KT

นอกจากเอกสารและโฉนดที่ดิน เค้าก็ได้กุญแจมา แม้มันจะดูเล็กกว่าฝ่ามือของเค้า แต่นี่ดูเป็นสิ่งที่สำคัญเหลือเกิน "บ้าน" สำหรับเค้า ณ ตอนนี้ สิ่งที่เป็นที่พัก ผู้คนที่คอยอยู่กับเค้า ดอกหญ้าริมทางที่เดินผ่านกันทุกวัน สำหรับเค้า ที่นี่ คือบ้านที่เค้าตามหามาตลอด

เรากระโจนไปบนท้องนภา โลดแล่นอย่างผาดโผน หมุนเป็นเกลียวให้ปีกทั้งสองคู่ทำหน้าที่ที่มันควรจะเป็น และส่งร่างเราสองให้ผสานไปกับสายลมจนหัวใจฟูฟ่องคับอก เมื่อคุณเริ่มจูบ เพิร์ลตอบสนอง ดวงตาของเขาไหวสั่น ขณะเดียวกันริมฝีปากกลับเผยออ้า โอบรับเรียวลิ้นสู่ภายใน ผีเสื้อนับล้านกระพือปีกอยู่ใต้ท้องน้อยของเขา หัวใจเต้นเร้าราวกับไม่ใช่ของตนเอง เราปล่อยร่างกายให้ร่วงไปตามแรงโน้มถ่วงโลก ก่อนจะทะยานขึ้นใหม่อีกครั้งเหมือนเล่นรถไฟเหาะ ผิวกายสั่นสะท้าน ช่วงเวลานี้ช่างน่าอัศจรรย์โดยไม่อาจสรรหาคำบรรยายใดมาพรรณนาได้ เพิร์ลผละกลีบปากออกจากการครอบครอง แนบหน้าผากโค้งกับคุณเพื่อกระซิบเสียงหวานชื่นคลอเคลีย “ครั้งแรกเหมือนกัน” “สุดยอดมากเลยล่ะ” หลังจากปล่อยให้อะดรีนาลีนพลุ้งพล่านไปกับกิจกรรมผาดโผน ในที่สุดจุดพักของเราจึงเป็นบริเวณที่สูงที่สุดของเมือง มากพอให้รู้สึกว่าอาคารเบื้องล่างเป็นเพียงฉากหลัง และผู้คนจากเล็กจ้อยไม่ต่างจากมดตัวน้อย เพิร์ลเกาะเหล็กเส้นใหญ่ สายลมเหนือพื้นโลกกระโชกแรงพาลให้เส้นผมกับกระโปรงขาวพัดพลิ้ว เปลือกตาสีไข่ไก่หลับลง เขาปราศจากความกลัวต่อที่สูงแต่รู้สึกคุ้นเคยกับมัน ปลายนิ้วชี้ให้คุณดูว่าโรงเรียนอยู่ตรงไหน แชร์เฮ้าส์ของเขาอยู่ตรงไหน และบ้านของคุณอยู่ตรงไหน หลังจากดื่มด่ำกับประสบการณ์แสนอัศจรรย์จนพอใจ เพิร์ลจึงเลือกนั่งลงข้าง ๆ คุณ “ตอนที่ผมต้องมาอยู่ที่นี่ใหม่ ๆ…ผมก็มักจะมานั่งเหนือตึกสูงแบบนี้แหละ” เขาเปรยก่อนจะยกเข่าขึ้นกอด “มันทำให้ใจสงบ ช่วงนั้นผมเอาแต่คิดทบทวนความผิดของตนเอง ไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่ามันหนักหนาขนาดนั้นเลยเหรอ หนักหนามากพอให้หักล้างกับความดีที่ทำมาตลอดสองร้อยปีแล้วเลือกขับไล่ออกมา…” “กับอีแค่เพราะ‘ผมเมตตาโดยปราศจากเงื่อนไข’ ถึงต้องริบทุกอย่างไปอย่างง่ายดาย ทำเหมือนกับทุกสิ่งไร้ค่า…” “ได้ยังไงกัน?” นี่คงเป็นไม่กี่ครั้งที่เพิร์ลเลือกจะเปิดใจก่อน เสียงของเขาฟังดูปกติ ทว่าดวงตากลับจับจ้องไปยังบ้านเรือนซึ่งอยู่ห่างออกไปราวกับว่ามันเป็นแค่ละครฉากหนึ่งซึ่งเขาไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของมัน และมันอ้างว้างมาก ทันใดนั้น เทวดาน้อยหันกลับมา สบตากับคุณแล้วอมยิ้มหวานชื่น ฝ่ามือน้อยทาบไปกับหลังมือกำยำ มันเล็กจ้อย สั่นเทิ้ม ทว่าอบอุ่น ดวงตาสีฟ้าสะท้อนนัยน์ตาดำมืดไม่ต่างจากจักรวาลอันพร่างพราวด้วยหมู่ดาว แฝงนัยความรู้สึกล้ำลึกยากจำแนก “แต่พอเป็นตอนนี้กลับรู้สึกว่ามันไม่แย่เท่าที่คิด” “ถ้าผมไม่โดนเตะโด่งลงมา คงไม่ได้พบประสบการณ์ที่วิเศษแบบนี้…” “ไม่ได้เจอเธอ” “ขอบคุณนะเบรย์เดน” เพิร์ลขอบคุณ… …จากใจจริงเชียวล่ะ

(ตุ๊กตุ่นจารย์ชากับธอร์นคับ!)