𝕷𝖆𝖟𝖆𝖗𝖚𝖘💚 (ติดงาน)

『 #MPCss5 #mpc_commu 』 “ใครกำลังทำเรื่องสนุกๆ นะะ ชวนฉันไปด้วยคนสิ” ＿＿＿＿＿＿＿＿＿＿＿＿ 💚𝐋𝐚𝐳𝐚𝐫𝐮𝐬 𝐂𝐫𝐚𝐯𝐞𝐧𝐦𝐨𝐨𝐫 • ลาซารัส เครเว่นมัวร์ | Grade 11 | 230cm ＿＿＿＿＿＿＿＿＿＿＿＿ 𝑫𝒐𝒄. bit.ly/43sjL9c (𝑫𝑴/𝑪𝒐-𝒐𝒑/𝑹𝒐𝒍𝒆 - [𝟐𝟒/𝟕])

MAIN Event 3 Esper High We’re Coming #MPC5event3 ระยะเวลากิจกรรม : 1 - 31 สิงหาคม 2568 (วันจัดงานกีฬาตามสตอรี่คอมมู คือ วันที่ 25 - 29 กรกฎาคม 2568)*** แฮชแท็ก : 1 - 24 สิงหาคม 2568 #MPC5preevent3 (ช่วงเตรียมแข่ง), 25 - 31 สิงหาคม 2568 #MPC5event3 (วันที่สามารถเริ่มเล่นวันงานกีฬาได้จริง) Link : shorturl.asia/R3S6a สถานที่หลักในการจัดกิจกรรม : สนามกีฬา และระแวกโรงเรียนเอสเปอร์ไฮท์ การเข้าร่วมกิจกรรม : ทุกคนสามารถเข้าร่วมกิจกรรมได้โดยการวาด โรลเพลย์ หรือแต่งฟิคได้ตามอัธยาศัย รวมถึงสามารถออกแบบกีฬาบางชนิดเพิ่มเติมได้ตามสมควร อีกทั้ง NPC สามารถเข้าร่วมการแข่งขันในงานได้ด้วย Ps.กีฬาทั้งหมดในดอคนั้นจะถูกประกาศอย่างเป็นทางการในวันที่ 25 สิงหาคม พร้อมลิงค์สุ่มชินดันเหตุหารณ์ Story สู้เขา.. เอาชัยชนะ.. อย่าลดอย่าละ.. มานะเข้าไว้.. อดทน.. และมีวินัย.. เอาชิงเอาชัย.. มาให้.. สปูคคคคกี้ไฮท์! ปลุกเร้า มอนสเตอร์ ในกายให้ตื่นขึ้น ปลดเปลื้อง ปีศาจร้าย ในตัวคุณให้ออกมาโลดแล่น กีฬา งานแข่งขัน เพิ่มพูนความสามัคคี หรือ ทลายศัตรูให้เป็นจุล นั่นคือทางเลือกของพวกเธอเอง !! SPH vs EPH !! (: ..Other Places, Other Experience.. :) หลังจากการอาสาเป็นเจ้าภาพมาอย่างนานนม ก็ถึงคราวที่โรงเรียนเพื่อนบ้านของเราต้องเป็น เจ้าภาพ บ้างแล้ว พร้อมแล้วหรือยังที่จะเดินทางเข้าสู่ โรงเรียนเอสเปอร์ไฮท์ เพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอกันมาพักใหญ่ “ มอนสเตอร์ตะลุยแดน เอสเปอร์ ” ณ วันที่ 22 สิงหาคม ทางโรงเรียนจะมีการจัดสรรรถบัสเพื่อพานักเรียนสปูคกี้ไฮท์ไปยังสถานที่ตั้งของโรงเรียนเอสเปอร์ไฮท์ มอนเตอร์น้อยมีหน้าที่เข้าที่พักเพื่อเตรียมความพร้อมก่อนงานกีฬาจะเริ่มในวันถัดไป โดยที่พักนั้น นักเรียนสามารถเลือกได้ตามรายชื่อ หอพัก ที่โรงเรียนมีการจัดเตรียมไว้ให้ แน่นอน สถานที่เหล่านั้นจะตั้งอยู่ในบริเวณสนามกีฬาเพื่อความสะดวกและปลอดภัยของตัวนักเรียนเอง หรือหากนักเรียนตนใดต้องการพักที่บ้าน ก็สามารถเข้าร่วมกิจกกรรมแบบไป-กลับได้ตามแต่สะดวก อย่าลืม เรามาในฐานะแขก จะเที่ยวเล่น จะสำรวจอะไร ก็จงทำตัวให้น่าเอ็นดูเข้าไว้ล่ะ!

