ห้องประชุมเริ่มเต็มไปด้วยความวุ่นวาย สุดท้ายเคียรอนก็ยกมือขึ้นมาห้าม เพื่อให้ทุกเสียงเงียบไป ขนาดในหอประชุมยังแตกตื่นขนาดนี้ พวกที่ดูทุกอย่างผ่านการถ่ายทอดสดจะร้อนรนแค่ไหนกันนะ? “เพื่อเป็นรางวัลและคำตอบให้กับทุกสิ่งที่พวกคุณสงสัย ผมขอประกาศว่าจากนี้ไป…” ครืน… จู่ๆ บนหัวของเอลฟ์ผมทองก็ปรากฎลักษณะของตราวัฎนภาขนาดใหญ่กลางโถงประชุม มุมปากของเขาวาดรอยยิ้มสนุกสนา แล้วจึงดีดนิ้วหนึ่งครั้งเป็นสัญญาณ เปราะ! ชั่วพริบตาต่อมาตราวัฎนภาได้เริ่มแตกสลายพร้อมกัน…ทั่วโลก __________ ทุกคนบนโลกต่างส่งเสียงกรีดร้องและทรมานออกมา เมื่อตราวัฎนภาที่เปรียบดั่งคำสาประดับโลกได้พังทลายลงไป สัญชาตญาณเก่าของเหล่าสัตว์ร้ายถูกเปิดเผย พันธะสัญญาเชื่อฟังของบีสต์ถูกทำลาย พลังงานเวทมนตร์บางอย่างหลั่งไหลเข้ามากะทันหัน พาลให้ร่างกายที่อ่อนแอกว่าเริ่มรับมือไม่ทันกับ ‘พลังดั้งเดิม’ ที่พวกเขาควรมี! สัตว์ที่ไร้โซ่ตรวนล่าม มองเห็นภาพความทรงจำของอะไรบางอย่างที่คล้ายกับ ‘อดีตชาติ’ อันแสนยาวนาน ของวิญญาณพวกเขา ที่ต้องเกิดในกรงขังเดิมซ้ำๆ ไม่อาจเกิดใหม่เป็นใครอื่นได้ ภาชนะที่อ้างว่ารองรับเพียงตัวเรา แท้จริงแล้ว เป็นเพียงแค่การตีตราย้ำชัด ว่าโชคชะตาของทุกคนต่างถูกสาปด้วยคำว่านิรันดร์ เพื่อเป็นเครื่องสังเวยแด่ โลกมายาลวงแห่งความรื่นรมย์ (Esfurtia) ทันใด ภาพสงครามนับพันปีก็ไหลเข้าสู่ความทรงจำเท่าที่รับได้ ความรุนแรงและความโหดร้ายท่ามกลางซากศพที่นองไปด้วยทะเลเลือดเป็นอนันต์ กาลเวลาเคลื่อนผ่านคืนแล้วคืนเล่า ภาพของตัวเราในสงครามปรากฎแต่เราคือคนคนนั้นเสียเอง ตรงหน้าเป็นนักเวทอมตะเรือนผมสีม่วงสะบัดพร้อมสะบั้นอาวุธและเวทนับไม่ถ้วนลงสู่สงคราม ร่างที่ไร้วิญญาณล้มลงไม่เว้นนาที แต่ดวงตาของผู้ทำหาได้รู้สึกผิดไม่ ดวงตาแววโรจน์แดงฉานบ่งบอกความตั้งใจ การฆ่าล้างบางเผ่าพันธุ์ไม่ต่างจากนรกบนดิน การเข่นฆ่าซ้ำแล้วซ้ำเล่า รักษา ก้าวสู่สนามรบ บาดเจ็บ ล้มตาย วนเวียนไม่รู้จบ . . ภาพเหล่านั้นกำลังแสดงให้เห็นถึงอดีตที่น่าอึดอัดใจ จนภายในปั่นป่วน ความทรมานก่อเกิดผ่านตราวัฎนภาบนร่างกาย เป็นคำสาปที่สาปลงซ้ำๆมาเนิ่นนาน และในวันนี้ ทุกคน...ได้เห็นความจริงอันโหดร้าย ของผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นผู้นำ และผู้สร้างโลกอันสงบสุข ภายใต้หน้ากากที่สร้างเอาไว้ จอมเวทแห่งเพลิงผลาญมหาสงครามให้ทุกชีวิตสิโรราบจำยอม เอนเดเลอัส นาร์เฟอร์เทีย

#EMA04 News! ข่าวด่วน! ในที่สุดทางรัฐบาลโลกและสภาเวทมนตร์ต่างก็ตอบรับคำตกลงที่จะยอมให้จัดการแถลงข่าวแล้ว! ครั้งนี้พวกเขาบอกว่าจะมาตอบคำถามทุกความจริงที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใน การแถลงข่าวจะเริ่มขึ้น ณ หอประชุมแห่งชาติบลันธาเรีย เวลา 12.00 นาฬิกา ______________________ ขณะนี้ความวุ่นวายบนทวีปอื่นๆ ทั่วโลกกำลังได้รับการช่วยเหลืออย่างทั่วถึง มอนสเตอร์มากมายกำลังทยอยหายไป ด้วยความช่วยเหลือจากกลุ่มคนที่เรียกตนเองว่า 'เอลฟ์ยุคใหม่' กระจายตัวไปทั่ว เพื่อช่วยเหลือให้ทุกคนปลอดภัย คาดการณ์ว่าเหตุการณ์ทั้งหมดจะกลับมาสงบภายในวันนี้ สำนักข่าวแห่งชาติ รายงาน

