LUNA🌙

@JeremyP_MOSS เธออึ้งไปนิดหน่อยกับการบริการทุกระดับปาะทับใจของเขา “ ขอบคุณนะ ” ลูน่าเหม่อมองผู้คนพลุกพล่าน ก่อนจะหันไปหาคนข้างๆ “ สนุกก็ดีแล้ว ” เธอยื่นน้ำผลไม้ในมือให้เขา “ เทศกาลอื่นๆก็สนุกเหมือนกัน ถึงจริงๆจะไม่ได้ต่างกันมากก็เถอะ ”

@Lunaa_MOSS “สนุกมากเลย” นัยน์ตาสีฟ้าคล้ายจะมีแววแกมหยอกเย้า เพราะดูท่าคนที่สนุกก็เขาก็คนตรงหน้านี่แหละ ทั้งเส้นผม ทั้งใบหน้า ทั้งชุดกระโปรง เลอะเทอะ เปรอะเปื้อน ยุ่งยับไปเสียหมด น่ารักครับ

#EggFest_MOSS @JeremyP_MOSS 13 spring(1) ช่วงสายๆ ลูน่าที่แวะมาสถานที่ตัดงานเทศกาลล่าไข่ กำลังเดินเตร็ดเตร่ ไปภายในตัวงาน มองเหล่าเด็กน้อยที่กำลังค้นหาไข่กันอย่างสนุกสนนาน พลางคิดถึงวันวานที่ตัวเองก็เคยทำอะไรแบบนั้นเช่นกัน จะว่าไปวันก่อนเด็กนั่นถามถึงงานนี้นี่นา จะมามั้ยนะ?

@JeremyP_MOSS ลูน่าได้ยินคำถามกำลังจะเอ่ยปากตอบ ทันใดนั้นเท้าเรียวของเธอก็ก้าวผิวจังหวะลงบนเท้าของอีกฝ่าย เธอรีบชักเท้ากลับทันที “ อ๊ะ! ขอโทษนะ ” หญิงสาวเหงื่อตก เขาเพิ่งจะชวนเธอเต้นอีกเพลง แต่เธอดันเหยียบเท้าเขาไปเสียแล้ว “ เอ่อ… ถ้าเต้นอีก นายอาจจะไม่เหลือเท้าไว้เดินแบบอีกเลยก็ได้นะ ”

@Lunaa_MOSS อาจจะเป็นความคิดที่เห็นแก่ตัวสักหน่อย, แต่ไม่อยากให้ไปเลยนะ ไม่อยากให้เพลงจบลงเลย ยังอยากครอบครองเธอไว้อีกแสนนาน—

เทศกาล Flower Dance | 23 Spring 🌸 ช่วงสายๆของวัน ลูน่าก้าวเข้ามาในงานเทศกาลในชุดที่ตัดขึ้นเองเป็นครั้งแรกในรอบ4ปี เธอมองไปรอบๆ ชื่นชมบรรยากาศที่ปีที่แล้สเธอไม่ได้ชื่นชมมันอย่าเต็มที่ ขายาวๆของเธอก้าวไปตามเส้นทางที่ถูกจัดไว้ พลางทักทายคนรู้จักไปพลางๆ มองดูผู้คนที่มีทั้งเต้นรำและเดินชมงาน พลางคิดว่าปีนี้จะเต้นดีไหมนะ? เธอก็ไม่ได้เต้นมานานแล้วตั้งแต่ยังเด็ก.. @JeremyP_MOSS

@JeremyP_MOSS ลูน่าผงะไปเล็กน้อยกับการกระทำของคนข้างๆ แต่สุดท้ายก็อ้าปากงับแพนเค้กชิ้นนั้นเข้าไปอยู่ดี เธอกลืนแพนเค้กชิ้นนั้นลงไป ก่อนจะรีบแย้ง “ ฉันกินเองได้น่า นั่งลงกินตรงนี้กันก็ได้ ” ลูน่าทรุดตัวลงนั่งที่พื้น ก่อนจะวางแก้วน้ำลงแล้วตบพื้นข้างๆ “ นั่งสิ ”

