Luna🌙 (แม่น้องแฟยี่)

⋆˖⁺‧₊☽(𝐿𝓊𝓃𝒶 𝐸𝓋𝑒𝓇𝒽𝑒𝒶𝓇𝓉)☾₊‧⁺˖⋆ url-shortener.me/2C8X “ The moon reflects the sun —I used to reflect someone too. ” ——————— ( Co | Role | Flirt → Dm 24/7💖) #SVCS_COMMU #SVCS_SS3

#SVCS_Commu #SVCS_SS2 🌾Martini Hayden🌾 มาร์ตินี่ | 26 | เขต 7 🍁3 Fall | Police detective ————————— “…ขอโทษที อย่าขวางทางจะได้มั้ย” "..." = พูด ... = บรรยาย (...) = ผปค ————————— (ได้มาเล่นแล้วฮือ😭 ฝากคุณตำรวจด้วยนะคะ✨) Co | Role | DM 24/7 Doc : bit.ly/SVCSMartini

@JeremyP_MOSS (มีสามบาทบี๋เอาไปก่อนได้มั้ย)

(ลดจากร้อยล้านเหลือร้อยบาทเลยครับบี๋)

เธอมองเขาตาปริบๆ พลางคิด มักน้อยจังแฮะ หรือเพราะเป็นนายแบบมีชื่อเสียงมีเงินแล้วเลยไม่ถือสาเรื่องแบบนี้กันนะ ลูน่าพยักหน้าเบาๆ “ไว้เจอกันนะ” หญิงสาวจุบอุ้งเท้าหน้าของเจ้าหมาตัวกลมโบกให้อีกฝ่ายไปด้วยแม้มันจะไม่เต็มใจเท่าไหร่นัก จากนั้นจึงเดินแยกตัวออกมา กลับบ้านของตนเอง การพาหมาเดินเล่นในวันนี้จึงจบลงด้วยการที่หมาไม่ค่อยได้เดินเท่าไหร่นัก แต่การได้เจอคนรู้จักที่ไม่ได้เจอกันนานก็ไม่เลว ลูน่าเดินกลับบ้านพลางคิดหนักว่าพรุ่งนี้จะพาเขาไปกินอะไรดี คงต้องกลับไปปรึกษาพ่อเสียแล้วสิ —(ปิดโรลตงนิ้ ขอบคุณคั้บ มุ้บๆๆๆๆๆ)—

@Lunaa_SVCS ชี้มือไปทางป้ายแผ่นไม้ ซึ่งเขียนชื่อโรงแรมเล็ก ๆ แห่งหนึ่งเอาไว้อยู่ไม่ไกล เป็นทำนองว่าจะขอแยกตัว ถึงจะอยากเดินด้วยกันต่อไปเรื่อย ๆ ก็เถอะ แต่สำหรับการเจอกันครั้งแรก, เอาไว้แค่นี้ก่อนดีกว่า “แล้วจะส่งข้อความไปนะคะ” และเพราะมีเบอร์พี่แล้วไง จากนี้เราจะเจอกันตอนไหนก็ได้ใช่ไหมล่ะ

(โรลปิด @JeremyPayne_OC ) Next year 7 spring | 4 pm. | ริมชายหาด ช่วงบ่ายแก่ๆของวันธรรมดาวันหนึ่ง ลูน่าที่พาวากเนอร์มาเดินเล่นตามกิจวัตรในช่วงนี้ ได้เดินมาถึงริมชายหายของเมืองเพอลิแกน หญิงสาวก้มลงปลดสายจูงให้เจ้าตัวน้อยขนฟูได้วิ่งเล่นอย่างอิสระ ก่อนจะเดินทอดน่องชมบรรยากาศฟังเสียงคลื่นอยู่ริมชายหาด อากาศยังคงเย็นอยู่เล็กน้อยพาเอาไหล่บางสั่นเล็กๆ แต่ทิวทัศน์งดงามริมทะเลก็ช่วยบรรเทาความหนาวลงไปได้บ้าง เมื่อเดินมาจนใกล้สุดหาด ร่างบางก็ก้มลงเห็บเปลือกหอยเล็กๆขึ้นมาจ้องมองอย่างพิจารณา บางทีนี่อาจจะช่วยเป็นแรงบันดาลใจให้เธอในคอลเลคชั่นใหม่ที่กำลังทำอยู่ก็ได้นะ

