Erfan Keyhani Halqeh London EH16BC17LO

صفحات مجازی رسمی استاد #محمد_علی_طاهری 🌐 mataheri.com 🌐 cosmointel.com 💠 t.me/mataherinews2 🔺 youtube.com/c/MohammadAliT… 📷 instagram.com/mataheri.offic… 🕊️ x.com/taheriofficial ☁️ on.soundcloud.com/72w2bzxzkDhNNm… 📱 apps.apple.com/gb/app/erfan-k… 📱 play.google.com/store/apps/det…

@Taheri_Movement آزادی و دموکراسی در تفکر انسان‌ها شکل می‌گیرد نه با زور، جنگ و بمب #نه_به_برده‌داری_سیاسی #مانیفست_رنسانس_ایران_آزاد

جنگ و تشدید فروپاشی زندگی مردم این فقط روایت یک جنگ نیست؛ تصویر یک ملت داغدار در امتداد رنج‌های پی‌درپی است و در دل همین تصویر، پرسشی شکل می‌گیرد: در این روزها، چه نشانه‌ای از حمایت واقعی از مردم قابل مشاهده است؟ وقتی ویران‌سازی تمدن یک کشور از پیش اعلام می‌شود و تهدید به بازگرداندن آن به «عصر حجر» مطرح می‌شود، روشن است که هدف، خودِ جامعه است؛ چرا که حمله به زیرساخت‌های حیاتی و هدف‌گیری مراکز درمانی، آموزشی و مسکونی، مستقیماً زندگی مردم را نشانه می‌گیرد. در چنین شرایطی، سخن از حمایت با راهکار جنگ، برای افرادی که تصور می‌کردند جنگ راه نجات است، بی‌معنا می‌شود و پیامد آن، بدن‌های ناقص، کودکان معلول یا بی‌سرپرست، خانه‌های ویران و خانواده‌های فروپاشیده است. و حال، سؤال دیگر این است که اگر قرار بود این جنگ امنیت بیاورد، چرا نتیجه آن ناامن‌تر شدن زندگی مردم بوده است؟ این تخریب، به‌صورت یک فروپاشی زنجیره‌ای در انرژی، تأمین غذا، قیمت‌ها و معیشت خود را نشان می‌دهد؛ به‌گونه‌ای که ادامه آن می‌تواند به کمبود گسترده مواد غذایی و شرایطی نزدیک به قحطی منجر شود که در این صورت، حفظ بقا به تنها اولویت تبدیل می‌شود. در این جنگ، بیش از ۳۳۷۵ کشته، از جمله صدها کودک، ۳۴۵ دانش‌آموز و معلم و ۲۲۲ زخمی، در کنار آسیب یا تخریب بیش از ۱۲۰۰ مرکز آموزشی، مدرسه از جمله مدرسه میناب، اردوگاه و فضاهای فرهنگی، تنها بخشی از ابعاد این فاجعه است؛ اعدادی که هر یک نشانه یک زندگی از هم ‌گسیخته‌اند، کودکانی که یا بی‌پناه مانده‌اند یا پیش از تجربه زندگی از دنیا رفته‌اند. در کنار این آمار، بیش از ۱۲۵ هزار واحد غیرنظامی و مراکز آموزشی و فرهنگی تخریب شده و به ۸ خط ریلی، ۵۹ فرودگاه، راه‌ها و پل‌ها، از جمله پل B1، طولانی‌ترین پل خاورمیانه، آسیب وارد شده است. همچنین، هدف قرار گرفتن کارخانجات، دانشگاه‌ها و زیرساخت‌های صنعتی از جمله پتروشیمی‌ها، پالایشگاه‌ها، صنایع فولاد و واحدهای تولیدی، زنجیره تولید را دچار اختلال کرده و فشار بر تأمین کالاهای اساسی را افزایش داده است؛ آسیب به مراکز دارویی و اختلال در تأمین دارو نیز کمبود گسترده و افزایش چند برابری هزینه‌های دارو و درمان را به ‌دنبال داشته و دسترسی بیماران به خدمات حیاتی را به‌شدت محدود کرده است. قطع گسترده اینترنت نیز با خسارت روزانه ۳۰ تا ۸۰ میلیون دلار، معیشت حدود ۱۰٬۰۰۰٬۰۰۰ نفر را تحت تأثیر قرار داده و در همین بستر، آلودگی آب و خاک و تخریب اکوسیستم‌ها نیز به‌عنوان پیامدی ماندگار شکل گرفته است. در این چارچوب، آنچه رخ داده را می‌توان به‌عنوان تجاوزی سازمان‌یافته از سوی آمریکا و اسرائیل در جهت اعمال فشار، نفوذ و در نهایت چپاول منابع و ظرفیت‌های کشور ارزیابی کرد. مردم ستمدیده ایران، زیر فشار همزمان نظام داخلی و تهاجم خارجی قرار گرفته‌اند؛ فشاری که هزینه آن مستقیماً از جان و زندگی آن‌ها پرداخت می‌شود و سرنوشت یک ملت را در وضعیتی تحمیل‌شده قرار می‌دهد. در دل همین شرایط، موج سرکو‌بهای کم‌ سابقه را شاهد هستیم؛ افزایش صدور و اجرای احکام اعدام برای زندانیان سیاسی، قتل در بازداشت بر اثر شکنجه و بازداشت‌های گسترده و بی‌سابقه با اتهاماتی واهی چون «جاسوسی» که گاه بر مبنای ساده‌ترین رفتارها شکل می‌گیرند و شهروندان عادی، بدون ارتکاب جرم، در جایگاه متهم قرار می‌گیرند. این در حالی است که جامعه، پس از این حجم از خفقان، درد و فقر، آن هم با دو واقعه تأسف‌بار، یکی اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ و دیگری جنگ، نیازمند کاهش تنش است، نه تشدید آن. به‌طور کلی، هیچ توجیهی نمی‌تواند کشتار غیرنظامیان و تخریب زندگی مردم را مشروع جلوه دهد. هیچ قدرتی حق ندارد سرنوشت یک ملت را از مسیر ویران‌سازی و فشار خارجی با جنگ، و همچنین با کشتار، سرکوب و فشار داخلی تعیین کند، چرا که آزادی حاصل آگاهی و اراده مردم است، نه نتیجه تخریب و بمباران. ملتی که زیر فشار جنگ، فروپاشی اقتصادی و ناامنی قرار گرفته، نه به آزادی نزدیک می‌شود و نه به رهایی، بلکه در معرض شکل دیگری از سلطه قرار می‌گیرد. تنها مسیر پایدار، بازگشت حق تعیین سرنوشت به خود مردم و جلوگیری از هرگونه مداخله‌ای است که آینده یک کشور را به میدان رقابت قدرت‌ها تبدیل می‌کند. در نهایت، پرسش این است که آیا نجاتی که بدون بلوغ آگاهی دنبال شود، چیزی جز تکرار همان وابستگی و گرفتار شدن در چرخه‌ای تکراری و فریب جاه‌طلبان و حاکمان مدعی خواهد داشت؟ اگر رهایی در گرو آگاهی است، راه برون‌رفت نه در جستجوی منجی، بلکه در خروج از اسارت ذهنی و رسیدن به درکی است که انسان بتواند آگاهانه مسیر خود را انتخاب کند. #نه_به_جنگ #نفی_مداخله_خارجی #نفی_استبداد_داخلی

