Mahbod Movaffaghi

@ImanReale جناب ایمان گرامی یک نگاه کوتاهی به تایم لاین شما انداختم تا از علم روابط بین الملل شما بیاموزم،ولی به یاد اصطلاح افتادم که در مورد انسانهایی که ایگوی بزرگی دارند مثل شما بسیار برازنده است البته شاید دانشی داشته باشید ولی حداقل من بیشتر تمسخر یافتم !اما ان اصطلاح «بر من مگوز»است

اینا مهد کودک رو با روابط بین‌الملل اشتباه گرفتن!!!!

کسانی‌که از حمله‌ی آمریکا به آسایشگاه سربازان ارتش در ایرانشهر دفاع می‌کنند، برادر، دوست، و یا خویشاوندی در ایران نداشته‌اند که با واقعیت تلخ سربازی اجباری در ایران آشنا باشد؟ آیا از زیر بته به عمل آمده‌اند؟ به نظر می‌رسد این افراد یا در محیطی زندگی کرده‌اند که سربازی در آن خریدنی بوده و یا با پارتی‌بازی به جای راحتی راه پیدا کرده‌اند. دو حالت دیگر هم وجود دارد: یا آن‌قدر از مسائل ایران پرت هستند که به این سادگی ژاژخایی می‌کنند و یا این‌که از نظر اخلاقی چنان پست‌اند که این فاجعه و غم بزرگ را کوچک جلوه می‌دهند. #بمپور

@ShabnamShabani @KambizGhafouri عالی بود✌️

فقط یک بار با هما پرواز کردم: اوایل ۲۰ سالگی وقتی برای اولین بار، برای اقامت بلندمدت به هلند می‌رفتم. نیمه‌شبان سرد آذرماهی بود. با کت و شلوار و پالتو و یک کیف دستی و ویولون در هواپیمای غول‌پیکر نسبتاً خالی نشستم. طولانی روی باند حرکت کرد تا بلند شد و اوج گرفت. سوسوی چراغ‌های مهرآباد از بالا کمرنگ و کمرنگ‌تر شد. تاریک بود. در سکوت و بیدار نشسته بودم. مهمان‌داران انگار فامیل خونی‌ات باشند، مهربانی می‌کردند: یکی قهوه می‌آورد، یکی پسته و یکی پتو. در آمستردام که نشستیم باد تیزی می‌آمد و آسمان تیره و سرد بود و می‌لرزیدم و خدمه پرواز هم در نزدیکی راه می‌رفتند. جایی برابر پله‌ها مسیرمان جدا شد: انگار پرده افتاد، نمایش تمام شد و ایران پشت پرده باقی ماند. با چشم دور شدنشان را دنبال می‌کردم. انگار نوزادی باشی، زاده در لحظه بلند شدن هواپیما و به فرود بند ناف را بریده و از مادر جدا کرده باشندش. من هرگز در «تبعید» نبوده‌ام: ایران همیشه با من بوده و هیچ وقت اتصال میان ما قطع نشد. مگر نه همه ما از ایرانیم و در آن خاک جوانه زده‌ایم؟ غم ته گلویم، در آن روز سرد زمستان در راهروهای فرودگاه آمستردام نمی‌دانم چرا صبح امروز دوباره خودش را به یادم آورد: تیر تیزی در گلو شد و قطره اشکی که تا روی گردن غلتید. ایران: بمان. تا دیدار دوباره ما.

به هیچ وجه نمی‌خوام جدا کنم یا فرق بذارم، اما مگه انقلاب نیست؟! پس چرا این بچه اینقدر غریب موند؟! چرا، چون ترنس بود؟! یعنی بچه‌های +LGBTQ فرزند وطن نیستن؟! جونشون، خونشون ارزش نداره؟! وجدانا نذارید بعد رفتنمون هم بی‌نام و نشون بمونیم. #سمانه_عبدی #SamanehAbdi #IranMassacre

«آمریکا و ناتو یعنی این. یعنی کشتار بی‌پایان. اون کسانی که در این مورد اشتباه می‌کنند، اشتباه نمی‌کنند؛ خیانت می‌کنند.» فریبرز رئیس‌دانا

