عَ‌لَ‌سْی

برای مردم عوامی که مرزها خطر قرمزشان است! مرزها خط قرمز حکومت‌هاست نه مردم! و حکومت‌ها با انداختن این خط قرمز در ذهن مردم عوام هم کشتن مخالفانشان را آسان می‌کنند و هم از مسئولیت‌هایشان در حفظ مرزها و تمامیت کشور شانه خالی میکنند. اگر بخشی از کشور به هر شکلی عملا جدا شود، مشکل نه از مردم ساکن آن بخش است و نه از مردم سایر بخش‌های کشور، مشکل از حکومت است! همینطور اگر ساکنان بخشی از کشور خواهان جدایی باشند مشکل نه از ساکنان آن بخش است و نه ساکنان بخش‌های دیگر کشور، بلکه مشکل از حکومت است. اما حکومت‌ها با درگیر کردن این دو بخش از مردم هم از زیر مسئولیت تامین شرایطی که تمامیت ارضی کشور را تضمین کند شانه خالی میکنند هم به بهانه حفظ تمامیت ارضی کشور، نه دشمن خارجی را بلکه مخالفانشان را در همان کشور میکشند! حفظ تمامیت ارضی کشور نه در توان مردم است و نه وظیفه مردم است. وقتی حکومت قاجار بخشی از ایران را به شوروی داد مردم چکار تونستند بکنند؟ وقتی حکومت پهلوی با جدایی بحرین موافقت کرد مردم چکار تونستند بکنند؟ همین امروز هم حکومت ج ا بخشی از ایران را در یک شکست نظامی و یا معامله به جایی بدهد مردم چکار می‌توانند بکنند؟ شاید بگید به هیچ وجه اجازه نمی دهیم و داستان ببافید ولی نمی‌تونید! ج ا تمام ایران رو از مردم گرفته و کاری نمی‌تونیم بکنیم و ضامن جان و مال خودمون نمی‌تونیم باشیم، چطور می‌تونیم اگر شهر یا روستایی را فروخت اجازه ندهیم؟ وقتی با امضای قرارداد رژیم حقوقی دریای خزر عملا بخشی از ایران را داد مردم چکار تونستند بکنند؟ درست مانند مردم در زمان قاجار و پهلوی افسوس و فحش! همین! این نه فقط در مورد ایران در مورد تمام دنیا همین‌طور است. حکومت‌ها تا جایی که بتوانند برای گسترش و یا حفظ قلمرو آدم می‌کشند و مردم را برای آدم‌کشی بسیج می‌کنند و هر جا که نتوانند بخشی از قلمرو را می‌دهند و برای حفظ بخش باقی‌مانده هر کسی را که در بخش باقی‌مانده اعتراض کند می‌کشند! این که به دلایلی منطقی یا غیر منطقی مخالف جدایی بخشی از کشور باشید نه تنها حق فردی است بلکه ممکن است درست فکر کنید و باید به طور مداوم از حاکمان بخواهید که مانع ایجاد شرایطی شوند که به این جدایی دامن بزند! اما اینکه فکر جدایی بخشی از کشور را یک گناه نابخشودنی بدانید و هر کسی را که به آن فکر کند سزاوار مرگ بدانید، شما در خدمت کشور نیستید، در خدمت حکومت هستید تا راحت‌تر بخشی از مردم کشور که مخالفش هستند را بکشد! در یک کشور که بحث جدایی‌طلبی در یک بخش از جامعه مطرح است دو حالت وجود دارد ۱. اگر فکر می‌کنید جدایی‌طلبی تفکر اقلیتی از آن مردم است‌ خب بگذاریم حرفشان را بزنند، اصلا حزب داشته باشند و نماینده داشته باشند و اصلا چند سال یک‌ بار هم انتخابات جدایی برگزار کنند و رای نیاورند! این کار خیلی کم هزینه‌تر از تلاش برای کشتن آن‌ها و در نتیجه مسلح شدن آن‌هاست. در همه جای دنیا این اقلیت‌ها هستند و هیچ وقت ریشه‌کن نمی‌شوند! و پذیرش آنها خیلی کم هزینه‌تر از تلاش برای ریشه‌کنی آن‌هاست. ۲. اگر فکر می‌کنید جدایی‌طلب‌ها اکثریت آن بخش هستند که در این حالت باید حکومت را زیر سوال ببرید که چرا اکثریت یک بخش از جامعه میخواهند از کشور جدا شوند و به جای جنگ بی پایان با اکثریت یک جامعه یا تن به این خواست اکثریت بدهیم و یا به راه‌هایی فکر کنیم که این تفکر جدایی‌طلبی از اکثریت بیافتد! البته امیدوارم به راهی بهتر از نسل کشی فکر کنیم‌!