Esmaeil Rahimian

دامنه ها زیرجهت انجام کارهای تحقیقاتی و یا فعالیت های بچه های کامیونیتی امنیت به اشتراک میذارم attack.ir blackhat.ir blackhats.ir whitehat.ir whitehats.ir pen-test.ir ریت بزنیدهرکی نیاز داشت DNS هاش رو ست

@ImanOracle صحت داره . فعلا اونایی که خارج امارات بودن (ویزای طلایی)

دوستانی که دبی هستند، این فیک نیوزه یا واقیه؟ میگه گلدن‌ ویزای یه سری هم باطل شده!؟

to all pwn2own gooners out there, headsup! in the last 4 hours litellm pypi package has been backdored and a bit of decoding shows, it steals almost every fucking key you got (that's the least it does) *An attempt in this category might be launched from the local apt's laptop*

ریزش و عذر خواهی یکی دیکر از طرفداران پهلوی و بازگویی دروغ ها و شیادی انها

Join us for TelcoSec Talk #2, with @philpraxis and @hkashfi as we map the Iran-linked APT ecosystem. We’re connecting technical signals and infrastructure to see the full picture. Tomorrow 11am CET. 🛡️ Register: watch.getcontrast.io/register/p1-se… #CyberSecurity #APT #ThreatIntel #war

@minamonteguide حتی برا برگشت از امارات به ایران؟

دوستان می‌خوام یه موضوع مهمی رو بگم اگر ایرانی هستید با پاس ایرانی به هیچ عنوان از ایرلاین‌های امارات پرواز نخرید Emirates، Etihad Airways، Air Arabia پروازهایی که کانکشنش در ابوظبی، دبی و شارجه هستن ایرلاین‌های امارات اجازه سوار شدن به ایرانی‌ها رو نمی‌دن و پول هم ریفاند نمیکنن

پارس جنوبی ساختمون و خیابون نیست که بگید بهترشو میسازیم، ۷۰درصد سبد مصرف انرژی ایران از گازه، همونم ۸۵ درصدش از پارس جنوبی تامین میشه، از بین رفتنش ینی مشکل جدی و طولانی‌مدت در گاز، برق، سوخت، حمل و نقل، تولید… و همه شئونات زندگی روزمره مردم عادی.

دوستان اگر عزیزی ایران دارید میتونی با اپی مثل ربتل Rebtel به خط ثابت و زمینی (لندلاین) تماس بگیرید باهاشون. من که میرم #ویراستی بخشی از پیامها برای افرادی است که میخوان با عزیزانشون در خارج از کشور تماس بگیرن که عملا برای اونها نشدنی است ولی شما میتونید.

@chwrld24 @EubardWells @YShahinzadeh @woltapp Haha :D Check the hunter page on Intigriti , there’s a recent submission :D

@EubardWells @YShahinzadeh @woltapp How did you find out about the vendor?

this one is interesting, triage team initially closed it as OOS. I kept reasoning because it was a 0-click ATO, but they remained unchanged. However, surprisingly, the company team re-opened the report and the result is satisfying now. the point: peaceful communication always :)

@Teeegra مدارس تعطیل شده ولی فعلا با مقیم ها کاری ندارن

اینجا که بحرین‌ه اما امارات هم تمام مدارس ایرانی را بعد از 60 سال تعطیل کرده اینجوری‌ها که بوش میاد بزودی همه ایرانیها را هم اخراج میکنند

@amirmohsennnnn @grok این رسانه های معتبر اینو تایید کردن ؟

۸ رسانه معتبر دنیا تایید کردند که مدرسه میناب کار امریکا بوده ولی هنوز وطنفروش سلطنت‌طلب و احمقهای خودفروخته میگن کار خودشونه

Google has identified an iOS exploit kit named Coruna. 5 full exploit chains, 23 vulnerabilities, documentation in native English, modular architecture. Full professionalism. It must have cost millions of dollars. Who built it? Google doesn’t say, but the evidence points to US government tools. The kit also contains components previously used in a cyber operation that Russia attributed to the NSA. Coruna traveled. First, an anonymous “company client”, then used by a Russian cyber espionage group, which hid the code on Ukrainian websites inside a visitor-counter script, delivering it only to selected users from a specific geolocation. Later a financially motivated actor “operating from China” deployed it (infecting over 42,000 devices). The malware added to the ready-made kit was lower quality than the original suggesting the tools were acquired and modified by someone else. One US government subcontractor, Peter Williams, just received a 7-year prison sentence for selling tools to Russian broker Operation Zero. The US government spent millions on a tool that now steals cryptocurrency. A good return on investment, just not for themselves. One more detail: Coruna did not attack devices with Lockdown Mode enabled.​​​​​​​​​​​​​​​​ cloud.google.com/blog/topics/th…