#EMA04 Before the end. ข่าวทั่วโลกกำลังวิเคราะห์และวิจารณ์เรื่องราวที่เกิดขึ้นในทวีปไลเซลันด์อย่างดุเดือด มีผู้คนมากมายสูญเสียคนสำคัญไปในเหตุการณ์นี้ การเรียกร้องให้ใครสักคนออกมารับผิดชอบต่อสงคราม ช่างเป็นการกระทำที่ดูไร้สาระที่สุดในสายตาเคียรอน ผู้แพ้ทำได้แต่ร้องไห้เท่านั้น +

เมื่อบอกลาจบร่างสูงหยิบเสื้อคลุมแล้วเทเลพอร์ตกลับมายังสมรภูมิสนามรบที่แสนวุ่นวายอีกครั้ง แต่ครานี้เขาจัดการกับความรู้สึกทุกอย่างที่ค้างคาเอาไว้ได้แล้ว หากไม่ทำตอนนี้ จะไปทำเอาตอนไหน ฝ่ามือซ้ายยื่นออกไปยังเบื้องหน้า อัคนีสีหวานก่อตัวกันขึ้นและลุกพล่านส่องแสงสว่างยังรอบทิศ วงแหวนเวทมนต์วงใหญ่ปรากฎขึ้นใต้ผืนเท้าพร้อมๆกับร่างทั้งร่างลอยขึ้นสู่อากาศ เปลวไฟสีหวานห่อห่อหุ้มไปทั้งร่างกายของแวมไพร์อายุราวๆมากกว่าสองร้อยปี ใบหน้าที่งดงามมักประดับประดาไปด้วยรอยยิ้มสวยหวานบัดนี้กลับเปลี่ยนไปเป็นสีหน้าที่สุขุมแล้วจริงจังเมื่อมองอุปสรรคตรงหน้ามิต่างจากผู้ใด เคยมีคนผู้หนึ่งเคยพร่ำสอนเอาไว้เมื่อครั้นที่เขายังละอ่อนไว้ว่า หากเจ้านั้นอยากจะปกปักรักษาสิ่งใด จงอย่าได้คิดว่าต้องทำลายภัยเพียงเท่านั้น การป้องภัยมิใช่แค่การทำลาย และการรักษาสิ่งใด มิใช่แค่ลงมือทำแต่จงใช้ใจด้วย " หึ... " สิ่งนั้นในวัยเด็กเขาไม่เคยทำมันได้สักครั้ง การรักษาพวกนั้นไม่ใช่ทางของตัวเขาเลยสักครั้ง ไม่สิ...ก็เคยทำได้ไม่ใช่หรอ อยากที่เด็กพวกนั้นเคยพูด แม้เราจะไม่รู้ตัว เลออน อกาธ่า รูจ แล้วก็....เอนดี้ พวกเขาบอกว่าฉันทำได้นี่ จำความรู้สึกนั้นเอาไว้ และลองทำมันอีกสักครั้ง....ลีโอ นายทำได้ เจ้าแวมไพร์พ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ดึงสติให้ตั้งมั่น แม้จะไม่ใช่ครั้งแรกในสถานการณ์แบบนี้ แต่ก็เป็นครั้งแรกที่เขาได้ตัดสินใจทำในสิางที่ไม่เคยทำมาก่อน ย่อมมีความหวานกลัว ' หากนั่นคือสิ่งที่เธอเลือกทำ จงอย่าลังเล ' ' ความทรงจำไม่เคยหายไปไหน มันอยู่ในใจของเธอเสมอ ' ราวกับเสียงเอื้อนเอ่ยของใครสักคนที่คุ้นเคยกันดีได้กระซิบพร่ำบอกที่ข้างหู ความรู้สึกหวาดหวั่นก่อนหน้าได้หายไปราวกับปลิดทิ้ง " แน่จริง ก็มาขี่คอผมแล้วพูดให้ได้ยินชัดๆสิ พ่อ " วงเวทย์แห่งเปลวเพลิงสีหงเสนเปล่งแสงใต้ผืนเท้าของผู้คนในสมรภูมิรบแห่งนี้ เตโชสีหวานลุกพล่ามบนร่างกายของทุกคน เยียวยา โอบกอดและรักษาบาดแผลจนหายดีราวกับมันไม่เคยมีอยู่ เปลวไฟแล้วไม่ได้ให้ความรู้สึกร้อนแม้แต่นิดเดียว กลับกัน มันให้ความรู้สึกราวกับว่าให้กำลังใจอยู่เสียมากกว่า [ safe for all ] อัคคีพิทักษ์ปกปักษ์ป้องภัย " ฝากที่เหลือด้วยล่ะ...ทุกคน " เปลวเพลิงกอบกุมเริ่มมอดดับ ดุจร่างของผู้ใช้ที่ร่วงล่นลงสู่ผืนพิภพอย่างช้าๆ หยาดน้ำตาสีใสที่ไหลออกมาถูกย้อมด้วยโลหิตสีเข้ม แบบนี้ พอจะเป็นรุ่นพี่ ที่น่านับถือสำหรับพวกเธอหรือยังนะ หึ...