@Lunaa_MOSS เมื่อได้ที่ยืนแล้ว เจเรมี่ก็ขยับตัวเข้าหาลูน่า โน้มใบหน้าลงดื่มน้ำผลไม้จากมือของคนข้างกาย, เมื่อยืดตัวขึ้นอีกครั้ง เขาก็ใช้ส้อมที่ทำจากไม้บางๆ ตีดเอาแพนเค้กชิ้นพอดีคำขึ้นมา “พี่ถือน้ำอยู่นี่คะ” เขายิ้ม “มา ผมป้อน”

ลูน่าสัมผัสได้ถึงความรู้สึกของเขาที่ส่งผ่านทางสายตาจนดวงตาสีม่วงของเธอต้องหลุบหนี ความจริงๆลึกๆเธอรู้อยู่ ถึงความรู้สึกของเขาที่มีให้ แต่เธอมักจะทำเป็นไม่รู้ ไม่ใช่เพราะเขา แต่เป็นเพราะตัวเธอเอง ในใจของเธอรู้สึกผิดอยู่ลึกๆ หลายครั้งเธอคิดจะพูดออกไป แต่ความสัมพันธ์แบบนี้บางทีสักวัน เขาอาจจะยอมแพ้ไปเอง ริมฝีปากอิ่มขยับเหมือนจะเอ่ยอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายเธอก็ตอบออกไปแค่คำขอบคุณ “ ขอบคุณนะ ” “ นายแบบที่เห็นชุดมาหลากหลายชมแบบนี้แปลว่าฝีมือฉันยังดีอยู่สินะ ” ลูน่า้ปลี่ยนเรื่อง พลางขยับตัวไปตามการนำของเขา

@Lunaa_MOSS เขาระบายรอยยิ้มออกมาเช่นกัน พลันดวงตาดูจะอ่อนโยนลง เธออาจจะรู้ หรืออาจจะไม่รู้ อาจจะสังเกตได้ หรืออาจจะไม่ แต่เจเรมี่ไม่สนใจที่จะเก็บซ่อนอารมณ์เอาไว้แม้แต่นิดเดียว

“ โดนจริงๆแล้วจะยังพูดแบบนี้อยู่มั้ย? ” ลูน่าหัวเราะแล้วก้าวเข้าสู่ฟลอร์เต้นรำไปพร้อมๆกับเขา สัมผัสระมัดระวังของเขาทำเอาเธออดเอ็นดูไม่ได้ เธอกระชับมือเล็กน้อย ก่อนเต้นไปตามการนำอันเเสนเงอะงะของเขา รอยยิ้มบางแต่งแต้มลงบนริมฝีปากของเธอ อย่างน้อยก็ไม่ใช่เธอคนเดียวที่เต้นไม่เก่งสินะ “ จะซีเรียสทำไมเล่า ไม่ใช่ชั่วโมงเรียนลีลาสซักหน่อย ” ลูน่าอดใจไม่ไหว ขำพรืดออกมา ก่อนจับมือเขาก้าวหมุนๆไม่สนแม้จังหวะเพลง “ ไม่มีใครสนใจหรอกน่า ว่านายเต้นถูกจังหวะมั้ย ”

@Lunaa_MOSS เขาแตะลงเหนือช่วงเอวของคนตรงหน้า ปลายนิ้วสัมผัสโดนแผ่นหลังนิดหน่อย พยายามไม่ให้ดูเกินงาม เจเรมี่ขยับไปกลมกลืนกับผู้คนกลางฟลอร์เต้นรำ พื้นฐานแค่หนึ่งเทอมสมัยไฮสคูลไม่ได้ทำให้ตนมีแต้มต่อสักเท่าไหร่ เขาขยับเท้า เงอะงะนิดหน่อย พยายามฟังเสียงดนตรี เหลือบมองคู่ด้านข้าง โยกตัวไปช้าๆ—

ดวงตาสีอเมทิสต์หลุบขึ้นมองเขาอย่างประหลาดใจ เธอแค่ถามออกไปเล่นๆ ไม่ได้คาดคิดว่าเขาจะสนใจจริงๆ “ ฉันเต้นไม่เก่ง “ แม้จะพูดออกไปแบบนั้น แต่อาจจะเพราะกลิ่นดอกไม้ หรือเสียงดนตรี หรือบรรยากาศพาไป แต่มือบางของเธอก็ถูกวางลงบนมือที่ยื่นมาหา ” ถ้าหากเผลอเหยียบเท้านายไป ห้ามโกรธนะ “ เธอพูดหยอกทีเล่นทีจริง ที่ดูจะมีความจริงอยู่หลายส่วน