#MPC5preevent3 Spooky broadcast เกิดสัญญาณขัดข้อง ทำให้ทุกการสื่อสารได้ปรากฏภาำที่คุ้นเคยหากแต่ราวกับมีอะไร หรือ ใครบางคน กำลังครอบครองช่องของเนเรเตอร์ "ฮัลโล test test" เสียงแหลมกว่าของหญิงสาว ก่อนที่จะปรากฏตัวคนแปลกหน้า ที่ได้มานั่งทำหน้าที่เนเรเตอร์ที่พวกนายรู้จักแทน ปรากฏตัวขึ้นแล้ว นักเรียนจากเอสเปอร์ และมีพยานว่าเธอคนนี้คือคนขโมยตีมของพวกนายซะด้วย! ต้องได้เอาคืนแล้วสินะ ในงานกีฬานี้ยังไงล่ะ! *ข้อมูลชุดฝ่ายสวัสดิการและกองเชียร์ รวมถึงข้อมูลเกี่ยวกับชุดและเซ็ตติ้งของทางเอสเปอร์จะอยู่ในเทรดใต้วิดีโอ*

(แปะร่างซีเวอร์มนุษย์คับ🔥 เป็นอาเจ๊ปากร้ายแง่ง ๆ จ้าง Cr.@MPC_SEsmeray มาคับ✨)

MINI Event 3 - Meet and Health check-up #MPC5minievent3 -------- ระยะเวลากิจกรรม : 4 - 5 สิงหาคม 2568 แฮชแท็ก : #MPC5minievent3 link: shorturl.asia/kJHVo สถานที่หลักในการจัดกิจกรรม : หอประชุมกลาง, ห้องเรียน การเข้าร่วมกิจกรรม : ทุกคนสามารถเข้าร่วมกิจกรรมได้โดยการวาด โรลเพลย์ หรือแต่งฟิคได้ตามอัธยาศัย รวมถึงการโรลเพลย์ตัวละครพิเศษอย่างผู้ปกครองของเหล่านักเรียนเองด้วย Story เป็นอย่างไรกันบ้างนักเรียนสปูคกี้ไฮท์ทุกท่าน ผ่านไปแล้วกับการเล่าเรียนและการเข้าร่วมกิจกรรมของวัยรุ่นมอนสเตอร์ไฮสกูล เพลิดเพลินดีกันรึเปล่าล่ะ ระวังเรื่องเรียนแล้วอย่าหลงลืมใส่ใจเรื่องสุขภาพร่างกายกันด้วยนะ อย่างนั้นแล้ว นี่คงเป็นฤกษ์งามยามดีที่จะอัปเดตความเป็นอยู่ให้กับท่านผู้ปกครองได้ทราบข่าว ชีวิตอันแสนสนุกสนานภายในโรงเรียนแห่งนี้ ใช่แล้ว นี่คือ การพบปะผู้ปกครองและการตรวจสุขภาพประจำปียังไงล่ะ!📷

#MPC #MPCss5 ------ "I didn’t break the rules… I simply redefined them to suit my needs." ------ ʟᴏᴋɪ Lokasuder Odin seraf ɢ.𝟣𝟣- ꜱɪʀᴇɴ-ᴀɴɢʟᴇ (ʙʟᴀᴄᴋʜᴏʟᴇ) |บวกได้ทุกทวิต| Co-story, Role, Dm = 24/7 is ok ------ (ใครเอ่ยผ่านมาสองเดือนเพิ่งลงปักหมุด ฉันน่ะสิฉันน่ะสิ) (CMs by Jostam jostar)

#MPC5event2 | #PaintTheFest_MPCss5 ' ตู้มม!?🎆 ' เสียงพลุดังส่งท้ายเทศกาลอย่างสวยงาม หากแต่ไม่ใช่เพียงแสงบนฟ้าตระการตา บนดินก็กลับฟุ้งไปด้วยควันหลากสี แถมเสียงสนั่นก็ดันพาให้ [ฝูงโนมปริศนา] วิ่งเตลิดเข้ามาป่วนภายในงานเพิ่มอีก ─ อะไรกันเนี่ย!? Doc: shorturl.at/87SX4 [+]

#MPC5event2 Cute Vibes, Sharp Rhymes. น้ำตาล เครื่องเทศ สารพัดของกุ๊กกิ๊ก และความพิเศษที่ถูกผสมเข้ากับความมุ้งมิ้งแสนซ่าและฝีปากสุดแกร่งกับ BIT3 ! ยินดีที่ได้พบนะเหล่ามอนสเตอร์ ! 🥂🍬🍭 Enjoy the show !

