Lucelia (กลับมาแล้ว!)

#PIL_Commu “ 𝗜𝗳 𝗽𝗿𝗶𝗱𝗲 𝗶𝘀 𝗮 𝘀𝗶𝗻, 𝘁𝗵𝗲𝗻 𝗜’𝘃𝗲 𝗯𝗲𝗲𝗻 𝗴𝘂𝗶𝗹𝘁𝘆 𝘀𝗶𝗻𝗰𝗲 𝗯𝗶𝗿𝘁𝗵. ” 𝐋𝐮𝐜𝐞𝐥𝐢𝐚 𝐰𝐢𝐧𝐝𝐬𝐨𝐫 — 𝘋𝘢𝘶𝘨𝘩𝘵𝘦𝘳 𝘰𝘧 𝘵𝘩𝘦 𝘋𝘶𝘬𝘦 𝘰𝘧 𝘏𝘦𝘭𝘭𝘴𝘩𝘪𝘳𝘦 ＿＿＿＿＿＿＿＿＿＿＿＿ shorturl.asia/HXOzg co role : DM 24/7

🕊️SPOILER  EVENT 9 #PIL_Commuss2 Doc : bit.ly/43zteMb วันสถาปนาชาติ #NATIONALFOUNDATIONPILss2 ระยะเวลาการเล่น : 11 - 14 ก.ย. ระยะเวลาอ้างอิง : 11 ก.ย. ผู้เล่น : ชนชั้นสูง และ NPC

🕊️EVENT 9 #PIL_Commuss2 Doc : bit.ly/43zteMb วันสถาปนาชาติ #NATIONALFOUNDATIONPILss2 ระยะเวลาการเล่น : 11 - 14 ก.ย. ระยะเวลาอ้างอิง : 11 ก.ย. ผู้เล่น : ชนชั้นสูง และ NPC

เธอฟังเขาจนจบ โดยไม่เอ่ยแทรกเลยแม้แต่คำเดียว ถ้อยคำของเขาช่างเรียบง่าย แต่แฝงไปด้วยความเข้าใจที่ไม่ต้องขยายความให้มากไปกว่านี้ ลูเซเลียไม่ได้หันมาสบตาโดยตรง แต่เอียงศีรษะไปนิดราวกับจะรับฟังให้ถนัดขึ้น สายลมภายนอกพลิ้วเข้ามาทางหน้าต่าง เปิดทางให้เสียงไวโอลินลอยคลอเบาๆ เหมือนขับเน้นให้ถ้อยคำของเขาลึกลงไปอีกชั้นในใจ สิ่งที่เขาพูด ไม่ได้กระทบเธอด้วยความหวือหวา แต่กลับเหมือนหยาดฝนเม็ดแรกหลังฝุ่นคลุ้งมาหลายฤดู แผ่ว... เย็น... ซึมลึก... เขาไม่รู้หรอกว่าเธอเองก็มีเปลือกหอยใบหนึ่งซ่อนอยู่ในกล่องไม้เก่าๆ เช่นกัน มีรอยแตก มีขอบบิ่น และไม่มีค่าอะไรในสายตาคนอื่น แต่เธอก็ยังเก็บมันไว้—เพราะมันไม่เคยเป็นแค่ของชิ้นหนึ่ง แต่เป็น 'ช่วงเวลา' ที่ไม่สามารถมีอะไรทดแทนได้ "ค่ะ" ลูเซเลียยังคงประดับรอยยิ้มสุภาพบนใบหน้าเช่นทุกครั้ง ทว่ามุมปากกลับคล้ายจะยกสูงขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย ราวกับไม่ทันห้าม มือเรียวที่ถือพัดไว้ขยับแผ่วเบา ไม่ใช่เพื่อระบายอากาศ หากแต่คล้ายจะใช้มันซ่อนบางอย่างที่หลุดเล็ดลอดจากดวงตาและริมฝีปาก —รอยยิ้มที่ไม่ได้เกิดจากมารยาท รอยยิ้มที่เกิดจากความพึงพอใจ "ช่างเปรียบเทียบได้ลึกซึ้งทีเดียวนะคะ" เธอว่า พลางยิ้มให้เขาอีกนิด คราวนี้เต็มใบหน้า เหมือนรอยยิ้มนั้นหลุดออกมาเองโดยไม่ทันยับยั้ง ไม่ใช่เพราะตั้งใจ แต่เพราะมันซ่อนต่อไปไม่ไหวจริงๆ "ใครจะไปคิดว่าท่านไวเคานต์จะเก็บเปลือกหอยไว้ในกล่องไม้แบบนั้น— น่าสนใจจริงๆ ค่ะ"

