Edrian L. 🟥

เอเดรียน เจ้าแมวน้อยที่ไม่ชอบความวุ่นวายและตื่นคน เด็กน้อยที่ดูเหมือนจะวางตัวอยูนอกเหนือความวุ่นวายในทุกๆ ครั้ง และไม่อยากเดินเข้าไปหาอะไรที่เป็นจุดศูนย์กลางหรือจุดเด่น ไม่ได้ต้องการความสนใจ แต่…ก็ไม่อาจปล่อยมือใครให้ต้องลำบาดเพียงคนเดียว ฉันรู้ดีว่าเธอที่อยากจะเมินเฉยต่อโลกใบนี้ แท้จริงแล้วก็ไม่อาจละสายตาไปจากมันได้ นึกสงสัยใคร่รู้ อยากค้นหาความจริง จิตใจของเธอที่ดูโลเลนั้นไม่เคยหลงทาง เธอรู้ดีเสมอว่าในยามนี้ต้องทำอะไร ต้องตัดสินใจทำอะไรสักอย่างแล้ว ไม่อย่างนั้นเหล่าคนสำคัญที่หวงแหนอาจหายไปโดยไม่มีโอกาสคว้าไว้… แม้จะวิตกกังวลมากไปสักหน่อย ทว่ามันก็แสดงให้เห็นถึงปริมาณความห่วงใยที่เธอมีให้คนสำคัญ ช่างเหมือนกับลูกแมว ที่พูดไม่เก่งจริงๆ เลยนะ เธอรู้อยู่แล้วว่าเธอต้องทำอะไร และเดินไปทางไหนนับจากตรงนี้ ขออวยพรจากใจให้เธอไม่กลายเป็นแมวจรหลงทาง แต่รู้เสมอใช่ไหม ถึงจะหลงก็ไม่เป็นไรหรอก ใบเมเปิ้ลจะนำพาเธอกลับมายังบ้านที่ทุกคนรอเธออยู่เสมอ เพราะที่นี่คือสถานที่ที่เธอจะต้องกลับมา อย่าลืมล่ะ เจ้าตัวน้อย @Edrian_EMA

[ #ย้อนหลัง | #EMA04 ] DAY1 ท่ามกลางเสียงอึกทึกครึมโครมและความวุ่นวาย เสียงของนายที่เอ่ยเรียกชื่อฉัน กลับดังที่สุด.... @Dion_EMA_

[ #ย้อนหลัง | #EMA04 ] DAY1 ท่ามกลางเสียงอึกทึกครึมโครมและความวุ่นวาย เสียงของนายที่เอ่ยเรียกชื่อฉัน กลับดังที่สุด.... @Dion_EMA_

[ #ย้อนหลัง | #EMA04 ] DAY1 ท่ามกลางเสียงอึกทึกครึมโครมและความวุ่นวาย เสียงของนายที่เอ่ยเรียกชื่อฉัน กลับดังที่สุด.... @Dion_EMA_