ลาซารัสจ้องมองเลือดสีเข้มที่ทะลักออกจากริมฝีปากของโลกิ มันมากมายเสียจนเขาเริ่มคิดว่าคนตรงหน้าอาจทนไม่ไหวอีกแล้ว… “นอนเฉยๆ งั้นเหรอ?” เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ ดวงตาไหววูบไปด้วยความสงสัยที่ยังไม่ทันจางหาย แต่โลกิก็ขยับตัวก่อนจะผละออกไป ก้าวเท้าอย่างเชื่องช้าตรงไปยังกำแพงด้านหนึ่ง แล้วกดสวิตช์บางอย่าง ในชั่วพริบตา ผนังห้องรอบด้านก็เปลี่ยนรูป…จากกำแพงเรียบสีทึบ กลับกลายเป็นอควาเรียมขนาดใหญ่ มวลน้ำสีน้ำเงินเข้มล้อมรอบพวกเขาไว้ ปลาหลากชนิดแหวกว่ายท่ามกลางแสงไฟอ่อนละมุนราวกับอยู่ใต้ทะเลลึก ลาซารัสเบิกตาขึ้นเล็กน้อย ชมความงามตรงหน้าอย่างเงียบงัน ห้องนี้เหมาะกับไซเรนที่อยู่ตรงหน้าเขาเสียจริง “อืม…สมกับเป็นนายดีนิ” เขาพึมพำยิ้มบาง ก่อนจะก้าวตามอีกฝ่ายไปยังเตียงกว้างตามที่อีกคนบอกไว้ก่อนหน้านี้ เขาไต่ขึ้นไปบนเตียง ก่อนจะคร่อมร่างของโลกิที่นอนอยู่ใต้ร่าง ก้มมองดวงหน้าและแพรขนตาคู่นั้น ราวกับกำลังพิจารณา ดวงตาคมวาวสะท้อนภาพของคนที่บอบช้ำทั้งกายและใจอยู่ตรงหน้า แต่สุดท้ายเขาก็เพียงถอนหายใจแผ่วเบา แล้วค่อยๆ ล้มตัวลงนอนข้างอีกฝ่ายโดยไม่เอ่ยคำใดอีก เงาสลัวในห้องนิ่งสงบ มีเพียงเสียงกระซิบของสายน้ำที่ดังแว่วผ่านกระจกใสรอบด้าน ปล่อยให้พ่อบ้านประจำคฤหาสน์นี้ร่ายบริกรรมคาถาใส่พวกเขาให้เข้าสู่ห้วงนิทรานำทางสู่นิมิตอันยาวนาน..ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น…

หยดเลือดถูกปาดออกไปช้าๆขณะที่ร่างสูงใหญ่พลันก้าวเข้ามาหาเขามองการกระทำของอีกฝ่ายอย่างนึกสงสัย ความใคร่รู้มักเป็นบ่อเกิดแห่งความสนใจ คำๆนี้มักถูกพูดออกมาเสมอยามที่เขาได้ฟังเรื่องบางอย่างที่คล้ายๆกับเหตุการณ์แบบนี้ นั่นยิ่งทำให้เขาปวดศีรษะมากกว่าเดิมเสียจนเลือดพลันทะลักออกมาที่ริมฝีปากแทน โลกิพยักหน้าให้พ่อบ้านที่รออยู่แล้วเข้าไปจัดแจงเปลี่ยนผ้าปู เตรียมสถานที่ทุกอย่างให้เขาด้วยพลังพิเศษที่เจ้าตัวมี "ไม่ยาก... ก็แค่ยืมมือเจ้านั่นนายแค่นอนเฉยๆไม่ต้องทำอะไร" การทำพิธีไม่มีอะไรมากมายแค่จุดเทียนล้อมรอบที่นอนให้ตัวของพ่อบ้านของเขาเป็นคนบริกรรมคาถาตามหลักสูตรที่มีในหนังสือ ที่อีกคนเพิ่งจะเอาไปวางทิ้งอีกทาง ก่อนจะเดินลากเท้าไปอีกทางและกดที่สวิช ผนังห้องที่มืดทึบในคราแรกเปลี่ยนไปเป็นโปร่งใสจึงทำให้ได้เห็น ว่าห้องนอนที่พวกเขาอยู่เป็นห้องนอนทรงกลมและถูกครอบด้วยอควาเรียมขนาดใหญ่ที่มีปลาจำนวนมากแหวกว่ายอยู่รอบๆสภาพแวดล้อดูแล้วช่างไม่ต่างอะไรจากทะเลนัก แต่เวลานี้มันคือทะเลในยามกลางคืนที่มืดสลัวมีแสงไฟเพียงเล็กน้อยจากห้องของโลกิเท่านั้น เขากลับไปนั่งที่เตียงขนาดใหญ่ของเขาเองแล้วก็ล้มตัวลงนอนก่อนจะปิดตาลง ขณะที่พ่อบ้านนั้นยืนรอ รอให้คนที่มาหานายของเขาตัดสินใจเอาในวินาทีสุดท้ายว่าจะเลือกทางไหนให้กับเหยื่อที่นอนสงบนิ่งอยู่ตรงนั้น

