カナヲ | 𝚔𝚊𝚗𝚊𝚘 ʚɞ

เห็นแฝดพี่ที่พยายามมาปลอบใจตนอย่างเป็นห่วง พลันร่างกายจึงผ่อนคลายลงเล็กน้อย .. ทำให้คนอื่นเป็นห่วงซะแล้ว “ ขอบคุณค่ะ .. ” เอ่ยขอบคุณอีกฝ่ายด้วยใบหน้าเขินอาย เชื่อว่าแฝดพี่จะไม่ล้อเลียนแม้แต่ครึ่งคำ จึงปล่อยให้ตัวเองหน้าแดงด้วยความขัดเขินอยู่อย่างนั้น

“เอ๋…..ห์?” “ แต่ว่าเมื่อกี้.. เธอบอกว่า มี.. ให้ทุกคนนี่นา.. อ่า.. ไม่ทันไรก็กลับคำซะแล้วเหรอ?” หางคิ้วลู่ลงมองอย่างระอา พัดกางขึ้นยกมาใบหน้าครึ่งล่าง “ทำไม ทำหน้าแบบนั้นล่ะ?” “ไม่เป็นไร.. ไม่เป็นไร~ ที่นี้ นอกจากเธอแล้ว ก็เหมือนจะ— มีคนอื่นอีก อ่า.. เยอะเลยนี่นา”

.. มีคนมากมายเห็นตนสนทนา กับข้างขึ้นที่สองมากกว่าที่คิดไว้ เนื่องจากใช้คำพูดที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ .. จึงรู้สึกประหม่าและอับอายเล็กน้อย หากทุกคนหวั่นเกรงจนไม่เข้ามา พูดคุยเหมือนแต่ก่อนจะทำยังไงดี ( •̥́ ˍ •̀ ) “ .. ปกติไม่ได้พูดจาแบบนั้นนะคะ ” เอ่ยแก้ตัวให้ตัวเองเสียงแผ่ว

⠀⠀ ! เอะ แฝด.. ทำไมถึง....ได้แต่งตัว หรือว่าไม่...ใช่ แต่หากหน้าตาที่เหมือนกันทุกสัดส่วน ทำท่าทางพึมพำอยู่สักครู่ใหญ่ เผลอมลมในปากจนแก้มกลมป่องขึ้นเล็กน้อย " อันนี้... " เสียงน้อยเอ่ยพลางหยิบยื่นที่เป่าฟองสบู่กับขนมท้องถิ่นให้ เพราะคิดว่าถ้าเป็นเธอก็คงชอบเช่นกัน ⠀⠀

⠀⠀ พอรู้ว่าถูกเฝ้ามองเช่นนี้ ไม่ใช่เพียงแค่แก้มกลมน้อยทั้งสองข้างที่แดงกํ่าขึ้น แต่รวมไปถึงใบหน้าของเด็กสาวด้วย ทั้งที่เมื่อก่อนก็ไม่ได้รู้สึกอะไรเช่นนี้ แต่ตอนนี้ทำไมอดกลั้นไม่ได้เลย " คือ ... คือ " แสดงท่าทีออกมาเหมือนกับเด็กน้อยที่ถูกจับได้ว่าเผลอเล่นซนไม่มีผิด ⠀⠀

ทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพตรงหน้าคือคานาโอะทั้งสองกำลังยืนพูดคุยกัน ท่าทางคล้ายจะแบ่งปันสิ่งของ บางทีคงเป็นของเล่นฟองสบู่ — น่าเอ็นดู ของว่างในช่วงบ่ายนี้เป็นวาราบิโมจิประกอบกับชาร้อน แต่อีกใจก็หวังให้มีรามูเนะหลงเหลืออยู่ในตู้เย็น เพราะน้องสาวของเธอชอบมันมากนี่ “แหมๆ..”