@Lunaa_MOSS ที่เต้นรำไปรอบๆ ฟลอร์ ตามจังหวะดนตรีที่เหมือนเสียงเวทมนตร์นั้น— เจเรมี่หันมาทางลูน่า สบดวงตาสีม่วงที่มองมาอยู่ก่อนแล้ว “ถ้าพี่ไม่ได้นัดใครไว้—” เขาผายมือออกไป “ เป็นเกียรติให้ผมได้ไหม ” “ ลูน่า ”

@JeremyP_MOSS “ สมัยเด็กๆก็ได้เต้นอยู่บ้างนะ ” เธอมองไปยังฟลอร์ที่มีผู้คนเต้นรำกันอยู่อย่างสนุกสนาน พลางย้อนคิดถึงสมัยเด็กๆที่ได้เต้นรำกับเพื่อนๆเป็นกลุ่มใหญ่ “ แต่พอไปเรียนในเมืองก็ไม่ได้เต้นแล้วล่ะ ” เธอหันกลับมามองหน้าเขา “ นายสนใจหรอ? ”

@Lunaa_MOSS ขณะกลีบเกสรโปรยปลิวลงมาตามสายลม เจเรมี่เหลือบมองคนข้างกาย เขากะพริบตาเชื่องช้า “พี่เต้นไหมคะ” “หมายถึง.. ปกติแล้วเต้นไหมคะ” เขาเก็บอาการประหม่าไว้ได้อย่างแนบเนียน ต้องขอบคุณในอาชีพล่ะนะ “หรือปกติแล้ว.. ทำอะไรในงานเทศกาลเหรอคะ”

“ ถึงไม่ได้แต่งตัวมาก็ไม่เป็นไรหรอกน่า ” ดวงตาสีม่วงกวาดมองไปรอบๆก็มีทั้งคนที่แต่งตัวจัดเต็ม และคนที่ปล่อยชิลจนใส่เสื้อยืดกางเกงยีนส์ปะปนกันไป “ ไม่ได้มาถึงก่อนนายนานมากหรอก ” “ ส่วนใหญ่ก็ชมดอกไม้ แล้วก็เต้นรำน่ะ ” นิ้วเรียวชี้ไปที่ฟลอร์ที่มีคนเต้นรำกันอย่างสนุกสนานท่ามกลางเสียงดนตรีที่ดังคลอไปทั่วงาน ” เทศกาลที่นี้ไม่ได้หวือหวาหรือมีกิจกรรมอะไรมากนักหรอก แต่จัดบ่อยเพราะคนที่นี่ชอบงานรึ่นเริงน่ะ “ เธอเล่าขำๆ พลางคิดในใจว่าโดยเฉพาะพ่อของเธอที่แสนรักเทศกาลเพราะจะได้ออกมาก๊งเบียร์กับเพื่อนๆ

@Lunaa_MOSS “เพิ่งมาเมื่อกี๊เองค่ะ พอดีช่วงเช้ามีถ่ายแบบ แต่จำได้ว่าวันนี้มีเทศกาลเลยรีบมา” “แต่เหมือนจะดีแล้วที่ผมไม่ได้เปลี่ยนชุดก่อน” เขาหัวเราะ ไม่งั้นเขาอาจจะเป็นคนเดียวที่แต่งตัวน้อยไปเลยก็ได้ “พี่ล่ะคะ มีอะไรในเทศกาลนี้น่าทำบ้างเหรอคะ” ต้องให้คุณเป็นตัวแทนหมู่บ้านจำเป็นอีกแล้วล่ะ

ได้ยินคำชมจากอีกฝ่าย รอยยิ้มของลูน่าก็ยิ่งกว้างขึ้น “ อือ ” เธอก้มหน้าลงเล็กน้อยจัดกระโปรงอย่างขัดเขินกับคำชม ตามปกติเธอคงไม่ได้คิดอะไร แต่กับผลงานที่ไม่ได้ทำมานาน พาเอาหญิงสาวรู้สึกไม่คุ้นชิน “ ไม่ได้ตัดมานาน แปลว่าฝีมือยังไม่ตกสินะ ” เธอไม่รู้จะพูกอะไรต่อจึงชวนเปลี่ยนเรื่อง “ เข้างานมานานรึยังล่ะ ได้เดินตรงไหนไปบ้างแล้ว ”