โรลปิด | 10:00 PM | คฤหาสน์บนเนินเขาในโอเรกอน อาการปวดหัวจี๊ดขึ้นมาจนเกิดร่องรอยกลิชวนอยู่รอบศีรษะ เลือดาแดงสดไหลลงมาจากจมูกและตาของเขาก็เริ่มเบลอจนจำอะไรไม่ได้ หัวสมองนึกอะไรไม่ออก... มือถือทำได้แค่กดมือถือโทรหาใครซักคนที่รู้จักเขา คนๆเดียวที่รู้ว่าเขาเป็นอะไร ปลายสายรัยก็พูดออกไปเสียงเซื่องซึม "ฉันปวดหัว..." @MPC_Lazarus

@mpc_loki “……” /มองแจ้งเตือนด้วยสายตาเนือยๆ… 💚 : ไม่จำเป็น /ปิดโทรศัพท์ /หลับตา…

@MPC_Lazarus /ข้อความเด้งเข้ามือถือนายพอดี 🧜‍♂️: เอ้ย สุขสันต์วันเกิดลาซี่ อยากได้ไรป้ะ !

/นอนอยู่บนเตียง…เหมือนจะตัวร้อนหน่อยๆ/ /เสียงแจ้งเตือนจากแอพปฏิทิน/ /Lazarus Birthday🎂🎉/ “วันเกิดหรอ…เกือบลืมไปเลย…”

แต่มันคืองานที่เปิดเป็น สาธารณะ ไม่ว่ามอนสเตอร์ตนใดก็สามารถข้ามผ่านธรณีประตูเข้าเยี่ยมชมงานได้อย่างอิสระ ฉะนั้นแล้ว ก็จงทำมันออกมาให้เต็มที่ ทั้ง งานเดี่ยว และ งานกลุ่ม.. เก็บเกี่ยวช่วงเวลา 3 วัน อันมีค่า ให้มันสลักลึกเข้าไปในห้วงความทรงจำ ใช้ให้คุ้มค่าล่ะ!

