K1

@souzangar عمان شرایط خیلی ساده‌ای داره.

برای ثبت شرکت در خارج از کشور بدون حساب بانکی هنوز نیاز به کمک و مشورت دارم. کسی می‌تونه کمک کنه؟

خلاصه مصاحبه‌ ی امروز بین تاکر کارلسون و جفری ساکس : • خطر جنگ جهانی و فروپاشی اقتصادی : جفری ساکس هشدار می‌دهد که ما در یک نقطه تعیین‌کننده و تاریخی قرار داریم. اگر آمریکا راهکار دیپلماتیک را انتخاب نکند و به بمباران روی بیاورد، این تنش به یک جنگ همه‌جانبه منطقه‌ای یا حتی جهانی تبدیل خواهد شد. بسته ماندن تنگه هرمز و نابودی زیرساخت‌های خاورمیانه، یک بحران و رکود تورمی بی‌سابقه در اقتصاد جهانی ایجاد خواهد کرد که تبعات آن به مراتب از شوک‌های نفتی دهه ۱۹۷۰ بدتر خواهد بود • ریشه‌های واقعی دشمنی آمریکا با ایران : ساکس تاکید می‌کند که دشمنی آمریکا با ایران ربطی به سلاح هسته‌ای یا مسائل اخیر ندارد. ریشه این کینه به سال ۱۹۵۳ (کودتای ۲۸ مرداد) برمی‌گردد؛ زمانی که دکتر مصدق، نخست‌وزیر دموکراتیک ایران، قصد ملی کردن نفت را داشت و توسط سازمان سیا سرنگون شد. پس از انقلاب ۱۹۷۹، ایران توانست از زیر سلطه «امپراتوری آمریکا» خارج شود . آمریکا از آن زمان همواره از طریق جنگ نیابتی (مثل جنگ صدام علیه ایران) و تحریم‌های ویرانگر، به دنبال انتقام و بازگرداندن ایران به زیر سلطه خود بوده است. • اهداف پنهان ترامپ و نتانیاهو: * دونالد ترامپ: به گفته ساکس، ترامپ به دنبال یک پیروزی سیاسی و تسلط بر نفت ایران است. او تصور می‌کرد می‌تواند با یک حمله سریع، حکومت ایران را سرنگون کرده و به منابع نفتی دست یابد (مشابه رویکرد شکست‌خورده‌اش در ونزوئلا). • بنیامین نتانیاهو : نتانیاهو در حال اجرای استراتژی قدیمی اسرائیل موسوم به «گسست پاک» (Clean Break) است که ۳۰ سال پیش طراحی شد. هدف این طرح، سرنگونی ۷ کشور حامی فلسطین در منطقه (از جمله عراق، سوریه، لیبی، لبنان و نهایتاً ایران) بود تا اسرائیل بتواند هژمونی نظامی مطلق خود را در خاورمیانه تثبیت کند و مانع از تشکیل کشور مستقل فلسطین شود. • افراط‌گرایی مذهبی در اسرائیل : ساکس به ظهور جریانات افراطی مذهبی در کابینه کنونی اسرائیل (مانند بن‌گویر و اسموتریچ) اشاره می‌کند. این گروه بر این باورند که تشکیل «اسرائیل بزرگ» و اخراج یا سرکوب فلسطینیان، یک دستور الهی است که عملاً هرگونه مسیر دیپلماسی و صلح را غیرممکن می‌سازد. • فقدان تصمیم‌گیری منطقی در آمریکا : ساکس به شدت از سیستم کنونی دولت آمریکا انتقاد می‌کند و می‌گوید بر خلاف دوران جان اف. کندی در بحران موشکی کوبا، امروزه هیچ فرآیند مشورتی و عاقلانه‌ای در کاخ سفید وجود ندارد. تصمیمات بر اساس غرایز شخصی ترامپ و القائات نتانیاهو گرفته می‌شود و کنگره آمریکا نیز وظیفه قانونی خود در قبال نظارت بر اعلان جنگ را کاملاً رها کرده است. • تنها راه برون‌رفت (The Off-Ramp): ساکس معتقد است ایران خواهان جنگ نیست و دکترین هسته‌ای آن نیز مبتنی بر فتوای مذهبی ممنوعیت سلاح هسته‌ای است. راه حل این بحران، بازگشت به دیپلماسی، پذیرش کشور مستقل فلسطین در کنار اسرائیل، توقف جاه‌طلبی‌های نظامی نتانیاهو، و پایان دادن به تلاش‌های آمریکا برای کنترل استعماری جهان است. او هشدار می‌دهد که آمریکا نمی‌تواند تریلیون‌ها دلار از سرمایه‌های خود را فدای جنگ‌های بی‌حاصل اسرائیل کند، در حالی که مردم خودش در داخل نیازمند امکانات اولیه هستند youtube.com/watch?v=sFow6d…