รักพวกเธอจัง เจ้าพวกเด็กน้อย.... ----- [ผลกระทบเชิงสตอรี่] ผู้คนที่อยู่ในเขตหอพักหรือใกล้ๆหอพัก 5 ฤดูกาลจะเห็นไฟไหม้ป่าเมเปิ้ลของบ้านฮาเซลที่ลุกไหม้สักพักก็ดับลงด้วยตัวมันเอง(16 นาที) *เพิ่มเติม ไฟไหม้ไม่ได้สร้างความเสียหายอะไร เหมือนเป็นการเก็บกวาดต้นไม้ที่ตายไปแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วง ไม่เผาบ้านแน่นอน* ผู้คนที่อยู่ในเขตสถาบันเอสเฟอเทียจะสังเกตเห็นละอองไฟสีอ่อนลอยตามลมมาเมื่อสัมผัสหรือรับรู้ถึงมันจะเหมือนถูกโอบกอดด้วยไออุ่นที่ผ่อนคลายและสบายใจ บาดแผลทางกายจะถูกรักษา ผู้ที่อยู่ในสนามรบจะพบเข้ากับวงแหวนเวทมนต์ธาตุไฟที่โผล่มาได้เท้าและถูกไฟอุ่นๆ(ไม่ร้อนไม่เผา)รักษาบาดแผลและให้กำลังใจแล้วค่อยๆดับลง [ผลกระทบเชิงระบบ] ทุกคนที่อยู่ในสนาม HP/MP +10 ลีโอเนล HP/MP -19

#EMA04 | Night 5 00:06 ป่าเมเปิ้ลของบ้านฮาเซล วังวนวสันต์ผันแปร สวนป่าใบไม้แดงแห่งความทรงจำของพวกเราบ้านฮาเซล... ไม่สิ...บัดนี้มันเป็นเพียงเศษซากความทรงจำของพวกเราไปแล้ว ร่างของแวมไพร์หนุ่มเทเลพอร์ตกลับมายังที่แห่งนี้เพื่อทำบางสิ่ง ดวงเนตรคู่งามกวาดสายตามองรอบๆเขาวงกตป่าเมเปิ้ลที่ก่อนหน้ามันช่างงดงามและอบอุ่น อบอวลไปด้วยความรู้สึกต่างๆที่พวกเราส่งต่อกันมาเสมอ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าพวกเรารู้สึกกับที่นี่มากกว่าเป็นเพียงแค่ที่พักผ่อนฆ่าเวลา เรื่องสนุกมากมายที่เราทำไปด้วยกัน ร่วมมือกันเปลี่ยนให้มันเป็นสถานที่แสนสุข ที่หลบซ่อนและการกลั่นแกล้งตามประสา แม้จะมีอุบัติเหตุเกิดขึ้นหลายครั้งกับไม้แดงเหล่านี้แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่เลยเพราะเราควบคุมได้ ที่แห่งนี้เป็นมากกว่าความทรงจำช่วงหนึ่ง... หากเพียงต้องการเราก็จะมองเห็น...ความทรงจำต่างๆฉายภาพขึ้นมานับไม่ถ้วน ช่างน่าคะนึงหา แม้เราชาวฤดูใบไม้ร่วงมักจะไม่ค่อยแยแสกัน ต่างคนต่างมีโลกของตัวเองแค่ไหน แต่สุดท้ายเราก็ไม่เคยทิ้งกัน ราวกับความต่างที่เข้ากันดี รอยยิ้มผลิบานบนใบหน้ายามที่นึกถึงเรื่องเหล่านั้น แต่ก็ไม่นานนักเมื่อหันมองกับความจริงที่เกิดขึ้นกับป่าแสนงามเหล่านี้ เรื่องทุกอย่างเกิดขึ้นโดยที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัวป่าไม้แสนสวยงามแห่งความทรงจำเหลือเพียงแค่ชื่อในช่วงค่ำคืนเดียว ลีโอเนลเดินเข้าไปเรื่อยๆมองสภาพสถานที่ที่เขารักได้พังลงไปอย่างช้าๆ รากไม้เน่าเสีย ต้นไม้นับร้อยล้มตาย ใบไม้สีส้มแดงแสนงดงามร่วงหล่นลงจนหมด ทำอะไรไม่ได้เลย แวมไพร์หนุ่มลากเสียงถอนหายใจยาวก่อนจะเริ่มเปล่งเสียงเรียกใครสักคน " เอนดี้ เธออยู่ไหม " สิ้นเสียงเอ่ยเรียก แมวตัวสีม่วงที่กำลังใส่ชุดนักเรียนอยู่ก็กระโดนมาตรงหน้าเขา แมวแสนน่ารักของบ้านเราที่ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็พ่อของบ้านเราชัดๆ แถมชื่อที่ให้เรียกนั่นอีก ร่างสูงย่อตัวลงนั่ง สองแขนเอื้อมไปข้างหน้าแล้วอุ้มเจ้าวิฬาร์สีม่วงขึ้นมาก่อนจะลุกขึ้นยืนอีกครั้ง ใบหน้างดงามก้มลงมาถูไถกับแมวตัวใหญ่ในอ้อมกอดคลอเคลียกับอยู่แบบนั้นครู่หนึ่ง " มีอะไรหรอ " เจ้าตัวในอ้อมกอดเอ่ยถาม ลีโอเนลอ้ำอึ้งอยู่สักพัก ใบหน้านั้นดูเศร้าหมองก่อนจะเริ่มขบแม้มริมฝีปากแน่น เขาตั้งสติแล้วยอมพูดออกมา " ต้นไม้พวกนี้ตายกันหมดแล้ว...