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายอย่างแปลกใจ จริงๆเธอก็นับได้ว่าเป็นคนสูง แต่ก็ยังต้องเงยหน้าคุยกับเขา สมแล้วที่เป็นนายแบบล่ะนะ “ มันก็ได้แหละ แต่จะแค่นั้นจะไม่เป็นไรหรอ “ คือมันก็ดีกับเธอที่กำลังตั้งตัวล่ะนะ เพราะคนดังอย่างเขาค่าทำขวัญก็คงไม่ใช่น้อยๆ แต่เธอแอบรู้สึกผิดหน่อยๆที่ดูแลหมาตัวเอง(?)ไม่ได้จนพาลไปกัดคนอื่นเขา จริงๆให้จ่ายเป็นเงินยังสบายใจเสียกว่า

@Lunaa_SVCS “ทานมื้อเที่ยงสักร้าน แล้วพาชมหมู่บ้านหน่อยนะคะ” “พี่เลือกร้านได้เลย ผมกินได้หมด” ปกติก็เรื่องมากแหละ แต่นี่จะเป็นกรณียกเว้น ไปกับพี่ ที่ไหนก็ได้ทั้งนั้น

ลูน่ารู้สึกผิดที่ประมาทเจ้าตัวเล็กเกินไปหน่อย จะไม่ได้สนใจที่อีกฝ่ายบีบมือเธอเบาๆ เธอคิดว่าที่เขาบีบก็แค่เพราะเจ็บเท่านั้นเอง ถ้าเธอจับมันให้ดีคงไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น แทนที่จะเป็นเจ้าหมาน้อยกลับเป็นลูน่าเองที่ดูจะหูลู่หางตก “ ขอโทษนะ ” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด “ ก่อนอื่นเราไปหาน้ำสะอาดมาล้างกันก่อนเถอะ ” “ ตามมาสิ ” เธอปล่อยมือข้างนั้นพลางเดินนำหน้าอีกฝ่ายไปยังจุดบริการน้ำสะอาดที่ริมหาด มือบางหมุนเปิดก๊อกน้ำก่อนจะมองหน้าส่งสัญญาณให้เจเรมี่เดินเข้ามาล้างมือ “ ถ้านายอยากได้ค่าเสียหายก็บอกมาได้นะ ฉันผิดเองจริงๆ ” เธอไม่รู้จะทำยังไงกับสถานการณ์ตรงหน้าดี คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันจนแทบจะเป็นปม

@Lunaa_SVCS เสียงค่อยลงเล็กน้อยอย่างจงใจ เนียนบีบมือบางที่ช้อนมือเขาขึ้นมาเบา ๆ ด้วย หากแฝดผู้พี่ที่เรียนแพทย์มาเห็น คงได้โดนเบ้ปากใส่, โถ เลือดไม่ออกเสียด้วยซ้ำ เจเรมี่ เพนน์

ยังไม่ทันได้ตอบอะไร เจ้าลูกหมาน่าตีก็ดันไปแผลงฤทธิ์ใส่เขาอีก ลูน่ากรี๊ดแบบไร้เสียง พร้อมยกเจ้าวากเนอร์ออกห่างเจเรมี่ด้วยความเร็วแสง “ ทำอะไรของแกเนี่ย!? ” ลูน่าดุเจ้าขนฟูที่ทำท่าทางหยิ่งผยองพองขนตัวฟูอย่างไม่รู้สึกรู้สา ก่อนจะรีบหันกลับไปดูเจเรมี่ “ ขอโทษนะ! นายเป็นอะไรมั้ย!? ” หญิงสาวเอามือข้างหนึ่งกอดแล้วล็อคปากเจ้าหมาเอาไว้ จากนั้นจึงเดินเข้ามาหาชายหนุ่มอีกครั้ง เธอคว้ามือข้างที่โดนกัดของเขาขึ้นมาดูเห็นรอยเขี้ยวเล็กๆที่ถูกฝากรักเอาไว้ แถมมีรอยถลอกนิดหน่อยด้วย “ เจ็บมากรึเปล่า ” เธอลูบเบาๆลงบนรอยบุ๋มนั้น เช็คดูว่าเลือดออกมั้ย “ ขอโทษนะ ปกติมันไม่ได้ก้าวร้าวแบบนี้เลย ”