از اون بالا همه چی رو نقطه می‌دیدن. #نقطه_زنی

ترکیب نواحی آسیب دیده در حملات آمریکا و اسرائیل به تهران: ۳۲٪ نظامی، ۲۵٪ صنعتی، ۲۱٪ مسکونی. ۱۹٪ تجاری. بر اساس بررسی های ماهواره ای نشریه بلومبرگ: کاری از @golnarM و همکارانش bloomberg.com/graphics/2026-…

از فردا واجب هست هرایرانی یک کیسه پارچه ای خرید نان و کیسه پارچه ای خرید سوپر مارکت همراه داشته باشه. اگر فرهنگ #نه_به_نایلون رو فراگیر کنیم ضمن کمک به پاکیزگی محیط زیست فشار روی صنایع رو بابت کمبود مواد پلی اتیلین اسیب دیده از جنگ کم میکنیم ! #پاينده_ایران

مثل اینکه در هر دوره تاریخی، همانطور که یک دیکتاتوری میاد و سر ملتش خراب می‌شه، قراره یه خونخوار جنگ‌طلبی بیاد و یه بخشی از دنیا رو به توبره بکشه و کلی آدم به کشتن بده. چنگیز، اسکندر، نادر، ناپلئون، هیتلر و ... این اواخر پوتین و نتانیاهو و ترامپ.

جان کری، وزیر خارجه پیشین آمریکا: نتانیاهو همین پرونده جنگ با ایران را برای ما هم مطرح کرده بود. پاسخ ما نه بود. پیش‌بینی‌شان این بود که تغییر رژیم رخ می‌دهد و مردم قیام می‌کنند؛ اما هیچ‌کدام از این‌ها اتفاق نیفتاد.‼️ اوباما گفت نه. بوش گفت نه. بایدن هم گفت نه. درباره هدف واقعی این جنگ به ما دروغ گفته شد. درس ویتنام و عراق این است: به مردم آمریکا دروغ نگویید. از آن‌ها نخواهید فرزندانشان را برای جنگ بفرستند.

چهره‌ی این زن چقدر مهربان و گرم، آرام و دوست‌داشتنی است. فرشته‌ای واقعی… ایران به مهر همین آدم‌ها زنده و برقرار است.

و همین طور سازمان ملل بی‌خاصیت. حتی اندازه یکی از کشورهای عمان و پاکستان، نه انگیزه و نه خواستی برای میانجی‌گری دارد. تنها گاهی‌تشویق میکند یا ابراز نگرانی می‌کند.

هزاران هزار تن بمب روی سر یک ملت ۹۰ میلیونی بریزند، پیامدی ندارد؛ اما تنگه هرمز یک ماه، آن هم به دلیل مستقیم همان حمله نظامی، بسته باشد، «پیامدهای آن بر اتحادیه اروپا فاجعه‌بار خواهد بود!» خب به درک! تمام اتحادیه اروپا و متحدانش فدای یک تار موی پیدانشده ماکان نصیری!

از دیشب فیلم موج حمله به بیمارستان رو هزار بار دیدم. این پرستاری که سعی می‌کنه جون سه تا نوزاد رو نجات بده تا ابد قهرمان منه.

The Iranian Red Crescent released CCTV showing an Israeli strike on a hospital in Iran. Targeting healthcare has been a recurring tactic by Israel in Lebanon and Gaza as well.

💔Nurses grab infants and doctors rush patients out as American bombs drop on an Iranian hospital. How can somebody justify this?

دم شما گرم خانم دکتر/پرستار. اون لحظه که بمب و موشک در حال فروریختن بود و باید به فکر نجات جونت میبودی، به فکر نجات بچه‌های کوچک ایران بودی…❤️

گلی از گلستان اینستاگرام

🎥 تصاویر دیده‌نشده از آسیب به بیمارستان‌ها درپی حملات هوایی آمریکا و اسرائیل. قسمت نجات نوزادان و ترس در چهره بیماران واقعا قلب آدم رو به درد می‌آره.

