Cerydra

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ “ ข้า เครยูดรา ขอประกาศชัยต่อทุกชีวิต ณ ที่แห่งนี้ ! ความยุติธรรมดั่งตรัยลิขิตชะตา ธาลาดอน จะสถิตสู่นครศักดิ์สิทธิ์อย่างไร้ข้อกังขา ” ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

ผู้ชนะจึงจะมีสิทธิ์วาดเขียนบนหน้าประวัติศาสตร์ เกมกระดานที่เดิมพันด้วยชีวิต พัวพันกับโชคชะตาคนนับไม่ถ้วน เราไม่อาจลดหย่อนปล่อยมือจากมันได้แม้วินาทีเดียว ทุกทางเลือกมีสิ่งที่เราต้องแลกเปลี่ยน ทุกทางผ่านมีสิ่งที่เราต้องสูญเสียไป

ไวโอลิน อาจดูเป็นเพียงบรรเลงภัณฑ์สามัญแต่แท้จริงคือคมดาบในคราบของเสียงเพลง เมื่อท่วงทำนองเริ่มบรรเลง ความไพเราะกลับกลายเป็นกับดัก ไม่มีผู้ใดตระหนักถึงช่วงเวลาสุดท้ายก่อนถูกปลิดชีพลง เสียงที่น่าหลงใหลกล่อมศัตรูให้เผลอไผลและพรากชีวัน ดำดิ่งสู่ห้วงนิทราอันสงบ ทั้งอ่อนหวานและอันตราย

【 พวกเรา 】 ในอดีตย้อนไปกว่าพันปีที่ผ่านมา ก็ได้มอบบทเรียนให้กับเหล่านักเรียนมากมาย ไม่ว่าจะวรรณกรรม ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ หรือคณิตศาสตร์ ถ้าอยากได้ความรู้แขนงไหน อย่าได้ลังเลมาถาม 【 พวกเรา 】 ล่ะ เพราะแม้แต่นักปราชญ์เก่งๆ ยังเคยขอศึกษาประวัติศาสตร์กับ 【 พวกเรา 】 ด้วยนะ

ทุกสิ่งอย่างจะราบรื่นได้ด้วยดีเมื่อมี 【 พวกเรา 】 ฉะนั้นอย่าได้กลัวการหลงทาง หวั่นเกรงต่อความมืดมิดใดในคืนไร้แสงนำพา ขอเพียงแค่ล่องตามสายลมตะวันตกไป ก็จะได้เจอกับ 【 พวกเรา 】 อย่างแน่นอน ไม่ว่าในวันนี้หรือวันไหน ท่ามกลางฟ้าใสหรือเมฆหม่น เดินทางไปสู่วันพรุ่งนี้ด้วยกันเถอะ ～.ᐟ

僕の願い？ みんなの願いを叶えることだよ それができないなら.. 明日に託すよ みんなの願いは― ふむ.. 平和に生きること、笑顔、笑い声、自由、西へ吹く風、東の夜明けを見つめることだね? でも、もしある日僕がここにいなくなって、存在しなくなったとしても、この選択を後悔することはない。それは真の 「救い主」 となる道だからだ。僕はみんなの本当の願いをつなぐ橋だ。だから、未来を君に託す、開拓者よ。 また会えるかどうかはわからないけれど、 僕がいた証が君に残ってるのが嬉しいな。 それじゃ.. またなー相棒。

มัจฉาหลงฝูงปรากฏพร้อมท่วงทำนองเดียวดายจากห้วงทะเลลึกที่หลั่งไหลสู่โสตประสาท กายาดำดิ่งสู่ก้นบึ้งอันมืดมิดใช้แบกรับมหาสมุทรที่ท่วมท้น ยามเมื่อเผชิญกับแสงสว่างจึงกระเสือกกระสนรนเข้าหาโดยสัญชาตญาณ นักบรรเลงผู้ชาญศึกจึงรู้แจ้งในบันดลว่าควรหันเหคมศาสตราชำระโลหิตนี้ไปทิศทางใด