یعنی در حد یک جمله هم دست‌شون نمی‌لرزه بگن آمریکا و اسرائیل پفیوزن که اسکله صیادی می‌زنن، آسایشگاه سربازهای ارتش رو می‌زنن، مدرسه و ورزشگاه و زمین چمن با بچه توش روز اول جنگ می‌زنن. همواره و فقط نوک پیکان‌شون سمت ج ا هست. و به نیروی خارجی مهاجم پفیوز فرصت توجیه تهاجم‌هاشون رو می‌دن. چطوری روتون می‌شه با این سماجت دست‌های نیروی مهاجم رو از خون بشورین؟ جنگ شده، کسانی که هیچ قانون جنگی بین‌المللی رو قائل به رعایتش نیستن و خودشون هم اذعان کردن به این، حمله کردن به کشورتون. یه جوالدوز به خودت زدی! یه سوزن هم بزن به اون. کار رو به جای رسوندین که پس فردا جنایت از حد بگذره و تهدید اتمی هم بکنن کشور رو زبون نداشته باشید حرف بزنید.

قلبم با دیدن این تصویر هزاران بار شکست! پنج سال حاکمیت یک گروه افراط‌گرا و به‌شدت زن‌ستیز، جامعه و خانواده‌های افغانستان را به این حال و روز کشانده است. این تصویر خود گواه وضعیت دردناک کنونی است. در این پنج سال، دختران بی‌شماری قربانی فقر، زورگویی، زن‌ستیزی، ازدواج‌های اجباری و ازدواج زیر سن شده‌اند. این پیرمرد پلشت و بی‌رحم، با سوءاستفاده از جایگاه و نفوذ ط‌البانی و قدرت مالی خود، با دختری ازدواج کرده که می‌توانست هم‌سن نواسه‌اش باشد و سرانجام با نهایت بی‌رحمی او را به قتل رسانده است. افغانستان برای بسیاری از دختران و زنان به یک جنگل بی‌قانون تبدیل شده است؛ جایی که بسیاری از مردان به خود حق می‌دهند زنان و دختران را به نام «ناموس» سرکوب کنند، به اجبار به ازدواج وادارند، بفروشند، شکنجه کنند و در نهایت حتی جانشان را بگیرند. بیایید دست در دست هم داده و در برابر این پدیده و این ایدئولوژی کثیف و خشونت‌محور بجنگیم. اجازه ندهیم چنین فجایع وحشتناک عادی جلوه داده شوند و یا در سکوت به فراموشی سپرده شوند. #NoToChildMarriage #EndGenderApartheid

شادروان احمد کسروی : بدبخت ملتی که تاریخ کشورش را نداند، شوربخت‌تر از آن ملتی که نخواهد تاریخ کشورش را بداند، تیره‌بخت از آن ملتی که تاریخ کشورش را به ریشخند بگیرد. __... به دل تاریخ ایران

سیاهی #جنگ همین‌جاست؛جایی که یک جوان هنوز فهرست آرزوهایش را تمام نکرده،اما نامش روی فهرست جان‌باختگان می‌رود. یک پرشیای سفید پنوماتیک،یک جاده،یک زندگی معمولی... و ناگهان همه‌چیز در چند خط خبر خلاصه می‌شود. یکی از #سربازان ی که دیشب در پادگان تیپ ۳۸۸ ایرانشهر موشک جانش را گرفت..

دیشب وقتی اپیزود جدید پادکست رو ضبط و منتشر کردم، یکی از آرزوهایی که برای آینده ایران کرده بودم این بود که «امید» دوباره برگرده و چشم‌انتظاری «رویا» تموم بشه. امید، آخرین درنای سیبریِ جمعیت غربی که هنوز مسیر مهاجرت به ایران رو طی می‌کرد، پونزده سال هر زمستون تنهایی از سیبری خودش رو به فریدون‌کنار می‌رسوند. سال ۱۴۰۱ براش یک جفت از بلژیک اوردن. درنایی به نام «رویا». با شروع فصل کوچ، هر دو با هم پرواز کردن اما رویا که در اسارت پرورش پیدا کرده بود و تجربه این مهاجرت رو نداشت بعد از حدود ۱۵۰ کیلومتر حوالی عباس‌آباد دوباره اومد پایین. امید هرچقدر دورش چرخید و تلاش کرد همراهش کنه فایده‌ای نداشت و در نهایت تنها به پروازش ادامه داد. رویا رو دوباره به فریدون‌کنار برگردوندن، به امید اینکه سال بعد امید برگرده. اما امید بعد از اون سال دیگه برنگشت، شاید هم عمرش تموم شد. امروز خوندم که رویا هم از دنیا رفته.