ثبت و حمایت قانونی لوگوی «مکتب عرفان کیهانی حلقه» در اتحادیه اروپا محمدعلی طاهری بنیانگذار مکتب عرفان کیهانی حلقه، آکادمی طاهری، موسسه تحقیقات علمی کازمواینتل و سازمان صلح طاهری لینک اطلاعیه در سایت⏬ mataheri.com/euipo-logo-erf… لینک اطلاعیه در تلگرام⏬ t.me/mataherinews2/… #مکتب_عرفان_کیهانی_حلقه #EUIPO #EUTMR

ثبت علائم تجاری ERFAN HALGHEH و FARADARMANI در اتحادیه اروپا محمدعلی طاهری بنیانگذار مکتب عرفان کیهانی حلقه، آکادمی طاهری، موسسه تحقیقات علمی کازمواینتل و سازمان صلح طاهری لینک اطلاعیه در سایت⏬ mataheri.com/european-union… لینک اطلاعیه در تلگرام⏬ t.me/mataherinews2/… #آکادمی_طاهری #فرادرمانی #EUIPO #EUTMR #FARADARMANI

دموکراسی یا فاشیسم همه مردمان دنیا در معرض یک آزمایش قرار دارند و آن هم این است که آیا طرفدار جبهه حق هستند، در صف حق قرار می‌گیرند و یا در صف باطل قرار می‌گیرند و در زمره ستمگران و دیکتاتورها قرار می‌گیرند؟ و این یک فرصتی است که همه انسانها در آن قرار می‌گیرند. هر کدام با انتخابی که می‌کنند نشان می‌دهند که چقدر می‌فهمند و چقدر طرفدار حق هستند. در این میانه ما شاهد می‌شویم که این موضوع به عنوان یک کار زمینی که تابع قانون زمینی هست شاهد رفتارهای مختلفی می‌شویم که بعضی از این رفتارها ممکن است از هر طرفی به سمت فاشیسم حرکت بکند و در خلاف جهت دموکراسی. و آنچه را که حق هست در حقیقت دموکراسی هست و اینکه ملت سالاری، ملت حاکم بر سرنوشت خودشون باشند‌. آنچه که مطلوب است، این است و نظام‌های مادام العمری معمولا مشکلاتی برای مردم درست می‌کنند. محمدعلی طاهری بنیانگذار مکتب عرفان کیهانی حلقه و سازمان صلح طاهری #از_دموکراسی_بگو #ملت_سالاری