แถมยังส่งกลิ่นที่ไม่ดีออกมาอีก " เขาเอ่ยเสียงแผ่วลง " ถ้าฉันจะ— " " ได้สิ " เสียงทุ้มหวานเอ่ยยังมิทันสิ้นกลับได้คำตอบรับกลับมาแล้ว ราวกับว่าเจ้าตัวรู้อยู่แล้วว่าเขามาที่นี่เพื่ออะไรทั้งๆที่สภาพขอป่าไม้แดงนี้เละขนาดไหน " แต่ว่า... " " ไม่เป็นอะไรหรอก ทำเถอะ ถ้าปล่อยทิ้งไว้คงแย่กว่าเดิม " เป็นจริงตามที่แมวตาสองสีพูด ลีโอเนลชั่งใจอยู่หลายวันในขณะที่มองต้นไม้เหล่านี้ ความทรงจำทุกอย่างของพวกเรา ความทรงจำตลอดหลายร้อยปีของคุณพ่อ หากเผาไป มันจะหายไปตลอดกาลไหม... " ข้าจดจำทุกสิ่งเอาไว้แล้ว " ราวกลับถูกอ่านความคิดซ้ำๆอยู่อย่างนั้น แต่ถึงกระนั้นเจ้าแวมไพร์หนุ่มก็คลี่ยิ้มออกมาได้ นัยน์ตาสีโกเมนมองภาพอดีตสวนเมเปิ้ลที่เขามักมานอนเล่นบ่อยๆอีกครั้งที่บัดนี้มันช่างน่าเวทนา ฝ่ามือซ้ายเลื่อนไปยังเบื้องหน้า เปลวเพลิงสีสวยถูกจุดประกายและค่อยๆแผดเผาอดีตไม้งามเหล่านี้อย่างช้าๆ แต่ไฟงามลุกพล่ามพวกนั้นกลับดูไม่เหมือนสิ่งที่กำลังทำลายป่าไม้้น่าพวกนี้เลย ไม่อยากทำลายพวกมันเลย อยากรักษาทุกสิ่ง...ของเขาเอาไว้ อัคคีพิบัติที่ครั้งนึงนั้นทำลายทุกสิ่งจนพินาศ ครานี้กลับแปรผันกลายไปอัคนีอบอุ่นที่คอยเยียวยาทุกสรรพสิ่งแทน แม้อดีตไม่งามเหล่านี้จะถูกเผาจนแทบกลายเป็นเศษซากธุลีแต่ความรู้สึกกลับบอกว่าไม่ใช่ การรับรู้พวกนั้นราวกลับถูกโอบกอดและร่วงลงกลับสู่ผืนดินที่เกิดมา ละอองจากการเผาซากต้นไม้แดงล่องลอยอยู่กลางอากาศและถูกกระแสลมพัดพาปลิวว่อนไปทั่วเอสเฟอเทีย เปลวเพลิงอบอุ่นโอบกอดผู้คนให้ผ่อนคลายและรักษาตามจุดประสงค์ของผู้ใช้ที่ต้องการรักษาสิ่งสำคัญของคนสำคัญของเขา " ผมขอโทษนะ...คุณพ่อ " " ไว้ผม...จะปลูกให้ใหม่นะ " หยดน้ำตาสีใสไหลอาบแก้มนวลหลากหลายความรู้สึกท่วมล้นข้างในอกโดยมีวิฬาสีม่วงตัวใหญ่ในอ้อมแขนคอยปลอบประโลมอยู่ข้างกาย ความรู้สึกนั้นหายวับไปทันทีเมื่อเขาสังเกตเห็นบางสิ่งที่เปลี่ยนไป เปลวเพลิงของเขาเปลี่ยนไป " ก็ทำได้แล้วนี่ เจ้าน่ะ " เจ้าของเปลวไฟก้มลงมองอีกสิ่งในอ้อมแขน เขารู้ว่าอีกฝ่ายหมายถึงอะไร รู้ดีเลยล่ะ " รีบกลับไปได้แล้ว เจ้าอยากปกป้องมิใช่หรือ " เขายิ้มออกมา นั่นสินะ อยากปกป้องทุกสิ่งเอาไว้.... ร่างของทั้งสองเทเลพอร์ตเข้ามาข้างในบ้าน ลีโอเนลวางเจ้าวิฬาร์สีม่วงลงที่เบาะนั่งเล่น " ฉันไปก่อนนะ " " ช่วยรอให้ฉันกลับมากอดอีกทีด้วย "

#EMA04 End? แพะรับบาป ท้องนภาสาดสีแดงราวกับเผยธาตุแท้ของสงครามในครั้งนี้ ความรู้สึกเสียวสันหลังปรากฏขึ้น ในตอนที่ร่างกายของตนทรุดจนต้องใช้ดาบค้ำยันเอาไว้ " ... " ! ทันทีที่สภาเวทมนตร์ปรากฏตัวพร้อมผู้แปลกหน้า ร่างของคาร์ลอสก็ถูกสูบพลังออกไปจนหมด พร้อมโซ่ที่ลากตรึงร่างกายที่บาดเจ็บสาหัสเอาไว้ “ อั่กก! ” โซ่นั้นทำหน้าที่ไม่ต่างจากกำไลระงับเวทมนตร์ มันระงับเวทมนตร์ทุกอย่างในกายของคาร์ลอส อุปกรณ์เวทมนตร์ต่างๆ ที่เขากระจายสู่นักเรียนนั้นเสื่อมสภาพลง เพราะคาร์ลอสไม่อาจใช้พลังเวทได้อีกต่อไปแล้ว " เคีย... " ร่างกายถูกยึดยากขยับ แม้แต่พูดยังทำไม่ได้ แววตาเต็มไปด้วยความโกรธที่ตัวการปรากฎมาในตอนสุดท้าย เขาใช้แรงทั้งหมดที่มีเพื่อขยับให้หลุดออกจากโซ่ที่รัดแน่น แต่เมื่อยิ่งดิ้นรนเท่าไหร่ก็ยิ่งรัดเหมือนใยแมงมุมที่จับเหยื่อ ใบหน้าของเอลฟ์หัวหน้าหน่วยผู้ตรวจการเปลี่ยนไป ในยามนี้เขาไม่เหมือนเดิม แต่รอยยิ้มยังคงเหมือนเดิม "นึกว่าจะไม่ได้เจอคุณซะแล้วคาร์ลอส ดีใจจังเลยนะครับ" เคียรอนวาดรอยยิ้มทักทายให้กับสภาพแวมไพร์ที่บาดแผลไม่สู้ดีนัก " เก่งนะครับที่ยังมีชีวิตอยู่ แต่สภาพแบบนี้คงไม่ขัดขืนอะไรแล้ว " รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏบนใบหน้านั้นสมกับผู้ชนะในเกมกระดาน " ผมจะไม่พูดพล่ำทำเพลงอะไรเยอะมากมาย จงรู้เอาไว้ " ใบหน้าผู้ผยองในชัยชนะหันไปหาเหล่านักเรียนและประชาชนไลเซลันด์ " ทางสภาเวทมนตร์ขอจับกุม คาร์ลอส เบลค เฟเรซเต้ ในข้อหาผู้เสกคำสาปหายนะและเวทมนตร์โบราณ จนทำให้เกิดผลกระทบวงกว้างต่อไลเซลันด์ จนกว่าจะสอบสวนจนสิ้น บุคคลผู้นี้จะอยู่ในฐานะผู้ต้องโทษประหาร " รอยยิ้มสะใจปรากฏบนหน้าของผู้นำที่แท้จริงอย่างชัดเจน หลักฐานความผิดหลายประการถูกกระจายไปทั่วโลกตั้งแต่เมื่อวาน บุคคลที่ใช้เวทมนตร์โบราณสร้างคำสาประดับโลกขึ้นมา คนที่ทำให้ทุกคนในสนามรบโดนลูกหลงจนเสียชีวิตเพราะเวทโบราณ คดีของคาร์ลอสเรียงกันยาวเยียดเสียจนอ่านทีเดียวไม่หมด " ไม่... " ดวงตาเบิกโพลงกว้างในยามที่รู้สิ่งที่ตัวเองจะได้รับ กระจกอันเป็นภาพความทรงจำหลากหลายค่อยๆ แตกเป็นเสี่ยงๆจมดิ่งสู่ห้วงลึกของจิตใจ ร่างกายเย็นชาวาบไปทั่วผิวกาย มือกำหมัดแน่นเหมือนจะพยายามคว้าไปที่เคียรอนแต่มันก็ไม่เป็นผล ' ทำไมเป็นแบบนี้ไปได้ ' ' มันจบแล้วงั้นหรือ.... ' ดวงตาสีแดงทั้งสองข้างมองไปยังเคียรอน " พวกแกชนะแล้ว... " "หึ ขอบคุณที่ชมครับ" แวมไพร์ไม่แม้แต่จะพูดคำใดออกมาหลังจากนั้น เขาเลือกที่จะเงียบและยอมจำนนต่อชะตา ดวงตาไร้ชีวาหันไปมองตามเสียงเรียก ของเหล่าผู้ที่เอ่ยชื่อของตนออกมา แต่...มันก็มีเพียงรอยยิ้มบางที่ตอบรับ ราวกับว่านี่คือบทเรียนสุดท้าย ที่เขาอยากจะสอนและฝากมันเอาไว้ กับผู้รอดชีวิตทุกคน ' จงก้าวต่อไป ' ' และเข้มแข็งด้วยตัวเองให้ได้ ' ในทันใดร่างของคาร์ลอสก็ถูกสภาเวทมนตร์พาไป และหายไปพร้อมกับความมืดของรัตติกาล . . ทิ้งเอาไว้เพียงภาพสุดท้าย . . โดยที่ไม่อาจรับรู้ได้เลยว่าเรื่องราวจะเป็นยังไงต่อไป

#EMA04 Hero? “ไม่จริง…” เสียงสิ้นหวังของชาวเมืองไลเซลันด์ต่างพึมพำออกมา เมื่อมองเห็นว่าฟากฟ้าที่พวกเขาดีใจได้ไม่ถึงเสี้ยววินาที กำลังแปรปวนไปเพราะพลังเวทสะสมมหาศาล ลอยวนอยู่กลางท้องฟ้า เตรียมพร้อมจะระเบิดทำลายทุกสิ่งบนดินแดนแห่งนี้! “ฮะ….