
Edwin
5.9K posts

Edwin
@Edwin57425279
In een wereld die overspoeld wordt met irrelevante informatie is helderheid macht. Wiens woord men spreekt, wiens - stem - men heeft! (E.C)






CBDC is ‘slechts’ het sluitstuk met een maximum van circa EUR 3000 per burger . Het DLT financiële systeem dat is gebouwd door zakenbanken en vermogensbeheerders zoals Goldman Sachs (Fnality en HQLAX), ook wel “wholesale CBDC”, is veel zorgelijker. Dat systeem gebruikt centrale bank-rekeningen en draait al sinds 2021 proef bij Bank of England. Sunak heeft die pilot gelanceerd toen hij nog minister van Financiën was. Hij is afkomstig van Goldman Sachs maar verzweeg dat toen hij in 2022 premier werd. In 2022 is niet alleen het transmissiebeschermingsinstrument ingevoerd (TPI) door ECB maar werd ook de rente omhoog gemanipuleerd door ECB waardoor de pensioenfondsen en verzekeraars onderpand moesten storten. Pensioenvermogensbeheerder NN Investment Partners, spil in Worst Bank Scenario en vanaf 2014 partner van ECB tbv uitvoering opkoopprogramma, werd in 2022 overgenomen door Goldman Sachs. In de jaarrekening van DNB vonden omvangrijke balansverschuivingen en aanpassingen plaats. Op 16 juni 2025 is het Europese onderpandbeheersysteem van centrale banken klaar dat sinds 2007 wordt gebouwd. Dit systeem is de basis voor nieuwe gesloten financiële DLT bankmodel van de zakenbanken en vermogensbeheerders (lees Worst Bank Scenario). In dit nieuwe bankmodel zal ook o.a. CO2 opgenomen worden als onderpand. CO2 zal ook gebruikt gaan worden om het gedrag van de burger te sturen. In 2009 schreef ik al een artikel in een juridisch vakblad over het gevaar van gesloten effectenafwikkelingssystemen.


Niet verder vertellen: de 'echte' NL klimaatvoetafdruk was in 2023 de helft hoger dan de emissie die NL jaarlijks rapporteert en is opgenomen in de NL Klimaatwet. #grafiekvandedag Zie ook: energiepodium.nl/artikel/gooche…
![Lee Camp [Redacted]](https://pbs.twimg.com/profile_images/1533375526060056579/ERRygr02.jpg)
![Lee Camp [Redacted] tweet media](https://pbs.twimg.com/media/HI6-Az4WoAAkkRa.jpg)
![Lee Camp [Redacted] tweet media](https://pbs.twimg.com/media/HI6-Bi9W8AEFZdr.jpg)
![Lee Camp [Redacted] tweet media](https://pbs.twimg.com/media/HI6-CVXX0AA4Xhz.jpg)



Vandaag mocht ik spreken als expert in het Benelux Parlement (Commissie Financiën en Mobiliteit) in Brussel over de kapitaalmarktunie en mogelijke versnelling daarvan via de Benelux. Mijn bijdrage was niet gericht tegen markten of Europese samenwerking. Integendeel. Maar verdere integratie roept wel een fundamentele vraag op: Op welk systeem bouwen we eigenlijk verder? Sinds de financiële crisis is de financiële architectuur ingrijpend veranderd. Onderpand, marktwaardering, marktrentes en liquiditeit spelen daarin een veel centralere rol dan voorheen. Risico’s verdwijnen daarmee niet, maar veranderen van vorm en verplaatsen zich binnen het systeem. Uiteindelijk kunnen zij terechtkomen bij partijen die niet direct betrokken zijn bij de oorspronkelijke besluitvorming, in veel gevallen bij de publieke sector (de burger). In mijn bijdrage heb ik dit samengebracht in drie uitgangspunten: 1. Publieke risico’s reiken verder dan zichtbare staatsschuld en omvatten ook garanties en impliciete steunmechanismen; 2. Transparantie moet zich niet beperken tot toekomstige beleidskeuzes, maar ook betrekking hebben op de ontwikkeling van het huidige systeem; 3. Pensioenfondsen worden in toenemende mate beïnvloed door kortetermijnmarktrentes, terwijl hun verplichtingen per definitie langetermijn van aard zijn. Daarnaast is er een structurele ontwikkeling die in het debat vaak onderbelicht blijft. Het beleid is erop gericht om beleggen en investeringen te stimuleren. Tegelijkertijd wordt het in de praktijk steeds complexer en kostbaarder om financiële producten daadwerkelijk in de markt te introduceren. De combinatie van (zeer) gedetailleerde regelgeving, uitgebreide informatievereisten en hoge advies- en compliancekosten vormt een duidelijke drempel voor nieuwe initiatieven. Dit roept de vraag op in hoeverre de balans tussen bescherming en toegankelijkheid nog in evenwicht is. Tot slot heb ik stilgestaan bij de onderliggende structuur van het financiële systeem zelf. Het huidige model is in belangrijke mate gevormd in de jaren ’70, na het loslaten van de goudstandaard en met de opkomst van het girale effectenverkeer. Daaruit is een gelaagde infrastructuur ontstaan waarin eigendom, bewaring en afwikkeling via verschillende intermediairs zijn georganiseerd. De vraag is in hoeverre deze structuur nog vanzelfsprekend is. Technologische ontwikkelingen maken het mogelijk om eigendom, bewaring en afwikkeling dichter bij elkaar te brengen en transacties directer vorm te geven. Is de bestaande two-tier structuur daarmee nog het meest logische uitgangspunt voor verdere kapitaalmarktintegratie? Integratie kan alleen verantwoord plaatsvinden als voldoende duidelijk is: - waar risico’s zich bevinden; - hoe zij zich verplaatsen; - en wie deze uiteindelijk draagt. Zonder dat inzicht bestaat het risico dat bestaande structuren verder worden verdiept, zonder dat de onderliggende dynamiek volledig wordt begrepen. #WorstBankScenario