جنگ و مرگ تدریجی زمین پایان انفجارها، پایان جنگ نیست؛ از همین‌جا روندی آغاز می‌شود که آثار آن به‌صورت تدریجی در خاک، آب، هوا و زندگی انسان نفوذ کرده و در گذر زمان گسترده‌تر می‌شود. در حمله به زیرساخت‌های انرژی، ترکیبات سمی برای مدت طولانی در محیط باقی مانده و همراه با آوار و بقایای آلوده، از طریق آب، خاک و زنجیره غذایی وارد زندگی انسان می‌شوند و در طول زمان حتی به منابع آب زیرزمینی نفوذ کرده و آلودگی‌هایی ماندگار ایجاد می‌کنند. این روند با آلوده‌سازی زمین‌های کشاورزی و کاهش کیفیت محصولات، دسترسی به منابع غذایی را محدود کرده و در طول زمان به بحران انسانی منجر می‌شود؛ همزمان، تجمع تدریجی مواد سمی در زنجیره غذایی نیز به بروز بیماری‌های مزمن و آسیب‌های ژنتیکی در نسل‌های بعدی می‌انجامد. آسیب به این صنایع نیز به‌صورت زنجیره‌ای تولید، تأمین و حمل‌ونقل را درگیر کرده و در نهایت به کاهش اشتغال و دشوارتر شدن زندگی روزمره منجر می‌شود. در چنین شرایطی، گسترش تدریجی فقر باعث می‌شود توجه به محیط زیست کاهش یابد و تخریب آن شدت بگیرد. به این ترتیب، جنگ فقط در زمان وقوع آسیب نمی‌زند، بلکه در سال‌های بعد نیز به‌طور مستمر به تشدید بحران‌های زیست‌محیطی دامن می‌زند. در ادامه همین چرخه، آسیب به سیستم‌های آبرسانی و تصفیه، در طول زمان کیفیت آب را کاهش داده و زمینه‌ساز گسترش تدریجی بیماری‌ها می‌شود. اینجا محیط زیست و سلامت انسان به‌ صورت بلندمدت به هم گره می‌خورند و کیفیت زندگی به‌ تدریج افت می‌کند. در مناطقی که به زیرساخت‌های حیاتی مانند آب‌شیرین‌کن‌ها وابسته هستند، این روند می‌تواند به یک بحران مزمن و پایدار تبدیل شود. در سطح طبیعت نیز، این تخریب‌ها به‌تدریج به از بین رفتن زیستگاه‌ها، کاهش جمعیت گونه‌ها و در نهایت انقراض خاموش آن‌ها منجر می‌شود؛ روندی که بازگشت از آن در بسیاری موارد ممکن نیست. از بین رفتن تدریجی محیط زندگی و تداوم ناامنی، به فرسایش روانی جامعه منجر شده و همزمان با کاهش قابلیت سکونت برخی مناطق، جابجایی‌های اجباری و فشار بر مناطق دیگر را به‌دنبال دارد. این پیامدها محدود به یک منطقه نمی‌مانند. آلودگی‌ها و اثرات اقتصادی به‌ مرور از طریق هوا، آب و زنجیره‌های جهانی گسترش یافته و حتی در بلندمدت حیات آبزیان، به‌ویژه گونه‌های حساس دریایی را نیز تهدید می‌کند. در شرایطی حساس‌تر، آسیب به تأسیسات هسته‌ای می‌تواند پیامدهایی ایجاد کند که اثرات آن برای سال‌ها و حتی دهه‌ها باقی بماند و بخش‌هایی از محیط را به‌طور پایدار غیرقابل استفاده سازد. از سوی دیگر، خودِ روند جنگ نیز به‌ تنهایی یک منبع مداوم آلودگی است. مصرف سوخت، انتشار آلاینده‌ها و باقی ‌ماندن مواد خطرناک، در طول زمان تعادل محیط را به‌ صورت تدریجی بر هم می‌زند. و در نهایت، حتی بازسازی پس از جنگ نیز اگر بدون برنامه‌ریزی و شفافیت انجام شود، می‌تواند این روند تخریب را در سال‌های بعد تشدید کرده و به یکی از عوامل اصلی تداوم آسیب‌های زیست‌محیطی تبدیل شود. در چنین شرایطی، تخریب پوشش گیاهی و آسیب به ساختار خاک می‌تواند در طول زمان به فرسایش شدید و حتی گسترش بیابان‌زایی منجر شود؛ روندی که بازگشت از آن بسیار دشوار و در برخی موارد غیرممکن است. در مجموع، آنچه باقی می‌ماند تنها ویرانی نیست، بلکه روندی فرسایشی و ماندگار است که در گذر زمان، محیط زیست، سلامت، اقتصاد و زندگی انسان را بطور همزمان تحت تأثیر قرار می‌دهد؛ روندی که به‌ صورت تدریجی انباشته شده و به شکلی عمیق و پایدار بر آینده انسان و طبیعت اثر می‌گذارد. در چنین شرایطی، بازسازی باید فراتر از ساخت ‌و ساز بوده و بر ترمیم خاک، آب، طبیعت و زندگی انسان متمرکز شود، ‌همچنین پایش مستمر محیط زیست و سلامت عمومی برای شناسایی آسیب‌های پنهان ضروری است و بدون همکاری و مسئولیت‌پذیری در سطحی فراتر از مرزها، این چرخه تخریب متوقف نخواهد شد؛ چرا که حفاظت از محیط زیست در این وضعیت، در واقع حفاظت از آینده انسان است. جنگ، محصول خودمحوری انسان و نادیده‌گرفتن جایگاه او در کل هستی است؛ جایی که برای منافع کوتاه‌مدت، زمین، حیات و آینده قربانی می‌شوند. در این چرخه، تخریب طبیعت فقط یک پیامد نیست، بلکه نشانه گسست انسان از مسئولیت خود در برابر کل است؛ گسستی که هزینه آن را نسل‌های آینده خواهند پرداخت. تا زمانی که این نگاه اصلاح نشود، نه جنگ پایان می‌یابد و نه تخریب زمین. #نه_به_جنگ #نه_به_چپاول_ثروت_ملی #حفظ_محیط_زیست