#EMA04 | Night 5 00:06 ป่าเมเปิ้ลของบ้านฮาเซล วังวนวสันต์ผันแปร สวนป่าใบไม้แดงแห่งความทรงจำของพวกเราบ้านฮาเซล... ไม่สิ...บัดนี้มันเป็นเพียงเศษซากความทรงจำของพวกเราไปแล้ว ร่างของแวมไพร์หนุ่มเทเลพอร์ตกลับมายังที่แห่งนี้เพื่อทำบางสิ่ง ดวงเนตรคู่งามกวาดสายตามองรอบๆเขาวงกตป่าเมเปิ้ลที่ก่อนหน้ามันช่างงดงามและอบอุ่น อบอวลไปด้วยความรู้สึกต่างๆที่พวกเราส่งต่อกันมาเสมอ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าพวกเรารู้สึกกับที่นี่มากกว่าเป็นเพียงแค่ที่พักผ่อนฆ่าเวลา เรื่องสนุกมากมายที่เราทำไปด้วยกัน ร่วมมือกันเปลี่ยนให้มันเป็นสถานที่แสนสุข ที่หลบซ่อนและการกลั่นแกล้งตามประสา แม้จะมีอุบัติเหตุเกิดขึ้นหลายครั้งกับไม้แดงเหล่านี้แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่เลยเพราะเราควบคุมได้ ที่แห่งนี้เป็นมากกว่าความทรงจำช่วงหนึ่ง... หากเพียงต้องการเราก็จะมองเห็น...ความทรงจำต่างๆฉายภาพขึ้นมานับไม่ถ้วน ช่างน่าคะนึงหา แม้เราชาวฤดูใบไม้ร่วงมักจะไม่ค่อยแยแสกัน ต่างคนต่างมีโลกของตัวเองแค่ไหน แต่สุดท้ายเราก็ไม่เคยทิ้งกัน ราวกับความต่างที่เข้ากันดี รอยยิ้มผลิบานบนใบหน้ายามที่นึกถึงเรื่องเหล่านั้น แต่ก็ไม่นานนักเมื่อหันมองกับความจริงที่เกิดขึ้นกับป่าแสนงามเหล่านี้ เรื่องทุกอย่างเกิดขึ้นโดยที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัวป่าไม้แสนสวยงามแห่งความทรงจำเหลือเพียงแค่ชื่อในช่วงค่ำคืนเดียว ลีโอเนลเดินเข้าไปเรื่อยๆมองสภาพสถานที่ที่เขารักได้พังลงไปอย่างช้าๆ รากไม้เน่าเสีย ต้นไม้นับร้อยล้มตาย ใบไม้สีส้มแดงแสนงดงามร่วงหล่นลงจนหมด ทำอะไรไม่ได้เลย แวมไพร์หนุ่มลากเสียงถอนหายใจยาวก่อนจะเริ่มเปล่งเสียงเรียกใครสักคน " เอนดี้ เธออยู่ไหม " สิ้นเสียงเอ่ยเรียก แมวตัวสีม่วงที่กำลังใส่ชุดนักเรียนอยู่ก็กระโดนมาตรงหน้าเขา แมวแสนน่ารักของบ้านเราที่ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็พ่อของบ้านเราชัดๆ แถมชื่อที่ให้เรียกนั่นอีก ร่างสูงย่อตัวลงนั่ง สองแขนเอื้อมไปข้างหน้าแล้วอุ้มเจ้าวิฬาร์สีม่วงขึ้นมาก่อนจะลุกขึ้นยืนอีกครั้ง ใบหน้างดงามก้มลงมาถูไถกับแมวตัวใหญ่ในอ้อมกอดคลอเคลียกับอยู่แบบนั้นครู่หนึ่ง " มีอะไรหรอ " เจ้าตัวในอ้อมกอดเอ่ยถาม ลีโอเนลอ้ำอึ้งอยู่สักพัก ใบหน้านั้นดูเศร้าหมองก่อนจะเริ่มขบแม้มริมฝีปากแน่น เขาตั้งสติแล้วยอมพูดออกมา " ต้นไม้พวกนี้ตายกันหมดแล้ว...