@JeremyPayne_OC @Lunaa_SVCS (วากเนอร์) ว่าจะปล่อยไปแล้วนะเจ้ามานุด มองมือที่ชี้มาก่อนจะ... " แบ๊กกกก!! " (โดนซ่าาา) งับไปทีด้วยเขี้ยวเล็กๆแสนดุดัน กัดเคี้ยวๆ " .... " " แบ๊ก! " (ไม่หย่อย) คายทิ้งแล้วกลับมาหาลูน่า " แบ๊ก แบ๊กๆ " (เจ้ามานุดชมพู่น่าโง่นั้นไม่หย่อย) เห่าบ๊อกแบ๊กฟ้องด้วย

ลูน่าที่กำลังตกใจกับพฤติกรรมก้าวร้าวที่ไม่เคยเห็นของเจ้าขนฟูในอ้อมเเขน เธออ้าปากค้าง ก่อนจะรีบกล่าวขอโทษพร้อมดุเจ้าตัวเล็กไปด้วย “ อ๊ะ ขอโทษนะ! นี่! จะทำแบบนี้ไม่ได้นะ! ” “ โทรศัพท์เป็นอะไรมั้ย!? ” หญิงสาวเดินเข้าไปใกล้ หากว่ามันเสียหายขึ้นมาเธอคงรู้สึกผิดแย่ ไหนจะข้อมูลติดต่อในนั้นอีก “เจ้านี่เป็นหมาที่เก็บได้ที่นี่แหละ เป็นของคนในหมู่บ้านน่ะ ” “ ขอโทษจริงๆนะ ฉันทำงานอยู่ที่ร้านนั่นแหละ ถ้าหลังเช็คแล้วมือถือนายมีปัญหาก็มาบอกนะ ” มือบางอุ้มเจ้าหมาน้อยขึ้นมาจ้องตา “ปกติเจ้านี่ไม่เคยทำตัวเเบบนี้เลย ฉันเลยไม่ทันระวังน่ะ ”

@Calyx_SVCS @Lunaa_SVCS ได้เบอร์คนตรงหน้ามาแล้ว จะต้องสนอะไรอีก เจเรมี่ลอบยิ้มในใจ, ปัญหาเหรอ— งั้นเอาเป็นอะไรดีนะ ? ขอกลับไปนอนคิดก่อนแล้วกัน “พี่.. ทำงานอยู่ที่นี่เหรอคะ” ถ้าไม่ว่าอะไร ก็อยากรู้เรื่องของพี่อีกสักหน่อย อยากเดินเลียบชายหาดไปด้วยกันอีกสักนิด

(@JeremyPayne_OC 💖🤍🎀🌙✨)

ลูน่ามองโทรศัพท์ ก่อนจะมองหน้าอีกฝ่าย บางทีเขาอาจจะอยากได้ช่องทางติดต่อเผื่อฉุกเฉินละมั้ง ยังไงเธอก็เป็นคนพื้นที่ เธอจึงพยักหน้าเล็กน้อย “ ได้สิ ” แม้มือหนึ่งจะยังอุ้มเจ้าขนฟูอยู่ แต่หญิงสาวก็ใช้อีกมือรับโทรศัพท์มา แล้วใส่เบอร์ของตัวเองลงไปอย่างไม่ได้คิดอะไร “ ถ้ามีปัญหาอะไรก็ติดต่อมาแล้วกันนะ ” เธอพูดพร้อมยื่นโทรศัพท์คืนให้คนตรงหน้า