ฮะ…” พวกเขาทุกคนไม่มีใครเหลือเรี่ยวแรงสำหรับต่อสู้อีกต่อไปแล้ว แค่การขยับตัวออกไปจากสนามรบยังยากเย็น ต่อให้ตอนนี้จะมีแรงเหลือพอ ใครจะสามารถหนีไปจากทวีปอันกว้างใหญ่นี้ได้ พอได้แล้ว พอสักที จบทุกอย่างได้แล้ว!! ไม่อยากสู้ต่อไปอีกแล้ว!!! “ไม่ใช่ว่าผู้นำของพวกคุณ เฝ้าสอนกันมาว่าไม่ให้ยอมแพ้เหรอครับ?” !!!? ท่ามกลางความสิ้นหวัง จู่ๆ กลุ่มคนร่างสูงสวมเครื่องแบบสีดำก็ปรากฎตัวออกมายืนอยู่หน้าชาวเมือง พวกเขาปรายดวงตาสีแดงดำสุดประหลาดหันกลับไปมอง ก่อนจะเผยรอยยิ้มอ่อนโยนที่ไร้ซึ่งความจริงใจ “น่าอนาถจังเลยน้า แต่อุตส่าห์ทำได้ขนาดนี้ก็ต้องให้รางวัลสักหน่อย จริงไหมล่ะ เนอะ?” “ทุกคนเก่งมากครับ เชิญพักผ่อนเถอะ” ชายผมแดงและหญิงสาวตัวเล็กเอ่ยบอก ก่อนที่พวกเขาจะหันไปเผชิญหน้ากับพลังงานเวทมนตร์ตรงหน้า ทั้งสี่คนร่ายเวทมนตร์ประหลาดออกมา มันเต็มไปด้วยกลิ่นอายของพลังงานธาตุมืดบางอย่าง หนาแน่นเสียยิ่งกว่าความมืดที่แวมไพร์มี ต่อให้อยู่ใต้แสงตะวันพวกเขาก็ไม่หวั่นเกรง ครืน! ประตูมิติสีดำขนาดใหญ่ถูกเปิดออก! ลักษณะของมันไม่ต่างอะไรกับหลุมดำไร้ก้นบึ้ง ทันใดนั้นวินาทีต่อมา พลังงานจากมังกรทั้งหมดถูกสีดำกลืนกินไปในชั่วพริบตา!!!???? “นะ นี่มัน…” “อะไร…กัน” ทุกอย่างเกิดขึ้นกะทันหันจนไม่ทันได้ทำความเข้าใจ จู่ๆ พลังระเบิดจากซากมังกรที่จะทำลายทวีป กลับถูกกลืนหายไปด้วยมิติสีดำของคนสี่คน ท้องฟ้ากลับมาสว่างไสวอีกครั้งได้อย่างง่ายดาย ไม่มีเสียงแรงกระแทกใดๆ ไม่มีเสียงระเบิด ทุกอย่างหายไปราวกับว่าไม่เคยมีอยู่… “อืม~ขอบใจที่เลี้ยง รสชาติของมังกรก็ไม่ได้แย่เลยนะเนี่ย” หญิงสาวผมเขียวพูดออกมา ใบหน้าของนางแลดูเหมือนคนที่เพิ่งได้กินของอร่อยเข้าไป พวกเขาสี่คนหันกลับมามองชาวเมืองอีกครั้ง หนนี้ไร้ซึ่งแสงสะท้อนและแรงกดดันจากรอบข้าง ทำให้ทุกคนได้เห็นรูปลักษณ์แปลกตาของบุคคลที่เข้ามาช่วยเหลือ หูเอลฟ์…? ดวงตาสีดำแดง…? และ….เขา? ใครกัน???? “โปรดวางใจได้ พวกเรามาเพื่อช่วยเหลือทุกคน” เอลฟ์ผมทองตรงกลางเอ่ยบอกด้วยเวทกระจายเสียงเพื่อให้ได้ยินกันทั่วถึง “จากนี้ไป สภาเวทมนตร์จะรับผิดชอบเรื่องทุกอย่างเอง เชิญวางใจได้เลยครับ” สิ้นสุดคำพูดนั้น ทีมแพทย์จำนวนมากและนักเวทหลากหลายเผ่าพันธุ์ มีทั้งพวกตาสีดำที่ไม่เคยพบเห็น ทั้งเผ่าอื่นๆ เปิดประตูมิติเข้ามายังไลเซลันด์ เพื่อช่วยเหลือพวกเขาทุกคนให้ปลอดภัย สงครามจบลงแล้ว ความช่วยเหลือได้มาถึงทุกคนแล้ว สุดท้ายก็แฮปปี้เอนดิ้ง น่ายินดีจริงๆ นะว่าไหม….เอนเดเลอัส EMA04 THE END

#EMA04 ดินแดนแห่งเวทมนตร์ในฝันแปรผันกลายเป็นสนามรบ คลุกกลิ่นคาวเลือดและซากศพอย่างน่าสยดสยอง มอนสเตอร์จำนวนมากเดินเรียงรายเข้ามารุมล้อม มังกรที่ไม่ยอมพ่ายแพ้ ราวกับว่าพวกมันมีเจตจำนงอันแรงกล้าที่จะทำลายทวีปนี้มาเนิ่นนานแล้ว อดทน อดกลั้นเอาไว้ ต้องอยู่ภายใต้เงาของศัตรูผู้ไม่วันวางวาย เปรียบดั่งสัตว์ร้ายในกรงขัง ที่รอขยี้ขย้ำทุกคนให้ตายเพราะโกรธา ผู้นำกองทัพฝั่งสถาบันเอสเฟอเทียต่างล้มลุกคลุกคลาน หมดสภาพการต่อสู้ แม้จะพยายามทุ่มสุดตัวมากแค่ไหนพวกเขาก็ยังมี ‘ขีดจำกัด’ ที่ไม่อาจข้ามไปได้อยู่ แตกต่างจาก ‘พวกเรา’ “อุหวา สภาพย่ำแย่กันจังเลยนะ น่าสงสาร น่าสงสาร” “เอเวอลีน ถ้าเธอไม่ได้รู้สึกอย่างที่ปากพูด