Dr. David Farmani - و جاوید شاه

@SGhasseminejad @ARHAMEL2 @AsgharSepehri @azarkhorramsha1 @BehzadM0 @Donyajanan963 @Dr_Abrishamkar @firouchka @gghf90 @goodbadatusa @Iranotopia @emahpour @Gholi17984127 @kayvanabbassi @khersi13671988 @Me_Unstoppable2

و این بحران، اگر به‌موقع فهم و افشا نشود، می‌تواند هر نام بزرگی را به پوششی برای کوچک‌ترین مقاصد تبدیل کند. آن‌گاه دیگر نه از ایران چیزی باقی می‌ماند جز نامی مصرف‌شده، نه از آزادی جز شعاری بی‌جان، و نه از میراث تاریخی جز ویرانه‌ای که بر فراز آن، مدعیان جدید قدرت، برای خود تاجی کاغذی می‌سازند. @PahlaviReza @ShahbanouFarah @pahlavi_yasmine @Rtaghizade @AmirTaheri4 @AsgharSepehri @AhmadMostafalo4 @DrEliasOfficial @anzhelaaryaie @ARHAMEL2 @HelloSamIamM @swgbgsetadepad @yYh8x5hC6nx @NUFDIran @lyr1588000 @javidshahradio @Hamedshowghi @beit_Hmikdash @adelirani04833 @adelirani04833 @B_as_in_Blessed @realDonaldTrump @SpoiltheG5 @javidshahradio @Jodamannde @ZariAbadegan @Zhwxyn1981 @abbassi_azam @yYh8x5hC6nxh1Wd @khansarinia @SGhasseminejad @amiretemadi @SGanjiNUFDI @FarhadNajibi @NahidGhani @nahidsh527641 @NasrPasar57295 @nazaninhodhod @NUFDIran @AsbeAtash45 @emahpour @firstzorba1

هدف دشمنی‌ها با شاهزاده رضا پهلوی در پوشش اپوزیسیون این نیست که دشمنی‌کنندگان فکر می‌کنند شکل‌گیری رهبری موازی ممکن است. همه می‌دانند رهبری شکل گرفته حول شاهزاده رضا پهلوی اتفاقی استثنایی در فضای سیاسی ایران است که در نیم قرن اخیر به درجات مختلف تنها در بازه‌های زمانی مشخص و کوتاه حول ۳ چهره خارج از قدرت شکل گرفته: خمینی، موسوی، ‌شاهزاده رضا پهلوی. هدف از این دست و پا زدن‌ها فقط یک چیز است: دادن این سیگنال به جامعه جهانی که مخالفین جمهوری اسلامی پراکنده‌اند و جامعه جهانی باید با جمهوری اسلامی به توافق برسد. اگر این فرصت از دست برود بعید است به این زودیها ما شاهد شکل گرفتن اجماع ملی بر روی چهره دیگری باشیم. سخنان خنده‌داری از جنس رهبری شورایی، تکثر در رهبری، حرفهای مشابه و حملات پیوسته و دامنه‌دار به شاهزاده به دنبال شکل گرفتن رهبری متفاوت نیست، به دنبال تخریب رهبری شکل گرفته است چرا که جنبش انقلابی بدون داشتن رهبری امکان پس‌گرفتن و دوباره ساختن ایران را نخواهد داشت.

پوششی برای کوچک‌ترین مقاصد تبدیل کند. آن‌گاه دیگر نه از ایران چیزی باقی می‌ماند جز نامی مصرف‌شده، نه از آزادی جز شعاری بی‌جان، و نه از میراث تاریخی جز ویرانه‌ای که بر فراز آن، مدعیان جدید قدرت، برای خود تاجی کاغذی می‌سازند.