این استوری را داریوش خواننده گذاشته آقای داریوش یه تار موت می ارزه به کل هیکل علی کریمی،حمید فرخ نژاد ،اشکان خطیبی و ... فرق بین مرد و نامرد تو این وقتا مشخص میشه #وطن

یه راهب ژاپنی در سال 1217 م در گوانگ‌ژوی چین با سه ایرانی روبرو میشه. ازشون میخواد که با خط خودشون براش یه چیزی بنویسند. اونها سه شعر از منظومه ویس و رامین، از شاهنامه فردوسی و از جامع‌التواریخ مینویسند. شعر فردوسی: جهان یادگارست و ما رفتنی به مردم نماند به جز مردمی

قومی متفکرند اندر ره دین قومی به گمان فتاده در راه یقین می‌ترسم از آن که بانگ آید روزی کای بی‌خبران راه نه آن است و نه این #خیام لعنت به جنگ و جنگ طلبان …. قربانیان جنگ فقط مردم بیگناه و سرباز وظیفه هستند !

جنگ فقط آوار بر سر انسان‌ها نیست؛طبیعت هم قربانی خاموش آن است. #آهوهای_خارگ از ترس انفجارها زیستگاهشان را ترک کرده و به خیابان‌ها پناه آورده‌اند؛موجوداتی بی‌صدا که هیچ نقشی در جنگ ندارند. سازمان‌ جهانی #محیط_زیست وقتی حیوانات از جنگ میترسند کجای این فاجعه‌ ایستاده؟

گاهی چیزی که ما به اسم بی‌حوصلگی تجربه می‌کنیم، فقدان میل نیست؛ دفاعی است در برابر میلی که اگر جدی گرفته شود، ممکن است همه‌چیز را تغییر دهد.

در کشور من کوهی است در سرزمین من رودخانه‌‌ای است با من بیا شب از کوه بالا می‌رود گرسنگی با رودخانه سرازیر می‌شود با من بیا آنان که در رنجند کیانند؟ نمی‌دانم، اما مردم من‌اند با من بیا – پابلو نرودا

@RG4954 من ممنون هستم🪷✌️

@Mahbodmovaffagh متشکرم. مممنون از این‌که وقت گذاشتید و خواندید.

فیلم «گیرنده، ناشناس» ساخته‌ی استاد استادان، سهراب شهیدثالث را اگر دیده باشید، در آن‌جا صحنه‌ای هست که در آن یهودیان آلمانیِ زمان هیتلر روبروی مغازه‌ای ایستاده‌اند که روی آن نوشته شده است: «یهودی‌ها، بیرون (Juden Raus)»؛ در این‌جا چهره‌‌ی ترک‌ها به‌آرامی جایگزین چهره‌‌ی برخی از این یهودیان می‌شود. تم محوری فیلم، وضعیت طبقه‌ی کارگر مهاجر آلمان و مهاجرستیزی آلمانی‌ها در دهه‌‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ است، و قاعدتاً مقصود شهیدثالث این است که نژادپرستی و انسان‌ستیزی شاخ‌ و دم ندارد و اگر هشیار نباشیم، هر آن قابل تکرار است. اما نه‌تنها خود این فیلم، مانند دیگر آثار استاد گرانقدر، به دردهای امروز جهان ما مرتبط است، که خاطرات پشت اکران این فیلم هم بسیار آموزنده است. شهید‌ثالث در گفت‌وگو با مهدی سررشته‌داری نقل می‌کند که در روز اکران این فیلم، دولت آلمان برای او بادیگارد می‌گذارد تا مبادا نئوفاشیست‌های آلمانی، به‌خاطر تم انتقادی و اجتماعی این کار، آسیبی به وی بزنند. اما قضیه آن‌جایی جالب می‌شود که در روز اکران فردی که علی‌الظاهر از اسرائیل آمده بود، از بین جمعیت بلند می‌شود و خیلی طلبکار و پرخاشگر می‌گوید که تو چرا این فیلم را ساخته‌ای و اصلاً چطور به خودت اجازه داده‌ای که وضعیت ترک‌ها‌ی امروز آلمان را با یهودیان زمان هیتلر مقایسه کنی؟ چرا در مورد خمینی فیلم نمی‌سازی؟ البته شهیدثالث آن‌قدر آدم زیرک و حاضرجوابی بود که طرف را آچمز کند و حضار هم گویا آن‌قدر عاقل بوده‌اند که استاد را تشویق کنند. اما شما ببینید که این مسائل نه‌تنها کماکان باقی است، بلکه تعداد انسان‌هایی با چنین ذهنیت فقیر، تنبل، تفکیک‌گریز، و استدلال‌ستیزی به‌مراتب بیش‌تر هم شده است؛ کسانی‌که شما در مورد هر موضوع حساس سیاسی-اجتماعی‌ای که حرف می‌زنید، بسیار تهاجمی و پرخاشگرانه از شما طلب می‌کنند که چرا در مورد جمهوری اسلامی حرف نمی‌زنی!