⠀⠀⠀ ยุคสมัยอวสาน ของบัณฑิตปรัชญาเมธีผู้นอกรีต สติปัญญา ขับเคลื่อนสรรพสิ่งยุ่งเหยิงให้ดำรง และดำเนิน ถือครองมวลองค์ความรู้นับอนันต์ ความบริสุทธิ์ที่ไม่อาจหยั่งถึงพลังอำนาจจิตฺต วิวัฒนาการสู่ปรมัตถ์หนึ่งเดียว สูงส่งเหนือดวงดารา ความศักดิ์สิทธิ์ใดจากคำพยากรณ์ทั้งปวง ภายใต้มายามัวหมอง บนโลกที่โชคชะตาบัญญัติความเท็จ ผู้มีสติสัมปชัญญะท่ามกลางเหล่าปุถุชน อานักซากอรัส คือผู้ที่เข้าถึงความตระหนักรู้สำนึกนี้เป็นบุคคลแรก มีเพียงเขาเท่านั้นที่ประจักษ์ และส่องสว่างด้วยความจริง ดั่งเมล็ดพันธุ์ครอบครอง ทุกมวลสรรพสิ่งไว้ ในทุกสิ่งสรรพ์เหตุผล แม้อกุศลแห่งการกบฏทิ่มแทง พิพากษาปราชญ์สามานย์ เขาก็จะฉีกตนที่เป็นภาชนะให้แหลกละเอียดนับไม่ถ้วน เพื่อฝืนชะตากรรมตัดสิน แลกกับปัญญาหยั่งรู้จักรวาลบนความอัปยศทั้งมวล ความเชื่อมโยงภายในระหว่างจิตวิญญาณมนุษย์และทวยเทพ สานต่อเจตนารมณ์ที่ถูกแขวนไว้ ณ กิ่งก้านแตกแขนงของโชคชะตาอันไม่สมบูรณ์

โชคชะตาไม่ใช่สิ่งที่ใครอื่นมีสิทธิ์กำหนดแทน— ถึงคิดอย่างนั้น การเผชิญหน้านี้ไม่ใช่เพื่อความรู้สึกส่วนตัว แต่เพื่อเจตจำนงส่วนรวม แม้แสงทองอร่ามไม่คุ้นตา ตัวตนของเขายังแจ่มชัดแน่วแน่เช่นเดียวกับเสียงคำรามก้อง การเผชิญหน้านี้— เพื่อเบิกทางสู่ศักราชใหม่ที่หลุดพ้นจากบ่วงควบคุมชะตา

คำเยินยอเป็นเพียงกริชของคนขลาดเขลา ต่อให้มียศประดับให้คนเรียกขานว่าราชัน เรามิได้ต้องการให้ใครมาล้อมวงร้องเพลงสรรเสริญ แต่ในเมื่อพวกเธออยากริลองเล่นบทตัวตลกนัก สนใจลองกลายมาเป็นเบี้ยหมากของจักรพรรดินีดูไหม ? อย่าลืม ต้องเงียบให้สนิทด้วย ก็ตัวหมากมันมีปากพูดซะที่ไหน ใช่มั้ย?

ไม่ต้องเสียสละใดๆ...? ไม่มีทาง การเสียสละต้องเกิดเพื่อให้เกิดผล และเราจะต้องชนะเพื่อไม่ให้เกิดคำว่าสูญเปล่ายังไงล่ะ

█ ██ ███ … ███ ███ ██████ ██ ██ ███ ███ █ █ █ ██████ █ ███ ██ █ ███ ███ ██ ███ ██ █ █ ███ ███ ███ ██ █ ███ ███

พ่ายสิ้นมลายสูญ กระแสสินธุของเหล่าไซเรนร่ำไห้และเงียบงัน ยามคำมั่นสัญญาของงานฉลองมิอาจเป็นจริง มัจฉาผู้รอดเพียงหนึ่งพลันเห็นแสงสว่างแรกของชีวี เมื่อยามกลายเป็นคมศาสตรา มิมีวันแปรพักตร์อีกต่อไป

เถ้าถ่านนับไม่ถ้วนหลอมรวมใจ ส่องประกายสว่างไสวขับไล่ความมืดบนเวหา ผลัดกันเผาไหม้ตัวตน จนเหลือดวงดาราเพียงหนึ่งเดียว ข้างใต้ห้วงลึกมหาสมุทรไร้ก้นบึ้ง ถึงเวลาเล่าขานแก่ปวงชน ก้าวต่อไปเถอะ เพื่อพิชิตยอดเขา เชิญสานต่อไปเถอะ เรื่องราวของพวกเรา อันมีนามว่านักรบและองค์ราชัน