#MASQUERADEPILss2 ท่ามกลางเสียงของผู้คนมากมายภายในงานเลี้ยงที่เป็นต้องปิดหน้ากัน เสียงก้าวฝีเท้าเดินของชายคนหนี่งก็ได้ย่างกรายเข้ามาในงานเลี้ยงนี้เช่นกัน... ดยุคผู้ขึ้นชื่อว่าหาตัวจับได้ยากคนหนึ่ง ปรากฏกายพร้อมกับหน้ากากสีดำทมิฬ +

#โรลเปิด #แยกรูท หลังจากขอปลีกตัวออกมาจากวงสนทนา เธอก็เลือกที่จะเดินไกลออกไปจนถึงทุ่งกว้างห่างฝูงชน พรางย่อกายลงนั่งอย่างอ่อนแรงก่อนจะเอนตัวลงบนหญ้านุ่มเขียวขจี ละทิ้งทุกอย่างปล่อยให้สายลมพัดความฟุ่งซ่านทั้งหมดไป ‘ แดดแรงจัง รู้งี้พกร่มมาด้วยก็คงดี ’

(เอาภาพพี่กามิลล์กับน้องเรโอน่ามาฝากค่ะ นานๆทีจะมีรูปคู่กัน🥹🤲💖 @Camille_PIL )

#MASQUERADEPILss2 (😘)

@Leonie_PIL เธอปล่อยให้ตัวเองถูกโอบไว้แน่น ขณะวางมือลงบนหลังของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา ก่อนจะหลับตาลงเล็กน้อย โรสซาลินด์ไม่ได้ตอบในทันที เธอเพียงซบใบหน้าลงบนไหล่ของเลโอนี่ ซ่อนแววตาที่ไม่อยากให้อีกฝ่ายเห็น เพราะครั้งนี้…ไม่ใช่เวลาของเธอที่จะรู้สึกอะไรทั้งนั้น +

@Miria_PIL @Ines_pil_ ( มีเรียนางแค่บ้า อย่าถือสาเลย )

( วันๆของ3สาว มีมกาเดี้ยนกาแลคซี่ทำไว้พักนึงแล้วพึ่งมาต่อให้เสร็จ 😭 ) ft.@Ines_pil_ @Lucelia_PIL

( เป็นลมล้มตึง ป่วยไม่กี่อาทิตย์กลับมาโดนบอม )

