หลิน

[ หอพักที่ 2 ] รสนันท์ นิธิวรสกุล (หลิน) คณะพานิชยศาสตร์และการบัญชี ปี 2 justpaste.it/bjjd5

@JPY_Commu (ขอบคุณประคำและทีมงานด้วยจ้ะ ทรงงานกันหนักมาก 🥹 /จับทุกคนห่มผ้า)

[ END CREDIT ] System: @JPY_Sun Story: @JPY_DuanAi Graphic: @JPY_Lucas General: @JPY_Kemtis And all of you ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเล่นและสร้างสตอรี่ด้วยกันมาตั้งแต่ต้นจนจบค่ะ หวังว่าจะเป็นประสบการณ์ดีๆให้ผู้เล่นได้บ้างไม่มากก็น้อยนะคะ ขอบคุณจากใจค่ะ #JPY_Commu

รอยยิ้มปรากฎขึ้นจางๆ เพราะรู้คำตอบดีอยู่แล้ว ‘เราแค่อยากทำตามคำขอของคนตายแค่นั้นเองหลิน’ มันไม่เคยเป็นเพราะเรื่องนั้นอยู่แล้ว มันก็แค่...... แค่... . . . .

ในช่วงเวลาสั้นๆที่อาจจะเป็นนาที หรือเสี้ยววินาที หรืออาจจะสั้นกว่านั้น เธอหวนนึกถึงครั้งสุดท้ายที่ได้คุยกัน คำขอของคนตาย วูบหนึ่งเธออยากถามเขาว่าถ้าเป็นเธอเองที่กำลังจะตาย ถ้าเธอขอให้เขาไม่มีใคร และมีเธอเป็นคนสุดท้าย เขาจะทำให้เธอได้มั้ย mobile.twitter.com/JPY_Commu/stat…

[13/02 — 23:40-00:00] เธอเดินไปตามเส้นทางที่เท้าของเธอจะก้าวนำไป ปลายนิ้วเกี่ยวรองเท้า ถอดมันออกทีละข้าง ปล่อยให้เท้าเปล่าเปลือยสัมผัสกับยอดหญ้า มือเอื้อมไปแตะพุ่มไม้ที่ปลูกเป็นแนวอยู่ข้างทาง ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่สถานที่แรก ที่ของปริศนาทุกอย่าง

@JPY_KATT @JPY_Jakkol @JPY_Jade @JPY_Lucas @JPY_Ran @JPY_Kewalin @JPY_Kemtis @JPY_Pugan "อื้อ หลินก็รักพี่นะ รักที่สุด" เธอกอดสายฟ้าแน่นๆ มองแต่ละคนค่อยๆเดินจากไป เธอมองคนทั้งหมดในที่นั้นพูดคุยกัน ภาพคุ้นเคยในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยเลยแม้แต่น้อย ก่อนที่จะค่อยๆเดินห่างออกมาเช่นกัน ในเวลาที่ไม่มีใครรู้ ในเวลาที่ไม่มีใครสังเกต เหมือนรอยขีดบนผืนทราย (ตัดได้เลยจ้ะ)

@JPY_Jakkol @JPY_Jade @JPY_Lin @JPY_Lucas @JPY_Ran @JPY_Kewalin @JPY_Kemtis @JPY_Pugan กูหิ้วเจตน์ออกจากวงไปด้วย (ตัดผมกับเจตน์ได้เหมือนกันครับ)

@JPY_KATT @JPY_Jade @JPY_Jakkol @JPY_Lucas @JPY_Ran @JPY_Kewalin @JPY_Kemtis @JPY_Pugan เธอมองหน้าของสายฟ้า เป็นอีกครั้งที่รอยยิ้มเหมือนจะส่งผ่านกันได้ เธอหัวเราะ ยิ้มจนตาบวมตุ่ยแทบจะกลายเป็นขีดเดียว ก่อนอดไม่ได้ ยื่นสองมือไปกุมแก้มแล้วบู้บี้หน้าอีกฝ่าย "อยู่ก็ได้ ไม่ว่าอะไรหรอก" "พี่ชายของหลินพูดแบบนั้น หลินจะไล่พี่ได้ไง ฮึ"