@Lunaa_MOSS เจเรมี่มองชุดดีไซน์ที่เหมือนถูกรังสรรค์มาเพื่อคนตรงหน้าโดยเฉพาะ ทั้งทรงผ้า ระบายชุด เครื่องประดับ และดีเทลเล็กๆ น้อยๆ เขาไม่คิดว่าเคยเห็นมาก่อน “ตัดเองเหรอคะ” “สวยมากเลย” ทั้งชุด ทั้งคนใส่ ทั้งหมด หากเรือนร่างระหงนี้ได้ยืนอยู่ท่ามกลางสปอตไลท์ ทั่วทั้งโลกต้องให้ความสนใจเธอแน่

ลูน่าหันมาสังเกตเห็นร่างสูงที่ดูคุ้นตา แต่ก็ดูไม่คุ้นด้วยสีผม เธอไม่แน่ใจจนกระทั่งอีกฝ่ายส่งรอยยิ้มมาให้ เธอแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็พอเดาได้ว่าอาจเป็นเพราะงานของเขาทำให้ต้องเปลี่ยนสีผม ลูน่าเดินเข้าไปใกล้เขาในระยะที่เอื้อมถึงและพูดคุยสะดวก “ เกือบจำไม่ได้แน่ะ ” เธอส่งยิ้มให้ “ เหมาะดีนะ ” เธอหมายถึงทั้งชุดและสีผม

@Lunaa_MOSS เจเรมี่สวมใส่เสื้อเนื้อบางสีขาวเปิดช่วงอกด้านหน้า เครื่องประดับของเขาเป็นดอกไม้ แต่ที่แปลกตาเห็นจะเป็นเรือนผมสีทอง—สีย้อม, ทว่าใกล้เคียงกับสีผมจริงของเขามากที่สุด เขาเห็นเธอยืนอยู่ไม่ใกล้ จึงหยุดเท้าและส่งรอยยิ้มให้ พี่จะสังเกตไหม, จะจำกันได้ไหม เจเรมี่นึกอยากรู้ในใจ

@JeremyP_MOSS “ รวมๆก็ไม่ผิด “ เธอตอบกลับยิ้มๆ สีผม ส่วนสูง บรรยายกาศก็ด้วย ”ไปหาที่นั่งกันเถอะ “ ลูน่าเดินนำเขาไปยังโซนที่ถูกจัดไว้สำหรับนั่งทานอาหาร ที่มีผู้คนอยู่หนาตา “ ดูเหมือนที่นั่งจะหายากไปหน่อยน่ะ ” หญิงสาวมองผู้คนด้วยสายตาท้อใจเล็กๆ

@Lunaa_MOSS เจเรมี่ถือจานแพนเค้กทั้งสองไว้ด้วยมือข้างเดียว เขาเติมน้ำผึ้งลงไปเล็กน้อย หันกลับมาอีกที ลูน่าก็กลับมายืนอยู่ข้างๆ พร้อมน้ำผลไม้แล้ว “คำชมหรือเปล่านะคะ” เจเรมี่หัวเราะ กระนั้นเขาก็ถือว่าเป็นคำชม เจ้าตัวโคลงศีรษะเล็กน้อย “เพราะสีผมเหรอคะ” ดูน่ารักเกินผู้ชายสูงร้อยเก้าสิบละมั้ง

ลูน่าที่กำลังจะบอกว่าไม่เป็นไร แต่ไม่ทัน อีกฝ่ายหันไปสั่งเสร็จสรรพเรียบร้อย “ งั้นฉันไปซื้อน้ำมาให้แล้วกัน ” ว่าแล้วเธอก็เดินแยกตัวออกไปซื้อน้ำผลไม้ที่มีขายในร้านใกล้ๆ ไม่นานร่างบางก็เดินกลับมาพร้อม น้ำผลไม้รวมสองแก้ว เธอเพิ่งรู้สึกว่า การหาเขาในฝูงชนเป็นเรื่องที่ง่ายดายกว่าที่คิด ทั้งด้วยส่วนสูงและสีผม นี่อาจจะเป็นสาเหตุที่เขาโดดเด่นในสายอาชีพด้วยล่ะมั้ง “ นายเด่นดีนะ ” เธอเอ่ยกับเขาออกไปตามที่คิด

