ماه‌هور

دیشب فرداد فرحزاد تولدش بود و ۲۴ رو اجرا نکرد.

«نور»، پلنگ زیبای مازندران، امسال را با جفت نری گذراند که سال قبل ۳۰ کیلومتر آن‌طرف‌تر مشاهده شده بود. نور حالا در انتظار به دنیا آمدن توله‌هایش است. با تشکر از امیرحسین گوهردهی عزیز برای ثبت و ارسال این ویدیو

از تلخ ترین لحظات پیگیری اخبار این جنگ برای من این‌ سه لحظه خاص بودند که تا ابد یادم نمیره. شما چی؟ داشتم ویدیوهای انفجار انبارهای نفتی شهران رو می دیدم ملت زیرش کامنت نوشته بودند «ایران عزیزم داری دوباره متولد میشی» وقتی از ترامپ می پرسند به نظرت نقشه ایران عوض میشه، گفت احتمالا آره. روزی که خبر آمد فولاد مبارکه رو زدند.

آیا سلطنت سعودی رو ترجیح میدین یا جمهوری فرانسه را؟ جوابتون چی خواهد بود؟ #همکاری_ملی

As Iranians continue to fight for their liberation, I have arrived in Berlin to ensure their voices are heard. Tomorrow I will meet at the Bundestag with elected officials across the German political spectrum, speak to members of the press, and meet with the Iranian diaspora.

اگه خواستی اینترنت پرو ثبت‌نام کنی و تن به اینترنت طبقاتی بدی یاد قتل‌عام ۱۸،۱۹ دی بیوفت یاد رد خون عزیزامون تو خیابون و جوی خونی که این حرومزاده‌هایی که میخوای پولتو تو جیبشون بریزی بیوفت بعد اگه باز ثبت‌نام‌ کردی بهت تبریک میگم تو یه بیشرف حرومزاده‌ای. میدان مهران #کرج ۱۸ دی

یک نوشته‌ی طولانی دیگر. به بهانه‌ی تشابه رفتار بخشی از دیاسپورا و اپوزیسیون جمهوری اسلامی با روس‌های تبعیدی در حمایت از تهاجم نظامی خارجی‌ها به کشورشان. . گروهى از مهاجران در تبعيد روس، عمدتاً رهبران و مبارزان سابق ارتش روس‌هاى سفيد، که از قضا به شدت ناسیونالیست بودند، پس از سال‌ها دورى از وطن از تهاجم نظامی هيتلر به كشورشان به عنوان فرصتی براى براندازى رژيم کمونیستی شوروى حمايت كردند. آن‌ها به همان اندازه که در خصوص جنگيدن حتا در حمايت از اشغال‌گر خارجى مصمم بودند، طى بيست سالى كه در تبعيد زندگى می‌كردند به هيچ طرح سياسی روشن و واحدى براى فرداى روسيه‌اى كه مى‌خواستند آزادش كنند، نرسيده بودند. فقط گذشته و تجربه‌ى نظامی‌شان را داشتند، و فكر مى‌كردند باقى قضايا پس از آزاد سازی کشورشان از دست نظام حاکم در عمل حل مى‌شود. با اين كه اين مهاجران به خوبى از نظرات نژادپرستانه‌ى نازی‌ها نسبت به روس‌ها آگاه بودند و مى‌دانستند كه از نظر هيتلر «مادون انسان» محسوب مى‌شوند، به هيتلر دل بستند. با قدرت گرفتن نازی‌ها در آلمان، بسيارى از اعضاى سازمان در تبعيد «اتحاديه‌ى نظامى همگانى روس‌ها» ضمن تأیید ايدئولوژى ناسيونال سوسياليسم آن را «راه حلى درست براى مشكل روسيه» خواندند و ابراز اميدوارى كردند كه بتوانند همكارى مفيدى با حزب نازى در پيش بگيرند. این مهاجران که در رویای بازگشت به گذشته‌‌ی باشکوهشان غرق بودند، عملاً با واقعیت زمانه ارتباط برقرار نمی‌کردند. و اين واقعيت كه ايشان در عمل هيچ ايدئولوژى‌اى جز نفى هر آن‌چه بلشويكى بود نداشتند، باعث شده بود با وجود بهت ناشی از مشاهده‌ى قساوت آلمانى‌ها در زمان اشغال سرزمين‌هاى شوروى باز هم در هم‌كارى با آلمانى‌ها تجدید نظر نکنند. چون اگر به خود اجازه مى‌دادند که نتيجه بگيرند آلمانى‌ها هم شرورند، ديگر براى اين سؤال كه «پس چه كس ديگرى مى تواند روسيه را آزاد كند؟» جوابى نداشتند. خشونت لجام گسیخته‌ی ارتش آلمان در جنگ اين هم‌راهان روس را به دو گروه تقسيم كرد: گروه كوچك‌تر که تماماً با آلمان‌ها همدل بودند و از هر آن‌چه به شوروى مربوط بود بيزار. و گروه بزرگ‌تر که تحت تأثير رنج روستاييان مناطق اشغالى و اسيران جنگى روس قرار مى‌گرفتند و سعى مى‌كردند به آن‌ها كمك كنند؛ با اين حال واقعيت اين بود كه خودشان يونيفرم قهوه‌اى ارتش آلمان را به تن داشتند و برآيند اعمال‌شان در جهت خدمت به اين ارتش بود. گرچه پس از جنگ جنايات آلمان عموماً محكوم شد، اما كشورهاى پيروز در حال‌و‌هواى جنگ سرد نقش اعضاى «اتحاديه‌ى نظامى همگانى روس‌ها» و ساير مهاجران نظامى كه براى جنگ در كنار آلمانى ها به اتحاد جماهير شوروى رفتند، هرگز مورد بررسى قرار ندادند، زيرا آن‌ها را به هر حال ضد بلشويك شمردند. تهاجم واشغال‌گرى آلمان براى مردم روسيه در عمل فاجعه بار بود. مهاجران روسی با پيوستن به ارتش آلمان عليه روسيه بار ديكر شكست خوردند. پس از اين شكست هم داستان‌هاى فراوانى از رنج‌هايى كه براى «آزادى روسيه» كشيده بودند داشتند كه بگويند؛ اما وقتى از دنيا مى‌رفتند، دیگر ملت و بازمانده‌اى نداشتند كه بخواهد ميراثشان را حفظ كند يا رنجشان را پاس دارد و از این‌جا رانده و از آن‌جا مانده، چراغ‌شان برای همیشه فرو فسرد.