ELINOR_JAA_PIL

(What if คุณปล่อยให้โซเร็นเลี้ยงหลาน…)

(เรียกชลลี่ปุ๊บเห็นภาพสีไวโอลินปั๊บ ช่วยด้วยค่ะ5555555)

เสียงวงเครื่องสายดังเคล้าคลอกับเสียงหัวเราะเบา ๆ ของบรรดาสุภาพสตรีในเดรสผ้าต่วน ,ผ้าไหม งานเลี้ยงของดยุคเบอเรลดำเนินไปในจังหวะที่งดงามราวภาพวาดชิ้นเอกจากปลายพู่กันของจิตรกรมือดี เอเวอลิน่า ชาร์เบอเนล ยืนนิ่งอยู่ใต้ผ้าลูกไม้สีฟ้า ช้อนตาขึ้นเมื่อได้ยินเสียงก้าวเท้าใกล้เข้ามาทว่าผู้ที่ปรากฏตรงหน้ากลับมิใช่'เขา'ผู้นั้น สุภาพบุรุษในชุดโทนสว่างผิดตากับคืนสัปดาห์ก่อนยืนอยู่ตรงหน้าเธอ เขาไม่ได้มาพร้อมท่วงท่าอวดดีหรือถ้อยคำสลักหรูตามธรรมเนียมชายชั้นสูง หากแต่มาด้วยแววตาและรอยยิ้ทสุภาพอ่อนโยนที่ทำให้หล่อนเผลอลดดาบแห่งความระวังลงทีละน้อย เขาเหมือนโกลเด้นรีทรีฟเวอร์ในชุดสูท.. เอเวอลิน่าสะดุดอยู่ครู่หนึ่ง 'เกี่ยวกับเรื่องลูกเป็ดงั้นหรือ?' เธอพึมพำในใจ ดวงตาเบิกขึ้นเล็กน้อยขณะสบตากับเขา หล่อนนึกอยู่นานว่าชื่อนี้ช่างคุ้นตา "ฮาแลนด์ เอนส์เวิร์ธ" ถ้อยคำนั้นหลุดออกจากริมฝีปากอย่างอ่อนแรงราวกับถูกปลิดออกโดยสายลมที่พัดเอื่อยผ่านหน้าต่างบานใหญ่ มิใช่การเอ่ยถามหากแต่เป็นการทบทวนเสียมากกว่า " หรือว่า คุณคือ ‘HAL.L' จากจดหมายนั่น?" นามเต็มของเขาไม่เคยเอื้อนเอ่ยในจดหมายเหล่านั้น แต่เธอจำอักษรย่อนั้นได้ดี เอเวอลิน่าหลุบตาลงทันใด นิ้วเรียวยกขึ้นแตะริมฝีปากอย่างเผลอไผล " พระเจ้า… ฉันจำได้ค่ะ " เธอคลี่ยิ้มใต้เรียวนิ้วที่ปิดไว้เล็กน้อย " เป็ดที่ไม่กล้าลงน้ำ จนเด็กชายผู้หนึ่งอุ้มมันลงสระ " " แล้วตัวเองกลับถูกกัดจนมีแผล" เธอกลั้วหัวเราะ " ตอนนั้นฉันอ่านไปยิ้มไป และหวังว่าเขาจะไม่กลายเป็นอาหารของแม่เป็ดเสียก่อน " เอเวอลิน่าเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง จ้องมองในแววตาของคนตรงหน้า พ่อสุภาพบุรุษผมทองในชุดสีฟ้าอ่อน ผู้มีกลิ่นส้มอ่อนจาง เราเคยเป็นเพื่อนกันมาก่อน " รอยแผลหายดีหรือยังคะ ? " เธอถามยิ้มๆ หลุบสายตาลงไปยังมือของเขา ไม่รู้ว่าสิบกว่าปีที่ผ่านมามันจะจางลงจนหายวั๊บ หรือมันยังทิ้งร่องรอยเหมือน 'แผล' บนสันกรามของใครบางคนที่ร่วงจากกิ่งไม้ หนึ่งหญิงสาวและหนึ่งชายหนุ่มพูดคุยกันถูกคอภายใต้สายตาสอดส่องของมารดา ดัชเชสฟลอริมอนด์ เจ้าหล่อนรู้สึกตะขิดตะขวงใจแปลกๆกับลูกสาว คำพูดจุกอยู่ตรงริมฝีปากเอื้อนเอ่ยออกมาไม่ถูก หล่อนยืนอ้ำอึ้งอยู่นานจนเสียงของแขกยศเอิร์ลท่านหนึ่งเข้ามาพูดคุยถึงสารทุกข์สุกดิบของเธอกับสามี