#TheRoyal_MPC | @SHAWNnoir_MPC (ผปค.พึ่งว่างกันเลยมาโรลย้อนเวลาแบบไม่น่าให้อภัยค่-) ช่วงเวลาที่งานเลี้ยงดำเนินไปอย่างครื้นเครงกลับมีพ่อมดหนุ่มคนหนึ่งยืนมองหน้าจอโทรศัพท์ด้วยใบหน้าเรียบเฉย เขาไม่ได้กำลังหงุดหงิด เพียงแค่ไม่เข้าใจว่าทำไมทุกอย่างถึงเป็นแบบนี้ หน้าจอของเครื่องมือสื่อสารที่มืดดับไปจนสะท้อนเห็นใบหน้าของตัวเองเป็นคำตอบได้ดีว่าผ่านมานานขนาดไหนแล้วที่ข้อความของเขายังคงถูกเมินเฉยโดยใครบางคน ..ใครบางคนที่ตอบรับคำชวนต่อหน้าเขาในวันนั้น แต่คืนนี้ดันหายหัวไปที่ไหนก็ไม่อาจทราบ มันเงียบ…ไร้ซึ่งคำอธิบาย ทุกอย่างล้วนผิดแปลกไปตั้งแต่ไม่มีแม้แต่วี่แววอย่างการขึ้นแจ้งเตือนว่า “อ่านแล้ว” “เล่นบ้าอะไรของนาย..” ฝ่ามือที่ถือแก้วไวน์ราคาแพงเผลอกำแน่นจากอารมณ์คุกรุ่นที่เริ่มถาโถมเข้ามา อุตส่าห์หนีมาหาอะไรดื่มแต่ก็ดูจะไม่ได้ช่วยอะไรเท่าไหร่เลย เขาถอนหายใจลากยาว พยายามหาเหตุผลดี ๆ แล้วสนุกกับงานต่อรวมถึงเลือกเมินนัดที่ว่านี้ไปสะ แต่หลังจากที่คิดว่าตัวเองกำลังจะโดนผิดนัดสายตาก็เหลือบไปเห็นคนมาใหม่เข้าทันที …ไม่มีทางเลยที่จะดูไม่ออก ทั้งส่วนสูงที่โดดเด่น ผิวพรรณขาวสว่างดุจผู้ที่ได้รับความรักจากพระเจ้า ทุกสิ่งอย่างที่ถูกผสมรวมจนเกิดเป็นภาพที่ชวนให้ตกอยู่ในภวังค์ อีกฝ่ายช่างงดงามและเลอค่า..และเป็นแบบนั้นมาตลอด แต่ถึงอย่างนั้นー ก็ไม่อาจมองข้ามถึงสิ่งที่อีกฝ่ายได้ทำไปได้เลย หัวคิ้วขมวดเข้าหากัน ตั้งใจจะเดินเข้าไปหาให้รู้แล้วรู้รอดแต่ในจังหวะนั้นเองการกระทำบางอย่างของคนที่เขากำลังหมายหัวก็ทำให้เขานึกสงสัยในตัวอีกฝ่ายได้อีกแล้ว ฝีเท้าที่กำลังก้าวพลันชะงักไป เขาจึงหยุดทุกความคิดและเฝ้ามองภาพตรงหน้านั้นอยู่เฉย ๆ แทน ภาพเพกาซัสหนุ่มที่กำลังรับมือกับการพบปะคนในงานอย่างเก้ ๆ กัง ๆ แทนการหยอดคำชมกลับ หรือรอยยิ้มที่จุดขึ้นหากแต่ไปไม่ถึงดวงตา ผิดจากการรอยยิ้มโปรยเสน่ห์อย่างของใครอีกคน และสายตาใสซื่อที่กำลังมองหาบางสิ่งบางอย่าง ..หรืออาจเป็นใครบางคน “ชอว์น โซลเมน…” ถึงจะรู้ดีว่าเจ้าของชื่อที่พึ่งเอ่ยไปนั้นเป็นเด็กอนามัยและคงยังไม่ถึงเวลาเข้านอน แต่ก็ชวนให้สงสัยอยู่ดีในเมื่อคนที่เขาเอ่ยชวนไปนั้นไม่ใช่อีกฝ่าย “ทำไมถึงเป็นนายล่ะ…?” ขอสลับตัวกันงั้นหรอ ยิ่งดูไม่เชื่อได้เลยว่าจะผ่านการตกลงกันด้วยดี แต่ถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในตอนนี้จะน่าปวดหัวมากแค่ไหนมันก็นำพาความสนุกเล็ก ๆ ติดมาด้วยเช่นกัน ในเมื่อคนตรงหน้าดันกลายเป็นคนที่ไม่คาดคิด …เขาก็จะขอชมเสียหน่อยถึงสิ่งที่อีกฝ่ายตั้งใจจะแสดงให้ดูและจะยินดีมากเช่นกันหากอีกฝ่ายมีเหตุผลดี ๆ ในการมาสายในเวลานัดแบบนี้..