@JPY_Jade @JPY_Jakkol @JPY_Lin @JPY_Lucas @JPY_Ran @JPY_Kewalin @JPY_Kemtis @JPY_Pugan เหมือนเขาจะมองสังเกตสภาพของทุกคนที่เพิ่งเข้ามา โดยเฉพาะเจตน์ตั้งแต่เห็นแล้ว ก่อนเลิกคิ้วมองคนที่เข้ามากอด กำลังกำลังนึกแปลกใจกับดวงตาที่เหมือนจะผ่านการร้องไห้มาพอดี ยกมือขึ้นลูบหลังคล้ายปลอบอัตโนมัติ "เจตน์?" น้ำเสียงถามไถ่อย่างเป็นห่วง

@JPY_Jakkol @JPY_Lucas @JPY_Ran @JPY_KATT @JPY_Kewalin @JPY_Kemtis @JPY_Pugan @JPY_Jade ก่อนที่สายฟ้าจะลุกไป หลินดึงแขนเสื้อพี่นิดนึง แล้วมองพี่ชาย "พี่สายฟ้า ไม่ไปกับพี่ฝนเหรอ" คิดว่าน่าจะอยากอยู่กับแฟนมากกว่า "หลินอยู่คนเดียวได้"

@JPY_Lucas @JPY_Ran @JPY_KATT @JPY_Kewalin @JPY_Kemtis @JPY_Pugan @JPY_Jade @JPY_Lin เห็นคนด้อมๆมองๆก็ลุกไปดู twitter.com/JPY_Tin/status…

@JPY_Lucas @JPY_Jakkol @JPY_Jade @JPY_Ran หลินให้พี่ๆลูบหัวคนละทีสองที มองทีละคนสองคน "ไม่มีหรอก หรือหาไม่เจอก็ไม่รู้..." "ให้พี่ๆเลือกแล้วกัน" ไปไหนไปกัน

@JPY_Jakkol @JPY_Jade @JPY_Ran @JPY_Lin “ไม่เจออะไรนอกจากให้เรียงกระดูกแล้วหรอ(…)” โดนหนีบ ถึงกุจะชั่งใจแต่ไปก็ได้ “ไม่หอสองก็หอสี่ปะ?”

[13/01 | 20.30 น.] มาตึกแพทย์ จะไปห้องอาจารย์ใหญ่ …แต่ใช่คับหลงอีกแล้วคับ

@JPY_Lucas @JPY_Ran @JPY_Jakkol @JPY_Jade ขยี้ตาไปมา ตาบ่วมเจ่อ "พี่คัสทำไมหลงทางได้ขนาดนี้ มันมีป้ายบอกทางอยู่หน้าลิฟท์ไง"

@JPY_Ran @JPY_Jakkol @JPY_Jade @JPY_Lin เห็นพวกคุณแล้วแววตาดีใจขึ้น เจอเพื่อนละ— “กุตามหาพวกมึงง่ะ แต่ไม่รู้ห้องจารใหญ่ไปทางไหน” คำตอบเดิมๆ(…) ปล่อยให้เพื่อนหยุมแบบไม่โต้กลับสักนิด

แต่ก่อนจะแยกกันไปเธอเห็นพี่สาวอีกคน "พี่เก๋ๆ หลินฝากตุ๊กตาไว้กับพี่ได้มั้ย เดี๋ยวหลินทำเปื้อน ไม่อยากให้น้องมอมแมมเลย พี่ลูคัสอุตส่าห์ให้ทั้งที" @JPY_Kewalin

[ 13/01 - ก่อนการสำรวจ ] เธอเดินตามหลังสายฟ้าและคนอื่นๆ ในมือถือตุ๊กตากระต่ายติดมาด้วย แต่มันคงไม่สะดวกนักที่เอาไปด้วยกัน เมื่อนึกถึงครั้งแรกที่ไปสำรวจหอสมุด และสำรวจศาลพระภูมิในรอบก่อน มือของเธอเปื้อนฝุ่น เขรอะดิน ขนของตุ๊กตาก็คงจะเละเทะไปหมดแล้ว