One of our engineers just did a detailed writeup for one of his Google kCTF kernel exploits. The bug is 20 years old and has been there since Linux 2.6.12! open.substack.com/pub/calif/p/a-…

@aminfardin اومدم برینم بهت دیدم از خجالتت دراومدن :) فعلا این کانال مستندات کلاهبرداریات از مردم ایران از شبکه قمار تا پانزی و فیشینگ: t.me/dirtymud اینم کانال مستندات همکاریت با شبکه اطلاعاتی علیه روح الله زم که نمک خوردی و نکدون شکستی #خوک_شطرنج کثیف: t.me/aminfardinnima…

@IcyCortex منبع ؟

ام‌آی‌تی اولین تحقیق اسکن مغز روی کاربران ChatGPT رو تموم کرد — نتایجش #برگ_ریزون هست. خلاصش اینه که استفاده زیاد از ChatGPT ما رو اسکل می‌کنه. 🧵

@NooshDaroo_web خوب راه درمانش هم میگفتید دیگه

فلج تصمیم‌گیری چیست و چطور در بحران ادامه دهیم؟ حال روحی خوبی ندارید، یک عالم کار روی دست مانده؛ ضرب‌العجل‌ها نزدیک‌اند، پیام‌ها روی هم انباشته شده‌اند و فشارِ پاسخ‌دادن به کارفرما، همکار یا خانواده مدام بیشتر می‌شود و ناگهان… انگار تمامِ مغز و بدن قفل می‌کند؛ فریز می‌شویم. فلجِ تصمیم‌گیری معمولاً در بدترین زمانِ ممکن سراغِ ما می‌آید؛ وقتی واقعاً به تک‌تک دقایق برای جلو بردن کارها نیاز داریم، اما کار امروز را «هر روز» به فردا می‌سپاریم؛ مضطرب‌تر می‌شویم و در نهایت یا هیچ کاری نمی‌کنیم، یا سراغ کارهایی می‌رویم که کاملاً بی‌ربط و خارج از اولویت‌اند. این وضعیت فقط در ذهن رخ نمی‌دهد. در واقع اگر فلجِ تصمیم را صرفاً به اضطراب یا افسردگی تقلیل بدهیم، بخشِ بزرگی از ماجرا را نادیده گرفته‌ایم. فلج تصمیم‌گیری می‌تواند عوامل اجتماعی، فرهنگی و حتی بیولوژیک داشته باشد. بدن در شرایط استرس مزمن هورمون‌هایی ترشح می‌کند که تمرکز و آینده‌نگری را مختل می‌کنند. مثلاً شاید افقِ سیاست و اقتصاد تیره بشود و پیام‌های متناقض و مبهم به ما برسد. در این موقعیت، انتظارِ تصمیم‌‌گیری‌های شفاف و سریع از افراد شبیه انتظارِ دویدن از کسی است که زمینِ زیرِ پایش مدام می‌لرزد. در این مقاله با فلجِ تصمیم‌گیری آشنا می‌شویم و نگاهی به تجربه‌ی مردمانی می‌اندازیم که به‌صورت جمعی درگیر این مسئله بوده‌اند. حالت‌های مختلف این موقعیت را بررسی کنیم و با مرور مطالعات پژوهشیِ انجام‌شده، دنبال راهکاری می‌گردیم که شاید ما را از سیاه‌چاله‌ی تصمیم‌ها و تعلیق‌های ابدی بیرون بیاورد. 🔸 ۳۵ هزار تصمیم در روز: کمی زیاد نیست؟ انسان‌ها روزانه هزاران تصمیم می‌گیرند؛ تصمیم‌هایی غالباً بی‌اهمیت، اما پی‌درپی و انباشته. هرکدام از این تصمیم‌ها به‌تنهایی کوچک‌اند، اما روی هم می‌نشینند و انرژی ذهنیِ فرد را تحلیل می‌برند. شاید برایتان جالب باشد بدانید ۳۲٪ از بزرگسالان در مواجهه با تصمیم‌های روزانه (مثل اینکه چه بخورند یا چه بپوشند) احساس درماندگی می‌کنند. ۷۰٪ از رهبران کسب‌وکار ترجیح می‌دهند یک ربات به‌جایشان تصمیم بگیرد. حدود ۷۸٪ از مردم هم به‌خاطر کمبود زمان برای انجام کارها دچار استرس می‌شوند و فشار ضرب‌العجل‌ها باعث می‌شود تصمیم‌گیری برایشان تجربه‌ای فرساینده باشد. افراد معمولاً با عینک مثبت‌اندیشی به مفهوم «آزادیِ انتخاب» نگاه می‌کنند. اما روان‌شناسانی که درباره‌ی «پارادوکس انتخاب» پژوهش کرده‌اند، به این نتیجه رسیده‌اند که فراوانیِ گزینه‌ها، بدون داشتن چارچوبی پایدار، باعث شده مردم بیش از آن‌ که احساس آزادی و رضایت کنند، دچار فلج و نارضایتی در فرایند تصمیم‌گیری بشوند. انتخاب‌های زیاد، ذهنی می‌خواهد که فرصت پردازش و پیش‌بینی داشته باشد؛ چیزی که در زندگیِ پُرتنش امروز تقریباً نایاب است. فلجِ تحلیل و تصمیم‌گیری یا Analysis Paralysis به وضعیتی گفته می‌شود که فرد به‌دلیل استرس بالا، فشار زمانی، اطلاعات ناکافی یا پیچیدگی گزینه‌ها نمی‌تواند تصمیمی موثر بگیرد و پای آن بماند. این افراد لزوماً افسرده نیستند؛ هنوز دست از دنیا نکشیده‌اند و می‌خواهند زندگی کنند، اما در نقطه‌ای ایستاده‌اند که هر انتخاب کوچکی هزینه‌ای نامتناسب پیدا کرده و انتخاب‌ها آن‌قدر فرساینده و خسته‌کننده شده‌اند که هر تصمیم کوچکی به منبع بی‌پایان انرژی نیاز دارد. گاهی حتی بعد از انتخاب، چنان رُسِ ذهن‌ کشیده می‌شود که دیگر توانی برای اجرای موثر تصمیم‌ها باقی نمی‌ماند. 🔸 فلج تصمیم‌گیری چه نشانه‌هایی دارد؟ فلجِ تصمیم‌گیری معمولاً با الگوهایی آشنا همراه است: • غرق‌ شدن ذهن در فهرست کارها • به تعویق انداختن کارهای هرچند ساده • تردید نسبت به توانایی‌های خود • پیچیده‌ کردن بیش‌ از حد گزینه‌ها • شفاف نبودن اولویت‌ها • فشار آوردن به خود و کمال‌گرایی • ترس از ضرب‌العجل‌ها تصویر عینی این وضعیت، لحظه‌ایست که وسط هجوم پیام‌ها و اعلان‌ها و وظایف عقب‌مانده، گیج و منگ به یخچال، قابلمه‌ی روی گاز یا در و دیوار نگاه می‌کنیم و حتی نمی‌دانیم توی سر خودمان چه می‌گذرد؟! واکنشی که در ادبیات تروما با عنوانِ Freeze Response شناخته می‌شود. این حالت به‌ ویژه در امور فکری، خلاقانه یا مستقل فلج‌کننده است؛ یعنی زمانی که کارها نه با دستورالعمل‌های ثابت، بلکه با زنجیره‌ای از تصمیمات پی‌درپی پیش می‌روند. 🔸 فلج تصمیم‌گیری وضعیتی اجتماعی است برخلاف باور رایج، فلج تصمیم اغلب اوقات نقصی فردی نیست. ذهن انسان برای پیش‌بینی و طرح‌ریزی تکامل یافته و در شرایط عادی، بسیاری از تصمیم‌های روزمره نیمه‌خودکار پیش می‌روند. خودکار بودن، نوعی صرفه‌جوییِ شناختی برای مغز است. اما در جوامعی که با بحران‌های طولانی‌مدت و مزمن روبه‌رو بوده‌اند، این ساز و کار مختل می‌شود. تجربه‌ی بوسنی پس از جنگ، آرژانتین پس از بحران‌های اقتصادی مکرر، آفریقای جنوبی بعد از آپارتاید، لبنان، فلسطین، ونزوئلا، سودان، هند یا ایران نشان می‌دهد که در چنین شرایطی، برنامه‌ریزی بلندمدت می‌تواند خودش منبعی برای اضطراب باشد. مردم بارها برنامه می‌ریزند و بارها می‌بینند