هیچ وقت فراموش نکنید تو اوج بمباران ایران، مسیح علینژاد پاشد رفت اسپانیا و آلمان و پرید به پارلمانتاریستها و رییس جمهورهای این کشورها که چرا به آمریکا و اسراییل تو بمباران مردم ایران کمک نمیکنید. هبچ وقت فراموش نکنید که کلامی در مورد #مدرسه_میناب و کشته شدگان غیرنظامی حرف نزد.

تقریبا همه اهل رشته من علوم سیاسی، منتظر ظهور سپاه به عنوان قدرت برتر و بیرون راندن روحانیت شیعه از قدرت بودند، بیش از یک دهه است تقریبا این مسیر بعد از ۸۸ تا حد زیادی اجتناب ناپذیر شد،به نام سلطنت به کام سپاه... غم انگیز اینه که مسیر کاملا مشخص بود ولی کسی دلش نمیخواست گوش کنه، مردم دوست داشتن حرفهای قشنگ بشنوند، وعده پیروزی سریع، احساساتشون رو بر عقلشون مسلط کرد، پاسخ های تک جوابی دو قطبی پیروزی خون بر شمشیر، دوست داشتن... همین الان پنج تحلیل با پنج نام مختلف منتشر کنید‌ که به ترتیب از سقوط قریب الوقوع ج ا تا استحاله پنجاه ساله اش را شامل شود، فارغ از استدلالهایش به ترتیب زمانی طرح شده مورد استقبال یا فحاشی قرار میگیرند، قابل درک هم هست. هر تحلیلی که خبر از پیروزی سریعتر بدهد مقبول تر است، این ایده اگاهی بخشیدن به غایت ساده انگارانه است، فرضش این است که انسان موجودی تماما عقلانیست در حالیکه ما فقط در اقتصاد عقلانی هستیم تازه آنجا هم عقل کامل و آگاه نیست به سادگی در معامله فریب میخورد، در سایر امور که سرشار از غرایز و خواسته هاست... نه ما توانستیم جلوی موج راست افراطی پهلوی را بگیریم، نه پدرانمان توانستندجلپی موج راست افراطی خمینی را بگیرند، پرو‌پاگاندیستهایی مثل قاضی زاده عجیب زاده ثنا ابراهیمی به آسانی افکار عمومی را برای صاحبان قراردادشان عقب و جلو می برند... ما نقش بر آب میزنیم... امیدوارم این ناسیونال میلیتاریسمی که برای سپاه پروردید لااقل به حذف کامل روحانیت شیعه ختم شود‌ بلکه ما بمانیم و رضاخان حزب الهی و قوای مسلحی که یک کشور دارد، شاید سویه های تند و تیزش با سمباده مبارزات مدنی تحلیل رود. بشیریه در این کتاب کوچک که سال ۱۳۸۱ نوشته دو مسیر پیروزی و‌ شکست ما را ترسیم کرده، مسیر شکستش دقیقا همین مسیری است که پس از ۸۸ طی کردیم، جلوی هیچ چیزی را هم نگرفتیم، سپاه ما را با خودش برد، این وسط زن زندگی آزادی تنها‌ استثنا و وقفه ای بود که زنان به راه انداختند....