آتش‌بسِ بی‌پشتوانه، استمرارِ فشار بر یک ملت آتش‌بس اخیر به‌ عنوان توقف درگیری اعلام شد، اما آنچه در عمل دیده می‌شود نشان می‌دهد جنگ متوقف نشده است. درگیری‌ها فقط شکل خود را تغییر داده‌اند. کاهش موقت حملات به معنای پایان خشونت نیست، بلکه نشانه تغییر در نحوه اعمال آن است؛ وضعیتی که در آن، جنگ از حالت آشکار به شکلی کنترل‌شده و مقطعی منتقل می‌شود، بدون آنکه تهدید واقعی از زندگی مردم برداشته شود. وقتی توافقی بدون تعهدات روشن، بدون تعیین دقیق محدوده عملیات و بدون ابزارهای نظارتی مؤثر شکل می‌گیرد، نقض آن قابل پیش‌بینی است. در چنین شرایطی، آتش‌بس به‌ جای آنکه نقش حفاظتی برای غیرنظامیان ایفا کند، به وقفه‌ای کوتاه در همان روند آسیب‌زا تبدیل می‌شود. نتیجه این وضعیت، ادامه تهدید علیه زندگی مردم است؛ مردمی که پیش از این نیز زیر فشار شدید اقتصادی، ناامنی و فروپاشی تدریجی معیشت قرار داشته‌اند و در این میان، آنچه عملاً هیچ جایگاهی در محاسبات این جنگ ندارد، جان و زندگی همین انسان‌هاست؛ انسان‌هایی که در سنگین‌ترین شرایط ممکن زندگی می‌کنند و در عین حال، هیچ نقشی، در تصمیم‌گیری درباره این شرایط حیاتی را ندارند. در این وضعیت، روندهای سیاسی و مذاکرات نیز در همان مسیر حرکت می‌کنند. فشار نظامی با تحرکات دیپلماتیک همراه می‌شود و به‌ جای کاهش واقعی تنش، به ابزاری برای تنظیم زمان، کنترل سطح درگیری و حفظ موقعیت طرف‌های درگیر تبدیل می‌شود. در نتیجه، آنچه به‌ عنوان مذاکره مطرح می‌شود، الزاماً در خدمت پایان بحران نیست و می‌تواند بخشی از تداوم آن باشد. در نتیجه، مسئله اصلی پایان دادن به جنگ نیست، بلکه نحوه ادامه آن است. تا زمانیکه چارچوبهای شفاف، تعهدات قابل پیگیری و نظارت مؤثر برای توقف واقعی خشونت وجود نداشته باشد، هر آتش‌بسی فقط یک توقف موقت در روندی است که همچنان زندگی، امنیت و آینده مردم را در معرض تهدید نگه می‌دارد. در این نقطه، نقش و موضع‌گیری بازیگران مدعی آینده سیاسی ایران اهمیت تعیین‌کننده پیدا می‌کند. رضا پهلوی در این آزمون نه با گفته‌هایش، بلکه دقیقاً با سکوتش در آستانه آتش بس شناخته شد. در لحظه‌ای که تهدید به نابودی زیرساخت‌های ایران، تحقیر یک تمدن چند هزارساله و حتی عقب‌راندن یک کشور به عصر حجر به‌ صراحت مطرح شد، حداقل انتظار، یک موضع روشن و بدون ابهام بود. اما سکوتی شکل گرفت که در سیاست هیچوقت خنثی نیست. این سکوت در عمل در همان مسیری قرار می‌گیرد که ویرانی را پیش می‌برد. واقعیت این است که در چنین رویکردی، کشتار مردم و حتی ویران شدن کشور، مانعی برای دستیابی به قدرت تلقی نمی‌شود و این بی‌تفاوتی، خود نشانه‌ای از عمق بحران در این نوع نگاه سیاسی و فریب و جاه طلبی است. کسی که در لحظه تهدید، علیه ایران و‌ ملت آن، کنار آن نمی‌ایستد، در هیچ شرایطی نمی‌تواند نماینده آینده مردم کشور باشد و خطر از جایی جدی‌تر می‌شود که این سکوت با امید به بهره‌برداری از همان بحران همراه شود؛ جایی که ویرانی از یک فاجعه انسانی به یک موقعیت برای قدرت و سلطنت تبدیل شود. در همین امتداد، آن دسته از خارج‌نشینان و افرادی که هیچ درک مستقیمی از واقعیت جنگ، کشتار و پیامدهای عمیق آن از جمله ویرانی زیست‌محیطی، فروپاشی معیشت و گسترش فقر ندارند، اگر مسئولیتی در قبال این واقعیت نمی‌پذیرند، دستکم نباید در عادی‌سازی یا توجیه آن نقش ایفا کنند. سکوت در چنین جایگاهی، بسیار شرافتمندانه‌تر از موضع‌گیری‌های بی‌هزینه و بی‌پیامد است. در کنار این موضوع، نقش رسانه‌هایی همچون ایران اینترنشنال که این مسیر را بازتولید و نرم‌سازی کردند، قابل چشم‌پوشی نیست. رسانه‌ای که تهدید خارجی را در قالب «فرصت تغییر» نمایش می‌دهد، عملاً در حال عادی‌سازی ویرانی است. اینجا دیگر صرفاً اطلاع‌رسانی مطرح نیست. ورود مستقیم به شکل‌دهی سرنوشت یک ملت است و چنین نقشی بدون پاسخگویی قابل پذیرش نیست. بر این اساس، امروز باید صریح گفت، از آتش‌بس استقبال می‌شود، چون هر توقفی در کشتار ارزشمند است. اما نقض سریع و قابل پیش‌بینی آن نشان داد که بدون تغییر در نگاه عده‌ای، بدون مرزبندی روشن با جنگ‌افروزی و بدون افشای پروژه‌هایی که بر ویرانه‌های یک کشور شکل می‌گیرند، هیچ آتش‌بسی دوام نخواهد داشت. وقتی همزمان از آتش‌بس، مذاکره و تهدید صحبت می‌شود، یعنی مسئله پایان بحران نیست، بلکه نحوه ادامه آن تغییر کرده است. مسئله امروز جنگ یا آتش‌بس نیست مسئله این است که چه کسانی جنگ را جلو می‌برند؟ چه کسانی آن را توجیه می‌کنند و چه کسانی با سکوت خود مسیر آن را هموار می‌کنند؟ و تا زمانی که این سه حلقه از هم جدا نشوند، هر توقفی فقط فاصله‌ای کوتاه بین دو مرحله از یک مسیر طولانی خواهد بود. #نه_به_جنگ #آتش_بس #IranMassacre ‌