@Lunaa_MOSS “ไม่ใช่เด็กก็กินขนมได้นะคะ” เจเรมี่หัวเราะออกมาเบาๆ ถึงแม้คนเถียงนั้นจะเพิ่งทำท่างอนตุ๊บป่องไปเมื่อกี๊ก็เถอะ—แต่ไม่เด็กค่ะ ไม่เด็ก เขาเดินตามอีกฝ่ายต้อยๆ ไปหาร้านแพนเค้ก “ผมสั่งให้พี่ด้วยนะ” ไม่รอคำตอบ เขาเลือกสั่งมาสองชิ้น และมองดูน้ำผึ้งท้องถิ่นที่มีให้เลือกกับท็อปปิ้ง

เธอหันกลับมาเหลือบมองคนตัวสูงที่คิดจะขอโทษเธอด้วยของกิน “ ฉันไม่ใช่เด็กนะ ที่จะเอาของกินมาล่อ ” ถึงพูดไปแบบนั้น แต่เธอก็ใจอ่อน ไหนๆก็อุส่าห์ออกมาเที่ยว ถ้ามัวแต่เสียอารมณ์เพราะเรื่องไร้สาระคงไม่ดี การที่หน้าเธอเลอะก็ไม่ใช่ความผิดของเขาด้วย ถึงการที่ไม่ยอมบอกกันจะน่าตีอยู่หน่อยๆก็เถอะ ลูน่าถอนหายใจเบาๆ “ เอาเถอะ ไปซื้อแพนเค้กของนายกัน ” เธอเลิกต่อความยาว ก่อนเดินนำไปร้านแพนเค้กที่อีกฝ่ายพูดถึงก่อนหน้า พลางเล็งร้านแซนด์วิชที่อยู่ใกล้ๆกันเอาไว้ กะว่าพอพาอีกฝ่ายไปสั่งอาหารเรียบร้อยแล้วจะแยกตัวไปสั่งของตัวเอง

@Lunaa_MOSS “ผิดไปแล้วค่ะ ยกโทษให้หน่อยนะคะ” นัยน์ตาสีฟ้าอ่อนช้อนขึ้นกะพริบปริบๆ อย่างกับลูกสุนัขตัวใหญ่ที่กำลังหูตก “ให้ผมเลี้ยงขนมก็ได้” “เลี้ยงตั้งแต่ร้านแรกยันร้านสุดท้ายเลยก็ได้ค่ะ” พ่อนายแบบกระเป๋าหนักไม่สะเทือนอยู่แล้ว

ลูน่าตกใจกับการกระทำของเขาเล็กน้อย เด็กนี่… จะถึงเนื้อถึงตัวเกินไปแล้วนะ หญิงสาวปัดมือของเขาออกก่อนมองค้อนเบาๆ “ ไม่ต้องทำเป็นไม่รู้เรื่อง นายตั้งใจไม่บอกฉันแถมยังปล่อยฉันเดินร่อนไปมาในสภาพนี้เนี่ยนะ? ” คิ้วเรียวขมวดมุ่นเข้าหากัน เธอรู้สึกขายหน้าสุดๆ แถมยังถูกคนรู้จักทักอีก อยากจะแกล้งบ้าให้มันจบๆไปเสียจริงๆ ว่าแล้วเธอก็ยกหลังมือขึ้นถูกใบหน้าตัวเอง ก่อนเกินงอนตุ๊บป่องไปตามทาง

@Lunaa_MOSS “แต่ก็น่ารักดีนะคะ” เขาใช้ปลายนิ้วโป้งเช็ดเบาๆ ทุกส่วนที่เลอะสีเท่าที่พอจะลบมันออกได้ บ้างก็หาย บ้างก็จางลง

