Saeid S.

۵. تله توسیدید (Thucydides) – (احتمال: متوسط) این همون سناریوییه که جمهوری اسلامی تلاش میکنه رخ بده و تگرانی اصلی ترامپ هم هست. این حالت زمانی رخ میده که حملات نظامی، برای درهم‌شکستن اراده‌ی هسته سخت نظام ناکافی باشه و در طول فشارهای اولیه، از نظر نهادی یکپارچگی خودشون رو بتونن حفظ کنن. در این شرایط، پاسخ استراتژیک رژیم نه یک دفاع متعارف، بلکه پراکنده‌سازیِ درگیریه: فعال‌سازی نیروهای نیابتی در عراق، یمن و لبنان، همراه با هدف قرار دادن زیرساخت‌های خلیج فارس. در این حالت رویاروییِ دوجانبه‌ی آمریکا و ایران به یک جنگ منطقه‌ای چندجبهه‌ای تبدیل میشه که واشنگتن نمی‌تونه تنها با اتکا به قدرت هوایی درش پیروز بشه و از نظر سیاسی هم قادر به تشدیدش در قالب یک کارزار زمینی نیست. رژیم در حالی که آسیب‌های ویرانگری رو دریافت می‌کنه، در داخل کشور درگیری رو به عنوان «مقاومت ملی در برابر تجاوز خارجی» بازتعریف می‌کنه که یکی از قدیمی‌ترین روایت‌سازی‌های مشروعیت‌بخشیه که در اختیار سیستم‌های اقتدارگرای تحت فشارهای خارجیه. این روایت‌سازی به طور موقت باعث میشه مجرک‌هایی که منجر به فعال شدن سایر سناریوها میشن پس زده بشن. چیزی که این وضع رو فراتر از یک مسئله نظامیِ منطقه‌ای می‌بره، «هندسه‌ی استراتژیک»شه. گرفتاری طولانی‌مدت در خاورمیانه، از منظر ساختاری دقیقاً همون چیزیه که «صبر استراتژیک» چین برای ایجادش طراحی شده. هر ماه که واشنگتن به لحاظ عملیاتی درگیرِ یک جنگِ بی‌نتیجه در اینجا باشه، پکن مواضعش رو در دریای چین جنوبی بیشتر تثبیت میکنه و فشار بر تایوان رو افزایش میده و معماری اقتصادیش رو در سرتاسر «جنوب جهانی» توسعه میده. «تله توسیدید» در این بستر تنها ماهیت نظامی نداره، بلکه یک شیفت استراتژیکه که موازنه رو در دهه‌ی آینده‌ی رقابت قدرت‌های بزرگ به نفع پکن تغییر می‌ده؛ اونم با هزینه‌ای که به طور بالقوه بسیار فراتر از چیزیه که جمهوری اسلامی به‌تنهایی می‌تونست تحمیل کنه. از این جهته که این سناریو بسیار برای رژیم جمهوری اسلامی، بسیار جذابه. /

رژیم‌ و مامورانش می‌کوشند برای کشتار جنایتکارانه ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه شریک بتراشند. هر کسی، تاکید می‌کنم هرکسی، که می‌کوشد مسئولیت رژیم در کشتار ۱۸ و ۱۹ دی ماه را انکار کند یا کاهش دهد همراه یا همکار جمهوری اسلامیست.