جنگ علیه زمین و حیات گاهی یک انفجار، فقط صدای ویرانی نیست؛ صدای گسستن رشته‌هایی است که زندگی را به هم پیوند می‌دهند. همان لحظه‌ای که یک هدف مورد اصابت قرار می‌گیرد، همزمان خاک، هوا، آب، گیاهان، جانوران و زندگی انسانها نیز وارد چرخه‌ای از آسیب می‌شوند که به‌ سادگی متوقف نمی‌شود. یکی از شدیدترین آسیب‌ها زمانی رخ می‌دهد که پالایشگاه‌ها، مجتمع‌های پتروشیمی و زیرساخت‌های انرژی هدف قرار می‌گیرند. وجود هیدروکربن‌ها و ترکیبات شیمیایی خطرناک در این مراکز باعث می‌شود که صدمات وارده فقط یک تخریب فیزیکی نباشد و در بسیاری موارد، به‌ویژه در واحدهای پتروشیمی، شدت و نوع آلاینده‌ها حتی نگران‌کننده‌تر از پالایشگاه‌ها باشد. در ادامه، با آسیب دیدن سیستم‌های پشتیبان و قطع برق، وضعیت پیچیده‌تر می‌شود. فرآیندهای شیمیایی متوقف نمی‌شوند، سیستم‌های ایمنی از کار می‌افتند و مواد سمی به‌ صورت کنترل ‌نشده در محیط پخش می‌شوند. در این نقطه، یک حمله نظامی به‌سرعت به یک بحران گسترده برای محیط زیست و سلامت انسان تبدیل می‌شود. در کوتاه‌ مدت، پیامد این وضعیت، آزادسازی گازهای سمی، انتشار ذرات معلق خطرناک و شکل‌گیری دودهای آلوده‌کننده است؛ موادی که به‌سرعت بر سلامت انسان اثر می‌گذارند و می‌توانند موجب آسیب‌های شدید تنفسی، مسمومیت، تشدید بیماری‌های زمینه‌ای و افزایش مرگ‌ و میر شوند، به‌ ویژه در مناطق پرجمعیت. این آلودگی‌ها محدود به همان منطقه نمی‌مانند و با جریان هوا و آب جابجا شده و می‌توانند به مناطق دورتر و حتی کشورهای دیگر برسند. اگر این اتفاق در مناطق ساحلی رخ دهد، مواد آلاینده وارد دریا شده و زندگی آبزیان، زنجیره غذایی و در نهایت معیشت و سلامت انسان‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد. به این ترتیب، یک حادثه محدود، به تهدیدی گسترده برای انسان و محیط زیست تبدیل می‌شود. در عین حال، در بیشتر مواقع خاک تخریب می‌شود، پوشش گیاهی از بین می‌رود و زیستگاه‌ها نابود می‌شوند. این اتفاق فقط تغییر در ظاهر طبیعت نیست، بلکه به‌معنای برهم خوردن تعادل اکسیژن، کاهش توان پاکسازی هوا و تضعیف چرخه‌های حیاتی زمین است. در همین بستر، جانداران نیز به‌ صورت خاموش آسیب می‌بینند. صداهای انفجار، تخریب محیط و از بین رفتن زیستگاه‌ها، زندگی حیوانات را از هم می‌پاشد. مسیرهای مهاجرتی از بین می‌رود، تولیدمثل مختل می‌شود و بسیاری از گونه‌ها، آرام و بی‌صدا از چرخه حیات حذف و منقرض می‌شوند؛ روندی که پایه‌های زندگی در طبیعت را به‌ تدریج تضعیف می‌کند. در کنار این آسیب‌ها، خودِ هوا نیز تحت تأثیر قرار می‌گیرد. حرکت تجهیزات نظامی با سرعت‌های بسیار بالا و شکستن دیوار صوتی، باعث ایجاد امواج ضربه‌ای و در مواردی یونیزه شدن هوا می‌شود؛ پدیده‌ای که تعادل طبیعی محیط را بر هم می‌زند. در حالی‌که بسیاری از فرآیندهای زیستی در گیاهان و رفتار حیوانات با فرکانس‌های طبیعی محیط هماهنگ هستند، ورود ناگهانی این امواج شدید مانند یک شوک عمل می‌کند؛ شوکی که نه‌تنها رفتار حیوانات را مختل می‌کند، بلکه بر فرآیندهای زیستی در گیاهان و کل اکوسیستم نیز اثر می‌گذارد. در واقع، محیط زیست برای چنین فشارهایی آماده نیست و نتیجه آن، اختلال در کارکردهای طبیعی آن است. از سوی دیگر، آلاینده‌ها در خاک باقی می‌مانند و از طریق محصولات کشاورزی وارد غذای انسان می‌شوند. این یعنی اثرات جنگ محدود به همان لحظه نیست و می‌تواند سال‌ها بعد، در قالب بیماری‌ها و مشکلات جدی سلامت ظاهر شود. در شرایطی که نظارت‌ها نیز ضعیف‌تر می‌شود، این آسیب‌ها نه‌ تنها باقی می‌مانند، بلکه گسترش پیدا می‌کنند. در نتیجه، جنگ، هم‌زمان انسان، محیط زیست و طبیعت، آب، خاک و هوا را تحت تأثیر قرار داده و تعادل آن‌ها را بر هم می‌زند. حالا باید چه کرد؟ در چنین شرایطی، باید به‌ روشنی پذیرفت که آسیب به زیرساخت‌های حیاتی و طبیعت، مستقیماً زندگی انسان را تهدید می‌کند و این موضوع باید به یک مطالبه جدی در سطح جامعه و جهان تبدیل شود؛ هم‌زمان، پایش فوری هوا، آب و خاک و حفاظت عملی از منابع حیاتی مانند آب، جنگل‌ها و زیستگاه‌های حساس ضروری است تا دامنه آسیب‌ها مهار شود، و در کنار آن، ثبت و مستندسازی دقیق این خسارت‌ها باید مبنای پاسخگویی و جلوگیری از تکرار این فجایع قرار گیرد، چرا که در نهایت، حفاظت از محیط زیست در چنین شرایطی، چیزی جز دفاع از خودِ زندگی و نسل آینده نیست. و در نهایت، این تخریب فقط از بین رفتن طبیعت نیست؛ نشانه‌ای از فاصله گرفتن انسان از تعادل طبیعی زندگی است، فاصله‌ای که دیر یا زود، پیامدهای آن به خود انسان بازمی‌گردد. #حفظ_محیط_زیست #فاجعه_زیست_محیطی #نه_به_جنگ #نه_به_سلطه_بیگانگان #نه_به_چپاول_ثروت_ملی

نهاد قضایی در دوران گذار؛ مهارکننده قدرت یا ابزار تثبیت قدرت متمرکز؟ نقد و بررسی دفترچه اضطرار (قسمت چهارم) کاری از انجمن های عرفان کیهانی حلقه در ادامه تناقضات و نقد و بررسی دفترچه اضطرار، نگاهی دقیق‌تر به دیوان گذار می‌اندازیم. آیا این نهاد قضایی که موقت معرفی شده، واقعا مستقل است؟ این وابستگی قضایی چه خطراتی به همراه دارد؟ آیا در ساختاری که همه قدرت در دست رهبری گذار است، قانون اساسی جدید، خواسته‌های مردم را تأمین می‌کند؟ فریب در این تناقضات موج می زند. #نه_به_حکومتهای_مادام‌العمری #از_دموکراسی_بگو #دوران_گذار