یعنی واقعاً در ذهن علی الزیدی، نخست‌وزیر عراق، چه می‌گذرد وقتی می‌داند جنگ و اشغال عراق به رهبری آمریکا چه فاجعه انسانی عظیمی برای مردم کشورش به‌جا گذاشته است؟ مرگ‌های مستقیم: پروژه «شمارش کشته‌شدگان عراق» حدود ۱۸۷ هزار تا ۲۱۱ هزار مورد مرگ خشونت‌آمیز غیرنظامیان را مستند کرده است. این افراد مستقیماً بر اثر بمباران، تیراندازی، انفجار، حملات مسلحانه و دیگر خشونت‌های مرتبط با جنگ کشته شده‌اند. پژوهش دانشکده بهداشت عمومی بلومبرگ دانشگاه جانز هاپکینز که در مجله معتبر لنست منتشر شد، برآورد کرد که تنها تا ژوئیه ۲۰۰۶ حدود ۶۵۵ هزار مرگ غیر مستقیم در عراق در نتیجه جنگ رخ داده بود. دامنه آماری این برآورد حدود ۳۹۳ هزار تا ۹۴۳ هزار نفر بود. این رقم یک برآورد آماری سراسری مبتنی بر بررسی خانوارهاست و به همین دلیل، مرگ‌هایی را نیز دربر می‌گیرد که هرگز در رسانه‌ها، بیمارستان‌ها، سردخانه‌ها یا آمار رسمی ثبت نشده‌اند. پروژه هزینه‌های جنگ دانشگاه براون نیز تأکید می‌کند که تلفات واقعی جنگ‌ها بسیار فراتر از کسانی است که مستقیماً با گلوله و بمب کشته شدند، زیرا نابودی نظام درمانی، آب، برق، اقتصاد و محیط زیست نیز میلیون‌ها مرگ غیرمستقیم در مناطق جنگی پس از یازدهم سپتامبر ایجاد کرده است. #نه_به_جنگ