ลูเซเลียนิ่งไปชั่วอึดใจ ราวกับปล่อยให้คำถามสุดท้ายนั้นลอยคลอไปกับเสียงไวโอลินอันพร่าเบาในเบื้องหลัง พัดในมือเธอหยุดเคลื่อนไหว ขณะทอดสายตามองออกไปยังแสงสีเคลื่อนไหวจากฟลอร์เต้นรำเบื้องหน้า ริมฝีปากคล้ายจะเอ่ยบางสิ่ง แต่ก็เงียบไว้เสียก่อน บางสิ่งที่ไม่รู้จะเก็บไว้ทำไม ไม่รู้จะหวังให้มันกลับมาทำไม —แต่ก็ยังไม่ลงมือทิ้งไปเสียที "ฉันคิดว่า ของแบบนั้น เราทุกคนคงมีนะคะ" ลูเซเลียพูดขึ้นเบาๆ หลังจากความเงียบทอดผ่านไปชั่วขณะ เธอไม่หันไปสบตาเขาในทันที เพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้น —เรียบนิ่ง และเต็มไปด้วยระยะห่างที่สร้างไว้อย่างตั้งใจ "ฉันมีค่ะ" "จดหมายเก่า ที่ไม่เคยอ่านซ้ำอีกเลย รูปวาดครึ่งเสร็จในสมุดร่างที่ไม่คิดจะลงสีต่อ หรือแม้แต่พัดบางอันที่ขาดไปแล้วหนึ่งซี่ แต่ฉันก็ยังเก็บมันไว้ในกล่องไม้เก่าๆ" หล่อนคลี่ยิ้มบาง รอยยิ้มที่ไม่ใช่ความเศร้า หรือความละเมอเพ้อฝัน หากแต่คือรอยยิ้มของคนที่ รู้ดี ว่าตนเคยผ่านอะไรมาบ้าง และยังอยู่ตรงนี้ "บางทีมันอาจไม่ใช่เพราะเรารอจะใช้มันอีกครั้ง ...แต่เพราะแค่ยังไม่อยากลืมว่าเคยมีมันอยู่ในมือ" ลูเซเลียลดพัดลงต่ำ ปลายนิ้วแตะชายกระโปรงเบาๆ เพื่อไม่ให้เสียงผ้าขยับดังเกินไป ท่าทางนั้นแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความคิดที่ก่อขึ้นในหัวใจ "บางสิ่งถูกเก็บไว้ ไม่ใช่เพราะมันมีค่าเสมอไป ...แต่เพราะบางความรู้สึกที่มันเคยห่อหุ้มเอาไว้ ยังไม่จางไปเสียทีเดียว" เธอหันกลับมามองเขาอีกครั้ง ครั้งนี้สายตานุ่มนวลลงเล็กน้อย คล้ายรับรู้ว่าเขาไม่ใช่แค่ ยืนอยู่ตรงนี้ แต่ยัง ฟังอย่างแท้จริง "คุณเองก็เหมือนกันใช่ไหมคะ— มีบางสิ่งในใจที่ยังไม่ยอมวางลง" เธอเอียงหน้าหมดจดเล็กน้อย ดวงตาคู่นั้นยังวางเฉย แต่คล้ายจะมีรอยยิ้มเล็กๆ แฝงอยู่ในปลายเสียง "...แล้วคุณเคยคิดจะโยนมันทิ้งลงทะเลบ้างไหมคะ?"

ลูเซเลียยืนนิ่ง ไม่หลบตาเข .แต่ก็ไม่ได้ยอมให้อะไรหลุดผ่านง่ายๆ ใบหน้าที่แลดูสงบ ไม่ได้ซ่อนความลังเล ทว่ามันกลับซ่อนสิ่งที่ซับซ้อนกว่า —ความพยายามจะไม่คิดมากเกินไป ทั้งที่ทุกถ้อยคำของเขานั้น ฟังแล้วอดไม่ได้ที่จะ 'คิด' เธอกระพริบตาช้าๆ คล้ายต้องการปัดบางสิ่งที่วนเวียนในหัวให้หลุดออก "หากคุณเชี่ยวชาญในการรออย่างที่ว่าไว้จริง...?" เธอว่า พลางเหยียดยิ้มจาง ดวงตาสีอความารีนเงยสบเขาอีกครั้ง คล้ายจะท้าทาย แต่ไม่ได้แข็งกระด้าง คล้ายจะหยอกเย้า แต่กลับจริงจังเกินไป "ก็ขอให้เตรียมใจไว้เถอะค่ะ ว่าคุณอาจต้องรอคนที่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ตัวเองพร้อมจะเดินไปในทิศทางไหน" มือข้างหนึ่งยกขึ้นเกลี่ยเส้นผมที่หล่นลงข้างแก้มอย่างแผ่วเบา ก่อนที่เธอจะกล่าวต่อ โดยไม่หลบสายตาเขาเลยแม้แต่วินาทีเดียว "ถึงอย่างนั้น ฉันก็ไม่ได้คิดจะหันหลังให้คุณเสียทีเดียวหรอกค่ะ ท่านไวเคานต์" น้ำเสียงเรียบเย็นของเธออ่อนลงเพียงน้อย ราวกับคลื่นสงบหลังลมแรง "ฉันไม่สัญญา ไม่รับปาก และยังไม่กล้าเรียกสิ่งนี้ว่า 'จุดเริ่มต้น' เสียทีเดียว แต่อย่างน้อย เราก็สามารถเรียกมันว่า 'การเดินเคียงข้างกัน' ได้..?" คำพูดนั้นแผ่วเบา เพราะไม่อยากให้ความหวัง จึงเลือกที่จะกล่าวอย่างจรงไปตรงมา อย่างจริงใจในแบบของเธอเอง —หญิงสาวที่ยังปิดประตูไว้ครึ่งบาน และเลือกจะยืนมองอีกฝ่ายจากระยะที่เธอรู้สึกปลอดภัย เธอยิ้มอีกครั้ง ราวกับจะบอกเขาเป็นนัยว่า แม้เธอยังไม่เปิดใจทั้งหมด แต่ก็ไม่ปฏิเสธสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นระหว่างเราทั้งคู่ "อย่างน้อย ถ้าคุณไม่รำคาญเสียงพัดของฉันเสียก่อน เราก็พอจะพูดคุยกันได้อีกสักพักนะคะ" พูดจบก็หัวเราะขึ้นมาเบาๆ ดูเหมือนว่าสถานการณ์ระหว่างเรานั้นจะกลับมาผ่อนคลายดั่งตอนแรกแล้ว "จริงสิ" เสียงใสเอ่ยออกมาคล้ายคนนึกบางอย่างขึ้นมาได้ "คุณบอกว่าเคยออกทะเล...แล้วมันจริงหรือเปล่าคะ ที่ว่ากลิ่นเกลือทะเลจะติดผิวไปอีกหลายวัน ถึงแม้จะกลับขึ้นฝั่งแล้ว?" . (เค้าพิมพ์ตกนิ้วเบียดรอบที่8💔)

@Helfrid_PIL ( /โดดๆ )

@Cordelia_PIL ( ฮือออกอดเพ้ทกันนะคะ เสียดายที่ยังไม่ได้เล่นด้วยกันจริงๆจังๆเลย หวังว่าจะยังมีโอกาสที่จะได้เจอกันในมูหน้าอีกนะคะ 🥹🥹🫳🏻 )

ทางเรามาแจ้งว่าได้ถอน คอร์เดเลีย แล้วนะคะ ขอบคุณสำหรับพื้นที่และช่วงเวลาที่มีด้วยกันมาเสมอ แม้หลังจากนี้เราจะไม่ได้ใช้เวลาร่วมกัน แต่ในอนาคตก็หวังว่าจะได้มีโอกาสพบเจอทุกคน และได้มีช่วงเวลาดีๆ ร่วมกันอีกนะคะ หากใครอยากติดตามละครหลังข่าวสามารถมาติดตามได้ในหน้าเฟสเลยค่ะ +

