Mostafa

@t00ckaa شبتون بخیر

اینایی که سنشون بالای ۲۵ ساله و همچنان برای یادگیری چیز‌های جدید مشتاقن برام جالبن، من تا ۲۵ سالگیم به چیزایی که میخوام برسم رسیدم که هیچ، نشه دیگه شبتون بخیر.

@ali_jp4 هر چی میخوام به قیافه‌ات نگاه کنم این لنزهای زشت آیفون نمیذاره

قیافه کسی که هر روز داره ۱۸ ساعت شیفت میده

@Amanj_emw رمز وای‌فای همسایه رو فروختم باهاش طلا خریدم.

امروز چهار گیک اینترنت یه ماهه که هر روز میخرم رو نخریدم و بجاش طلا گرفتم. (این توییت رو با وای‌فای همسایه زدم)

@kian_aghaei اینو چون‌ امشب گرفتم دوست داشتم با شما به اشتراک بذارم هتل رونیاس شیراز

هنگام دوچرخه‌سواری در شهر دیده شد.

سلام. ۲۸ ساله، تهران. کارشناسی حقوق و ارشد حقوق‌ بشر از دانشگاه شهید بهشتی. کم‌شنوایی شدید دارم، اما تکلمم طبیعیه. تسلط به زبان انگلیسی متوسط رو به بالا مسلط به نگارش، تولید محتوا، تایپ و Office مسئولیت‌پذیر، سازگار و منعطف دنبال یک فرصت شغلی هستم. ممنون می‌شم اگر بازنشر کنید.🙏🏻

@amir_sheydaa برازنده شماست 🌹

@M_o_stafaa عشق داداشی مال خودته

انقدر گفتین چرا سپر نداره سپر خریدم براش ۱۰٫۸۰۰ ناقابل😒

@sinamom99 یه مدت استفاده کنی کمی خسته کننده میشه این موضوع ولی خب با توجه به ۱۲۰ میلیون پول ریجستر می‌ارزه اینکار

چرا وقتی میشه با ۱۰ میلیون یه گوشی ۲ سیمکارت بخرم که به عنوان آنتن ازش استفاده کنم باید ۱۲۰ میلیون بدم و گوشیم رو رجیستر کنم؟

@Aminmehrgan مرگ که خوبه و عادیه اما کشتن نباید عادی بشه

چی شد که «مرگ» برامون عادی شد؟!

@PaulAdrienDirac در تنهایی شاید آدم‌تر باشیم چون امکان این رو نداریم به دیگران آسیب بزنیم و مهم زمانیست که در تعامل با دیگران چگونه رفتار میکنیم. اتفاقا شناخت خودمون بدون تعامل با دیگران هم ناقصه، چطور رفتار کردن و چطور باید رفتار کردن ضمن تعامل امکان پذیره البته که تنهایی هم خیلی وقت‌ها نیازه

به قول کیارستمی آدم ها در تنهایی آدم ترن چون اونجا دیگه خودتی و خودت با وجه واقعی خودت کنار میای دیگه نمیتونی به خودت دروغ بگی و گاهی چهره ی زشت خودت رو میبینی و باهاش روبرو میشی چون نقابی بین تون نیست

@Essayphil1 یه یاد هفت سامورایی

بی‌احترامی به بزرگان سینما قابل پذیرش نیست. چرا آلمان ۷ گل به آقای کوروساوا زد؟

@GhaffarShad فحاشی شدید، جنگ‌طلبی، نداشتن قدرت گفتگو، سرکوب شدید مخالفان، تهدید به شکنجه و انتقام، توجیه هر مسیر و وسیله‌ای برای رسیدن به هدف و ... ایا اینا کافی نیست به کسی بگیم داغون؟

دقیقأ در یک توییت به علت اصلی چرا عموم مردم از چپ گرایی و هر آنچه شبیه اونه منزجر هستن،اشاره کرد! اینکه چون مخالف نظرت بودن درب و داغونن همون چیزیه که تو سلولای شما نهادینه شده! این منِ برتر که بیشتر میفهمم! این نگاه بالا به پایین!چرا حست این نیست که داغون جمع خودت باشی ؟!؟

@ron___swanson خب اینکه دوباره همون شد ۱۰۰ نفر نظر میدن ۶۰ تا گزینه مختلف میفته جلوت و گیج میشی!

