félicité ◡̈

ما قصه‌های ناتمامیم ما حتی اگر “سکوت” کنیم حرف می‌زنیم. ما آینه‌های منعکسِ بی انتها هستیم؛ #مهسا_امینی #OpIran #زن_زندگی_آزادی

شما کافی قطعه «مردِ من» سیمین غانم رو گوش بدی تا تایپ رفتاری یه زن معقول و پخته و سالم و عاشق دستت بیاد.

یکی از چیزایی که این روزا خیلی داره اذیتم میکنه احساس هدر رفتنه هدر رفتن جوونیم کاراییم و روزها و زمان و آینده ام.انگار همشون دارن هدر میرن و من هیچ کاری از دستم برنمیاد

می‌گویند برای آنکه دوام بیاوریم به زندگی عادی پناه برده‌ایم؛ اما آیا چیزی از زندگی عادی باقی مانده‌است که به آن پناه ببریم؟

فیلم Blue Is the Warmest Color یک سکانس سکس ۱۰ دقیقه‌ای دارد. کارگردان، بازیگران زن را مجبور کرد این صحنه را به مدت ۱۰ روز کامل فیلم‌برداری کنند. او حتی یک صحنه‌ ۳۰ ثانیه‌ای ساده از رد شدن از خیابان را بیش از ۱۰۰ بار تکرار کرد تا بالاخره راضی شود. فیلم برای همین کار، بزرگ‌ترین جایزه جشنواره کن را برد. اما چهار ماه بعد، هر دو بازیگر گفتند که دیگر هرگز با او کار نخواهند کرد. فیلم «آبی گرم‌ترین رنگ است» ساخته‌ عبدالطیف کشیش است، با بازی لئا سیدو (بازیگر دو فیلم آخر جیمز باند) و آدل اگزارکوپولوس. در سال ۲۰۱۳، استیون اسپیلبرگ ریاست هیئت داوران کن را بر عهده داشت و جایزه اصلی جشنواره را به هر سه نفر آن‌ها روی یک صحنه اهدا کرد؛ اتفاقی که تا آن زمان در تاریخ جشنواره سابقه نداشت. قرار بود فیلم‌برداری دو ماه و نیم طول بکشد، اما دو برابر شد. آن‌ها ۷۵۰ ساعت فیلم گرفتند تا در نهایت یک فیلم ۳ ساعته بسازند. وقتی بعد از یکی از برداشت‌ها، سیدو خندید، کشیش مانیتور کارگردانی‌اش را برداشت و به خیابان پرت کرد و فریاد زد که تحت چنین شرایطی نمی‌تواند کار کند. برای سکانس طولانی سکس، بازیگران از اندام مصنوعی ساخته‌شده بر اساس قالب واقعی بدن خودشان استفاده می‌کردند. در ماه مه ۲۰۱۳، اتحادیه عوامل سینمای فرانسه علیه پروژه شکایت کرد. روزهای کاری تا ۱۶ ساعت طول می‌کشید اما در برگه‌های ثبت، ۸ ساعت نوشته می‌شد. اضافه‌کاری پرداخت نمی‌شد و چندین قانون کار نقض شده بود. بعضی افراد وسط فیلم‌برداری پروژه را ترک کرده بودند. تا سپتامبر همان سال، هر دو بازیگر در مصاحبه‌ای فضای پشت صحنه را نوعی آزار و اذیت توصیف کردند. کشیش هم در پاسخ، نامه‌ای سرگشاده منتشر کرد و سیدو را «بچه‌ای لوس و مغرور» خواند و تهدید کرد که به خاطر افترا از او شکایت خواهد کرد. ژولی مارو، نویسنده رمان گرافیکی‌ای که فیلم بر اساس آن ساخته شده بود، پیش‌تر علناً انتقاد کرده بود. او صحنه‌های سکس را «پورنو» توصیف کرد و گفت چیزی که در پشت صحنه وجود نداشت، «زنان همجنس‌گرا» بودند. تا زمانی که فیلم در پاییز همان سال در آمریکا اکران شد، هیچ‌کدام از سه برنده نخل طلا دیگر با هم صحبت نمی‌کردند. در سال ۲۰۱۷، کشیش جایزه نخل طلای خود را برای تأمین بودجه فیلم بعدی‌اش به حراج گذاشت. دنباله فیلم او در سال ۲۰۱۹ در کن نمایش داده شد و یک سکانس ۱۳ دقیقه‌ای سکس دهانی واقعی و شبیه‌سازی ‌نشده داشت. تماشاگران گروه‌گروه سالن را ترک کردند. منتقدان در راتن تومیتوز به آن امتیاز صفر درصد دادند. یک منبع ادعا کرد که بازیگران تحت فشار قرار گرفته بودند تا برای تمام کردن صحنه‌ها الکل بنوشند. در اکتبر همان سال، یک بازیگر زن فرانسوی به پلیس مراجعه کرد و کشیش را به آزار جنسی متهم کرد. دادستانی پاریس در سال ۲۰۲۰ به دلیل نبود شواهد کافی پرونده را بست. او همه اتهام‌ها را رد کرده است. در همان دوران، هالیوود هم در حال تغییر بود. تا اکتبر ۲۰۱۸، شبکه HBO حضور «هماهنگ‌کننده صحنه‌های جنسی» را برای تمام پروژه‌هایی که صحنه سکس یا برهنگی داشتند اجباری کرد. افرادی که وظیفه‌شان محافظت از بازیگران هنگام فیلم‌برداری صحنه‌های حساس است. اتحادیه بازیگران آمریکا نخستین قوانین رسمی مربوط به این شغل را در ژانویه ۲۰۲۰ منتشر کرد. اولین قرارداد رسمی اتحادیه‌ای برای هماهنگ‌کنندگان صحنه‌های جنسی در سینما و تلویزیون آمریکا هم از ۲۲ فوریه ۲۰۲۶، اجرایی شد. یک بند از قرارداد که لئا سیدو حالا در تمام قراردادهایش اضافه می‌کند، حق تأیید اینکه کدام صحنه‌های برهنگی در نسخه نهایی باقی بمانند است و حالا به یک استاندارد رایج برای بیشتر بازیگران اصلی تبدیل شده است.