ลูเซเลียเงียบไปชั่วอึดใจ สายลมยามค่ำคืนพัดเอื่อยเฉื่อยพอให้ชายกระโปรงและพัดในมือไหวสะบัดเล็กน้อย ขณะที่ถ้อยคำของเขายังคงอบอวลอยู่ในอากาศ —อ่อนโยน รู้ที่ควรยืน แต่กลับแนบแน่นอยู่ในความรู้สึก มากเกินกว่าจะเมินเฉยได้ พัดลายลูกไม้ในมือถูกเคาะลงบนฝ่ามืออย่างเนิบช้า จังหวะนั้นดูคล้ายกำลังไล่ความรู้สึกยุ่งเหยิงให้จางหายไปจากหัวใจ ตลอดสองปีที่ผ่านมา เธอเคยพบ เคยพูดคุยกับบุรุษมากหน้าหลายตา ตั้งแต่วันที่ก้าวเข้าสู่ฤดูกาลเปิดตัว จวบจนวันนี้ แต่ไม่มีใครสักคน—ที่ทำให้เธอรู้สึกว่า ควรยอมลดกำแพงลงมา ไม่ใช่เพราะเธอถือตัว แต่เพราะมันเหนื่อยเกินไป ที่ต้องแสร้งทำเป็นหญิงสาวผู้เพียบพร้อมสมบูรณ์แบบ ในตลาดสมรสที่ทุกคนดูจะไขว่คว้าคู่ครองที่ เหมาะสม มากกว่าหัวใจที่ เข้าใจกัน เธอสูดลมหายใจเข้าช้าๆ แล้วปล่อยออกด้วยท่าทีเรียบเย็น ความรู้สึกที่เริ่มก่อตัวขึ้นนั้น คล้ายเส้นด้ายที่เริ่มถักร้อย ไม่รู้ต้น ไม่รู้ปลาย ไม่รู้จะออกมาเป็นอะไร —แต่ก็ไม่อาจเพิกเฉยต่อการมีอยู่ของมันได้ ลูเซเลียหวงแหนชีวิตที่เป็นอิสระ เคยชินกับโลกของตนเอง ที่ไม่ต้องอิงอยู่กับใคร และยังไม่อยากผูกมัดใครไว้ ด้วยความรู้สึกที่อาจจะจางหายไปเพียงชั่วคืน เธอปิดกั้น —เพราะกลัว เธอไม่วางใจ —เพราะเคยผิดหวัง แต่เขากลับไม่เคยเร่งเร้า ไม่พยายามแทรกผ่านกำแพงนั้นอย่างหุนหัน , หากแต่กลับยืนอยู่ตรงนั้น ด้วยความเข้าใจ หลังจากปล่อยให้ความเงียบกลืนกินพวกเขาไปเนิ่นนาน ลูเซเลียจึงเงยหน้าขึ้น สบตาเขา ดวงตาสีอความารีนคู่นั้นนิ่งสงบ ไม่เหลือแววเย้าหยอกที่เคยใช้เป็นเกราะกำบังในคราแรก "แน่นอนว่า...มันค่อนข้างเร็วจนยากจะเชื่อค่ะ" เสียงของเธอแผ่ว "เพราะฉันไม่ได้เป็นหญิงสาวที่เชื่อในรักแรกพบ หรือเสียงหัวใจที่เต้นแรงเพียงเพราะคำหวานของใครบางคน" แล้วจึงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "และฉันก็ไม่ใช่คนที่ยื่นหัวใจให้ใคร...แค่เพราะรู้สึกว่าพวกเขากล้าพอจะขอรับมัน" เธอเอียงหน้ามองเขาเล็กน้อย สายตาคู่นั้นแฝงแววพินิจ "แต่ฉันก็เคารพในความรู้สึกที่ไม่เร่งเร้าเหล่านั้นนะคะ" ริมฝีปากแต้มรอยยิ้มบาง "และ ถ้าคุณยังยืนกราน...ฉันก็หวังว่าคุณจะไม่ถอดใจไปเสียก่อนนะคะ" ถ้อยคำแฝงนัยอย่างชัดเจน ไม่ใช่คำตอบที่เปิดประตูให้เขาก้าวเข้ามา แต่ก็ไม่ใช่การปิดประตูนั้นเสียทีเดียว เธอเพียง— อยากให้เขาอยู่ตรงนี้ต่อไปอีกนิด เพื่อเรียนรู้เธอ ในแบบที่แท้จริง และให้เธอได้เรียนรู้เขา...ทีละเล็ก ทีละน้อย "เพราะชายที่มาเกี้ยวฉัน... จำเป็นต้องอดทนเสียหน่อยค่ะ" ลูเซเลียกล่าวพร้อมรอยยิ้มแฝงแววกลั้นขำ เป็นถ้อยคำติดจะหยอกเย้าเล็กน้อย ทว่าแฝงความจริงจังอยู่เบื้องหลัง