آنچه امروز در برابر چشم ما رخ می‌دهد، صرفاً یک اختلاف سیاسی یا چند لغزش تاکتیکی نیست؛ ما با نوعی آشفتگی عمیق در دستگاه معنا، مسئولیت، و وفاداری تاریخی روبه‌رو هستیم. مسئله این نیست که گروهی در تحلیل خود خطا کرده‌اند؛ مسئله آن است که برخی، در هیئت مدافعان نجات ایران، به‌تدریج همان مفاهیمی را از درون تهی می‌کنند که مدعی پاسداری از آن‌ها هستند. آقای قاسمی نژاد، این‌جا دیگر سخن از اشتباه فردی نیست، بلکه با نوعی دگردیسی خطرناک در زبان و اخلاق سیاسی مواجهیم؛ جایی که واژه‌ها دیگر حامل حقیقت نیستند، بلکه به ابزار وارونه‌سازی واقعیت بدل شده‌اند. در چنین وضعی، مرز میان آبادانی و ویرانی مخدوش می‌شود، تعرض در جامه تدبیر ظاهر می‌گردد، و درد مردم نه در کانون داوری سیاسی، بلکه در حاشیه مصلحت‌ سازی‌های تبلیغاتی رانده می‌شود. این وارونگی فقط فساد در بیان نیست؛ فساد در فهم است. وقتی رنج یک ملت از مرکز تحلیل کنار گذاشته شود و جای آن را بازی با الفاظ و صورت‌ سازی‌های رسانه‌ای بگیرد، باید دانست که بحران، از سطح موضع‌گیری گذشته و به لایه‌ای رسیده که در آن، وجدان سیاسی دچار اختلال شده است و شما متوجه عمل کرد خود نیستید و نمیشوید.فاجعه از آن‌جا عمیق‌تر می‌شود که این جریان، هم‌زمان خود را به سنت پادشاهی‌خواهی، ملی‌گرایی، و مردم‌سالاری منتسب می‌کند، اما در عملتان، پایه‌های هر سه را می‌فرسایید. چگونه می‌توان از تداوم یک سنت سیاسی سخن گفت اما شالوده حقوقی و تاریخی آن سنت را بی‌اعتبار شمرد؟ چگونه می‌توان از مهر به ایران دم زد اما به‌گونه‌ای سخن گفت و عمل کرد که حاصلش تضعیف اقتدار ملی و عادی‌ سازی ضربه به هستی اجتماعی کشور باشد؟ و چگونه می‌توان خود را هوادار آزادی معرفی کرد، اما عرصه عمومی را برای حذف، تخریب، ارعاب، و بیرون‌راندن هر صدای منتقد به کار گرفت؟ این همان نقطه‌ای است که تناقض، از سطح ناهماهنگی عبور می‌کند و به نشانه‌ای از یک بحران ساختاری بدل می‌شود. زیرا اگر یک جریان، برای اثبات وفاداری خود به یک نام، هم‌زمان بنیان حقوقی و تاریخیِ اعتبار همان نام را انکار کند، در واقع نه از میراث دفاع می‌کند و نه از آینده؛ بلکه در حال ساختن خلأیی است که هر شکل تازه‌ای از اقتدار بی‌مهار می‌تواند در آن لانه کند. حذف حافظه تاریخی، اغلب مقدمه حذف مسئولیت سیاسی است.