تصمیم‌هایی که دیروز منطقی بوده، امروز بی‌معنا شده‌: شغلی که دیگر ارزش ندارد، پس‌اندازی که دود می‌شود، مهاجرتی که به بن‌بست می‌خورد و یا ماندنی که ناامن‌تر از رفتن است. اگر این وضعیت با اختلال در زیرساخت‌ها (از قطع برق و اینترنت تا نبودِ اخبار قابل اعتماد) همراه شود، مساله از سطح فردی عبور می‌کند و به یک وضعیت شناختی–اجتماعی تبدیل می‌شود. روابطِ شخصیِ بی‌نتیجه، مکالمات نصفه، برنامه‌های ناتمام و زنجیره‌ای از کارهای عقب‌افتاده؛ در چنین موقعیتی، مغز (که اساساً برای صرفه‌جویی در انرژی طراحی شده) به‌ درستی به این نتیجه می‌رسد که تعلیق، کم‌هزینه‌تر از کنش است. هرکدام از این موارد، بارِ شناختیِ سنگینی دارند که ریتم کنش‌گریِ افراد را از ریتم‌های برنامه‌ریزی‌شده، به ریتم‌های تفسیری و واکنشیِ آشفته تغییر می‌دهد. ذهن همیشه در حالت آماده‌باش است و هرگز فرصتی برای بازسازی شرایط ندارد. به همین دلیل، فاجعه به «امری روزمره» تبدیل می‌شود و فرد میان دو خط زمانی سلانه‌سلانه حرکت می‌کند: آینده‌ی مبهم و حالِ فرساینده. 🔸 راهکارهای عملی در برابر فلج تصمیم‌گیری در جوامع ترومادیده، حتی با وجود فلج تصمیم‌گیری، هنوز هم جمعیت قابل توجهی از مردم کار می‌کنند، بچه‌دار می‌شوند، دست به مهاجرت می‌زنند و هر روز انتخاب‌هایی می‌کنند که حتی اگر موجب پیشرفت نشوند، لااقل مانع سکون کامل و بی‌عملی‌اند. مشاهده‌های میدانی در بیشتر جوامع بحران‌زده نشان می‌دهد که مردمان این کشورها: • تصمیم‌های «برگشت‌پذیر» را به انتخاب‌های «درست اما غیرقابل بازگشت» ترجیح می‌دهند؛ زیرا یکی از بزرگ‌ترین محرک‌های فلج تصمیم‌گیری، ترس از تصمیمِ اشتباه است. • به‌جای تلاش برای «با انگیزه‌ شدن»، دامنه‌ی تصمیم‌های آگاهانه را محدودتر می‌کنند: به‌جای «پنج‌ سال»، «شش‌ماه»؛ به‌جای «همیشه»، «فعلاً»؛ و نوشتن «سه کار» در چک‌لیست روزانه به جای «۱۰ کار». این کارها فشار روانی را کم می‌کنند و ذهن از تلاش برای پیش‌بینی غیرممکن‌ها رها می‌شود. • چه در معیشت، چه در مهارت‌های شغلی و چه در تصمیم‌‌گیری‌ها به یک سناریو تکیه نمی‌کنند. داشتن برنامه‌های جایگزین یکی از مهم‌ترین استراتژی‌های این مردمان برای بقا است. • به شبکه‌های کوچک و قابل اعتماد مانند خانواده، دوستان و گروه‌های محلی اتکا می‌کنند: صندوق‌های وام خانوادگی، کار پیدا کردن از طریق فامیل، مراقبتِ جمعی از کودکان یا سالمندان. داشتن حتی یک یا دو ارتباط صمیمانه، یک مشورت کوتاه و یا مکالمه با اطرافیان، فشار تصمیم‌گیری را کمتر می‌کند. • تصمیم‌های ساده و قابل تکرار با قاعده‌هایی سرانگشتی برای خودشان می‌سازند، حتی اگر بی‌معنا به نظر برسد؛ مثلاً برای تثبیت حداقلی ساعت خواب یا غذا خوردن خود برنامه می‌ریزند. • چندان منتظر فردا نمی‌مانند و پول‌شان را خرج چیزهایی می‌کنند که همین حالا ضروری و قابل استفاده است. در جوامعی که سال‌ها با بحران زندگی کرده‌اند، از جنگ و