ก็เงียบเถอะ” “อะไรกันยะ! ฉันสมเพชพวกนั้น ก็เหมือนกับความสงสารนั่นแหละ!” “อย่าเถียงสุภาพสตรีสิครับ คุณวาลัคส์” “ใช่แล้วๆๆ คนที่เถียงฉันได้น่ะ ไม่อนุญาตให้มีอยู่ จูโน่ยังเข้าใจเลยเห็นไหมล่ะ” เหล่าบุคคลไม่คุ้นหน้าคุ้นตายืนเถียงกันอยู่บนเนินเขาสูง ประกอบไปด้วยชายร่างใหญ่สวมหมวกเหล็กคุมหัว ชายร่างสูงผมสีแดงแลดูสุภาพ กับหญิงสาวตัวเล็กเจ้าของนามว่าเอเวอลีน พวกเขามีนิสัยแตกต่างกัน เหมือนกันก็แค่รูปลักษณ์บางส่วนเช่นสีตาและการมีชิ้นส่วนร่างกายประดับด้วยวัสดุเวทมนตร์เทคโนโลยีพิเศษ… แต่พวกเขา ต่างสวมเครื่องแบบสภาเวทมนตร์ทั้งนั้น “แม้แต่ผมก็ห้ามเถียงคุณเหรอครับ อิวี่?” “อะ…!” ใครบางคนเดินตามหลังเข้ามาพร้อมเอ่ยถามหยอกล้อหญิงสาว ใบหน้าคนถามยิ้มไม่บ่งบอกอารมณ์ แต่คนถูกถามกลับหน้าซีดเซียว “ไม่มีทางค่ะ! ถ้าเป็นเคียนี่ล่ะก็ พูดถูกหมดทุกอย่างนั่นแหละ~” “งั้นเหรอครับ ดีใจจังเลย” เอลฟ์ผมทองไร้ผ้าปิดตา เดินก้าวขึ้นมาหน้าสุดเพื่อมองดูสนามรบจากมุมนี้ สภาพของมันย่ำแย่มาก ดวงตาสีแดงดำปรายมองความเลวร้ายไร้ที่สิ้นสุด สลับกับสีหน้าสิ้นหวังของชาวบ้าน ที่เห็นจะยังดูไหวอยู่…คงมีแค่นักเรียนไม่กี่คนที่ไม่อยากยอมแพ้ อยากจะรอดกลับ เชื่อมั่นว่าถ้าเรื่องเลวร้ายตรงนี้จบลง ทุกคนจะสามารถกลับไปเล่นสนุกได้ด้วยกันเหมือนเดิม? การติดอยู่ในลูปของภาพมายานิรันดร์มานาน ส่งผลให้บางคนยังคงยึดมั่นว่าทุกสิ่งจะกลับมาสินะ นั่นก็ไม่เลว แต่นั่นไม่มีทางหรอกครับ เพราะบนโลกนี้ไร้ซึ่งดวงตะวันและจันทราที่โอบกอดพวกคุณไปแล้ว “พวกเราควรไปกันเลยไหมคะ? หรือรอให้เจ้าพวกนั้นตายหมดก่อน?” เอเวอลีนถามอีกครั้ง แต่หนนี้จูโน่กลับตอบให้แทน “ปล่อยให้ตายหมดไม่ได้หรอกครับ ต้องเหลือพวกใจกล้าเอาไว้จำนวนหนึ่ง ตอนที่โลกเปลี่ยนแปลงไปเพราะอะไร จะได้มีพยานสักหน่อย” “ถูกต้องแล้วครับ อำนาจที่ได้มาซึ่งการซื้อขายหรือยึดครอง มันไม่ถาวรหรอก” “...” “ต้องทำให้สิ้นหวังเสียก่อน แล้วปรากฎตัวในยามท้อแท้ นั่นแหละถึงจะเป็นอำนาจที่แท้จริง” เคียรอนแสยะยิ้ม เมื่อนึกถึงการควบคุมจิตใจคนที่ง่ายดายกว่าการใช้คำสาปหรือเวทมนตร์ แต่เขาก็รู้ว่าทุกอย่างไม่มีคำว่าตลอดไป หลังจากนี้พอเชื่อใจแล้วค่อยล่ามโซ่ใหม่ ทับอันเก่าไปก็ได้ “ไปกันเถอะครับ ตามที่ตกลงไว้ บุคลากรส่วนใหญ่ให้เข้าไปช่วยเหลือพวกเขารอดชีวิตกลับมา” “ครับ” “โอเค้!” “อืม” “ส่วนคาร์ลอส…จับเป็นเท่านั้นครับ เพราะเขายังมีประโยชน์อีกเยอะ” “ถ้ายังมีแรงขัดขืนล่ะครับ?” จูโน่เอ่ยถาม “อืม…ผมไม่ชอบตัวหมากที่ถูกตัดแขนขาซะด้วย งั้นควักลูกตาสักข้างก็ดีนะครับ ให้สาหัสนิดหน่อย แต่อย่าพิการเลย มันดูใช้งานได้ไม่คุ้ม” “รับทราบครับ ผมจะปฏิบัติตามคำสั่งของท่านเป็นอย่างดี” “ได้เวลาแล้ว” พวกเขาทั้งสี่คนแสดงสีหน้าตื่นเต้นที่จะได้ออกมาบนโลกใบนี้อย่างเหมาะสมมาโดยตลอด ทันทีที่สะสมพลังเวทมาไว้ในร่างกาย เพื่อเตรียมพร้อมเข้าสู่สนามรบ บนใบหน้าของพวกเขาก็ปรากฎเขาดุจดั่งอสุราขึ้นมา… “ไปจบเรื่องนี้ในแบบที่พวกเราวาดฝันกันเถอะครับ” . . . . . สภาเวทมนตร์เข้าสู่สนามรบ

