𝑳𝒊𝒏𝒆𝒕𝒕 (slow)

“ I feel like… l’ve lost something ” “ nah forget it ” ❄️ Linett Roussel Grade 11 | Monster “ The Wind-walker “ Doc : bit.ly/4fPNEFW Co/Role/Talk > Dm 24/7 #SSHS_Commu

@Cibil_SSHS ผุดรอยยิ้มเล็กขึ้นมาพลางแลบลิ้นเยาะเย้ย ..นี่คงเป็นภาพหาดูได้ยาก ทันใดนั้นเองที่สองเท้าเริ่มออกวิ่ง ราวกับกำลังเปิดฉากการวิ่งไล่จับ

@Cibil_SSHS เห็นทำท่าทางอ้อร้อก็อดยื่นมือเข้าไปดันแก้มข้างนั้นออก ก่อนจะหยุดนิ่ง เปลี่ยนเป็นหยิกแก้มข้างนั้นไปที “คิก” หลุดเสียงหัวเราะมาหนึ่งคำ ก่อนที่ดวงตาจะเบิกกว้าง แกล้งทำเป็นไม่รู้เห็นแล้วรีบสาวเท้าเดินนำ ลิเนตต์เดินนำหน้าหลายก้าวก่อนที่จะหันหลังกลับไปหาซีบิล +

“ฉันต้องไปแล้วล่ะ” “อยู่เล่นกับแกนานเกินไปแล้ว” เห็นท่าทีออดอ้อนจนตัวเหลวก็อดยื่นมือไปลูบไม่ได้ เขาอยู่กับเจ้าเหมียวที่สวนสาธารณะมาเกือบครึ่งชั่วโมงเห็นจะได้ พอทำท่าจะไป ก็ถูกท่าทางน่ารักนั่นรั้งไว้ตลอด อยู่ต่ออีกสักหน่อยคงไม่เป็นไร.. (แวะ + สั้นๆได้คับ)

@Cibil_SSHS สังเกตมาสักพักแล้วว่าอีกฝ่ายดูลื่นไหลเสียเหลือเกิน ต่างจากเขาที่ค่อนข้างจะเขินอายกับมัน “นายกับพวกยูจีนคงทำกันเป็นเรื่องปกติ...สินะ?”

@Cibil_SSHS ระหว่างทางเดินกลับบ้าน นัยน์ตาสีซีดคอยมองเท้าพลางคิดเรื่อยเปื่อย “นาย...” จู่ๆก็เป็นฝ่ายเปิดปาก “ทำแบบนี้...เป็นเรื่องปกติเลยงั้นเหรอ?” ก่อนที่คนถูกถามจะถามซ้ำ เป็นลิเนตต์ที่ชิงอธิบายเสริม “จูบแก้ม ..อะไรแบบนั้น” +

@Cibil_SSHS สำรวจร่างกายแล้วก็หันมาดูซีบิล คนที่ควรจะถูกช่วยเหลือควรเป็นหมอนี่สิ “มาให้ดูหน่อย มีแผลรึเปล่า” ถือวิสาสะถือแขนอีกคนมาพลิกดูทีละข้าง ไหนจะตามตัว หัว ตามลำดับ มือเรียวสีดำคอยปัดเศษดินออกให้ ”...ขอบคุณ” เสียงเอ่ยพูดงึมงัมลอยๆ “ที่ช่วยฉัน”

@Cibil_SSHS ทำไมกันนะ... ลิเนตต์ทรงตัวลุกขึ้นยืนหลังจากนอนคลุกดินอยู่นานสองนาน ถึงความจริงคนที่ดูจะเป็นอย่างนั้นมากที่สุดคืออีกฝ่ายก็ตาม “เงียบน่า” ได้ยินว่าถูกเรียกแบบนั้นแล้วพาลให้เห็นภาพตัวเองในชุดเชียร์ลีดเดอร์ ยิ่งนึกยิ่งขนลุกจนรับไม่ได้ “ยัง...ไหวอยู่ โอเคดี” +

@Cibil_SSHS มือดึงหมวกฮู้ดขึ้นมาสวมให้พรางใบหน้าแบบที่ชอบทำ ก่อนจะทาบทับนั่งค้ำยันพื้น โน้มตัวลงไปหาคนนอนราบแล้วกดริมฝีปากลงตรงจุดที่ซีบิลว่า “...” ผละออกเชื่องช้า สีหน้าใต้หมวกฮู้ดทั้งแดงทั้งยังมีเหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้น “พอใจรึยัง คุณนักกีฬา?”