“ ได้สิ ” ลูน่าตอบตกลง ก่อนจะเกินไปล้างมือตรงจุดที่งานจัดไว้ให้ หญิงสาวเดินกลับมาโดยที่ยังไม่รู้เรื่องว่าหน้าตัวเองยังเลอะมอมแมมอยู่อย่างนั้น “ ไปกันเถอะ ” เธอเดินนำอีกฝ่ายไปอย่างกระตือรือล้น เพราะจริงๆเธอก็แอบหิวอยู่หน่อยๆ นี่ก็เลยเวลาช้าวเที่ยงมานิดหน่อยแล้วด้วย มัวแต่พาเจ้าหนูนี่เที่ยวเล่น จนลืมไปเลยว่าต้องหามื้อเที่ยงทาน “ นายอยากทานแพนเค้ก กับ น้ำผลไม้สินะ… ” ลูน่าพึมพำพลางยกมือขึ้นแตะริมฝีปากตามนิสัยที่ชอบทำเมื่อคิดอะไรสักอย่าง ตอนนี้เธอเริ่มคิดว่าควรจะกินๆตามเขาไปเลยดี หรือควรจะไปหาของคาวกินจริงจังดี หรือนี่คือที่เขาบอกกันว่าอย่าให้คนหิวสั่งอาหารกันนะ ระหว่างทางที่เดินไปเธอรู้สึกถึงสายตาคนอื่นมองมาแปลกๆ หญิงสาวยังไม่แน่ใจนักว่าคนมองเธอหรือหนู่มตัวสูงแปลกหน้าที่เดินตามเธอต้อยๆกันแน่จนกระทั่ง… “ เฮ้!! ยัยหนูบ้านเอเวอร์ฮาร์ท!! ไปทำอะไรมาทำไมหน้ามอมเป็นแมวอย่างนั้นล่ะ!? ” คุณลุงร้านขายผักตะโกนทักขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเอ็นดูปนหัวเราะ ลูน่าสะดุ้งจับหน้าตัวเอง มองหน้าลุงทีหนึ่ง มองหน้าเจเรมี่อีกทีหนึ่งสลับไปมาด้วยความงง หน้าเธอเลอะ??? แล้วเขาก็ไม่บอกเธอด้วย???

@Lunaa_MOSS เจเรมี่วางไข่ที่เพ้นท์เสร็จแล้วไว้บนแท่นรอง ว่าจะเดินเอาไปฝากไว้ในจุดที่มีหลายคนวางรอสีแห้งเช่นกัน “เดี๋ยวเราเดินดูเรื่อย ๆ ตั้งแต่ตรงนี้ก็ได้นะคะ เผื่อพี่อยากซื้ออะไรเพิ่ม” แม้เขาจะเล็งแพนเค้กไว้ปล้วก็ตาม แต่เดินดูรอบ ๆ สักหน่อยก็ไม่เสียหาย ถือว่าได้เดินเล่นด้วย

@JeremyP_MOSS ลูน่าเป็นฝ่ายลุกขึ้นก่อนพลางถามกลับ “ นายอยากกินอะไรล่ะ ” เธอชี้ไปที่โซนร้านค้าซึ่งมีคนในเมืองมาออกบูธกันหลากหลายไม่ว่าจะเป็นของกิน หรือของใช้ “ ลองไปเดินดูกันก่อนก็ได้ กว่าไข่พวกนี้จะแห้งคงอีกสักพัก ”

@Lunaa_MOSS ไม่รู้มีกิจกรรมอะไรน่าสนใจอีกบ้าง เจเรมี่มองไปรอบ ๆ ระหว่างรอสีบนเปลือกไข่แห้ง “ไปซื้อขนมกินก่อนกลับกันดีไหมคะ”

“ เจ้าวากเนอร์กับมิดไนท์น่ะ ” เธอยื่นผลงานของตัวเองให้เขาดู ไข่ที่ถูกเพ้นท์เป็นลายหมาขนฟูสีขาวและแมวดำลายทักซิโด้ ประกับด้วยเถาและดอกสตรอว์เบอรี่ “ มิดไนท์คือแมวอีกตัวที่บ้านน่ะ ถ้านายเเวะมาตอนมันตื่นอาจจะได้เจอกัน ” เธอบอกเขาไปแบบนั้น แต่เงื่อนไขการได้เจอเจ้าแมวอ้วนก็มายมายจนเธอก็ไม่รู้จะอธิบายยังไง “ อ่า แต่ก็แล้วแต่อารมณ์มันด้วยล่ะนะ ”