احسان حسینی‌پور، بنیامین نقدی و ساغر غلامی در آستانه اعدام؛ ادامه جنایات دیماه ۱۴۰۴، از بازداشت تا شکنجه و قتل‌های حکومتی پرونده #احسان_حسینی‌پور، #بنیامین_نقدی و #ساغر_غلامی، سه معترض بازداشت‌شده در اعتراضات دیماه ۱۴۰۴ است که اکنون در معرض صدور یا اجرای حکم اعدام قرار دارند؛ بازداشت افرادی که در بستر حق اعتراض و آزادی بیان به خیابان آمده بودند. آنچه پس از بازداشت بر این معترضان گذشته، از بازجویی‌های خشونت‌آمیز تا اعتراف‌گیری در شرایط غیرانسانی است. در پرونده احسان حسینی‌پور، با وجود آنکه به گفته وکیلش امیر رئیسیان‌زاده، ردگیری تلفن همراه نشان می‌دهد در زمان حادثه در محل حضور نداشته، اعترافاتی منتسب به او زیر شکنجه‌های شدید، از جمله تهدید به قتل با گذاشتن اسلحه در دهان، مبنای اتهام قرار گرفته است؛ وضعیتی که نشان می‌دهد شکل‌گیری این پرونده‌ها بر فشار و اجبار استوار است. در ادامه همین سرکوب، در کنار کشتار بی‌سابقه و فاجعه‌بار حدود ۴۰ هزار انسان بیگناه در دیماه، هم در خیابان و هم با یورش‌های هدفمند شبانه به منازل، شمار زیادی بازداشت شدند و بسیاری از آنان پیش از انتقال به زندان‌های رسمی، در مکان‌هایی خارج از هرگونه نظارت نگهداری شده و میشوند؛ وضعیتی که دسترسی به وکیل و امکان پیگیری حقوقی را عملاً از بین برده است. نگهداری شماری از بازداشت‌ شدگان در مراکز غیر رسمی، آن هم در مناطقی که برخی از آن‌ها در جریان حملات نظامی آسیب دیده یا بمباران شده‌اند، نگرانی از آسیب یا کشته شدن معترضان را افزایش داده؛ موضوعی که به دلیل نبود شفافیت همچنان در ابهام مانده است. در این فضا، از ضرب‌ و شتم و تهدیدهای شدید تا بازجویی‌های طاقت‌فرسا، فشارهای جسمی و روانی بصورت گسترده اعمال شده و گزارشها نشان میدهد شدت این خشونت‌ها علیه افراد کم‌ سن ‌و سال و زیر ۱۸ سال بیشتر بوده است. همزمان، تعدادی از بازداشت‌ شدگان با وثیقه آزاد شده‌اند، اما در مواردی از آنان خواسته شده با نهادهای امنیتی همکاری کنند؛ فشاری که نشان می‌دهد پرونده فرد پس از آزادی نیز عملاً بسته نمی‌شود. انتقال به زندان نیز این فشارها را متوقف نکرده است. گزارش‌ها از زندان قزلحصار نشان میدهد افراد جنایتکار و بیماری مانند قاسم صحرایی و حسن قبادی در ضرب ‌و شتم، تهدید و تحقیر زندانیان نقش مستقیم دارند و انتقال به نقاط خارج از دید، این خشونت‌ها را تشدید می‌کند. در همین حال، تعدادی از بازداشت‌شدگان دیماه هنوز در وضعیت نامشخص قرار دارند؛ نه به زندانهای شناخته ‌شده منتقل شده‌اند و نه دسترسی مؤثر به وکیل دارند. همزمان، خانواده‌ها نیز میان تهدید برای سکوت و خطر پیامدهای همین سکوت گرفتارند؛ وضعیتی که بخشی از کنترل آگاهانه جریان اطلاع‌رسانی پیرامون این پرونده‌هاست. در چنین شرایطی، احکام اعدام امتداد مستقیم همین مسیرند؛ مسیری که از بازداشت آغاز می‌شود، با فشار و اعتراف‌گیری پیش می‌رود و به حذف فیزیکی معترض می‌رسد. تداوم این احکام، حتی در میانه جنگ، بمباران و بحران، نشان می‌دهد هدف فقط مجازات نیست، بلکه تثبیت ترس عمومی، مهار اراده جمعی و سلب حق تعیین سرنوشت از مردم است. در این میان، حق حیات و برابری انسان‌ها به‌ سادگی زیر پا گذاشته می‌شود و اعدام به ابزاری برای کنترل جامعه بدل می‌گردد؛ ابزاری که باید قاطعانه محکوم شود. پرونده احسان حسینی‌پور، بنیامین نقدی و ساغر غلامی تنها بخشی از این الگو را نشان می‌دهد. در پس آن، شمار بیشتری از بازداشت‌شدگان قرار دارند که همچنان در شرایط نامعلوم، تحت فشار و در معرض پیامدهای مشابه‌اند؛ وضعیتی که بدون شفافیت و نظارت مؤثر، تکرار آن دور از انتظار نیست. این روند باید بی‌درنگ متوقف شود. اعدام معترضان، شکنجه برای اعتراف‌گیری و نگهداری انسان‌ها در شرایط غیرانسانی، مصداق آشکار نقض حقوق بنیادین بشر است و باید با شدیدترین لحن ممکن محکوم گردد. همزمان، آزادی فوری و بی‌قید و شرط تمامی زندانیان سیاسی و پایان دادن به این چرخه سرکوب، یک ضرورت فوری و غیرقابل چشم‌پوشی است؛ چرا که ادامه این مسیر، به‌معنای تداوم تولید قربانیان و تعمیق یک فاجعه انسانی است. @drmaisato #نه_به_اعدام #StopExecutionsInIran

وحدت جهانی برای نجات زمین هنوز انسان‌ها خواب هستند و باید برای این مسئله‌ی مهم به یک وحدت جهانی برسیم که ما زمین را نجات بدهیم. ما در خطر هستیم و زمین در خطر است و اگر مراقبت نکنیم می‌تواند در واقع این جای بی‌نظیر که به اعتقاد ما در کیهان تک است، دچار آسیب‌های جدی جبران ناپذیری بشود. در واقع هر کسی توجهی به محیط‌زیست ندارد و میخواهد نابود کند برای منافع خودش، این هنجارشکنی است، در یک روان ناسالم است، این در سایمنتولوژی هست، از یک روان ناسالمی برخوردار است. از یک ذهن ناسالمی برخوردار است. در تمام کیهان یک مشت از خاک زمین پیدا نمیشود، برای همین هم زمین یک جای تک و بی‌نظیر است. محمدعلی طاهری بنیانگذار مکتب عرفان کیهانی حلقه و سازمان صلح طاهری #نه_به_جنگ #محیط_زیست #نجات_زمین

