𝐼𝑠𝑎𝑎𝑐 𝑊𝑖𝑛𝑡𝑒𝑟𝑣𝑎𝑢𝑙𝑡 (slow)

พัดในมือลดลงในขณะที่ฟีโอร่าเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความตระหนักรู้ที่พยามจะไม่มองหามันมาโดยตลอด เส้นทางแยกตรงหน้าที่จำต้องเดินไป เป็นตัวบ่งบอกถึงสถานะอันแตกต่าง ซึ่งเธอรู้ดีว่ามีแต่จะเพิ่มระยะห่างให้กันและกันมากขึ้น ทั้งที่ตอนนี้ห่างกันเพียงไม่กี่ก้าว กลับคล้ายแปรเปลี่ยนเป็นเส้นขอบฟ้าบาง ๆ ที่ไม่มีใครตั้งใจวาดขึ้นมา ดั่งสิ่งย้ำเตือนความเป็นจริงอันไม่สามารถปฏิเสธได้ และเมื่อเขาเอ่ยถึงการจากลา เธอไม่ได้แสดงความเสียดายหรือความเสียใจให้เห็นแม้แต่น้อย ราวกับว่าเธอมีความเชื่อที่ชัดเจนว่าจะยังคงได้พบกันอีก แค่เพียงหวังว่าสายลมจะอ่านใจกันออกและพาเธอไปเจอเขาได้อีกครั้งในสักโอกาสหนึ่ง วินาทีที่เขาก้มลงจูบหลังมือ ใบหน้าของฟีโอร่าประดับรอยยิ้มนุ่มนวลตามปกติ ก่อนจะกลั้นไม่ไหวจนต้องหัวเราะออกมาเบา ๆ เธออาจจะไม่มั่นใจในเจตนาของเขาเพราะเธอไม่ใช่คนที่ชอบตัดสินใครโดยไม่ฟังเสียก่อน แต่สิ่งที่เธอมั่นใจคือสาวใช้ประจำตัวผู้ไม่ต่างจากเพื่อนรู้ใจและผู้ปกป้อง คงกาหัวชายที่ชื่อ 'ไอวารัน เร็นริก' คนนี้เอาไว้แล้วอย่างแน่นอน "ข้าจะรอนะคะ.. จนกว่าจะถึงเวลานั้นข้าคงไม่อาจหยุดคิดถึงได้เลย" เธอพูดช้าลงกว่าปกติ ราวต้องการยื้อเวลาเอาไว้ แม้จะเพียงเสี้ยวลมหายใจ ทิ้งถ้อยคำแฝงความนัย ไว้ให้ตีความเพิ่มอีกหนึ่ง "ไว้เจอกันใหม่ค่ะ" ฟีโอร่าก้าวแยกออกไปก่อน ไม่อ้อยอิ่งประวิงเวลาไปมากกว่านี้ ถึงใจจะต้องการยื้อเวลาไว้เหมือนกับที่จตุรัสกลาง แต่ก็รู้ว่าไม่มีทางเป็นไปได้ ระหว่างที่เดินไปยังบ็อกซ์ของตนเอง เธอพึงตระหนักได้ว่า นี่อาจเป็นครั้งแรกที่เธอตั้งใจรอโอกาสในการพบใครบางคนถึงขนาดนี้