Nederland bezwijkt straks onder de belastingen! Al maanden worden Nederlanders geconfronteerd met hogere belastingen of voorstellen voor hogere belastingen. Accijnzen, CO2-belastingen (ook wel bekend als de Timmermans-taks), aanpassingen in erf- en schenkingsbelastingen, hogere btw-tarieven, belastingen op een tweede woning en nu ook vakantiewoningen, kansspelbelasting, energiebelastingen, en natuurlijk niet te vergeten de hypotheekrenteaftrek (een gedrocht van een regel trouwens) en box 3. In alle gevallen gaan die belastingen omhoog of worden regels strenger. In veel gevallen betreft het belastingen die gerelateerd zijn aan vermogen. Het argument van een deel van de beleidsmakers en politici is dat de verhouding tussen de belasting op arbeid en vermogen scheef verdeeld is. Arbeid is te zwaar belast terwijl vermogen te weinig belast is, zo luidt de argumentatie. Zou dit het geval zijn (vanuit sommige perspectieven zou je dit in ieder geval deels kunnen beargumenteren), waarom volgt er dan geen enkel voorstel dat de belasting op inkomen generiek verlaagt? Onrealistische, maar ook onwetende ‘economen’ mogen bij allerlei praatprogramma’s aanschuiven om die veronderstelde scheefheid in belastingdruk te benadrukken, maar er volgt nooit een plan om inkomens in het algemeen te ontzien. Uiteindelijk komt de rekening van de oneindige zoektocht van politici om de belastingopbrengsten verder op te schroeven (dit is een extreme rode draad in het beleid geworden) vaak bij één groep terecht: de hogere inkomens en vermogenden. Laat duidelijk zijn: in een goed werkende maatschappij dragen rijkeren hogere lasten. Maar wanneer het beleid zo eendimensionaal wordt, krijg je een hele andere discussie. Wel of helemaal geen belastinginkomsten. Het aantal mensen dat bezig is om Nederland te verlaten, met hun gezin (factor arbeid), hun human capital (het vermogen om groei te realiseren) en hun vermogen (de belastinggrondslag voor overheden), groeit exponentieel. Uiteraard zullen Nederlandse politici dit proberen tegen te gaan middels nog meer belastingen: exit-taksen. Maar eenmaal weg is weg. Je krijgt die mensen niet zomaar terug. Het is de combinatie van eenzijdig en daardoor polariserend beleid van alleen maar belastingverhogingen die grotendeels bij één groep komen te liggen, zonder ook maar iets te doen aan de argumentatie dat inkomen te zwaar belast is, en het weigeren om dan ook nog eens goed naar de uitgavenkant te kijken (diezelfde economen die in die programma’s aanschuiven hoor je zelden over bezuinigen), die maakt waarom dit beleid averechts werkt. Zouden Nederlandse politici de verbondenheid met hun achterban niet hebben losgelaten, dan zouden ze zeer waarschijnlijk andere beslissingen nemen. Maar helaas, weg is weg.






Het bestrijden van energiearmoede is in 2009 - het jaar dat banken via ABP en PFZW een enorme fraude hebben opgetuigd om deze transitie methode pensioenpotten te financieren (en de ECB ten behoeve van die transitie het opkoopprogramma lanceerde) - opgenomen in de Elektriciteitsrichtlijn als taak van de lidstaten. Daardoor kunnen er nu Europese schulden worden gemaakt. Ook werd de slimme meter ingevoerd. Deze transitie is gebaseerd op het Trans-Atlantische plan dat in 2008 door VS en EU is gesloten en ziet op klimaat, energie, pandemiebestrijding, Oekraïne, digitalisering en onafhankelijke Palestijnse Staat. Onder mom van Corona wordt nu EUR 800 miljard over EU uitgestrooid en Europese begroting met Europese schulden opgetuigd. Het Verdrag van Lissabon in 2009 maakt dit allemaal mogelijk, samen met het strategische concept van de NAVO (2022, in 2008 stuurde Nederland de CEO van Shell, Jeroen van der Veer, namens Nederland naar expert groep van de NAVO voor nieuwe strategisch concept) en strategische kompas van de EU. Hoe? Via het Worst Bank Scenario. Lees Worst Bank Scenario en stem op de Libertaire Partij want vrijheid is onbetaalbaar.

CO2 belasting is gewoon volgens plan… #WorstBankScenario