خبر خوش آتش بس امروز 7 آوریل (مصادف با 19 فروردین)، برقراری آتش بس موقت بین ایران و کشورهای متهاجم آمریکا و اسراییل که تحت عنوان حمایت از ملت ایران و حمله بشردوستانه!!! اقدام به تهاجم به خاک وطن عزیزمان نموده بودند، منعقد گردید. با انعقاد این آتش بس، بازگشت ایران به عصر حجر و از بین رفتن تمدن ایران به تعویق افتاد(البته به امید خدا با پیروزی ایران خاتمه پیدا کرده است)؛ هرچند که ویرانی‌ها و تخریب مملکتمان تا همین حد هم بسیار وحشتناک و اسفناک بوده است و دوباره سازی آن به ده‌ها سال زمان و میلیاردها دلار هزینه نیاز دارد. محمدعلی طاهری بنیانگذار مکتب عرفان کیهانی و سازمان صلح طاهری @TaheriOfficial #حفظ_تمامیت_ارضی #آتش_بس #نه_به_مداخله_بیگانگان_در_امور_ایران

📌اطلاعیه: ثبت لوگوی سازمان صلح طاهری 🟢بدین‌وسیله به اطلاع عموم می‌رسد، لوگوی رسمی «سازمان صلح طاهری» در اداره ثبت اختراعات و علائم تجاری ایالات متحده آمریکا (USPTO) به ثبت رسیده است. این موفقیت ارزشمند را به تمامی اعضا، همکاران، همراهان و حامیان این سازمان صمیمانه تبریک عرض می‌نمایم. این دستاورد، گامی مهم در راستای تثبیت هویت سازمانی و توسعه فعالیت‌های صلح ‌محورسازمان صلح طاهری در سطح بین‌المللی به شمار می‌رود. 🔴شماره ثبت: ۸,۲۰۰,۹۶۰ 🔴تاریخ ثبت: ۷ آوریل ۲۰۲۶ 🔴مالک: سازمان صلح طاهری (ثبت‌شده در کانادا) 🔴تاریخ اولین استفاده:  ۲۱ مارس ۲۰۲۱ 🟢این علامت شامل طراحی «سازمان صلح طاهری»، و تصویر کبوتری حامل شاخه‌ای به‌عنوان نماد صلح و وحدت می‌باشد. همچنین این نشان شامل حروف لاتین و  فارسی با آوانگاری «سازمان صلح طاهری» است. 🟢این ثبت، خدمات زیر را در طبقات مختلف پوشش می‌دهد: 🔴طبقه ۳۵: فعالیت‌های ترویجی، افزایش آگاهی عمومی و حمایت از صلح، حقوق بشر، حفاظت محیط‌زیست و مسائل اجتماعی 🔴طبقه ۴۱: خدمات آموزشی شامل برگزاری کنفرانس‌ها، کارگاه‌ها، برنامه‌های آموزشی، مشاوره و انتشار مطالب مرتبط با صلح و مسائل اجتماعی 🔴طبقه ۴۵: خدمات حمایتی اجتماعی و فردی غیر درمانی، شامل راهنمایی معنوی و ارائه اطلاعات منابع اجتماعی و حمایت از صلح، حقوق بشر، حفاظت محیط‌زیست این ثبت، حقوق انحصاری استفاده از این علامت را در ارتباط با خدمات ذکرشده، در مسیر ترویج صلح، کرامت انسانی و آگاهی جهانی، در سراسر ایالات متحده آمریکا، با رعایت محدودیت‌ها و مقررات مربوطه، برای «سازمان صلح طاهری» محفوظ می‌دارد. 🟢بدین‌وسیله به کلیه ذی‌نفعان، همکاران و عموم مردم اطلاع داده می‌شود که هرگونه استفاده غیرمجاز، کپی‌برداری یا تقلید از این علامت در ارتباط با خدمات مشابه، می‌تواند نقض قوانین علائم تجاری محسوب گردد. این اطلاعیه در راستای شفاف‌سازی و اعلام رسمی حفاظت از حقوق مالکیت فکری این سازمان صادر می‌گردد. taheripeace.org 🔶🔶🔶🔶🔶🔶🔶 #محمدعلی_طاهری #محمد_علی_طاهری #مکتب_عرفان_کیهانی_حلقه #سازمان_صلح_طاهری #ثبت_لوگوی_سازمان_صلح_طاهری

رضا پهلوی باید به عنوان مشارکت در جنایت جنگی پاسخگو باشه..از این حیث خودش هم اکنون وضعیت اضطراری پیدا کرده.... #نفی_مصادره_مطالبه‌گری_مردم #نه_به_حکومتهای_مادام‌العمری #نه_به_حکومتهای_تک‌_حزبی #نه_به_حکومتهای_موروثی #نه_به_مصادره #نه_به_چپاولگران #نفی_برده‌داری_سیاسی

نهاد اجرایی در دوران گذار؛ پاسخگو به ملت یا بازتعریف قدرت در یک فرد؟ نقد و بررسی دفترچه اضطرار (قسمت سوم) کاری از انجمن های عرفان کیهانی حلقه در ادامه‌ی نقد و بررسی دفترچه‌ی اضطرار، با این سؤال کلیدی روبرو می‌شویم: در دوران گذار، دولت و وزرایش به چه کسی پاسخگو هستند؟ مردم؟ وسعت اختیارات این دولت گذار چقدر است؟ پیامد چنین وسعت اختیاراتی برای کشور چیست؟ #نه_به_حکومتهای_مادام‌العمری #از_دموکراسی_بگو #شورای_گذار