اطلاعیه منوتو درباره پایان پخش برنامه‌ها بینندگان و همراهان تلویزیون منو‌تو، به اطلاع مخاطبان گرامی می‌رسانیم که پس از مدت‌ها تامل و ارزیابی، سرانجام به این تصمیم دشوار رسیده‌ایم که به پخش برنامه‌های منوتو پایان دهیم. آخرین پخش ما از ماهواره و یوتیوب، شامگاه ۲۴ مه ۲۰۲۶ (۳ خرداد ۱۴۰۵) خواهد بود. منوتو از نخستین روز، تنها یک شبکه تلویزیونی نبود، تلاشی بود برای ساختن فضایی مستقل، صادقانه و آزاد، جایی برای گفت‌وگوی باز، اندیشیدن، بازتاب دادن دغدغه‌ها، روایت‌ها و شنیدن صدای مردم ایران. اما امروز، فراتر از محدودیت‌های مالی و فشار بر منابع که پیش‌تر درباره آن گفته‌ایم، چشم‌انداز رسانه‌ای به‌طور بنیادین دگرگون شده است. رسانه‌های نوین و شبکه‌های اجتماعی، توجه مخاطبان را پراکنده کرده و مفهوم رسانه و پخش سنتی را تغییر داده‌اند. هم‌زمان، فضای عمومی بیش از هر زمان دیگری با اطلاعات نادرست، هیجان‌سازی و تلاش آگاهانه برای مخدوش کردن مرز میان واقعیت و روایت‌های جعلی تعریف می‌شود، فضایی که ادامه فعالیت حرفه‌ای، مستقل و اصولی را دشوارتر از همیشه کرده است. در کنار این تحولات، فضای سیاسی ایران هم روزبه‌روز خصمانه‌تر و قطبی‌تر شده است. هر بحث، هر تصمیم و هر تلاش صادقانه برای حفظ توازن، انصاف و استقلال حرفه‌ای، از هر سو با حمله و فشار مواجه می‌شود. مجموعه این شرایط ما را به این تصمیم رساند که در چنین فضا و تحت چنین شرایطی، ادامه فعالیت ممکن نیست. ادامه دادن به شکلی که همچنان با اصول و ارزش‌های اولیه منوتو همخوان باشد، روزبه‌روز دشوارتر شده است. از همین رو، ترجیح دادیم به جای ادامه مسیری که ممکن است به بهای از دست رفتن هویت منوتو تمام شود، از ارزش و انسجام این مجموعه محافظت کرده و خود را برای شکلی متفاوت از تاثیرگذاری آماده کنیم. این تصمیم به معنای عقب‌نشینی یا پایان نیست. این یک مکث است، توقفی برای حفظ ارزش‌هایی که منوتو را برای ما و بسیاری از مخاطبانش معنادار کرد. ما پخش منوتو را متوقف می‌کنیم تا بتوانیم در آینده، به شکلی دیگر، در گفت‌وگو درباره فردای ایران سهیم شویم. تا آن روز، با هر امکانی که در اختیار داشته باشیم، تعهد ما به ایران، مردم ایران و آینده‌ای که شایسته آن هستیم، تغییری نخواهد کرد. تعهدی که فراتر از هر آنتن، استودیو یا پخش زنده است. ما از شما، مخاطبان منوتو، سپاسگزاریم که در تمام این سال‌ها ما را به خانه‌های خود راه دادید و به ما اعتماد کردید. هر روز، از گوشه‌وکنار ایران و جهان، تماس‌ها، پیام‌ها و گزارش‌های بی‌شماری از شما دریافت کردیم، از مردمی که در دشوارترین شرایط، روایت‌ها و صدای خود را با ما در میان گذاشتند. منوتو بدون این ارتباط، بدون این اعتماد و بدون گفت‌وگو با شما، هرگز معنایی نداشت. هم‌زمان، ما باور داریم که فعالیت و اثرگذاری تنها به رسانه سنتی محدود نمی‌شود و عرصه‌های مهم دیگری هم پیش روست که تیم منوتو می‌تواند در آن‌ها نقشی مؤثر و سازنده ایفا کند. تمامی اشتراک‌ها و عضویت‌ها در تاریخ ۲۴ مه ۲۰۲۶ (۳ خرداد ۱۴۰۵) به پایان خواهد رسید. در پایان، از همه کسانی که در این مسیر همراه ما بوده‌اند، صمیمانه سپاسگزاریم. اعتماد و حمایت همیشگی و وفاداری شما برای ما ارزشی فراتر از آنچه در کلمات بگنجد داشته است و امید داریم در مسیرهای تازه‌ای که پیش رو داریم همچنان همراه ما بمانید. پاینده ایران کیوان و مرجان عباسی

In other words, Mr. Taheri, what you are claiming is that *quite a few sources *in contact with four Times reporters, *from at least three of the countries taking part in this war, *sources whom those reporters themselves initiated contact with, *and who could not have known in advance that they would be approached — *coordinated among themselves how to feed the reporters the same false information, *serving the Revolutionary Guards’ smear campaign against Mahmoud Ahmadinejad? did i get it right? Because if that is what you are claiming, then that, in itself, is quite a scoop.

نفر سمت راست عکس #فیروز_شهبازی است، مردی که در بدو تأسیس موزه به عنوان راننده استخدام شد و با موزه بالید و شایسته‌ترین امین‌اموال موزه هنرهای معاصر شد و این مهم را بارها در خلال گفتگوهایم، از زبان کامران دیبا شنیده‌ام. داستان غمبار مجسمه محصص ربطی به او ندارد، کم جفنگ بگویید‌.

Makes perfect sense to me.

صدالبته باید به اقتصاد جهان وصل شد. به هر نود و کوریدوری که نفع می‌رسونه‌ به ایران. بحث اینه که وقتی اجرای یه پروژه میره کاملا تحت کنترل یک گروهی که خط مشخص انزوای ایران دارن (گرایشات تجزیه‌ای هیچ!)، دیگه اون پروژه در جهت منافع ملی نیست. ج.ا هر پروژه‌ای رو در جهت امت‌گرایی پیش می‌برد، اینها در جهت منافع دیگرانِ بدخواه. اغلب اوقات نه در ج.ا و نه در اپوزیسیون، عنوان پروژه‌ها مشکلدار نیستن، بلکه ایده‌ی پشتشونه که بحران ایجاد می‌کنه. بارزترین مثالش بازوی مدیترانه. حضور ایران در سوریه و لبنان منطقی بود اما چون مجریش ج.ا بود و ایده امت داشت، مکانیزمش تبدیل شد به اسرائیل‌ستیزی. در صورتی که با ایده ملی اگر این بازو ایجاد می‌شد نه دشمنی با اسرائیل می‌شد، نه اینهمه بلا سر سوریه میومد هزینه‌ها هم در جهت پیشرفت خاور میانه میشد، نه جنگ. ایده‌ی تیم پشت هر پروژه بسیار تعیین کننده‌س در سرنوشتش.