@JPY_Koon "หลินปลอดภัยดี ฝั่งตรงข้ามมีพี่ลูคัสกับพี่เข็มทิศอยู่ทั้งคน ถ้ามีอะไรจริงๆ หลินกรี๊ดทีเดียว พี่ๆเขาก็แห่มาแล้ว" เธอเอามือตุ๊กตาตบไหล่อีกฝ่ายเบาๆ "ที่จริง... หลินนึกไม่ออกเลยว่าคนเราต้องใจแข็งแค่ไหน ถึงฆ่าคนอื่นได้แบบนั้น" "แต่ก็เข้าใจว่ามันเป็นปกติที่ใครๆก็อยากเอาตัวรอด"

@JPY_Zo เธอยืนนิ่งอยู่หน้าประตูในตอนที่เขาพูด คล้ายว่ากำลังรอ รออะไรบางอย่าง ที่สุดท้ายแล้วมันก็มีเพียงคำพูดไม่กี่คำ ได้แต่มองหยดน้ำร่วงหล่นลงปลายเท้าและจางหาย ยังหวังอะไรอีกหลิน... เธอเบือนหน้าก่อนที่เท้าจะก้าวนำไปตามทาง ผละจากเขา ไม่หันกลับมาอีก

@JPY_Lin .. .. .. "ดูแลตัวเองด้วยหลิน" "โชคดีนะ"

[8 มกราคม - 02.05 น.] เขายังคงนั่งอยู่หน้าคณะมนุษยศาสตร์ ที่บอกว่าจะเช็คดูอะไรอีกหน่อยที่จริงก็แค่มานั่งเฉยๆ ควรจะกลับไปช่วยดูคนบาดเจ็บคนอื่นๆ แต่ช่าง ก็แค่บาดเจ็บคงไม่มีใครตาย โซ่ไม่ได้กำลังรอใครเป็นพิเศษ รู้อยู่แล้วว่า 'หาย' คืออะไร

@JPY_Koon "มันยังมีเรื่องที่... บางคนในหมู่พวกเราดูจะรู้อะไรๆมากกว่าคนอื่น แล้วก็มีคนฆ่าพี่จัส เป็นคนที่อยู่ในหอเราเอง" ประโยคหลังพูดเสียงเบา ท่าทางจริงจัง "พี่เองก็อยู่ในห้อง ระวังตัวดีๆ อย่าไปไหนคนเดียวล่ะ"

@JPY_Koon หลินปีนขึ้นเตียง กึ่งนั่งกึ่งนอน กอดตุ๊กตากระต่าย สายตามองเพดานห้องนึกย้อนถึงเรื่องที่ผ่านมา "หลินว่า.. ก็ไม่ต่างจากเดิมนะ" "คนอื่นประชุมกันอยู่เรื่อยๆว่าจะทำอะไรไ้ด้บ้าง แต่หลินไม่ได้เข้าไปด้วย รู้แค่ว่าต้องใช้ยันต์เยอะ และคนที่หายไปก็คือคนที่กลับมาไม่ได้แล้ว"

@JPY_Zo มันจบแล้ว เพชรทำให้ทุกอย่างมันพัง คนที่ควรจะตายๆไปเสีย และเขา... คนที่เธอรัก... คือคนที่ทำให้เธอกลายเป็นคนที่น่ารังเกียจถึงขนาดนี้

@JPY_Zo ‘หลินกลัวว่าตัวเองจะเป็นแบบนั้นนะ’ ‘คนแบบที่พี่ฝนว่า คนที่เกลียดกันโดยที่ไม่มีเหตุแลและทำเรื่องร้ายๆต่อกันได้’ เธอเกลียดเพชร เกลียดอย่างที่ไม่เคยเกลียดใครมาก่อน เกลียดคนที่ตายไปแล้ว เกลียดจนอยากทำร้ายให้ตายตกไปอีกครั้ง