ไททันแห่งเหตุผล retweetledi
【 โรลเพลย์แบบกลุ่ม : สัญจรเคียงสมุทร บุปผาแห่งผืนนิทรารมณ์ 】
ไม่ว่าด้วยจุดยืนของผู้เป็นอาจารย์
หรือจุดยืนของผู้สวมองค์แห่งปราชญ์
นั่นหมายความว่าชีวิตหลังจากนี้ เขาจะต้องแบกรับความวุ่นวายอันมหาศาลไว้เป็นเท่าตัว และในวันนี้ เขาจึงกลับมายืนอยู่ ณ สนามสงครามแห่งรัฐ สมัชชาพลเรือนอีกครั้ง พร้อมกับอำนาจสำหรับบัญญัติชะตากรรมของผู้สืบสายโลหิตทอง, โลกของแอมโฟเรียส
ภายในอกของเขาไร้แรงกดดันสั่นสะเทือน เพราะเป็นแค่อีกหนึ่งเรื่องราว ที่จะต้องก้าวข้าม ไปเพื่อ “ จุดสูงสุดของตัวเอง ” เท่านั้น
และในตอนนี้ เขาเอง ก็สัมผัสได้อย่างแจ่มแจ้ง ว่าจุดสูงสุดที่ตัวเองนั้นเฝ้ารอหาคำตอบมาตลอดชั่วชีวิต กำลังจะมาถึง แม้สิ่งที่เดินข้างขนานมาควบคู่ ตามติดราวกับเงาแห่งพันธะ จะเป็น ความตาย ก็ตาม
สายลม พัดพาความเหน็บหนาว มาพร้อมกับความอลหม่านภายใต้ กระแสธารสงัดงันเบื้องหลังสนธยา หมอกยะเยือกคลุมสลัวทั่วด้วยประสาทสัมผัส บ่งชี้ว่านี่ไม่ใช่สถานที่ดั้งเดิมที่ตนเคยประสบพบมาก่อน ห้วงภวังค์หลุดลอยเข้า โอบล้อมด้วยมืดมิด หมู่ดารา ฟากฟ้า เนินเขา ต่างถูกกลบฝังด้วยความรกร้าง อุณหภูมิหนาวเหน็บกัดเซาะถึงกระดูก และผืนปฐพีไร้ซึ่งเขตแดน พาให้จินตนาการถึงสังเขปได้ยาก
เสียงลมเฉือนผิว สอดประสานกับบทพึมพำนับร้อยไหลเวียนเข้ามากระตุ้นต่อมใคร่รู้ ให้ต้องออกเดินทางตามความสับสนชี้นำ ท่ามกลางรอยเท้ามากมาย ฝูงชนสวมผ้าคลุมปกปิดตัวตน แต่กลับซุกซ่อนกลิ่นอายวิญญาณแสนโดดเดี่ยวไว้ไม่มิด เขาไถ่ถาม คนกลุ่มนี้ซึ่งมุ่งตรงไปยังจุดหมายใดจุดหมายหนึ่ง ที่ไม่อาจฟังได้ศัพท์ แม้จะคอยสดับถ้อยคำ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เสียงของพวกเขากลับกังวานเพียงความเหือดแห้ง
นี่คือจุดผันเวียนของอนธการอันเป็นทางสัญจรของผู้ล่วงลับ เบียดเสียดแออัดราวกับการรอคอยที่พร้อมปะทุความอลหม่านได้ทุกเมื่อ ผู้คนทั้งหลายต่างคล้ายมุ่งหน้าหวังไปสู่ปลายทางซึ่งถูกกำหนดเอาไว้
เหล่าผู้รอนเรประคองสติเอาไว้ลำพังเพียงเพื่อแบกสังขารที่เหลือริบหรี่ ให้สิ้นลงที่จุดหมายหนึ่งร่วมกัน ร่างของผู้คนทั้งหลายซึ่งยังคงมีเค้าโครงความเป็นมนุษย์ ก่อขบวนนำพาให้เขายลยินถึงเสียงระลอกคลื่นแห่งการรอคอยที่ไม่มีวันเปิดประตูสู่จุดจบอันแท้จริงได้ เหล่านักเดินทางผู้แห้งกรังดั่งไม้ขาดปัจจัยสิ้นอายุขัย หรือในอีกแง่คือกลไกของจุดจบ สมควรแก่การรอคอย กำลังอาวรณ์ถึงการไม่มีอยู่จริงของปลายทางแห่งจุดจบ
เมื่อเงี่ยหูฟัง จึงสดับถึงความเนิ่นนานรกร้างเสียดโสตประสาท เมื่อมองผืนฟ้าพร่างดาว ก็ไม่อาจบอกตำแหน่งได้ว่านี่คือจุดหมายปลายทางใด หรือพื้นที่ใต้อาณัติของหัตถ์นิลกาฬโดยเที่ยงแท้จริงหรือไม่
สายน้ำของความสิ้นหวังพยายามไหลเวียนผ่านแรงคลื่นของฝีเท้าผู้วายชนม์ กำลังส่งคลื่นสะท้อนกลับมาว่าตัวตนทั้งหลาย ณ ที่แห่งนี้ ภายใต้ความสลัวคลุมเครือดั่งผ้าไหมถักทอ กำลังถูกปฏิเสธอย่างน่าอาดูร และริบหรี่ เสียยิ่งกว่าความสิ้นหวังใดในโลกนี้จะประสบพบ ใต้แสงสะท้อนบนผืนน้ำของทางผ่านแห่งการรอคอยเคียงอนันต์
ณ วันแรก ที่เขาฝันถึงภาพบรรยากาศเหล่านั้นซ้ำซาก จนสลักลึกลงเป็นความทรงจำอันคุ้นเคย แรกเริ่มเขาซึมซับ และจมดิ่งไปกับความสับสนจนกลมกลืนไปกับผู้คนภายในภวังค์ฝันอันแสนศัลย์โศก ทว่าบัดนี้ แม้กระทั่งความหวั่นเกรง ต่อทิศทางที่เคยหลง กลับอันตรธานหายไป เพราะผู้คนในที่แห่งนั้น ต่างเป็นสักขีพยานให้กับคำตอบที่เขาเฝ้ารออย่างแจ่มแจ้ง
ดินแดนอนธการ ภพภูมิหลังความตาย ที่เขาเคยยื้อชีวิตของมนุษย์มานับไม่ถ้วน และเดินเข้าใกล้มัน มานับไม่ถ้วน
ไทย
