Lucid✨

Trimoon :14 Jul ใต้เงาจันทร์สามดวงที่เรียงร้อยกันอย่างประณีตบนผืนฟ้ายามค่ำคืน ควรจะเป็นคืนของความทรงจำและคำสัญญา ทว่ากับโจชัว—คืนนี้กลับเรียบง่าย ไม่มีเสียงเรียกจากอดีต ตอนนี้เขาโฟกัสแค่ปัจจุบันอย่างน่าประหลาด เขาเอนตัวนอนอยู่บนเตียง พลิกดูของกล่องสีดำเล็กๆ ในมือ ของขวัญสำหรับใครบางคน ที่กำลังจะกลับมาในวันพรุ่งนี้ ในขณะที่ใจลอยอยู่ในความคาดหวังแบบเบาบาง ประตูกลับเปิดออก และเซเรฟก็เดินเข้ามาพร้อมกับลูซิดในอ้อมแขน "สวัสดี โจชัว" เทวดาตกสวรรค์—ในความหมายทุกด้านของคำ ไม่ว่าจะรูปลักษณ์หรือคำสาป เขาอ่อนแรงจนแทบจะทรุด ผิวซีดขาวราวถูกชะล้างจากฟ้าเบื้องบน เท้าสองข้างมีรอยช้ำจากการเต้นรำใต้แสงจันทร์ ทั้งที่รอยยิ้มเปื้อนบนหน้า เหมือนคืนนั้น คืนเดียวกันที่พวกเขาเจอกัน —ในคืนเดือนดับ ลูซิดคลานออกจากเงามืด คำรามขอความเมตตาราวสัตว์บาดเจ็บ จากบางอย่างที่หลุดรอดจากการลงทัณฑ์ของสวรรค์ มันยังติดตัวเขามา ตอนนั้นโจชัวช่วยไว้ คืนนี้ก็เช่นกัน แม้คืนนี้ไม่ใช่คืนเดือนดับ กลับเป็นคืนจันทร์เต็มดวง แต่การหวนถึงคำสัญญาก็อาจเจ็บปวดไม่ต่างกัน เขาเข้าใจดี โจชัวนั่งเฝ้าเงียบๆ เช็ดเหงื่อบนหน้าผากอักฝ่าย ใช้มือเปล่าแตะรอยสักบนต้นคอ เดิมมันเป็นปีกที่ถูกเก็บในรูปแบบหนึ่ง แต่อีกมุมมันก็ไม่ต่างจากตราบาปเท่าไรนัก ลูซิดสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนพึมพำบางสิ่งที่ฟังไม่ถนัด เป็นชื่อใครบางคน หรือไม่ก็เสียงเพ้อจากรักเก่าที่ไม่มีวันหวนคืน "อย่าทิ้งฉันไปเลยนะ.." น้ำเสียงเพ้อถึงบางอย่าง และมือที่เอื้อมออกคว้าอากาศ โจชัวจำต้องอยู่ ไม่ใช่ด้วยความรัก แต่เพราะไม่กล้าปล่อยให้ใครต้องทรมานอย่างเดียวดาย เขาเข้าใจดี