#BURRELSBALLPILss2 โรลปิด w/ @AustinJames_PIL ใต้แสงโคมระย้า ท่ามกลางห้องโถงใหญ่ที่คลาคล่ำไปด้วยแขกในชุดหรูหรา เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะพล่ามดังระงมจากทุกทิศ งานเลี้ยงเต้นรำในค่ำคืนนี้ไม่ได้แตกต่างจากทุกครั้งที่ผ่านมา —ทั้งวุ่นวาย เบียดเสียด และเต็มไปด้วยความคาดหวังอันแสนเหนื่อยล้า บรรดาบุรุษมากหน้าหลายตาต่างแวะเวียนเข้ามาทักทายด้วยหวังจะพิชิตหัวใจของสตรีผู้หนึ่ง ราวกับผึ้งที่กำลังรุมตอมดอกไม้ ทว่า เธอกลับตอบกลับด้วยเพียงถ้อยคำสั้นๆ และรอยยิ้มจางๆ ตามมารยาทที่ควร ขณะเดียวกัน สายตาคู่นั้นทอดมองออกไปข้างนอก ประหนึ่งจิตใจล่องลอยออกจากห้องนี้ไปเสียแล้ว และเมื่อจังหวะดนตรีเปลี่ยน ท่วงทำนองวอลซ์เริ่มต้นขึ้น และสายตาของทุกคนเบนไปยังคู่เต้นรำบนฟลอร์ นั่นคือจังหวะที่เธอรอคอยมาตลอด ด้วยความแนบเนียน ลูเซเลียค่อยๆ เคลื่อนตัวออกมา เนิบช้า และนิ่งเงียบ เป้าหมายคือประตูทางออกอันเป็นจุดหมายของผู้ที่ไม่ปรารถนาจะอยู่ต่อ ทว่า— โชคชะตากลับมิได้ปล่อยให้เธอล่าถอยได้โดยราบรื่น ปลายเท้าสะดุดเข้ากับชายกระโปรงของสตรีท่านหนึ่งเข้าโดยไม่ตั้งใจ ร่างเล็กเสียหลักเล็กน้อย ก่อนจะพุ่งชนเข้ากับแผ่นหลังกว้างและกำยำของใครบางคนเข้าเต็มแรง " ว๊าย..! " ทุกอย่างหยุดนิ่งชั่วขณะ ก่อนที่จะตั้งสติได้ รีบถอยห่างอย่างสุภาพ และยกมือเรียวแตะจมูกน้อยๆ ของตน " ขออภัยค่ะ ท่านลอร์ด ดิฉันไม่ได้ตั้งใจเลยจริงๆ.. " ดวงตาไม่แม้แต่จะแลมองหน้า เพียงแค่ยืนมองพื้นด้วยความอับอาย หากมุดพรมหนีไปได้ เธอก็จะทำ

#BURRELSBALLPILss2 | โรลเปิด — ฤดูกาลผันผ่านแปรเปลี่ยน เพียงพริบตาฟลอเรนเทียก็กลับมาในสถานที่แห่งเดิมอีกครั้ง แสงเทียนกระทบโคมระย้า คฤหาสน์เบอร์เรลและงานเต้นรำยังคงงดงาม เป็นบรรยากาศที่เธอรู้สึกพึงใจ จะติดก็แค่…. “ฟลอร่า พี่มองอะไร” คราวนี้เธอไม่ได้ควงแขนผู้เป็นบิดา แต่เป็นน้องชายที่กำลังทำหน้าบูดได้ที่ “ฉันก็แค่ซึบซับบรรยากาศดีๆ นายก็ควรทำนะ“ เฮนรี่ทำเสียงฮึดฮัด ฟลอร่าได้แต่ยิ้มแห้งๆ ไม่รู้ว่าคืนนี้เธอจะได้เต้นรำสักกี่เพลงเมื่อมีเจ้าเด็กนี่คอยเดินตามไม่ห่าง กระนั้น— ดวงตาสีฟ้าสดใสก็ยังทอดมองไปรอบห้อง บันทึกเอารายละเอียดเก็บไว้ในความทรงจำ และคงดีไม่น้อยหากจะมีผู้คนแวะเวียนเข้ามาเพื่อจรดปากการ่วมบันทึกเรื่องราวร่วมกัน (แวะมาแบบดีเลย์ บวกโรลทักทาย ชวนคุย ซุบซิบ เต้นรำ ฯลฯ กันได้นะคะ ✨)