فیفا عزیزم سگِ کی باشی شما؟

میدونم “زندگی ادامه داره” عزیزم، برای همون اشکم در اومده.

این همون پسریه که مادرش به جای پوشیدن بهترین لباسهای مد پاریس و میلان، سوزن دوری اصیل بلوچی میپوشید و افتخار میکرد بهش. حالا میخواد سیستان و بلوچستان رو آباد کنه.

«قطع بودن اینترنت حس خفگی و زندانی‌ بودن بهم میده. اینکه کل دنیا داره با تکنولوژی‌های جدید آپدیت میشه و ما برگشتیم به ۲۰ سال پیش منو میکشه و ذره ذره نابودم میکنه.» –دانشجوی گرافیک، ۲۶ اردیبهشت ۱۴۰۵

رویای من برای زن ایرانی، در وجود سارینا خلاصه می‌شود؛ دختری پر از شور، هوش و اشتیاق برای یک زندگی معمولی و آزاد. ​جمهوری اسلامی این رویای زیبا را با خشونت و بی‌رحمی کشت و جانش را گرفت. با این حال، نام و نگاه سارینا در قلب یک ملت تکثیر شده و رویای او برای آزادی همچنان زنده است.

ویکتور هوگو میگه: آدم دوستانش را از دست نمیدهد، دشمنان مخفی اش را پیدا میکند، دوستان واقعی هر اتفاقی بیوفتد تا پایان دوست میمانند.

اندوه بر تو باد که خانه‌های ما را به اندوه آکندی. • بهرام بیضایی

دقیقاً دست گذاشتی روی پاشنه‌آشیل ماجرا! هوش بدون اراده (Agency)، فقط یک زندان مجلل برای افکاره. ​ترکیب هوش بالا و ایجنسی کم، آدم رو تبدیل به یک ناظر مبهوت و منزوی می‌کنه که همه‌چیز رو می‌فهمه ولی توان تکون خوردن نداره. اما نکته‌ی طلایی حرفت همینجاست. حالا که ایجنسی برخلاف هوش، ساختنی و محیطیه، بزرگ‌ترین ظلم جامعه و سیستم‌های آموزشی به بچه‌های باهوش اینه که به جای پرورش شجاعت اقدام و تاب‌آوری، فقط به مغز پروداکتیو اون‌ها پاداش می‌دن و در نهایت ازشون باهوش‌های منفعل و رنجور می‌سازند، نه آدم‌هایی که دنیا رو تغییر می‌دن.