به هرکی میگی پادکست معرفی کن ده تا گزینه میذاره جلوت و بیشتر گیج میشی و آخرشم سمت هیچکدوم نمیری، حالا من میخوام از شما بپرسم اگر بخواین فقط یک پادکست معرفی کنید [حالا تو هر حوزه‌ای مهم نیست] چی معرفی می‌کنید؟

@hmdtvkli قابل درکه ❤️☹️

@M_o_stafaa خیلی ناراحت شدم. از وقتی خبرش اومد نشستم دارم کارهاشو مرور می‌کنم 🖤♥️

همون موقع که دیدید درب‌وداغون‌ترین آدم‌های هر جمع و محفلی طرفدارش شدن، باید می‌فهمیدید گزینهٔ جدی‌ای نیست. جالب هم اینه که همه می‌دونید دارم در مورد چه چیزی حرف می‌زنم.

@Cenobar چقد الان نیاز داشتم به این متن ممنونم از شما ❤️

شاید خیلی از ماها شب‌ها قبل خواب بهش فکر می‌کنیم، ولی بلند بلند جرات نمی‌کنیم بگیم! تا حالا شده اینستاگرام یا توییتر (هنوزم نمی‌تونم بگم X) رو باز کنید، یا اصلا تو بازار و صنف خودتون به آدم‌ها نگاه کنید و یهو چشمتون بخوره به کسی که دارایی و درآمدش، یا جایگاهش چند برابر شماست، بعد با خودتون بگید: آخه چطوری؟ این که اصلا چیزی بارش نیست! این که نصف منم کتاب نخونده و تخصص نداره! بعد نگاه به خودتون می‌کنید؛ می‌بینید کلی درس خوندید، کلی دوره گذروندید، کلی تحقیق کردید، ولی هنوز دارین درجا می‌زنین یا منتظر یه فرصت طلایی نشستین. می‌خوام دقیقا درباره همین موضوع صحبت کنم. می‌خوام بگم چرا بعضی وقت‌ها آدم‌هایی که به نظر ما کمتر می‌دونن یا تخصص کمتری دارن، جلوتر می‌افتن و ما با این‌همه ادعای هوش و تخصص، پشت خط می‌مونیم. خیلی از ماها فکر می‌کنیم دلیلی که شروع نمی‌کنیم اینه که هنوز اطلاعاتمون کافی نیست. مدام می‌گیم: بذار این یه کتاب رو هم بخونم، بذار فلان مدرک رو هم بگیرم، بذار بازار رو بیشتر تحلیل کنم. اما واقعیت اینه که مشکل ما نادونی نیست؛ مشکل ما تردیده. ما اون‌قدر فکر می‌کنیم و اون‌قدر همه چیز رو می‌سنجیم که اصلا یادمون میره قدم اول رو برداریم. راستش رو بخواید، ما خودمون رو پشت بهونه‌های قشنگی قایم می‌کنیم که اسمشون رو گذاشتیم منطق! به خودمون می‌گیم: من هنوز آمادگی لازم رو ندارم یا من هنوز در اون سطح نیستم. ولی این‌ها فقط نقاب‌هایی هستن که ترس‌های ما روی صورتشون زدن. ما فکر می‌کنیم یه مرز جادویی یا یه دروازه نامرئی وجود داره که پشتش ایستادیم و بالاخره یه روزی یه نفر، یا اصلا خودِ دنیا، میاد بهمون اجازه میده و می‌گه: خب، تبریک می‌گم، تو دیگه الان رسما به اون سطح از نخبگی رسیدی، حالا جرات داری شروع کنی. ولی حقیقت اینه که هیچ دربانی وجود نداره. هیچ‌کس به اون آدمایی که به نظر ما عجیب یا کم‌تخصص میان هم اجازه نداده؛ اونا فقط خودشون تصمیم گرفتن که حرکت کنن. حالا چرا این اتفاق میفته؟ اینجاست که به یه پارادوکس تلخ می‌رسیم: هرچی باهوش‌تر باشی، احتمال اینکه به خودت شک کنی بیشتره! هوش با خودش یه چیزی میاره به اسم خودآگاهی. وقتی آدم فهمیده‌ای باشی، عمق و پیچیدگیِ کارها رو بیشتر می‌بینی. وقتی وارد یه حوزه می‌شی، تازه متوجه می‌شی چقدر چیز هست که بلد نیستی. اینجاست که خودت رو با استادهای بزرگ اون کار مقایسه می‌کنی و خجالت می‌کشی کاری ارائه بدی. اما اون کسی که کمتر می‌دونه چی؟ اون اصلا ابعاد قضیه رو نمی‌بینه! این دقیقا همون چیزیه که بهش می‌گن اثر دانینگ کروگر. در ابتدای مسیرِ یادگیری، چون اطلاعات آدم کمه، اعتمادبه‌نفسش سقف رو سوراخ می‌کنه! چون اصلا نمی‌دونه که چیا رو بلد نیست. در نتیجه، خیلی سریع وارد داستان میشه، بلند حرف می‌زنه، ادعا می‌کنه و چون با قطعیت صحبت می‌کنه، مردم هم فکر می‌کنن حتما یه چیزی بارش هست. دنیا بر پایه شایسته‌سالاریِ مطلق کار نمی‌کنه؛ دنیا به کسی پاداش میده که دیده بشه. مردم معمولا نمی‌رن بگردن بهترین محصول دنیا رو پیدا کنن، اونا چیزی رو می‌خرن که جلو چشماشونه. دنبال کسی راه میفتن که صداش بلندتره و با اطمینان بیشتری حرف می‌زنه. در حالی که من و شما نشستیم گوشه اتاق و داریم روی جزئیات پورتفولیومون کار می‌کنیم یا فونت سایتمون رو تغییر می‌دیم، آدم‌های بی‌کله دارن بیزینس می‌سازن، مشتری می‌گیرن، اشتباه می‌کنن و با همون اشتباهات رشد می‌کنن. اونا با هر موفقیت کوچیک، تجربه‌شون بیشتر میشه و کم‌کم اون تخصص واقعی رو هم توی دلِ کار یاد می‌گیرن. پرفکشنیسم یا همون کمال‌گرایی، خیلی وقت‌ها هیچ چیزی نیست جز تنبلی و ترس در لباسِ شیکِ دلسوزی برای کیفیت کار! ما کمال‌گرایی رو یه ویژگی مثبت می‌دونیم، در حالی که فقط داره ما رو فلج میکنه. پتانسیل و استعدادِ پنهان هیچ ارزشی توی بازار نداره؛ چیزی که ارزش داره خروجیِ واقعیه. اگه همین الان برید اولین ویدیوها، اولین پست‌ها یا اولین محصولات بزرگ‌ترین کارآفرین‌ها یا مدرس‌های دنیا رو نگاه کنید، البته اگه خودشون پاکشون نکرده باشن، می‌بینید که چقدر ابتدایی، گاهی ضعیف و حتی خنده‌دار بودن. سیستمشون ایراد داشته، لحنشون بد بوده، ولی یه تفاوت بزرگ با ما داشتن: اونا شلیک کردن، در حالی که ما هنوز داشتیم تفنگمون رو تمیز می‌کردیم! خیلی از ما فکر می‌کنیم اول باید اعتمادبه‌نفس پیدا کنیم تا بتونیم کار بزرگی بکنیم. فکر می‌کنیم اعتمادبه‌نفس یه حس جادوییه که باید از آسمون بیفته توی دلمون. ولی این مسیر کاملا برعکسه. اعتمادبه‌نفس بعد از عمل میاد، نه قبل از اون. شما هیچ‌وقت نمی‌تونید با فکر کردن به شنا سوئدی رفتن، عضله بسازید؛ باید دستتون رو بذارید روی زمین و فشار رو تحمل کنید. اعتمادبه‌نفس هم دقیقا همینه. باید یاد بگیریم توی همون حالتی که صدامون داره می‌لرزه حرف بزنیم، توی همون حالتی که نگرانیم محصولمون رو لانچ کنیم، و توی همون حالتی که از اولین پیش‌نویس کارمون متنفریم، منتشرش کنیم. وقتی حرکت می‌کنی، حتی اگه نتیجه عالی نشه، مغزت یه پیام دریافت می‌کنه: ببین، انجامش دادی و زنده موندی! آسمون به زمین نیومد! همین دستاوردهای کوچیک، ساختار ذهنی ما رو تغییر می‌دن و کم‌کم اعتمادبه‌نفس واقعی رو توی وجودمون می‌سازن. پنهان شدن از ترسِ قضاوت یا اشتباه، پنهان شدن از رشد کردنه. هیچ‌کس نمی‌تونه توی سکوت و تنهایی نفوذ پیدا کنه، درآمدش رو بالا ببره یا کارش رو گسترش بده. حالا حرف من این نیست که بریم آدم‌های نادونی بشیم یا بدون هیچ دانشی ادعاهای دروغین کنیم؛ اصلا. حرف من اینه که بیاین از این منحنی به نفع خودمون استفاده کنیم. چطوری؟ چند تا راهکار ساده و عملی وجود داره: به خودمون اجازه بدیم که اولش بد باشیم: اولین قدم‌های ما قراره کثیف، نامرتب و ضعیف باشن. این یه ایراد نیست، این طبیعتِ مسیره. باید این رو بپذیریم و با آغوش باز قبولش کنیم. به جای کیفیتِ وسواسی، روی تعداد و تداوم تمرکز کنیم: به جای اینکه بپرسیم آیا این کار بی‌نقصه؟، هر روز از خودمون بپرسیم آیا امروز خروجی داشتم؟. مثلا بگیم من ۳۰ روز پشت سر هم، بدون اینکه به کیفیتش وسواس داشته باشم، روزی یه محتوا تولید می‌کنم، یا هفته‌ای ۵ تا تماس با مشتری‌های احتمالی می‌گیرم. حجمِ بالای کار، اون تردید و صدای درون ذهنتون رو خفه می‌کنه. در ملاء عام شروع کنیم: کارمون رو قایم نکنیم. بذاریم آدم‌ها مسیر رشد ما رو ببینن. اتفاقا مردم عاشق اینن که تلاش و بالا رفتنِ واقعیِ یه آدم رو ببینن، نه اینکه یهو یه آدم همه‌چیز‌تمامِ فیک جلوشون ظاهر بشه. اشتباهات، چالش‌ها و حتی نقص‌های کارتون رو به عنوان بخشی از داستانِ خودتون بپذیرید. اینطوری مخاطب هم بیشتر باهاتون ارتباط دلی برقرار می‌کنه. فقط یک مسیر رو انتخاب کنیم و جلو بریم: به جای اینکه مدام استراتژی عوض کنیم و از این شاخه به اون شاخه بپریم، یه کار رو انتخاب کنیم و حداقل ۳۰ تا ۹۰ روز بدون دستکاری و تغییرِ مداوم، فقط با تمرکز کامل اجرایی‌ش کنیم. در نهایت، همه چیز برمی‌گرده به یه تغییر هویت ساده. ما باید از قالبِ یک آدم تماشاچی، مصرف‌کننده و برنامه‌ریزِ مدام دربیایم و تبدیل بشیم به یک آدم اجرایی و تولیدکننده. یادمون باشه، همین الان که ما داریم فکر می‌کنیم، آدم‌هایی با تخصصِ خیلی کمتر از ما دارن سهم بازار رو می‌گیرن؛ نه به خاطر اینکه از ما بهترن، فقط به خاطر اینکه جرأت دارن. این بازی رو از همین امروز می‌شه تغییر داد. نیازی نیست ترس و استرسمون کاملا غیب بشه تا شروع کنیم؛ داروی این ترس، انجام دادنِ کار وسطِ همون استرسه. من این رو برای خودم شروع کردم و اینجا با شما به اشتراک می‌ذارم. الان فک می‌کنم یه سری بدیهیات می‌گم که به درد کسی نمی‌خوره. یا دیتایی share می‌کنم که بقیه هم خودشون بلدن. اما اشکالی نداره، حالمو خوب می‌کنه! فیدبک می‌گیرم، اصلاح می‌کنم و بعد در نهایت تصمیم می‌گیرم که ادامه بدم یا نه! خیلی ممنون که توجه کردین. امیدوارم همه‌مون جراتِ شروع کردنِ کثیف ولی واقعی رو پیدا کنیم. ❤️