@Lunaa_SVCS เจเรมี่พยายามไม่แสดงอารมณ์อะไรออกมามากเกินไป ทั้งบนสีหน้าและในน้ำเสียง จึงหลุบตาลงและเคลือบรอยยิ้มแก่ริมฝีปาก จะเป็นอะไรก็ได้เลย, จะเบอร์หรืออีเมลล์ก็ได้ทั้งนั้น อย่างน้อยก็เป็นหลักประกันว่าเราจะได้พบกันอีก

(แปะๆน้องเอเดรียนแฟนเก่าลูน่าค้าบ)

ลูน่าพยักหน้าตอบรับทั้งคำตอบและคำถามของเขา “ อืม “ “ จริงๆแล้วที่นี่เป็นบ้านเกิดฉันน่ะ “ มือเรียวลูบหัวเจ้าขนฟูไปพลาง “ ถ้าขาดเหลืออะไร ลองไปที่ร้านเอเวอร์ฮาร์ทตรงย่านชุมชนดูนะ ” เธอพูดอย่างสบายๆ ยังไงก็คนเคยร่วมงานกัน การช่วยเหลือกันก็เป็นเรื่องดี และน่าจะดีกับงานของเธอในอนาคตด้วย หญิงสาวหันกลับไปสบตากับดวงตาสีสีฟ้าใสนั้นอีกครั้ง ก่อนยกยิ้มบาง “ มาพักผ่อนทั้งทีก็ต้องอยู่ให้สนุกสิ ถ้ามีอะไรที่ช่วยได้ฉันจะช่วยเอง ”

@Lunaa_SVCS ตอนแรกก็ไม่ได้มีแพลนตายตัวว่าจะมานานแค่ไหน ห้องก็จองไว้เพียงหนึ่งสัปดาห์ แต่จองต่อจะเป็นไร ? ให้จองไว้ทั้งปีเลยก็ยังได้ “พี่ล่ะ มีบ้านพักที่นี่เหรอ”

(มูจบ ผมไม่จบ ไม่มีการปิดจบอะไรทั้งนั้น กรุณาอยู่เล่นกับผมก่อน ผมมันคนสโลว์ๆครับ //เกาะขา)

“ ก็ไม่เชิงหรอก เพิ่งมาที่นี่เมื่อปีที่แล้วน่ะ ” เธอหยุดคิดกับคำถามของเขาไปครู่หนึ่ง ดีไหมงั้นหรอ เป็นคำถามที่เธอไม่เคยแม้แต่จะถามตัวเอง ดวงตาสีลาเวนเดอร์ผินมองไปยังท้องทะเลกว้างตะวันยามเย็นคล้อยตัวลงต่ำ สะท้อนล้อไปกับผิวน้ำส่องประกายราวอัญมณี เป็นทิวทัศน์ที่ไม่อสจหาได้จากเมืองใหญ่ รอยยิ้มบางปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหญิงสาว “ ไม่รู้สิ แต่ฉันจะเชื่อว่ามันดีนะ ” สิ้นคำตอบ ลูน่าได้ยินเสียงย่ำทรายของเจ้าสี่ขาขนฟู เธอจึงหันกลับมาแล้วก้มลงไปอุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นมาไว้ในอ้อมกอดก่อนจะถามอีกฝ่าย “ แล้วนายพักที่ไหนล่ะ ”

@Lunaa_SVCS “ดีไหมคะ” “หมายถึงที่นี่.. พี่อยู่แล้ว ดีไหม” อยากรู้จัง หมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งนี้ช่วยเยียวยาพี่ได้ไหม ธรรมชาติ ผู้คน— ดีกับพี่ไหม ตอนนี้พี่เป็นอย่างไร, กับเรื่องทั้งหมด กับเรื่องที่ผ่านมา แต่เพราะเราไม่ได้สนิทกันจนถึงขนาดจะถามออกไปได้ เจเรมี่จึงได้เพียงรอคอยคำตอบอย่างใจเย็น