شاید براتون جالب باشه، سمپاد اوایل زیرمجموعه دفتر "کودکان استثنائی" فعالیت می‌کرد یعنی هر دو طیف بالا و پایین هوش (با تعاریف آن زمان) در یک اداره مدیریت می‌شدند، بعدها سمپاد در اواخر دهه ۶۰ سازمان مستقلی شد!

دوباره به این ویدیو از ۱۹ دی، فردیس برخوردم. شدت کشتار اونقدر بود که نه قاتل‌ها فرصتی برای جمع‌کردن پیکرها داشتن و نه می‌ذاشتن آشنایی به کشته‌ها نزدیک بشه و اونها را ببره.

هوش بالا، برخلاف تصور عموم، یک نوع معلولیت پنهان است، نه یک مزیت مطلق! ​در جامعه جوری از هوش حرف می‌زنند که انگار بالاترین موهبت بشری است؛ اما اگر از بالا به قضیه نگاه کنیم، هوشِ زیاد بیشتر شبیه به یک جهش ژنتیکی ناسازگار است. به این دلایل: ​۱. توهم کارآمدی و تنبلی مفرط ​آدم‌های باهوش معمولاً در کودکی و نوجوانی یاد می‌گیرند که بدون تلاش زیاد، بازدهی بالایی داشته باشند. این سیستم پاداشِ آسان، روان آن‌ها را تنبل می‌کند. در دنیای واقعی که استمرار و پوست‌کلفتی برنده را تعیین می‌کند، این افراد به محض برخورد با اولین صخره‌ی سخت، به سرعت فرو می‌پاشند چون ماهیچه‌ی ذهنی "تحمل شکست" در آن‌ها رشد نکرده است. ​۲. فلج تحلیلی ​باهوش‌ها تار و پود مسائل را می‌بینند؛ خطرات احتمالی، احتمالات شکست و پیچیدگی‌های پنهان. نتیجه؟ در حالی که یک آدم معمولی یا کم‌هوش با جسارت و بدون فکر اضافه، پروژه‌ای را شروع می‌کند و جلو می‌رود، آدم باهوش هنوز دارد ابعاد مختلف شکست احتمالی را تحلیل می‌کند. هوش زیاد، شجاعت اقدام را ترور می‌کند. ​۳. رنج خودآگاهی و عدم انطباق تکاملی ​تکامل انسان برای بقاء و تکثیر برنامه‌ریزی شده است، نه برای فهمیدن اسرار کوانتوم یا تحلیل فلسفی پوچی. آدم خیلی باهوش، مکانیسم‌های دفاعی و شادکامی‌های ساده‌ی زندگی (مثل لذت بردن از یک دورهمی معمولی یا یک مکالمه‌ی ساده) را به عنوان "سطحی بودن" ریجکت می‌کند. آن‌ها در تحلیل روابط، انگیزه‌های پنهان آدم‌ها را کشف می‌کنند و همین باعث می‌شود همیشه نوعی بدبینی، انزوا و پارانویا همراهشان باشد. ​۴. ناتوانی در برقراری ارتباط ​آن‌ها فرض را بر این می‌گذارند که کدهای ذهنی‌شان برای همه روشن است. لایه‌های متعددی از معنا را در یک جمله‌ی ساده می‌گنجانند و وقتی دیگران متوجه منظورشان نمی‌شوند، دچار ناامیدی یا خودبرتربینی کاذب می‌شوند. این ویژگی، آن‌ها را به مدیران یا همکاران به شدت کلافه‌کننده‌ای تبدیل می‌کند. ​خلاصه اینکه، اگر هوش را بر اساس تعریف بیولوژیکی آن یعنی «توانایی سازگاری با محیط» بسنجیم، هوشِ بیش از حد، فرد را از محیط و جامعه‌اش جدا می‌کند. آدم باهوش واقعی کسی نیست که مغزش مثل ابرکامپیوتر پردازش می‌کند؛ بلکه کسی است که یاد گرفته چطور از رنجِ بیش از حد فهمیدن، جان به در ببرد!