@Cibil_SSHS หัวคิ้วกระตุกเล็กน้อย “นั่นมันเหมือนกันซะที่ไหน...” เขาพูดอู้อี้ในลำคอ เพราะอาการจุกท้องเริ่มจางลง ดูเหมือนจะเริ่มพูดเยอะได้มากขึ้น “อีกอย่าง ฉันไม่ใช่เชียร์ลีดเดอร์” สิ้นเสียงที่ว่าลิเนตต์ก็ผละลุกขึ้นมาช้าๆ พอทำท่าจะลุกขึ้นยืนก็เหมือนลังเลบางอย่าง เก้ๆกังๆอยู่อย่างนั้น +

@Cibil_SSHS “ลงโทษแรงเกินไปแล้ว ไม่แฟร์เลยซักนิด”เขาพรูลมหายใจออกมา “ฉัน...ไม่ระวังเอง“ สองแขนขยับกอดกุมท้องน้อยนอนคู้ไม่ขยับ “ไม่เป็นไร...ไม่เจ็บมาก แต่ขออยู่แบบนี้สักพักนะ” รอจนกว่าอาการจะทุเลาลง

@Cibil_SSHS เขารู้ดี รู้ดีว่าอีกฝ่ายกำลังพยายามปลอบใจแต่ทว่าสีหน้าของลิเนตต์ก็ยังไม่เปลี่ยน ทั้งยังจะดูหงอยลงกว่าเดิม หากมีหูแบบพวกสัตว์คงจะพับลู่ลงจนน่าสงสาร การนอนบนพื้นในที่สาธารณะคงจะค่อนข้างแปลก แต่ดูบริเวณโดยรอบแล้วมีแค่พวกเขาเท่านั้น จึงทำใจนอนซุกอยู่นิ่งๆ +

@Cibil_SSHS นัยน์ตาสีซีดเต็มไปด้วยความเป็นห่วง บางทีอาจจะร้อนใจมากกว่าอาการของตัวเองตอนนี้เสียอีก “ฉะ ฉันขอโทษ”

@Cibil_SSHS “เจ็บรึเปล่า!? ละ ลุกไหวไหม” จะรีบลุกออกทว่าความจุกแล่นปราดเข้าช่วงท้องน้อยจนต้องเบ้หน้า อาจเป็นเพราะแรงกระแทกเมื่อครู่ เพราะอย่างนั้นจึงทำได้แค่ค้ำยันร่างตัวเองเอาไว้กับพื้น และเพื่อไม่ให้ทับอีกฝ่ายให้หนักไปกว่านี้ +

@Cibil_SSHS ร่างสูงโปร่งสองคนที่กำลังจับมือยื้อยุด ร่างโงนเงนเหมือนคล้ายว่ากำลังจับมือเต้นรำถอยหลัง “..อะ!?”และเป็นเขาเองที่ดันสะดุดเข้ากับพื้นต่างระดับหงายหลังลงไปอย่างนั้น ...เหตุการณ์รวดเร็วราวกับภาพตัดในเสี้ยววิ

@Cibil_SSHS “เสียเปรียบอะ- ..!” สองมือดึงยื้อแต่ก็แน่นเกินกว่าจะผละออก สัมผัสที่เฉียดไปเฉียดมาตรงหน้าแก้มและไหนจะเสียงกระซิบข้างหูราวกับกำลังถูกปีศาจร้ายกาจครอบงำชวนให้ขนลุกซู่ “พอแล้ว! หยุดนะ!” ลิเนตต์เบนหน้าหนี สองเท้าเดินถอยหลังกรูดอย่างกับลืมไปแล้วว่าสองมือนั้นลากอีกฝ่ายมาด้วยกัน +

@Cibil_SSHS “ฉะ ฉัน-” เปล่งเสียงในลำคอดูอึกอัก รีบก้าวถอยหลังทั้งดวงตาเบิกกว้าง ใบหน้าแก้มร้อนฉ่าลามไปถึงใบหู “ไม่ได้...ตั้งใจ”

@Cibil_SSHS !!? หนุ่มผมแดงสะดุ้งโหยงตั้งแต่ถูกดึงมือไป ท่าทางหลุกหลิกลนลาน ก่อนจะเป็นจังหวะเดียวกันที่เขาหันหน้าไปหาอีกฝ่าย จุ๊บ ซีบิลแนบแก้มเข้าหา ส่วนลิเนตต์ก็เบนหน้าเข้ามาพอดี ทั้งปลายจมูกและริมฝีปากกดเข้าเต็มแรงจนชวนผงะ รู้ตัวอีกที...เจ้าก้อนขนหน้าไหม้ก็กระโดดหนีไปแล้ว +

@Cibil_SSHS “นี่...” คำพูดติดขัดราวกับไปต่อไม่ถูก ไหนจะยังยื่นมือมาเกาคางชวนให้สองแก้มร้อนฉ่าขึ้นมา เจ้าแมวที่กำลังอยากออดอ้อนคนก็ยื่นหัวเล็กๆรับกับมือของซีบิลพอดิบพอดี ต่างจากลิเนตต์ที่หันหน้าหนี “อะไรกัน กับฉันไม่เห็นจะอ้อนแบบนี้” ราวกับตัดพ้อเจ้าก้อนขน บ่นอุบอิบมุ่นคิ้วหน้ามู่ทู่

@Linett_SSHS “…แล้ว” คนหน้ายิ้มขยับนิ้วเกาคาง “ตัวนี้ห้ามจับเหรอครับ?” ก่อนจะถูกกัดเข้าให้จึงยอมผละมือออก คราวนี้เลื่อนไปลูบหัวเจ้าแมวหน้าไหม้ไม่ให้น้อยใจไปเสียก่อน “อยากจับมากกว่านี้จังเลยน้า…” ไม่วายแกล้งเอ่ยตัดพ้อ