تحریم گرفته تا فقرِ گسترده، مشکلات روزمره اغلب در سطح کلان حل نمی‌شوند! آیین‌ها، برنامه‌های روزمره‌ی ساده، کارهای جمعیِ کوچک، بازی‌ها، هنر و روایت‌گری، ابزارهایی بوده‌اند برای اینکه بار تصمیم‌گیری از دوش فرد برداشته شود. مثلاً بازی‌ها نمونه‌ای فشرده از خرده تصمیم‌گیری‌اند که ما را برای زندگی واقعی آماده می‌کنند: تقابل با حریف، دسترسی به اطلاعات ناقص، رویدادهای تصادفی، گزینه‌های پیچیده و پیامدهای متنوع. برای همین است که در شرایط بحرانی گرایش به بازی، شوخی یا حتی کارهای ظاهراً بی‌فایده بیشتر می‌شود. این گریزها تنها برای فرار از مواجهه با تصمیم‌گیری نیست؛ راه‌حل جایگزینی است برای اینکه فرد مجدداً سامانه‌ی شناختی‌اش را تنظیم کند. دوام آوردن در بحران، بدون اتکا به منابع نمادین اجتماعی ناممکن است و مقایسه با دیگران، احساس استثنایی‌ بودنِ رنج را کم می‌کند. 🔸 اگر اوضاع بهتر نشود چه؟ یکی از مخرب‌ترین راه‌ها در رویارویی با فلج تصمیم‌گیری، مقایسه‌ی وضعیت با «خودِ قبلی» است. تردید نسبت به شهود خودمان، ما را بیشتر وسوسه می‌کند که دنبال تایید بیرونی بگردیم و تصمیم‌گیری را (به امید اینکه کس دیگری بگوید چه کنیم) مدام به تعویق بیندازیم. چه به‌ صورت فردی و چه اجتماعی، اگر به قضاوت خودمان اعتماد نداشته باشیم، هر تصمیمی پُر ریسک می‌شود. پژوهش‌ها نشان می‌دهند پذیرش افت موقتِ عملکرد شخصی، از فروپاشی کامل جلوگیری می‌کند. تفاوت مهمی بین «تعلیقِ فلج‌کننده» و «کاهش آگاهانه‌ی کنش‌ها» وجود دارد: اولی فرد را در خلأ نگه می‌دارد، اما در دومی گزینه‌ها را عمداً کم می‌کنیم. همه‌ی تصمیم‌ها ارزشی یکسان ندارند. فرهنگِ بحران تمایل دارد همه‌چیز را فوری و حیاتی جلوه دهد، اما فلج تصمیم‌گیری نشانه‌ی ضعف نیست؛ نشانه‌ی زندگی در وضعیتی است که برای تصمیم‌گیری طراحی نشده. شکستن این توهم که «بعضی تصمیم‌ها می‌توانند به اشتباه اتخاذ شوند و یا اصلاً اتخاذ نشوند، بدون اینکه فاجعه‌ای رخ دهد» مهم‌ترین و شاید آخرین مهارت بقاست که باید بشناسیم. ✍️ زهرا صنعتگران #بحران_و_شرایط_اضطراری

#سعید_سوزنگر را آزاد کنید. #امیرحسین_صیرفی را آزاد کنید. صداشون باشیم. #IranMassacre

Notepad++ Hijacked by State-Sponsored Hackers notepad-plus-plus.org/news/hijacked-…

is it real ?

@plasticartman2 چون نو بوده . هنوز مشمبا هاش رو باز نکردن🤣🤣🤣🤣

فرمون خاور؟ باشه صندلیای تاشو؟ باشه زیردریایی رو آبی؟ باشه ولى لامصب دور زیردریایی رو چرا مشمبا کشیدی آخه؟ 😂

@voorivex منم کلی سرور دارم. بگو روی اونا بیارم بالا. رفرنسی داری برای راه اندازیش که بده منم اماده کنم سرورهارو

یه سرور گرفتم تستی امروز ۲ هزار نفر از ایران وصل شدن بش، میخوام مطمئن بشم که همه چی استیبله بعد اسکیل کنم، امشب ۱۰ تا دیگه سرور اضافه می‌کنم این عدد بشه ۲۰ هزار نفر. اینترنت مثل اکسیژنه، واقعا باید سال ۲۰۲۶ رو این مساله بحث کنیم با هم؟