และหากในอีกมุมหนึ่งของห้องโถงมีใครบางคนจ้องมองเอเวอลิน่าผ่านช่องโหว่เล็กๆระหว่างผู้คน สายตาของผู้ที่ถูกจ้องมองยังไม่พร้อมจะหันไปหาเขา ชายผู้ที่หญิงรอให้เอ่ยขอเต้นรำ ตอนนี้หล่อนชักไม่แน่ใจแล้วว่าเอนส์เวิร์ธคนไหนกันแน่ที่จะเป็นผู้กุมฝ่ามือของเธอในค่ำคืนนี้ แต่ในเวลานี้ อามอรีร์หยิบแก้วไวน์แดงขึ้นมาหนึ่ง ส่งให้สหายจากออกซ์ฟอร์ดอีกหนึ่ง บุรุษสองคนยืนเผชิญหน้ากันในระยะที่ไม่ใกล้ไม่ไกลพอจะรู้สึกปลอดภัย ต่างคนต่างจ้องกันนิ่งราวกับระยะห่างนั้นเคยมีเพลิงฝังอยู่โดยที่ต่างฝ่ายต่างไม่กล้าเหยียบมัน ' ไซรัส ไอนส์เวิร์ธ ' เสียงทุ้มของอามอรีร์เอ่ยขึ้น คำเรียกชื่อเต็มกลับฟังดั่งดาบคมบางจ่ออยู่ใต้คางสำหรับเพื่อนสนิทวัยใกล้กัน ' ไม่คิดว่าจะยังกล้าย่างกรายเข้าสังคมเพนินาได้ หลังจากหายตัวไปแบบนั้น ' เขาเกริ่นถึงธุระที่เอนส์เวิร์ธเข้าไปจัดการมันเมื่อประมาณสองปีก่อน ' รู้ไหม บางความทรงจำ ไม่ได้เลือกว่าน่าจดจำหรือไม่น่าจดจำ ' เขาว่าช้า ๆ ดวงตาสีเข้มแน่นิ่ง ' โดยเฉพาะเมื่อมันเกี่ยวกับคนที่ควรจะเป็นบุรุษที่น่ายกย่อง แต่กลับเลือกจะหันหลังให้เกียรติตั้งแต่นายตรงดิ่งเข้ามาหาน้องสาวฉันอย่างเปิดเผย ' อามอรีร์สบตาเขานิ่งนาน ไวน์ในแก้วถูกโคลงไปตามแรงมือเอื่อยๆก่อนเอ่ยเสียงเรียบ ' เผื่อนายจำไม่ได้ เอนส์เวิร์ธ ' เขาย้ำ ' ฉันกับเธอคือชาร์เบอเนล ชาร์เบอเนลที่นายก็น่าจะรู้จักดี ' อามอรีร์ไม่ใช่คนหวงน้องสาว เขาพูดได้เต็มปากว่าเธอคือหญิงที่เพียบพร้อมพอจะเป็นของชายคนใดคนหนึ่ง (ที่คู่ควรในสายตาของเขา) ทว่าสิ่งหลักๆที่เขากำลังหมายถึงคือ 'มาติอัส ชาร์เบอเนล' ดยุคแห่งเกลนฟอร์ดที่เรื่องชื่อด้านดีในเชิงเข้มงวดไปสักนิด เขาคบค้าสมาคมกับผู้ดีมากหน้าหลายตา และผู้ดีเหล่านั้นก็ล้วนเป็นคนชนชั้นใกล้เคียงกันไม่เคยห่างกันเกิน 2 ' นายกำลังพาฉันเข้ามายุ่งเกี่ยวกับความวุ่นวาย ' อามอรีร์เปรยตามองฮาร์แลนด์ที่กระดิกหางดุ๊กดิ๊กอยู่ไม่ไกล ท่าทีอ่อนต่อสังคมกว่าที่คิด ' รู้ไหมฉันคิดว่าฉันยกน้องสาวให้ใครก้ได้ ที่ไม่ใช่เด็กสามขวบในชุดวัยผู้ใหญ่ที่กำลังยืนคุยกับอีฟอยู่ตอนนี้ ' เขากล่าวชัดเจนโดยไม่กลัวว่ามิตรภาพของตนจะสั่นคลอน

(เฟรดๆมาขอความเห็นใจจากชาวเพนิน่าค่ะ โดนรุม พวกเราน่าต่อยตรงไหน ไม่เค๊ย ไม่เคยเลยเล่นดนตรีเสียงดังแหกปากโวยวายเมาแอ๋ส่งจดหมายแกล้งปากระดาษพับกระดาษโปรยหน้าบ้านคนอื่นกวาดใบไม้ก็ไปเตะแซวเล่นขี่คอร้องเพลงเกี้ยวจดหมายลูกโซ่เม้าแหลกลับหลังซะระนิงกิงกองมะรองกองแก๊งใส่ใครในหมู่บ้านนะคะ)