#EMA04 'ชัยชนะเพียงหนึ่งครั้ง ไม่อาจนำพาสันติสุขแท้จริงมาสู่โลกใบนี้ได้' ในวันต่อไปพวกเราก็ต้องหยิบอาวุธขึ้นมาสู้ โดยที่บาดแผลยังไม่ทันหายดีด้วยซ้ำ วันถัดไปอีกเราอาจสูญเสีย แต่แล้วอย่างไร วงจรแห่งความทรมานที่เรียกว่าสงครามจะไม่มีวันสิ้นสุดลง หากปราศจาก... . . . . 'คงเป็นอย่างที่เจ้าว่าไว้' จากมุมมองตรงนี้ เราต่างได้มองเห็นความเสียหายมากมายจากยุคสมัยใหม่ที่แสนสงบสุข ภาพมายากำลังเริ่มพังทลาย พวกเขาต่างคิดว่าการได้ชัยเพียงหนึ่งครั้ง หมายความว่าทุกอย่างจะจบลง ไม่มีทางหรอก โลกนี้ไม่ใจดีขนาดนั้น วันพรุ่งนี้มอนสเตอร์ตัวใดจะปรากฎ ภัยแบบไหนจะมารุกราน เราไม่อาจคาดเดาอะไรได้เลย จนกว่าต้องเผชิญหน้ากับมันไปซ้ำๆ ทุกชัยชนะ แลกมากับจิตใจที่จำยอมจนอยากยอมแพ้ เหมือนในครั้งนี้ ชั่วเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงหลังจากมังกรเหล็กไหลถูกกำจัดลงไป ทั่วทั้งสนามรบกำลังเร่งมือช่วยเหลือ เข้ามารักษาคนเจ็บเท่าที่จะทำได้ ปลายแสงจะฟากฟ้ากำลังโปรยปรายลงมาสู่เช้าวันใหม่ พร้อมกับการสลายตัวไปของมังกร... และสัญญาณของการทำลายล้างที่มันพลีชีพเพื่อครั้งนี้ ก็กำลังจะเริ่มต้นขึ้น...!?

#EMA04 ชัยชนะ โครม!! ในที่สุดมังกรร้ายก็ได้ล้มลง หมดสิ้นลมหายใจแล้ว! เสียงดังสนั่นจากการพังทลายของสัตว์ประหลาดใจกลางทวีปไลเซลันด์ เปรียบดั่งเสียงสวรรค์ที่บอกกับทุกคนให้รับรู้ว่า ‘พวกเราชนะแล้ว’ ท้องฟ้ามืดมัวได้เริ่มคลายตัวออก แสงดวงตะวันจากผืนนภาสาดส่องผ่านเมฆครึ้มลงมา บ่งบอกให้พวกเขาได้รู้ว่าความเลวร้าย ความทรมาน ความเจ็บปวดทั้งหมดกำลังจะจบลง พวกเราต่างทุ่มเทสุดชีวิตเพื่อเอาตัวรอดมาจากเหตุการณ์ไม่คาดคิดได้ถึงขนาดนี้ หลายวันหลายคืนที่ผ่านมาต้องเผชิญกับอะไร สูญเสียอะไรไปบ้าง ทั้งบ้านอันเป็นที่รัก บุคคลสำคัญมากมาย แม้แต่เวลาที่หลั่งน้ำตาเศร้าเสียใจ ยังไม่มีโอกาสนั้นให้ทำด้วยซ้ำ ทว่าสัญญาณการสิ้นสุดลงในครั้งนี้ นำพาความรู้สึกหลากหลายมาให้กับผู้คนทั้งสนามรบ ใจหนึ่งรู้สึกปิติยินดีกับแสงสว่างของรุ่งอรุณ ใจหนึ่งหวนเศร้าหมองแด่ผู้วางวายทั้งหลาย มันเป็นความรู้สึกมากมายถาโถมตีเข้ามา ไม่รู้แล้วว่าควรจะยิ้มหรือร้องไห้ในเวลานี้ เคล้ง… เสียงอาวุธ อุปกรณ์เวทมนตร์ร่วงหล่นลงบนพื้นเมื่อการต่อสู้จบลง บางคนหมดสติ บางคนทรุดหนักจนแทบขยับตัวไม่ได้ ทีมแพทย์ที่ยังเหลือรอดรีบมุ่งหน้ามายังสนามรบ เพื่อช่วยเหลือทุกคนให้ทันเวลา ห้ามตายนะ อย่าตายเด็ดขาด พวกเราสู้มาขนาดนี้เพื่อชนะแล้วแท้ๆ ‘จงมีชีวิตอยู่ต่อไปด้วยหัวใจที่มุ่งมั่นจะเห็นแสงสว่างนี้…’ ความสงบสุขมาเยือนพร้อมกับการช่วยเหลือที่ต้องรีบกระจายตัวไปให้ถึงทุกคน ท่ามกลางบรรยากาศเหล่านั้นและซากปรักหักพังแห่งการสูญเสีย หัวใจที่จมดิ่งมานานราวกับว่าได้แหวกว่ายขึ้นมาหายใจได้เสียที แต่พวกเขาไม่ทางรู้ ไม่มีทางเข้าใจ ชัยชนะเพียงหนึ่งครั้งในสงครามนั้นไร้ซึ่งความหมาย ความสงบสุขจะไม่มีวันยั่งยืน หากไร้ซึ่งชัยชนะอันเป็นนิจนิรันดร… . . .