คำพูดนับไม่ถ้วนของอีกฝ่ายไหลผ่านโสตประสาท ราวกับสายธารแห่งความปวดร้าวที่ไม่มีวันสิ้นสุด โลกิพรั่งพรูออกมา ทั้งความเจ็บ ความทรมานที่ค่อยๆ กัดกินอีกฝ่ายทุกลมหายใจและยิ่งฟัง ลาซารัสก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเอง…แปลกไป นั่นสิ…เขาอยากกลืนกินอยากสนุกกับร่างกายของคนตรงหน้ามาตลอดไม่ใช่หรอ… เขาควรจะตื่นเต้น ควรจะรู้สึกดีกับคำวิงวอนของโลกิให้มากกว่านี้ ควรจะปรารถนาในร่างที่บอบช้ำและไร้ทางสู้ตรงหน้า แต่แล้ว…ทำไมตอนนี้ถึง ไม่รู้สึกแบบนั้นเลย… จนกระทั่งมือของเขาถูกคว้าเอาไว้โดยมืออันสั่นระริกของอีกฝ่าย …คำสัญญาอีกแล้ว ลาซารัสมองใบหน้าที่อาบไปด้วยคราบเหงื่อและเลือด ราวกับทุกความเจ็บปวดในห้องนี้ถูกรวบรวมไว้บนร่างกายของคนตรงหน้าโดยสมบูรณ์แล้ว หยาดเลือดที่หางตาหยดลงอย่างช้าๆ เมื่อได้ยินโลกิเอ่ยถึงคำมั่นและข้อเสนอใหม่ สายตาคมก็หรี่ลงอย่างฉงน เข้าฝัน? เขาทวนในใจ ก่อนที่ริมฝีปากจะยกยิ้ม เยาะหยันอย่างเคย เขายกมือขึ้นช้าๆ ปาดหยาดเลือดที่เหลือจากหางตาของโลกิด้วยปลายนิ้วที่เย็นเฉียบ… “แล้วฉันต้องทำยังไงล่ะ…วิธีนั้นของนายน่ะ?” เสียงที่เปล่งออกมาทุ้มนุ่ม แต่แฝงความเคลือบแคลงราวกักกบต้องการกลบความสับสนในใจตนเองลง เขาเลือกแล้ว…แม้จะไม่รู้เลยว่าเลือกวิธีนี้เพราะอะไร ความคิดมากมายถาโถมใส่เขาเหมือนคลื่นยักษ์ แต่เขากลับไม่สามารถเข้าใจได้เลย…ว่าทำไมกันนะ ถึงได้รู้สึกแปลกประหลาดเช่นนี้ ไม่ใช่ความหิวกระหาย ไม่ใช่ความปราถนา แต่มันคืออย่างอื่น…บางสิ่งที่เขายังไม่เข้าใจมัน…แต่เหมือนจะเคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อน… ครั้งยังเยาว์วัย…

