Eggshell

جنجال بر سر انتخاب بازیگر برای نقش هلنِ تروآ دوباره این سؤال قدیمی را زنده کرده است: وقتی یک شخصیت از اسطوره و فرهنگ یونانی می‌آید، آیا انتخاب بازیگر باید به تصویر تاریخی و فرهنگی آن شخصیت نزدیک باشد، یا سینما حق دارد هر تفسیری از او ارائه دهد؟ هلن تروآ در اسطوره‌های یونانی نماد زیبایی افسانه‌ای بود؛ زنی که گفته می‌شد زیبایی‌اش باعث آغاز یکی از بزرگ‌ترین جنگ‌های اسطوره‌ای شد. برای همین، وقتی مخاطب اسم «هلن تروآ» را می‌شنود، انتظار دارد چهره، فضا و انتخاب بازیگر با جهان یونان باستان و تصویر شناخته‌شده این شخصیت هماهنگ باشد. مشکل اصلی برای بسیاری از منتقدان فقط رنگ پوست بازیگر نیست. مسئله این است که هالیوود گاهی به جای وفاداری به ریشه‌های فرهنگی یک داستان، انتخاب‌هایی می‌کند که بیشتر شبیه پیام سیاسی و تبلیغاتی به نظر می‌رسد. از نگاه این افراد، اگر قرار است درباره اسطوره یونانی فیلم ساخته شود، چرا نباید از بازیگران یونانی یا مدیترانه‌ای استفاده شود؟ از طرف دیگر، طرفداران این نوع انتخاب می‌گویند سینما همیشه بازآفرینی است، نه کلاس تاریخ. آن‌ها معتقدند شخصیت‌های اسطوره‌ای می‌توانند با چهره‌ها و خوانش‌های متفاوت بازنمایی شوند. اما سؤال مهم باقی می‌ماند: آیا این تنوع‌گرایی واقعاً به داستان کمک می‌کند، یا فقط باعث می‌شود مخاطب احساس کند اصل روایت قربانی پیام‌سازی شده است؟ به نظر من، وقتی یک اثر به فرهنگ، تاریخ یا اسطوره یک ملت وصل است، انتخاب بازیگر باید با دقت بیشتری انجام شود. تنوع مهم است، اما احترام به زمینه فرهنگی داستان هم مهم است. اگر قرار است هلنِ تروآ را بازسازی کنیم، مخاطب حق دارد انتظار داشته باشد این انتخاب با جهان یونانی داستان قابل باور باشد.

گوشت خوک نمیخورم، چون‌ واقعا بی کیفیته، دوستای اروپاییم براشون خیلی عادیه و‌خودشونم خیلیاشون دوست ندارن بخاطر چرب بودنش، دوستای ایرانیم : دوووورووغ میگی، تاثیرات دینه از بچگی. ای عن تو دین، خب دوست ندارم لامصب.