Juliet Kilo🥑🥑🥑
1.3K posts






Wat een intens smerig en lasterlijk stuk: archive.is/OGHll





Ongeveer vijftien jaar geleden, ik was begin twintig en woonde en studeerde in Amsterdam. Na m’n studie ging ik werken voor een Amsterdamse vluchtelingenorganisatie. De organisatie hielp illegale, uitgeprocedeerde asielzoekers om in Nederland te blijven. Ze boden juridische bijstand, toegang tot onderwijs en zorg, en regelden onderdak. In samenwerking met de Gemeente Amsterdam huurden ze sociale huurwoningen, waarin twee tot drie migranten per woning verbleven. Mijn taken waren divers: ik onderhield contact met Amnesty, Artsen zonder Grenzen en ambassades om te onderbouwen dat terugkeer onveilig was en medische zorg in het land van herkomst nauwelijks toegankelijk. Ik begeleidde cliënten naar afspraken bij de IND, DT&V, artsen, psychologen en advocaten. Alles draaide om dossieropbouw voor bezwaar tegen afgewezen asielaanvragen. Ik begon dit werk omdat ik iets wilde terugdoen. Zelf ben ik als vluchteling naar Nederland gekomen. Maar na een paar maanden realiseerde ik me dat ik nauwelijks herkenning vond in de mensen die ik begeleidde. Behalve de juridische ondersteuning was ik ook verantwoordelijk voor praktische zaken. Ik bezocht de cliënten dagelijks thuis. Wat ik aantrof, was onthutsend: lethargie, drugs- en alcoholgebruik, chaos in huis, de verwarming midden in de zomer op 23 graden. Ze sliepen tot laat in de middag, wilden niets doen, en vrijwilligerswerk was onbespreekbaar. Wat me het meest stoorde, was het totale gebrek aan verantwoordelijkheid. Ze deden niets om hun situatie te verbeteren, maar eisten wel van alles. Ik herinner me een jongen van een jaar of 23 uit West-Afrika. Gezond, fit, niets mis mee. Hij kwam op een dag mijn kantoor binnen met het verzoek of ik een medische check-up voor hem wilde regelen: bloedtesten, scans, alles erop en eraan. “Volgens mijn verzekering heb ik daar elke twee à drie jaar recht op,” zei hij. Ik vroeg: “Betaal jij voor die verzekering? Heb je ergens last van?” “Nee, maar ik ken m’n rechten,” zei hij. Ik zei hem dat zolang ik er werkte, hij terechtkon bij een arts als er iets aan de hand was. En dat hij beter mijn kantoor kon verlaten voordat ik echt mijn geduld verloor. Niet lang daarna ben ik gestopt. In de elf cliënten die ik begeleidde herkende ik niets van mijn eigen ervaring als vluchteling. Ik zag mensen die vonden dat ze overal recht op hadden, maar nergens aan wilden bijdragen. Mensen met compleet andere normen en waarden dan ik, een gemiddelde Nederlander. Daarom stoort het me mateloos als mensen zeggen: “Een kopje soep aanbieden mag toch niet strafbaar zijn?” Het gaat allang niet meer om een kopje soep. Het gaat om een complete sector die gedijt op (illegale) migratie. Mensen verdienen er bakken met geld aan en bestaan bij de gratie van migratie. En wij, Nederlanders die werken en bijdragen aan deze maatschappij, mogen opdraaien voor de kosten en, misschien nog wel belangrijker, voor de ernstige gevolgen voor onze vrije samenleving. #asielwet #asielbeleid




Nu de staat zich eens te meer onbetrouwbaar heeft getoond door op een sneaky manier toch weer de afschuwelijke box 3 wetgeving door te willen drukken heb ik gister, in het vliegtuig naar Curaçao, uitgebreid de tijd gehad om na te denken waarom dit me zo mateloos irriteert. En waarom ik er zoveel tijd in heb gestoken om de desastreuse effecten zichtbaar te maken via 2028box3.nl. Het is namelijk niet dat het mij enorm zal gaan raken. Ik heb ook een BV en het is relatief eenvoudig om box 3 bezittingen over te hevelen naar box 2, ook al krijg je dan weer andere nadelen terug. Het is ook niet dat ik gebonden zit aan Nederland. Ik woon reeds een deel van het jaar ver weg, op een tropisch eiland. Ik kan overal naartoe met mijn gezin. Ik heb mijn leven en inkomen al zo ingericht dat ik behoorlijk flexibel ben. Ik zal dus niet het grootste slachtoffer worden van deze box 3 diefstal. Maar wat me waarschijnlijk het meest irriteert is dat het nooit stopt. Alhoewel ik libertarisch ben ingesteld en ik belastingheffing principieel diefstal vindt kan ik er nog enigszins mee leven als ik belast wordt op bijv. een stukje inkomen. Of dat ik BTW moet betalen over goederen en diensten die ik koop. Ik ben het er niet mee eens maar ik kan dat accepteren. Niet alles in het leven is perfect. Maar waar ik als ondernemer altijd naar heb gestreefd is dat als ik in de eerste helft van mijn leven structureel grote risico's neem, lef toon en 'all in' ga om van mijn bedrijf een succes te maken, dat ik daar in het tweede deel van mijn leven de vruchten van kan plukken. Dat ik zelf mijn pensioen eerder bij elkaar zou kunnen verdienen. Ook om een stukje vrijheid voor mezelf op te bouwen. Zonder ooit een cent subsidie te hebben ontvangen, als werkgever voor heel veel mensen en gezinnen. Alles op eigen kracht, nadat ik reeds vele miljoenen euro's aan belasting heb bijgedragen. Wat me dus het meeste steekt is dat dat je zelfs dat bij voorkeur onmogelijk wordt gemaakt in Nederland. Dat iets opbouwen bij voorbaat 'verdacht' is. Dat eigen bestuurlijke onkunde en financieel wanbeleid wordt afgewenteld op mensen die er wel wat van maken. Afpakken omdat dat 'eerlijk' is. Dooddoeners als 'sterkste schouders, zwaarste lasten'. Uitgesproken door mensen die nog nooit zelf een euro hebben verdiend of enig risico hebben gelopen. Mensen waarbij hun goudgerande pensioenen gewaarborgd zijn en als het leven ook voor hen te duur wordt, dat ze gewoon even een forse indexering inbouwen op hun eigen salaris. Mensen die parasiteren op de productieven, de mensen die bijdragen aan het BBP. Aan de BV Nederland. Boeren, vissers, ondernemers, hardwerkende werknemers. Een overheid zou in dienst moeten staan van het land en haar bevolking. De realiteit is dat dat allang omgedraaid is. Nee, nadat je met pijn en moeite in het meest genivelleerde land ter wereld eindelijk iets hebt overgehouden nadat je geld al maximaal is belast over ontelbare fiscale schijven, en dat je dan de pijnlijke conclusie moet trekken dat zelfs dat je niet wordt toegestaan om daarmee wat vermogen en dus vrijheid op te bouwen... ja dan breekt er iets. En dan kom je op een punt dat het gewoon genoeg is. Dan is het klaar. De spreekwoordelijke druppel. De kruik gaat zolang te water tot hij barst.




Wat een dag. Straks staan we op het bordes voor de beëdiging. Trots om dit samen te mogen doen. In een nieuwe fase, met een grote verantwoordelijkheid en vooral een gezamenlijke belofte om ons in te zetten voor iedereen in Nederland. Door niet te blijven hangen in wat er misgaat, maar door te bouwen aan wat beter kan. Dat vraagt om lef én samenwerking. Op naar het bordes!