ภายในห้องเงียบงันแฝงความเยียบเย็น ราวกับเวลาได้ชะงักไปชั่วครู่ โลกิยืนนิ่งอยู่กลางห้องที่ไร้แสงไฟ มีเพียงแสงจากดาวนอกหน้าต่างที่ลอดผ่านม่านบางสาดทาบลงบนพื้นหินเย็นเฉียบ สะท้อนเงาร่างของเขาที่กำลังกุมศีรษะแน่นนิ้วเรียวสั่นเล็กน้อย ขณะที่เสียงหอบหายใจแผ่วพร่าดังสลับกับเสียงขลุกขลักในลำคอเหมือนพยายามกลั้นคำบางอย่างไม่ให้หลุดออกมา “นายอยากทำแบบนั้นมาตลอดไม่ใช่หรอกเหรอ?” เสียงนั้นหลุดออกมาเบากว่าลมหายใจ คล้ายละอองหมอกที่พร้อมสลายเมื่อกระทบพื้นผิวที่อุ่นร้อน เขาเงยหน้าขึ้นอย่างช้าๆ ผมสีขาวแซมแดงปรกหน้าผากเปียกชื้น เหงื่อไหลเป็นทางจากขมับลงมาตามแนวกราม ผิวขาวซีดราวกระเบื้องเงาเริ่มมีรอยแตกร้าวจากอาการปวดหัวที่ตีวนในร่างไม่หยุด ราวกับสิ่งที่อยู่ในหัวเขากำลังห้ำหั่นกันเอง เลือดสีดำแดงซึมออกมาจากหางตาไม่ใช่หยดเดียว แต่เป็นเส้นบางที่ร่วงลงมาบนพวงแก้มเช่นหยาดน้ำตาแห่งความเงียบงัน “ไม่เอาน่า ฉันน่ะไม่ได้ขอให้นายทำอะไรที่ยากมากมายเลยนี่แต่ตอนนี้ในหัวฉันน่ะมันเหมือนมีฝูงอีกาบินวนอยู่ใต้กะโหลกแล้วก็กกำลังจิกทึ้งสมองของฉันอยู่เลย ไหนจะเสียงกรีดร้องจากความทรงจำของตัวเองที่ฉันเองไม่อาจหยุดฟังได้ซักที แต่น่าเสียดายที่มันมีอะไรก็ไม่รู้มาลบมันออกไปตลอด…” ริมฝีปากสั่นระริกก่อนจะแค่นหัวเราะเบา ๆ “อา… นายคงไม่รู้หรอกว่ามันเป็นยังไง เมื่อลมหายใจของนายปะปนไปกับลมหายใจของคนอื่นในความฝัน และตื่นขึ้นมาโดยไม่รู้ว่า...อารมณ์ไหนเป็นของใครกันแน่” เขาหันกลับมามองลาซารัส ดวงตาสีแดงที่เคยเปล่งประกายเจิดจ้า บัดนี้ฉายแสงวูบไหวเหมือนแสงเทียนใกล้ดับ มือหนึ่งเอื้อมไปคว้าข้อมือของอีกฝ่ายอย่างแน่นิ่งจนรู้สึกได้ถึงความร้อนที่แผ่ขึ้นจากผิวกายเปียกชื้น “ขอเพียง...สองนาที…ไม่สิ…สามก็ยังดี...ตัดคอฉันออกเสียหน่อย ให้หัวหลุดจากเสียงพวกนี้ไปพักนึงก็ยังดี” เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย ยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากราวกับประชดตนเองขณะที่ต้องนิ่วหน้าเพราะอาการเจ็บแสบแล่นปรี๊ดมาถึงขมับขวา “ฉันสัญญา...ว่าจะกลับมาทำให้นายปวดหัวต่อให้สาสมกว่านี้อีก…” นิ้วมือปลายแหลมของเขาปาดเลือดที่หางตาออกอย่างเชื่องช้า ราวกับพยายามกลบเกลื่อนสิ่งที่ไม่อาจซ่อนร่องรอยของความเจ็บปวดที่โลกิ… ไม่เคยอยากให้ใครเห็น “แต่นายดูลังเลนะคราวนี้ อยากลองทางอื่นสินะงั้นก็เข้าฝันไหมล่ะ?”

@Murkyy_MPC (🫶🫶)

@MPC_Lazarus (เห็นค้าบ)

(( มีใครเห็นมั้ยครับบ โดนดีดตัวออกจากแอค😔 .ได้รับธงแดงมา1EA ))

@armus4_mpc (อีลอนรู้ได้ไงนะ!🤔)

@MPC_Lazarus (กลายเป็นผู้ชายธงแดงไปจริงๆ แล้วสินะ 😭🫳)

@mpc_loki (บี๋ด่าอิลอนให้หน่อยมันแก้งเค้า กระซิกๆ)

@MPC_Lazarus (ลุบๆ เห้นค้าบบี๋)

@MPC_Caelus (ฮุเร่🎉🎉)

@MPC_Lazarus (เห็นนะ)

@Mpc_Chloe (ตื่นมาเข้าแอคก็โดนเล่นแต่เช้าเรย อีลอนทำอะร๊าย)

@MPC_Lazarus (เห็นคนโดนธงแดงหลายคนเลยคับ)