صدور حکم اعدام محسن اسلام‌خواه؛ از اعتراف تحت شکنجه تا سیاست «تسریع در اعدام‌ها» به‌دستور اژه‌ای صدور حکم اعدام برای #محسن_اسلام_‌خواه، از بازداشت‌شدگان خیزش ۱۴۰۱ در بوکان، نشانه‌ای آشکار دیگر از فروپاشی معیارهای حقوقی و انسانی در جمهوری اسلامی است. محسن اسلام‌خواه در زمان انتساب اتهام ۱۷ ساله بوده؛ با این حال، پس از بازگشت به کشور در مرداد ۱۴۰۴، بلافاصله بازداشت و به‌مدت حدود دو ماه در بازداشتگاه اداره اطلاعات ارومیه تحت شکنجه قرار گرفت تا به «قتل» و جرمی ناکرده اعتراف کند. پرونده‌ای که بر پایه اعترافات تحت شکنجه شکل گرفته، در کنار اتهاماتی چون «محاربه» و «افساد فی‌الارض»، در دادگاه انقلاب رسیدگی و در نهایت به صدور حکم اعدام انجامیده است. این در حالی است که رسیدگی به اتهامات فردی زیر ۱۸ سال، اساساً باید خارج از صلاحیت چنین دادگاهی باشد؛ نقضی مضاعف که کل روند دادرسی را از اعتبار ساقط می‌کند. هم‌زمان، فشار امنیتی بر خانواده و وادار کردن او به معرفی خود، نشان می‌دهد که با یک روند قضایی مستقل مواجه نیستیم، بلکه با مکانیزم حذف هدفمند معترضان، از کودکان و نوجوانان تا جوانان، روبه‌رو هستیم. روندی که امروز جان محسن اسلام‌خواه، رئوف شیخ‌معروفی و محمد فرجی را در زندان بوکان در معرض خطر فوری قرار داده است. در شرایطی که کشور در وضعیت بحرانی قرار دارد، تسریع در صدور و اجرای احکام اعدام، چیزی جز تثبیت یک سیاست مبتنی بر ارعاب، حذف و مهار جامعه از طریق قتل نیست؛ همان چرخه‌ای که بارها به‌عنوان پیامد اجتناب‌ناپذیر ساختارهای سرکوبگر هشدار داده شده است. سخنان اخیر محسنی اژه‌ای مبنی بر لزوم «تسریع در صدور و اجرای احکام»، به‌روشنی نشان می‌دهد که این روند، یک رویکرد آگاهانه و سازمان‌یافته در سیاست کیفری حاکمیت است که در پی انتقام‌گیری از مردمی است که دیگر آن را نمی‌خواهند. این اقدام باید بی‌قید و شرط و با شدیدترین لحن ممکن محکوم شود. حکم اعدام محسن اسلام‌خواه باید فوراً لغو شود. اعدام به‌عنوان ابزار سرکوب باید متوقف گردد. و تمامی زندانیان سیاسی و معترضان، بی‌درنگ و بدون قید و شرط آزاد شوند. جان انسان، ابزار بقای حکومت نیست. @drmaisato #نه_به_اعدام #StopExecutionsInIran

روز احترام به طبیعت سازمان صلح طاهری امسال را «سال تلاش برای رهایی از فاجعه بزرگ» نامگذاری می کند و امیدوار است به هر طریق ممکن از بروز چنین فاجعه دردناکی جلوگیری به عمل بیاید. در این خصوص مجاهدت مردم آگاه دنیا و حرکت برای جلوگیری از ادامه جنگ و پیشگیری از رسیدن به نقطه بدون بازگشت نهایی را ارج می گذارد. محمدعلی طاهری بنیانگذار مکتب عرفان کیهانی حلقه و سازمان صلح طاهری #نه_به_سلطه_بیگانگان #روز_احترام_به_طبیعت #فاجعه_زیست_محیطی

ثبت لوگوی سازمان صلح طاهری محمدعلی طاهری بنیانگذار مکتب عرفان کیهانی حلقه، آکادمی طاهری، موسسه تحقیقات علمی کازمواینتل و سازمان صلح طاهری لینک اطلاعیه در تلگرام⏬ t.me/mataherinews2/… @TaheriOfficial #محمدعلی_طاهری #مکتب_عرفان_کیهانی_حلقه #سازمان_صلح_طاهری #ثبت_لوگوی_سازمان_صلح_طاهری

7 آوریل (مصادف با 19 فروردین)، روز  برقراری آتش بس موقت بین ایران و کشورهای آمریکا و اسراییل محمدعلی طاهری بنیانگذار مکتب عرفان کیهانی حلقه، آکادمی طاهری، موسسه تحقیقات علمی کازمواینتل و سازمان صلح طاهری لینک اطلاعیه در سایت⏬️ mataheri.com/april-7-coinci… لینک اطلاعیه در تلگرام⏬️ t.me/mataherinews2/… @TaheriOfficial #نه_به_سلطه_بیگانگان #آتش_بس #سال_تلاش_برای_رهایی_از_فاجعه_بزرگ

World Health Day, Health Under Siege, Lives at Risk On this World Health Day, the right to health must be understood in its full reality, especially for those trapped at the intersection of war, repression, and systemic neglect. In Iran, prisoners already endure severe deprivation, overcrowded cells, lack of clean water, insufficient food, and restricted access to essential medicine. Under such conditions, even minor illnesses can become life threatening, and chronic diseases go untreated. In times of conflict, these vulnerabilities are not only intensified, they are weaponized. Any targeting or disruption of critical infrastructure such as power plants, water systems, and transportation networks has direct and devastating public health consequences. Hospitals lose electricity, life saving equipment fails, water purification systems collapse, and supply chains for medicine and food are interrupted. The result is not limited to immediate casualties, it triggers cascading health crises, including the spread of infectious diseases, untreated injuries, and long term environmental and psychological harm. For prisoners, already isolated and dependent on fragile systems, the impact is catastrophic. A power outage can mean the loss of refrigeration for essential medicines, the shutdown of ventilation systems in overcrowded wards, and the complete absence of emergency medical response. In such conditions, detention becomes a silent death sentence. Health, in this context, is no longer a protected right, it is under siege. Denying medical care, whether through neglect or through the destruction of infrastructure, constitutes a grave violation of human rights and, under international humanitarian law, may amount to inhumane treatment. On this day, acknowledging the right to health requires more than words, it demands accountability, protection of civilian infrastructure, and urgent attention to those most at risk, especially prisoners, whose survival depends entirely on systems that are now being pushed toward collapse. Health is life, and today, that life is being systematically endangered. @WHO @UNHumanRights #WorldHealthDay #StandWithScience #StopWarOnIran