starbuck

خاله من تحمل دردش خیلی بالاست. خیلی صبوره. یه مدت بود دست درد داشت و هی دکتر می‌رفت و عکس و.... نتیجه ای نگرفته بود. یه بار نصفه شب دخترش از صدای گریه ش بیدار شده بود. می‌گفت باورم نمیشده این مامان منه که از درد داره گریه می‌کنه. صبح بردیمش بیمارستان بهمن اورژانس. شانسمون هم خلوت بود و هیچکس جلوی ما نبود. رفتیم پذیرش فرم پر کردیم و نشستیم. یک ساعت گذشت و مریض ما از درد نمی‌توانست بشینه و فقط قدم میزد و اشک می‌ریخت. رفتم پذیرش گفتم خانوم مریض ما درد داره دکتر نمیاد؟ گفت دکتر تو اتاقه حتما سرش شلوغه کارش تموم بشه میاد.نیم ساعت دیگه نشستیم، دیدم خبری نیست رفتم دم اتاقی که پزشک توش نشسته بود باید در باز بود دیدم با همکارش دارن چای میخورن و تو گوشیشون عکس نشون هم میدن. در زدم گفتم ببخشید مریض ما بیشتر از یک ساعته منتظره و خیلی درد داره. دکتر گفت خانوم اورژانسه ها. اولویت با تصادفی ها و مریض های بدحاله. گفتم الان شما مریض تصادفی دارین؟ تو این یکساعت دو سه نفر بعد از ما اومدن که اونا هم همه منتظرن. مریض ما اگه بدحال نبود نمیومدیم اورژانس که. دکتر گفت مگه مریضتون کو. گفتم داره قدم می‌زنه. گفت مریض بدحال قدم میزنه؟ بفرمایید بیرون تا صداتون کنم. من همون موقع با تلفنی که هست تو اورژانس برای شکایت تماس گرفتم و شرایط رو گفتم. زنگ زدن به دکتره و در حال جیغ جیغ پشت تلفن بود که فرم شکایت رو هم پر کردیم و از بیمارستان زدیم بیرون به سمت بیمارستان عرفان نیایش. رفتیم اونجا سریع پذیرش شد و فرستادن MRI . انگشت هاش سر شده بودن ولی درد تو باقی دستش ادامه داشت و حتی مسکن قوی هم که زدن (خودشون گفتن مخدر) می‌رفت تو چرت و بعد با گریه درد بیدار می‌شد و دوباره می‌رفت تو چرت. جواب اومد و متخصص مغز و اعصاب اومد و نتیجه رو نگاه کرد گفت من چیزی نمی‌بینم. بیمارتون احتمالا کیس روانه! ساعت حدود ۴ عصر بود که با جواب MRI زدیم از بیمارستان بیرون و رفتیم بیمارستان ابن سینا.... خلاصه که فردا صبحش ساعت ۶ بیمارمون رفت اتاق عمل. پزشک با همون MRI تشخیص داد که مهره ی گردنش تیز شده و به قدری فشار روی نخاع هست که باید اورژانسی عمل بشه. تصور کنید گذاشته بودیم مریض رو ببرن بخش روان🫣 پزشک آخری جون خاله ی من رو نجات داد و تا ابد مدیونش هستیم. شخصا اعتمادی که به پزشک های ایران دارم رو هرگز به پزشک های آلمان ندارم. (نه که بد باشن. مهارتشون قابل مقایسه نیست)

seeing islamophobia so incredibly normalised within the feminist community is honestly very sad.

معروف ترین دیالوگی که از یه فیلم یادته چیه؟؟

یک آقای محجوبی ساکن کوی دانشگاه بود و از دانشجویان دانشکده ادبیات. معمولا در بوفه یا حیاط پشتی گوش می‌کرد و کمتر حرف می‌زد. بعدها که شنیدیم تنهایی دهها کتاب از تالار پژوهش و سالن اسناد کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران بلند کرده، در حیرت با هم رقابت داشتیم.

تا بحث دکترها بازه، لطفا یه مقدار هم سر این که دو ساعت معطلمون میکنن تو مطب بهشون فحش بدید. با تشکر.