แถมยังส่งกลิ่นที่ไม่ดีออกมาอีก " เขาเอ่ยเสียงแผ่วลง " ถ้าฉันจะ— " " ได้สิ " เสียงทุ้มหวานเอ่ยยังมิทันสิ้นกลับได้คำตอบรับกลับมาแล้ว ราวกับว่าเจ้าตัวรู้อยู่แล้วว่าเขามาที่นี่เพื่ออะไรทั้งๆที่สภาพขอป่าไม้แดงนี้เละขนาดไหน " แต่ว่า... " " ไม่เป็นอะไรหรอก ทำเถอะ ถ้าปล่อยทิ้งไว้คงแย่กว่าเดิม " เป็นจริงตามที่แมวตาสองสีพูด ลีโอเนลชั่งใจอยู่หลายวันในขณะที่มองต้นไม้เหล่านี้ ความทรงจำทุกอย่างของพวกเรา ความทรงจำตลอดหลายร้อยปีของคุณพ่อ หากเผาไป มันจะหายไปตลอดกาลไหม... " ข้าจดจำทุกสิ่งเอาไว้แล้ว " ราวกลับถูกอ่านความคิดซ้ำๆอยู่อย่างนั้น แต่ถึงกระนั้นเจ้าแวมไพร์หนุ่มก็คลี่ยิ้มออกมาได้ นัยน์ตาสีโกเมนมองภาพอดีตสวนเมเปิ้ลที่เขามักมานอนเล่นบ่อยๆอีกครั้งที่บัดนี้มันช่างน่าเวทนา ฝ่ามือซ้ายเลื่อนไปยังเบื้องหน้า เปลวเพลิงสีสวยถูกจุดประกายและค่อยๆแผดเผาอดีตไม้งามเหล่านี้อย่างช้าๆ แต่ไฟงามลุกพล่ามพวกนั้นกลับดูไม่เหมือนสิ่งที่กำลังทำลายป่าไม้้น่าพวกนี้เลย ไม่อยากทำลายพวกมันเลย อยากรักษาทุกสิ่ง...ของเขาเอาไว้ อัคคีพิบัติที่ครั้งนึงนั้นทำลายทุกสิ่งจนพินาศ ครานี้กลับแปรผันกลายไปอัคนีอบอุ่นที่คอยเยียวยาทุกสรรพสิ่งแทน แม้อดีตไม่งามเหล่านี้จะถูกเผาจนแทบกลายเป็นเศษซากธุลีแต่ความรู้สึกกลับบอกว่าไม่ใช่ การรับรู้พวกนั้นราวกลับถูกโอบกอดและร่วงลงกลับสู่ผืนดินที่เกิดมา ละอองจากการเผาซากต้นไม้แดงล่องลอยอยู่กลางอากาศและถูกกระแสลมพัดพาปลิวว่อนไปทั่วเอสเฟอเทีย เปลวเพลิงอบอุ่นโอบกอดผู้คนให้ผ่อนคลายและรักษาตามจุดประสงค์ของผู้ใช้ที่ต้องการรักษาสิ่งสำคัญของคนสำคัญของเขา " ผมขอโทษนะ...คุณพ่อ " " ไว้ผม...จะปลูกให้ใหม่นะ " หยดน้ำตาสีใสไหลอาบแก้มนวลหลากหลายความรู้สึกท่วมล้นข้างในอกโดยมีวิฬาสีม่วงตัวใหญ่ในอ้อมแขนคอยปลอบประโลมอยู่ข้างกาย ความรู้สึกนั้นหายวับไปทันทีเมื่อเขาสังเกตเห็นบางสิ่งที่เปลี่ยนไป เปลวเพลิงของเขาเปลี่ยนไป " ก็ทำได้แล้วนี่ เจ้าน่ะ " เจ้าของเปลวไฟก้มลงมองอีกสิ่งในอ้อมแขน เขารู้ว่าอีกฝ่ายหมายถึงอะไร รู้ดีเลยล่ะ " รีบกลับไปได้แล้ว เจ้าอยากปกป้องมิใช่หรือ " เขายิ้มออกมา นั่นสินะ อยากปกป้องทุกสิ่งเอาไว้.... ร่างของทั้งสองเทเลพอร์ตเข้ามาข้างในบ้าน ลีโอเนลวางเจ้าวิฬาร์สีม่วงลงที่เบาะนั่งเล่น " ฉันไปก่อนนะ " " ช่วยรอให้ฉันกลับมากอดอีกทีด้วย "

#EMA04 อุณหภูมิทั่วไลเซลันด์ติดลบกะทันหัน ราวกับจะย้ำเตือนให้รู้ ว่าในตอนนี้ยังคงเป็นฤดูหนาว มันเริ่มจากตอนเช้า อากาศเย็นลงเรื่อยๆ จนผู้คนคิดว่าเป็นผลกระทบจากฝนตก แต่เปล่าเลย จู่ๆ หิมะได้โปรยปรายลงมา บ่งบอกว่าจากนี้ไปมันจะเลวร้ายแค่ไหน อุณหภูมิอยู่ที่ - 15 องศา หิมะทั่วพื้นไม่มีที่ท่าว่าจะหยุดลง โปรดระวังการออกไปนอกฐาน พื้นลื่นมาก กลิ่นคาวเลือดทั่วเมืองผสมปนเปกับหิมะสีขาวจนกลายเป็นสีชมพูอ่อน นี่อาจเป็นความงดงามอันน่าสยดสยองที่เห็นได้เฉพาะยามสงคราม ผลกระทบ: ระวังลื่นหิมะ