Iranian Renaissance

مشاورانی که‌ باید در کنار ولیعهد می‌بودند.

چیز دیگری که نگاهم را گرفت این است که نگارنده‌ی این نوشته بی‌تردید یا از فرقه‌ی واویه است، یا یک مارکسیست که آلمانی می‌داند که لمپن را لومپن می‌نویسد. با این همه گاف خنده‌آور، شبکه‌ی خوب عباس‌آقا با تیتر «رفتار زشت» آن را خبر کار می‌کند.

جناب منوچهر بختیاری، در‌حالیکه دو‌ ارتش بزرگ جهان مانند عقاب بالای سر کرکس ‌ج. ا. نشسته اند و هر آن آماده دریدنش هستند، در حالیکه رهبر معظم و توله نکبت و‌ بیت‌منحوس و پنجاه نفر از سرانش ‌را پودر‌ کرده اند، میفرمایید نمی توانیم به قدرت های خارجی اتکا کنیم و شاهزاده باید فراخوان بدهد ! فراخوان چی ؟ که مردم دوباره با دست خالی گوشت جلوی توپ شوند؟ مگر قدرت سرکوب رژیم تضعیف شده، مگر اراذل حکومتی پا به فرار گذاشته و مگر خیابان ها امن شده اند که‌ دستور به فراخوان دادن می دهید؟ میفرمایید چرا شاهزاده ملت را سازماندهی نکرده؟ چرا از زندانیان سیاسی حمایت نکرده؟ چرا ؟ ممکن است بفرمایید در کشوری که بخاطر یک‌ سطل زباله جوانان رعنای ما را اعدام می کنند، چگونه می‌شود مردم سازماندهی کرد؟ نه، میخواهم‌ بدانم و یاد بگیرم؟ چون تا کنون در هیچ کجای دنیا اتفاق نیافتاده که در زیر یوغ یک حکومت خونخوار کسی بتواند جامعه ای‌ را سازمان دهد. جناب بختیاری آیا شاهزاده است که بر سر قدرت است و خزانه کشور زیر دستش، که شما معترضید که چرا خرج زندانیان و خانواده هاشان را نداده؟ آیا فراموش ‌کرده اید‌ که بیش از ۲۰۰ هزار زندانی سیاسی در ایران است ؟ یا شاید منظورتان از خانواده زندانیان سیاسی فقط خانواده خودتان و خواهر‌ گرامی تان است؟ آیا زیر فشار اینچنین به شاهزاده تاخته اید یا واقعا درک و شعورتان از شرایط پیچیده کشورمان تا این حد سخیف و ابتداییست ؟ آیا چون پدر جاوید نام کشورمان هستید، ‌‌بسیار هزینه داده اید، به ‌مقام ‌قدسی رسیده اید و به هر‌ چه که میگویید باید آمین بگوییم ؟ در پایان، حرفتان درباره اعلام‌ پادشاهی‌کردن شاهزاده، بدون گذشتن از صندوق رای، اینقدر‌کودکانه است که به پاسخ‌ نیاز ندارد. با‌مهر. مهناز شیرالی