ก็คงใช่ จากสภาพร่างกายพิสดารของอีกฝ่าย ต่อให้ตัดหัวก็คงไม่ตายอย่างที่โลกิพูดไว้จริงๆ เขาผุดตัวลุกขึ้นเมื่อได้ยินคำเอ่ยร้องขอจากปากของอีกฝ่าย สองเท้าก้าวเดินตรงเข้าไปหา ก่อนจะหยุดอยู่เบื้องหน้า “จะให้ฆ่ากันง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอ?” น้ำเสียงของเขายียวน ขณะเลิกคิ้วขึ้น “มันไม่ง่ายไปหน่อยหรือไง?” เขาว่าพลางเผยรอยยิ้มกริ่ม โน้มตัวเข้าหาเล็กน้อยพร้อมเล็บคมกรีดไปที่ข้างแก้มของคนที่ยามนี้สภาพดูไม่ได้ “ฉันยังไม่ได้เชยชมใบหน้าทรมานของนายให้มากกว่านี้เลยนะะ” เล็บยาวค่อยๆ ลากผ่านแก้มนวลลงไปที่ลำคอระหง แผลถลอกแดงจางๆ ที่เกิดจากรอยกรีดลากยาวตั้งแต่แก้มจนถึงลำคอ พร้อมสายตาที่มองตามนิ้วของตนก่อนจะหันไปสบตากับคนเบื้องหน้า “ไม่มีทางอื่นแล้วรึไง?” เขาถามอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เหตุใดทำไมเขาจึงเกิดความรู้สึกลังเลเช่นนี้… ก่อนที่ลาซารัสจะผละตัวออก เดินทอดน่องไปทั่วห้องราวกับเป็นเจ้าของห้องนี้ซะเอง ปลายนิ้วไล้ผ่านเฟอร์นิเจอร์ หนังสือ และของสะสมของโลกิอย่างไร้ความเกรงใจ ก่อนจะหยุดลงตรงชั้นหนังสือ มีบางสิ่งดึงดูดสายตาเขา หนังสือเล่มหนึ่งที่สะดุดตาท่ามกลางเล่มอื่นๆ ด้วยปกประหลาดตา สีสันชวนฝันเหมือนกำลังเชื้อเชิญให้ล่องลอยเข้าไปหยิบมันขึ้นมาอ่าน เขาหยิบมันออกมา หน้าปกเขียนไว้ว่า “ตำราเข้าสู่ห้วงฝัน…” น่าสนใจไม่น้อย หากใช้เวทตามตำรา บางทีเขาอาจเข้าไปเอาคืนโลกิในความฝันได้ก็ได้ แต่มันคงไร้ประโยชน์ในยามนี้ลาซารัสคิดเช่นนั้น เขาโยนหนังสือเล่มนั้นไว้ตามมีตามเกิด แล้วเริ่มไล่มือลงไปค้นหาหนังสือเวทเล่มอื่นๆ ต่อบนชั้น เผื่อจะมีเล่มไหนพอจะเป็นประโยชน์ช่วยเจ้าของห้องนี้ได้บ้าง แต่แล้ว มือทั้งสองข้างกลับต้องหยุดชะงัก… ทำไมฉันต้องเสียเวลาทำอะไรแบบนี้ด้วย?… เพียงแค่ กลืนกิน อีกฝ่าย ก็จบเรื่องไม่ใช่หรือไง ความหงุดหงิดซึมลึกขึ้นมาในอก วันนี้เขารู้สึกเหมือนไม่เป็นตัวเอง เหมือนมีบางอย่างรบกวนจิตใจโดยไม่รู้ตัวอยู่ตลอด …เป็นเพราะพระจันทร์บ้านั่นรึเปล่านะ…

"ฉันไม่ตายหรอกน่า" ต่อให้หัวขาดออกจากตัวก็เถอะ... ประโยคนี้ไม่ได้พูดออกไปแต่เขาก็ยังยิ้มอยู่พลางปิดประตูท้ายสุดห้แงนอนก็คล้ายจะโดนยึดไปซะงั้นแต่ก็ไม่ได้พูดพร่ำทำเพลงอะไรเขาเอียงคอนิดๆตอนถูกส่งคำถามมา "อืม...นั่นสินะ" ลืมคิดไปเลยแต่ก็... "ร่างนี้ใกล้จะไม่ไหวแล้วน่ะนายช่วยสงเคราะห์ให้หน่อยได้ไหม" เขาพูดเหมือนกับว่าการเปลี่ยนร่างนี่ก็เหมือนกับการเปลี่ยนเสื้อผ้าย่างงั้นล่ะ ย่างไรเสียเขาก็ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตประเภทเดียวกับพวกที่อยู่ในมิตินี้ด้วยซ้ำ ร่างกายนี่เลยถูกสร้างมาเพื่อให้ตัวเองสามารถใช้ชีวิตในโลกนี้ตามกฎเกรณ์ของมันได้ก็เท่านั้น เปรียบเทียบไปก็ไม่ต่างจากยานพาหนะที่ขับขี่บนถนน ถ้าหากเครื่องยนต์มันทนไม่ไหวก็ต้องเปลี่ยนคันอยู่ดี "เพราะว่าเป็นนายเลยน่าจะทำได้น่ะ" ความหมายแฝงนั่นไม่ต้องเดายากนักเขาไม่ได้มีความหวาดกลัวแต่สีหน้าดูเจ็บปวดเสียมากกว่าเพราะอาการปวดหัวยังคงเล่นงานเขาอยู่