Will Trump’s decisions on Iran one day be called “historic”? Is Trump one of those figures history understands only too late? Did the politician who rewrote the rules of media, party politics, and public discourse miscalculate on Iran or is he playing the most sophisticated game of his career? Perhaps the future will read this moment very differently. Extraordinary figures are almost always condemned in their own time, and their extraordinary actions rarely seem extraordinary while they are actually happening. History, in the moment, usually looks more like chaos than greatness. When we stand in the middle of a major transformation, we tend to see only noise, excess, contradiction, and disorder not its historical dimensions. That is the nature of moments that are later called “turning points in history.” When the internet was being born, most people dismissed it as a toy for a handful of strange computer-obsessed students. When Steve Jobs introduced the iPhone, many called it an unnecessary luxury gadget. When Napoleon was reshaping Europe, even many politicians saw him merely as a dangerous adventurer, not as someone who would permanently alter the political structure of the continent. Almost every major event is met, in its own time, with ridicule, fear, hatred, or disbelief because the human mind almost always moves more slowly than history itself. Trump has lived long enough to show that he may belong to the same category of phenomena. He is an intensely controversial figure: some see him as a genius of media, business, and political mobilization, while others harshly criticize his record. This text is not an attempt to praise him. Yet even his critics struggle to deny that he has accomplished things many traditional politicians could hardly even imagine. In business, he turned his own name into a global brand. He survived multiple major bankruptcies and returned to the stage. He went from being a television showman to President of the United States. In 2016, he won against the predictions of most media outlets and pollsters. Few can deny that he transformed the structure of the Republican Party, or that a politician like him managed to turn social media into a direct political weapon. Personally, I never believed that after his electoral defeat and all the legal cases surrounding him, he would once again rebuild such a massive social base. These were not merely “accidents.” They were signs of a personality that has repeatedly shown an ability to overturn the rules of the game at their foundations. And perhaps that is precisely why many analysts still cannot fully grasp the scale of his possible decisions regarding the Islamic Republic, the Strait of Hormuz, and the balance of power in the Middle East. In the middle of an earthquake, people usually notice only the shaking windows not the changing shape of the earth beneath them. In the short term, many will see only the tweets, the scandals, and the daily media battles. But history usually judges from a different angle: who actually changed the direction of an era. If one day it becomes clear that the political, economic, or even military pressures connected to the Islamic Republic marked the beginning of a fundamental geopolitical transformation in the Middle East, history may ultimately view Trump’s decisions very differently just as many major historical events were understood only years later. Perhaps decades from now, when people speak about the collapse of an old order in the Middle East, the transformation of global energy equations, or the breaking of exhausted political balances, some of Trump’s decisions regarding the Islamic Republic and the Strait of Hormuz will be seen not merely as “controversial behavior,” but as part of those extraordinary acts whose true dimensions very few people could recognize at the time they occurred. History has taught me to look at this story with hope @POTUS

زندگی در غربت، همراه با دلهره های پنهانی است و احساس گناه از اینکه غریبه ای از آن سوی مرزها آمده و جای خودی ها را غصب کرده است و نوعی پوزش و عقب نشینی اجباری و خشمی خاموش که جرأت بروز ندارد و احساسِ تحقیری درونی که نیش میزند و منتظر تلافی است و غروری که دو هزار و پانصد سال ریشه دارد و نگاهی که پیوسته از آن بالا، با تردید و تمسخر، به عوارضِ تمدن و تجدد مینگرد و اعتماد به این که ما، نوادگان کورش و داریوش، حتی در شکست و فلاکت و زوال نیز از همه برتریم. #خاطره_های_پراکنده #گلی_ترقی

«با کلی بدبختی یه فروشگاه کوچک زدم. با قرض و وام هزینه تبلیغات اینستا دادم و پیجمو آوردم بالا. تازه داشتم به مشتری میرسیدم که الان ۲ماهه زندگیم به نابودی رسیده. کار ندارم، اجاره خونم مونده، قیمتایی که داره ساعتی میره بالا داره منو به فروپاشی روانی میرسونه.» –فروشنده، ۲۵ اردیبهشت

توییتر یه جوری خلوت شده انگار اینترنت خارج‌نشین‌ها رو هم قطع کردن. فقط خواستم بگم من تنها نبودم که همچین قولی دادم.

بهزاد فرهانی، پدر گلشیفته گفته: «ما تخم داشتیم سال ۵۷ انقلاب کردیم، شمام اگه دارید بکنید». اینکه چند نسل از بین رفت به کنار، ولی در شرایطی این حرف رو میزنه که هنوز کف خیابونای ایران خون جاریه. شما چه طالع نحسی بودید که سر ایران آوار شدید.