@Lunaa_MOSS “โอเคแล้วค่ะ“ เจเรมี่ไม่ได้ท้วงทัก— ก็น่ารักดีนี่นา ? แก้มเลอะหน้า ผมเลอะสีแล้วก็ยังน่ารัก เขากดชัตเตอร์สองสามครั้งในมุมที่ต่างกันเล็กน้อย ก่อนจะลดโทรศัพท์ลงและส่งยิ้มให้ “เรียบร้อยค่ะ จะส่งให้นะคะ” เจเรมี่เก็บโทรศัพท์ลง ขยับเข้าไปใกล้ “แล้วพี่วาดเสร็จหรือยังคะ วาดอะไรน่ะ”

คนไม่ชินกล้องอย่างเธอทำได้แค่เขินจนตัวเกร็ง แต่ก็ไม่อยากจะเถียง อุส่าห์ออกมาเทศกาลทั้งทีมีรูปไว้หน่อยจะเป็นไร มือบางยกขึ้นเช็ดแก้มอีกครั้งพร้อมจัดผม แต่เพราะมือเลอะๆของเธอทำเอายิ่งมอมแมมขึ้นไปอีก ตอนนี้ทั้งหน้าขาวๆทั้งผมของเธอถูกสีเปรอะจนลายอย่างกับแมว ลูน่าหันหน้าหาอีกคนก่อนจะตั้งท่าให้อีกฝ่ายถ่ายรูป “ โอเครึยัง? ”

@Lunaa_MOSS “ไม่เหมือนกันนี่คะ” คนละกิจกกรรมนี่นา “วันนี้พี่แต่งตัวสวย ถ่ายรูปเก็บไว้หน่อยไม่ดีเหรอคะ” เจเรมี่อมยิ้ม แอบกดชัตเตอร์ก่อนหนึ่งครั้ง “เดี๋ยวผมส่งให้พี่ด้วย มีรูปเยอะ ๆ เลยดีไหมคะ” เขาตั้งกล้องอีกครั้ง คราวนี้รอนางแบบจัดแจงท่าทางเสียก่อน

@JeremyP_MOSS ลูน่าอยากจะปฏิเสธที่อีกคนเช็ดผมให้ แต่ไม่ทันแล้ว แถมอีกฝ่ายดันเอาผ้าไปใช้ต่อหน้าตาเฉย ทำเอาเธอพูดไม่ออก “ ไว้เจอกันนะ ” สุดท้ายเธอก็ทำเพียงแค่เอ่ยลาแล้วมองอีกฝ่ายเดินแยกตัวไปก่อนตะกลับเข้าไปในร้าน เธอยังต้องซักเจ้าหมามอมแมมตัวนั้นอีก -จบโรล- (ขอบคุณครับ)

@Lunaa_MOSS “ขอโทษที่พาเล่นจนมอมแมมไปหมดเลยนะ” เจเรมี่ขยี้เส้นผมสีอ่อนนั้นเบาๆ ช่วยซับหยดน้ำที่ติดมาเท่าที่จะทำได้บนกรอบใบหน้าสวย ก่อนจะดึงผ้าขนหนูใช้แล้วผืนในมือกลับมาเช็ดผมตนเองอย่างไม่รังเกียจ “ไว้ผมจะซักมาคืนนะ” เขายิ้มกว้างทิ้งท้าย นัยน์ตาสีฟ้าอ่อนเป็นประกาย “วันนี้ขอบคุณนะคะ ลูน่า”

08 - Spring 1 | ช่วงสาย | ลานกลางเมือง w/ @Lunaa_MOSS เจเรมี่มาถึงก่อนเวลาราวสิบห้านาที วันนี้เขาอยู่ในชุดสบาย นั่งอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ที่หนึ่ง คอยยกนาฬิกาขึ้นมาดูเวลาเป็นพัก ๆ แม้จะรู้ว่ายังไม่ถึงเวลานัดก็ตาม ทั้งที่เหมือนแค่นัดกินข้าวกับรุ่นพี่ในวงการแท้ๆ —แต่ตื่นเต้นจัง