از همین‌رو، مسئله فقط بر سر یک سند، یک روایت، یا یک مرزبندی نظری نیست. موضوع اصلی این است که آیا سیاست هنوز به سنت، قانون، حافظه، و تعهد پاسخ‌گوست یا نه. هرگاه نیروهایی که مدعی آلترناتیو بودن‌اند، به جای استوار کردن خود بر بنیان‌های روشن حقوقی و اخلاقی، به سمت ابهام، شخصی‌سازی، و ساختن وفاداری‌های بی‌ضابطه حرکت کنند، نتیجه نه تجدید حیات امر ملی، بلکه بازتولید چهره‌ای تازه از همان استبداد کهن خواهد بود؛ استبدادی با ادبیاتی نو، اما با همان میل دیرینه به بی‌ریشه‌کردن جامعه. از منظر فرهنگی نیز این شکاف هولناک است. آن‌جا که از میراث ایران‌زمین سخن گفته می‌شود، انتظار می‌رود میان گفتار و کردار نسبتی برقرار باشد. اما اگر زبان، پوششی برای تحقیر، تهدید، و تحریف شود، و اگر میدان عمومی به یاری دسته‌های سازمان‌یافته برای خاموش‌کردن منتقدان اداره شود، دیگر با یک جریان سیاسی عادی طرف نیستیم؛ بلکه با نوعی ماشین تولید هراس و حذف روبه‌روایم که از مفاهیم شریف، فقط پوسته‌ای تبلیغاتی بر جای گذاشته است. در این حالت، فرهنگ دیگر منبع معنا نیست؛ به زینت‌الکلامی برای مشروعیت‌بخشی به رفتارهای ضدفرهنگی تنزل می‌یابد. پرسش اساسی این‌جاست: آیا این همه از ناآگاهی برمی‌خیزد، یا از اراده‌ای معطوف به تهی‌کردن عرصه سیاست از هر اصل محدودکننده؟ شما به من این جواب را صادقانه بدهید. زیرا هرگاه قانون، حافظه تاریخی و چارچوب‌های مشروعیت یکی پس از دیگری بی‌اعتبار شوند، میدان برای نوعی اراده‌گرایی خشن باز می‌شود؛ اراده‌گرایی‌ای که خود را نوگرا، عمل‌گرا، و آینده‌نگر می‌نامد، اما در بنیاد، چیزی جز گسستن پیوند ملت با ریشه‌های حقوقی و تاریخی‌اش نیست. نتیجه چنین روندی بسیار روشن است: مفاهیم بزرگ، دچار استحاله می‌شوند. پادشاهیخواهی دیگر به معنای وفاداری به نظم مشروط و مقید نیست؛ ملی‌گرایی از دفاع از حاکمیت ملی فاصله می‌گیرد؛ و دموکراسی‌خواهی، به‌جای تحمل تکثر، به مجوز حذف و انحصار بدل می‌شود. وقتی واژه‌ها این‌گونه از درون خالی شوند، سیاست به صحنه‌ای برای فریب بدل می‌گردد، و در چنین صحنه‌ای، آن‌که بیش از همه سود می‌برد، نه مردم، بلکه همان نظمی است که از فرسایش اعتماد عمومی و تشتت نیروهای مخالف تغذیه می‌کند. خلاصه کلام، باید گفت با بحران صداقت در نسبت میان ادعا و عمل مواجهیم. و این بحران، اگر به‌موقع فهم و افشا نشود، می‌تواند هر نام بزرگی را به