(ไอเด่กนี่มันต้องโดนซักทีละล่ะ)

(ปวดหัว)

ได้ยินคำตอบที่ชวนสับสนแบบนั้น ทำเอาลูน่าเอียงคอตามอีกฝ่ายไปด้วย พระจันทร์ก็ยังไม่ขึ้นเสียหน่อย เธอสรุปเอาในใจง่ายๆว่าอีกนายเพี้ยนนี่ก็คงมาพักร้อนละมั้ง เพราะที่เพลิแกนนี่ก็ฟ้าสวย อากาศดี บางทีคงช่วยลดความแปลกลงได้บ้าง หน้าตาก็ดี เสียของจริงๆ หญิงสาวพยักหน้ากับตัวเองเบาๆ “ ก็…สบายดี ตามอัตภาพแหละนะ “ ”นายล่ะ เป็นไงบ้าง ไม่เจอกันนานจริงๆล่ะนะ “ เธอถามเขากลับ ไม่ได้เจอกัน3ปี เขาก็ดูเปลี่ยนไปจากเดิมเล็กน้อย ดู…โตขึ้นละมั้ง?

@Lunaa_SVCS “แต่ได้ข่าวมาว่าที่เพอลิแกนมี เลยลองมาดู” เขาเอียงศีรษะ สบดวงตาคู่นั้น ยิ้มให้กับคนตรงหน้า เอ่ยต่อนุ่มนวล “พอมาเห็นกับตาแล้ว..” “ สวยที่สุดเลย ” เจเรมี่ทิ้งท้ายไว้เพียงแค่นั้น, ไม่ได้อธิบาย หรือขยายความต่อ และเปลี่ยนหัวข้อเอาเสียดื้อๆ “พี่สบายดีไหมคะ” “ไม่เจอกันนานเลย”

ลูน่าหันไปตามเสียงเรียก พลันเห็นใบหน้าที่ดูคุ้นเคย แต่ก็เลือนลางในความทรงจำ แต่เส้นผมสีชมพูและดวงตาสีฟ้านั้นก็โดดเด่นเกินกว่าจะลืมไปโดยสิ้นเชิง หญิงสาวนิ่งไปครู่หนึ่ง กว่าจะนึกออกว่าคนตรงหน้าคือใคร “ เจเรมี่…? ” เธอเรียกชื่อคนตรงหน้าอย่างไม่ค่อยแน่ใจ คลับคล้ายคลับคราว่าเคยร่วมงานกัน แต่ก็ไม่ได้สนิทสนมกันเป็นพิเศษ ดวงตาสีอเมทิสต์จ้องมองคนตรงหน้าอย่างประหลาดใจ การที่ได้พบเขาที่นี่นับว่าเป็นเรื่องแปลก เพราะนายแบบอย่างเขาไม่ควรมาอยู่ที่หมู่บ้านเล็กๆแบบนี้ “ มาทำอะไรที่นี่? ”

“ ลูน่า ? ” ส่งเสียงเรียกออกไป ถ้าไม่ใช่ก็ไม่เป็นไร —แต่เหมือนจะบังเอิญว่าใช่เสียแล้วสิ “พี่ลูน่า” “จำกันได้ไหมคะ” เจเรมี่ยกรอยยิ้มขึ้น พยายามไม่ให้กว้างจนเกินไป ค่อย ๆ ถอดแว่นกันแดดออก  ไม่ใช่เพื่อให้พี่ยืนยันใบหน้า แต่เพื่อที่ผมต่างหาก จะได้เห็นดวงตาสีม่วงคู่นั้นชัดเจน

(Cr.)

(อวดเเฟนค่า //ไม่ใช่ปัจจุบัน เป็นอนาคต2-3ปีข้างหน้าค่ะ😘) (ปล.เครดิตเบสในรีดลายนะคะ)