@ALIBGH77 @feranchesko_gh اتفاقا باید سخت گرفت بنا به گفته شما، چون با همین سهل گرفتن ها کارمون به جایی رسیده که آب لول‌کشی افتضاح میخوریم و صدامون در نمیاد

@feranchesko_gh داش حرفت درسته ولی به عنوان کسایی که تو ایران زندگی میکنیم زیادی حساسی مشتی همین اب لوله کشی که میخوریم یکی اگه رودش تحریک پذیر باشه ۱هفته اسهال میشه دیگه سر دستمال سخت نگیر

@behzad938817 هنوزم همونیم فقط پیرتر شدیم

@M_o_stafaa الان چی هستیم پس 😐😂

چقد اون روز حس میکردیم بدشانسو بدبختیم و چقد حالا دلمون تنگه اون روزاس

@manimssn درسته حدسم تقریبا همین چیزی بود که گفتی ممنون

@M_o_stafaa مواضع اخیرش رو پسندیدم و خیلی از حرف‌هاش توی ذهن منم چرخ می‌خورد از اول جنگ و بعدِ دی. منظورم مصاحبه‌ش با پانوراماست. خودِ دگرگون‌شدهٔ الانش رو نفهمیدم هیچوقت چون کتابش (اصول مبارزه در زمانهٔ نیهیلیسم) نخوندم. اما اردبیلیِ استادِ فلسفه رو خیلی دوست داشتم.

گفت‌وگوی گیرایی‌ه واقعاً.