مردمان خشمگین و مغموم ایران! ۲۳ تیر سمیه توحیدلو دو روزی است که سایت ایران‌وایر گزارشی محرمانه را که دستیار اجتماعی رییس‌جمهور از نظرسنجی‌های محرمانه در کشور نوشته، در دسترس همگان قرار داده است. اینکه سند محرمانه چرا پخش می‌شود مسئله من نیست؛ اما چنانچه پیشتر نوشته بودم، شناخت واقعی مردم ایران و دسته‌بندی‌های آن، مستلزم فراگیر شدن همین نظرسنجی‌ها و قرار گرفتنشان در اختیار پژوهشگران است. با نبود این آمار دقیق، هر گروهی دچار «تونل ذهنی» می‌شود؛ صرفاً خودش را می‌بیند و گروه مقابل را محدود، قلیل، انگشت‌شمار و بی‌اهمیت برمی‌شمرد. مردمانی که به دنبال جنگ و انتقامند و پرچم خونخواهی برداشته‌اند، خودشان را میلیونی و تمام ایران می‌دانند. از آن سو، مردمانی که دی‌ماه در خیابان معترض بودند، و یا خواهان تغییر نظامند خودشان را تمام ایران می‌دانند و طرف مقابل را اقلیتی کوچک می‌بینند که صرفاً به خاطر منفعت و پول ایستاده‌اند. این در حالیست که مردم ما اصلاً به این دو بخش محدود نمی‌شوند. ما برای شناختن و ایجاد شرایط گفتگو، نیاز به آمار داریم. نیاز به تحلیل‌های دقیق داریم. خطاهای آماری هم تنها زمانی قابل رصد و اندازه‌گیری می‌شوند که این پژوهش‌ها که اتفاقاً با پول بیت‌المال انجام می‌شوند، پیش چشم همه قرار گیرند. اما این گزارش به نظرم سند جامع و خوبی است و با بسیاری از مشاهدات ما در جامعه همخوانی دارد. این سند، تصویر مردمانی به غایت خشمگین و بی‌اندازه غمگین را نشان می‌دهد که در تضادهای عجیبی زیست می‌کنند؛ مردمانی که هم عزت می‌خواهند (مخالفت ۶۶.۱ درصدی با تعطیلی کامل برنامه غنی‌سازی هسته‌ای) و هم تنش و دشمنی با آمریکا را نمی‌خواهند (اگرچه به دلیل شرایط جنگی موافقان کاهش رابطه با آمریکا به ۴۵ درصد رسیده و از موافقان افزایش رابطه با ۳۴.۱ درصد جلو زده‌اند). هم توافق می‌خواهند و هم از جنگ گریزانند (۴۴.۳ درصد بهترین اقدام در شرایط فعلی را حفظ آتش‌بس و ادامه مذاکرات می‌دانند). مردمانی که به هویت ایرانی خود افتخار می‌کنند اما بیش از پیش از هویت دینی فاصله می‌گیرند؛ (در این آمار، ۸۵.۶ درصد به ایرانی بودن خود افتخار می‌کنند و سهم کسانی که خود را قبل از هر چیز «ایرانی» معرفی می‌کنند به ۳۶.۸ درصد رسیده است (این رقم در تهران حتی ۵۰ درصد است). در حالی که کسانی که خود را صرفاً «مسلمان» معرفی می‌کنند به ۱۱.۶ درصد در کل کشور و کمتر از ۱ درصد در تهران کاهش یافته است. آمار روزه‌داری کامل نیز که در سال ۱۳۵۴ حدود ۷۹ درصد بود، در سال ۱۴۰۵ به حدود ۳۰ درصد رسیده است.) البته این فاصله و تغییرات ارزشی هنوز دوقطبی‌ها را از بین نبرده است. مردمانی که سخت درگیر معیشت اند. فرهنگ، رسانه و آموزش که مدت‌هاست از سبد خریدشان حذف شده، حالا نوبت به دارو و درمان رسیده؛ آمارها می‌گویند سه چهارم جامعه (۷۴.۸ درصد) در تأمین هزینه‌های درمان با مشکل مواجهند (۴۳.۳ درصد خیلی مشکل دارند). ۵۴ درصد صراحتاً اعلام کرده‌اند درآمدشان اصلاً کفاف مخارج زندگی را نمی‌دهد و بیش از ۸۱ درصد در تأمین مواد غذایی روزمره‌شان با درصدی از مشکل روبه‌رو هستند. برای این مردم «نان» اسم اعظم خداست و ملاک اصلی سنجش عملکردها؛ ۵۷.۲ درصد از قیمت فعلی نان ناراضی‌اند و ۷۲ درصد (که در تهران به ۷۶.۱ درصد می‌رسد) با ایده آزادسازی قیمت نان حتی در قبال پرداخت یارانه یا کالابرگ بیشتر، کاملاً مخالفند. مردمانی که ناکارآمدی در حکمرانی را بزرگ‌ترین مشکل می‌دانند؛( ۴۶.۹ درصد علت اصلی مشکلات کشور را ناکارآمدی مسئولان می‌دانند و سهم تحریم‌های خارجی در ذهنشان تنها ۲۰.۷ درصد است.) با این حال، همین مردم تغییرات اساسی (۵۲.۷ درصد) و اصلاحات محدود (۱۲.۹ درصد) را در قالب جمهوری اسلامی می‌خواهند و سهم طرفداران تغییر کل سیستم تنها ۱۹ درصد است. مردمانی که میانه‌اند. اعتماد نهادی‌شان بسیار پایین است؛ (اعتماد به نهادهای عمومی کمتر از ۳۰ درصد است و متوسطی ۲۵ درصدی دارد.). با این حال پای کشورشان ایستاده‌اند (۵۴.۳ درصد در صورت حمله خارجی، برای دفاع از کشور از حکومت حمایت می‌کنند). اما باور دارند مسئولین پای آن‌ها نایستاده‌اند و از این روست که به مهاجرت فکر می‌کنند؛ به طوری که یک‌سوم کل جامعه (۳۳ درصد) و نزدیک به نیمی از جوانان زیر ۲۹ سال و تحصیل‌کردگان، در صورت فراهم بودن شرایط مایل به خروج از کشور هستند. برای خواندن بخش دوم این تحلیل خوب و خواندنی کانال تلگرامی نویسنده را ببینید: web.telegram.org/a/#-1001990415…