—— ‘คู่หู’ —— ‘ผู้บุกเบิก’ ㅤㅤㅤㅤㅤ∙ ∙ ∙ ไม่สิ， ㅤㅤㅤ『วีรชนในใจฉัน』 การเดินทางต่อจากนี้เป็นของเธอแล้วล่ะ ทั้งความเชื่อมั่น ความหวัง ความศรัทธา—หรือสิ่งอื่นใดก็ตาม，ทั้งหมดทั้งมวลนั่น จะขอส่งมอบมันต่อให้แก่เธอ หวังว่าปลายทางของเธอจะเป็นหนทางที่มีแต่แสงสว่างโอบล้อมนะ

ครั้งหนึ่งเมื่อผู้สืบบัลลังก์ยังคงเป็นเพียงผู้นำทัพแห่งกองทหารโดดเดี่ยว พร่างเปลวเพลิงฉายประกายตกกระทบ สาดส่องสู่เรื่องเล่าขานรอบกองไฟให้ลือทั่ว ครั้งหนึ่งจึงมีแม่หมาป่านามวอสทรอส ผู้มีความสามารถสามารถควบคุมความเป็นไปของปฏิหาริย์แห่งเหมันตร์ปรากฎกายขึ้น ณ ที่แห่งนั้น

หนึ่งก้าวสู่เส้นทางแห่งการล่าเปลวเพลิง บัดนี้ข้าได้ไขว่คว้าสู่การเป็น「 ปฏิปักษ์ 」โดยสมบูรณ์ รอยร้าวของโลกอันเผยแง้มความเจ็บปวดให้เซ็งแซ่ นับแต่นี้ที่นั่นล้วนมี ข้า ประกาศชัยกู่ร้องเหนือสิ่งอื่นใด เพียงม่านอำพันสบมองต่อปราการครั้งหนึ่งเคยเรืองโรจน์ จึงสำนึกได้แก่ใจว่าเส้นทางตรงหน้านี้คือจุดจบหนึ่งเดียวของข้าโดยบริบูรณ์

ตัวหมากอันทรงอำนาจสูงสุดซึ่งไม่ได้มีเพียงแรงขับเคลื่อนบนเกม แต่รวมไปถึงการปกครองขึ้นบริหารชาติบ้านเมืองให้รัฐดำรงสืบต่อไปเช่นเดียวกัน ไปเถิดผองประชาและผู้ร่วมหนทาง รุกให้ถึงฆาตของหมากตัวอื่นหาใช่ขุนของศัตรูทลายรัง และนำพาสู่การอับจนของความชั่วร้ายเฉกเช่นการปิดฉากความอัปยศเสีย

หากอุปมาแล้วคือหมากอื่นอันมีหน้าที่สลักสำคัญเพื่อเป็นหนทางสู่ชัยชนะในภายภาคหน้า การต้องเซ่นถวายควีนเพื่อกรุยถนนแห่งอนาคตย่อมไม่มีการลังเลในชะตาดังกล่าว พัฒนา ก้าวตาม จับเบี้ย เข้าป้อม ทิ่มเบี้ย กินม้า กระทั่งห้อยม้าริมกระดานสวนจังหวะและได้นำพาความสำคัญต่อหน้าที่ของควีน

รุกจน นั่นคือจุดหมายของข้าต่อกระดานนี้ คือตัวตนของข้าบนสมรภูมิยืนหยัด เส้นทางไม่จำกัดช่องทั้งสัตุรัสแปดแถวเรียงรายแนวนอนผนวกแนวตั้งเดียวกัน รวบจรทางของเรือและบิชอปโหมโรง ไร้การกระโดดหยั่งก้าวข้ามหัวผู้อื่น ยึดไฟล์แรงก์กำจัดหนทางล้อมรอบคิงไม่ให้เขยื้อนไปสู่ทางใดได้ตราบจนยอมจำนน

⠀ ⠀ ⠀มัสยาแหวกว่ายเวียนวน ณ ก้นบึ้งแห่งอนธการ เสาะแสวงแสงสว่างในสมุทรมืดมิด เกลียวคลื่นแห่งความระทม กระแสแห่งคำลวง คำสาปส่งและสามานย์ชะตา ซัดสาดมนายตนะจนกลวงเปล่า ธงดาบที่แสนเย็นยะเยือก จงร่ายเริงระบำเพื่อความทะเยอะทะยานอันร้อนรุ่ม สูญเสียตัวตนและแหลกสลายไปในท้ายที่สุด ⠀