یک نوشته‌ی طولانی و نالازم دیگر. ممکن است بعضی‌ها بعد از خواندنش بلاکم کنند. چه بهتر، خوشا باغی که شغال از آن قهر کند. . در جنگ هشت‌ساله خیلی از شهرها کاملاً ویران و با خاک یکسان شدند، مثل قصرشیرین؛ خیلی از شهرها اشغال شدند، مثل خرمشهر؛ و خیلی از شهرها در تمام هشت سال روز و شب آماج حمله‌های بی‌شمار بودند مثل دزفول؛ اما آن چه با حمله‌ی شیمیایی بر مردم رفت، نام #سردشت را تا ابد با ظلم و جنایت علیه بشریت به صفحه‌های تاریخ سنجاق کرد. آن روزها در غیاب شبکه‌های ماهواره‌ای و از آن مهم‌تر اینترنت، همه‌ی مردم ایران از حزب‌اللهی تا شاه‌دوست، از چپ گرفته تا راست، این جنایت‌ها را محکوم می‌کردند. چه بسا مخالفان و مبارزان علیه حکومت بیشتر. چرا که پای ایران در وسط بود. همان روزها اگر از جنایت صدام در سردشت می‌گفتی، یا وقتی از تجاوز سربازانش به ۴۵ زن و دختر در یکی از شهرهای مرزی خونت به جوش می‌آمد و فریاد می‌زدی، هیچ ننه قمری نه در کوچه و خیابان و نه در صدای آمریکا و بی‌یی‌سی و … پیدا نمی‌شد که بگوید، پس اعدام ۶۷ چی؟ پس سرکوب ترکمن‌ها چی؟ پس کشتار کردها و عرب‌های خوزستان چی؟ پس شکنجه و زندانی‌های سیاسی‌ چی؟ پس کوفت چی، پس زهرمار چی؟ جنایت، جنایت بود و با همه‌ی اختلاف‌تظرهای سیاسی، گروکشی‌های کاسب‌کارانه‌ی رسوا هنوز باب نشده بود. حالا، بعد از سردشت #میناب هم صفحه‌ی دیگری از این فصل تاریک و‌ غمبار تاریخ را به خود اختصاص داده. اما مظلوم‌تر از قبلی. چرا که حالا مارشال‌های فکل کراواتی و سرخاب سفیداب مالیده‌ی مشغول در شبکه‌های مسموم تلویزیونی و پیاده‌نظام‌ها و چریک‌های زیر پتویی‌شان چنان فضا را مسموم و مردم را به هم‌بدبین کرده‌اند که تا از میناب بگویی، دهان‌های وقاحت به خروش می‌آیند که: «بلندگوی حکومت شده‌ای» و یا به یاوه می‌جنبند که: «خون شور شده‌ای»، و ترجیع‌بند همه‌‌ی اعتراض‌هاشان هم: «پس کشته شده‌های دی ماه چه؟» و شغال‌های بی‌دست‌وپای نر و‌ماده، از استرالیا تا همین ایران خودمان و‌ برو تا آمریکا که جز حواله کردن آلت‌های جنسی نرینه‌‌ چیزی در چنته ندارند، با زوزه‌‌های گوش‌آزارشان لجن‌پراکنی می‌کنند و با آلودن فضا آدم‌ها را برای گفتن از جنایتی که بر میناب رفت به سکوت می‌کشانند و از حجم وقاحت و کثافتی که از وجودشان می‌جوشد و می‌پاشد و به همه جا‌ شتک می‌زند، عده‌ای لال می‌شوند، عده‌ای به لکنت می‌افتند و عده‌ای دیگر حساب‌وکتاب می‌کنند و همین که می‌خواهند چیزکی بگویند، به جملات آبکی‌شان با قیدهای امّا و اگر و ولی و آیا آب بیشتری اضافه می‌کنند و همگی آسته می‌آیند و آسته می‌روند، مبادا که خواب دیو آشفته و خاطر ارباب آشفته شود و‌ ملیجکان وحشی‌اش شاخشان بزند. سرمان را بالا بگیریم و از جنایت علیه بشریت در میناب بدون اندکی ترس حرف بزنیم. ما به‌خاطر محکوم کردن هیچ جنایتی به هیچ کسی توضیحی بدهکار نیستیم. من بارها در حد جرأت و‌جسارت نیم‌بندم از ظلم و ستمی که نظام حاکم بر مردم روا داشته گفته‌ام. از دی‌ماه ۴۰۴ تا جنبش مهسا، از هواپیمای اوکراینی تا قتل‌های رنجیره‌ای و … اما دیگر نمی‌خواهم وارد بازی کثیف آنانی بشوم که تا از جنایتی حرف می‌زنی، انگار برای اثبات برادری بهشان بدهکاری که در مورد همه‌ی جنایت‌های پیشین در طول تاریخ و‌ عرض جغرافیا هم اعلام موضع کنی. و اگر چنین نکنی باید پذیرای آلت‌های (در خیال خام خود) برافراشته‌(ی گاه نداشته)شان باشی. کودک، سمبل و امید آینده است و کشتن کودکان به هر شکل و بهانه و توسط هر کسی مصداق کشتن آینده‌ی یک کشور است. از این رهگذر، کشته شدن کودکان میناب لکه و داغ ننگ همیشگی بر پیشانی منادیان آینده‌ی آزاد برای ایران خواهد بود. و عاملان و حامیان این جنایت اگر عذرخواهی و هم‌دردی نکنند، همان بهتر که تا ابد سر در خشتک خفقان فرو‌ببرند.

خون بچه‌های میناب «رنگ رسانه» نداشت. مادران‌شون هم «قاب‌پسند» نبودند. و جانِ کودک هم برای بسیاری، فقط وقتی می‌ارزید که در خدمتِ روایت‌شان بود. وگرنه باید این روزها، همان فریادهای توأم با خشمِ «چرا زدی؟» و «چرا دو بار زدی؟» دوباره شهر را پر می‌کرد.