@PahlaviReza 🔆🔆🔆🔆

اگر شایعات درست باشه و قاسمی نژاد از FDD اخراج شده باشه محتملترین معنا اینکه اسرائیل پروژه اش در جنگ روانی و استفاده از جنبش ملی به آخر رسیده و دیگه نیازی به رویافروشی و فریب مردم ایران نمیبینه. در دور بعدی جنگ هم به طرف زدن کامل زیرساختها و اهداف غیرنظامی میره...

به: شاهنشاه رضا؛ پهلوی سوم:  @PahlaviReza 🔆 برگ ۱ از ۲ 💠 نگارش: دکتر داوود فرمانی نخست دبیرِ باهماد همگرایی ایران در روز کارگر، از اینکه مجالی برای این گفت‌وگوی ویژه و سرنوشت‌ساز فراهم آمد، و سخنان پهلوان منوچهر بختیاری از سوی پادشاه ایران با شأن و جدیتی درخور شنیده شد، صمیمانه سپاسگزاریم. در روزگاری که کرانه همگانی را هیاهو، ترساندن و فرسودگی منشِ ایرانی تیره و تار ساخته است، شنیدنِ پیام راستین شما، خود عملی مدنی و دارای جایگاهِ تاریخی است که صمیمانه به پهلوان منوچهر بختیاری و مردم، دیدگاه خود را نشان دادید. این شنیدن، صرفاً التفاتی گذرا به یک آوا نیست، بلکه نشانه‌ای است از آنکه هنوز بستگی میان وجدان یک مردم و افق آینده‌اش، برابری زنده، متقابل و معنادار و ژرف است؛ برابری که در آن، سخن در خلأ فرو نمی‌افتد، رنج با بی‌اعتنایی پاسخ نمی‌گیرد، و فداکاری از قلمرو فراموشی بیرون می‌ماند و آن پیوندی جاودانه بین مردم و شاه نامیده می شود. آنچه از دلِ این گفت‌وگو سر برمی‌آورد، تنها یک موضع‌گیری سیاسی نیست، بلکه نمادی از آگاهی تاریخی و اندیشه اهورایی بوده که پادشاه به مردم بیان می دارند و آن سرافرازی مردم می باشد. آشکارا حرکت بزرگ نوسازی و نوزایی در ایران معاصر را نمی‌توان به رشته‌ای از رویداد های جدا از یکدیگر و گسسته فروکاست؛ بلکه باید آن را همچون تلاشی پیوسته، اندیشیده و ملی دریافت: گذاری ناتمام از بیداری و دانایی مشروطه‌خواهانه به سوی دگرگونی اجتماعی، و از آرمان حاکمیت قانون به افق بازسازی مناسبات زندگی ملی و زندانیان سیاسی همچون پهلوان منوچهر بختیاری که شما هم همچون مردم، بانگ فریادِ ایشان را شنیدید.  همانگونه که پادشاه به درستی نگاشتند، در این راه سنگلاخ، آنچه در گذشته های دور، پیچیده در چهارچوبِ انقلاب سفید شاه و مردم رخ نمود، رخدادی از تک تک مردم، و البته درخشندکی گامی از همان اراده تاریخی بود که می‌کوشید پیشرفت سیاسی را از رویه واژگان و نهادها به درونِ  سفره و منشِ زیست اجتماعیِ مردم گسترش دهد. اهمیت ژرف این آزمونِ تاریخی، به درستی در همین نکته نهفته است. آن پروژه، نه تنها اندوخته‌ای از اصلاحات اداری، یا شتاب‌ بخشی به رشد اقتصادی بود، بلکه تلاشی برای بازگویی بستگی میان دولت، جامعه، کار، منزلت انسانی و امکان پیشرفت در ساختار پادشاهی ایران هم بوده است. در آن تلقی، اگر بهزیستی و آرامش در اندازه مفهومی انتزاعی باقی بماند، دیگر هیچ ملتی را نمی‌توان به راستی، نوین و پیشرفته دانست، اگر پیشرفت در انحصار لایه‌ای ویژه باشد و گفتگو فقط در جدال با دیوار سکوت تیم منعکس شود، آنان که با دست‌های خود بار ادامه زندگی جمعی را بر دوش می‌کشند، از امنیت، ارتقا، آسایش و حرمت محروم می مانند. کارگر، در این کرانه اندیشه ای، نه عنصری حاشیه‌ای در متن زندگی میهنی، بلکه بخشی از پدیدآورندگان بنیادین آن می بود: نه صرفاً آفریننده ثروت، بلکه پاسدار تداوم اجتماعی، شریک توسعه ملی، و سزاوارِ شأن و کرامت در هندسه پیشرفت نیز بود و در همین چهارچوب است که، ما در قالب تیم نوین شما، ساختارِ "باهماد همگرایی ایران" از یک «پیمان نامه فراگیرِ راهبردی» استقبال می‌کنیم؛ طرحی منسجم، همه گیر و هدفمند برای سوق‌ دادن این حرکت ملی به لحظه تعیین‌کننده خویش، برای بیان مسیر فروپاشی تا ساعت صفر و برچیدن نظام جمهوری اسلامی، و برای بازگرداندن حاکمیت قانون در دوره گذرا که در همراهی فرمان شاه و با پشتیبانی "ستاد مشترک عملیاتی" و گاردهای پادشاهی ایران زیر سرپرستی دکتر احمد مصطفی لو، نظامی پیشین باشد که آن را شاه آب نام نهادیم.  پیمان نامه ای که در راه راستی گام نهاد و از دلِ کاوه زمانه، پدر دادخواه مردم ایران، پهلوان  منوچهر بختیاری سرکشید. پیمانی که خون بهایِ کارگرانی همچون جاویدنام ستار بهشتی و گردن فرازیِ مادر دادخواهِ مردم ایران، گردآفرید گوهر عشقی می باشد.   🔆 🆔 پادشاهی ایران @PadShahyIran  🔆 🆔 شاهنشاه @PahlaviReza 🔆 🆔 شهبانو @ShahbanouFarah 🔆 🆔 شاهدخت @NoorPahlavi جانشین (ولیعهد) قانونی پادشاهی ایران 🆔 دکتر شهاب الیاس @DrEliasOfficial نخست دبیرِ پادشاهی ایران 🆔  @AhmadMostafalo4 دکتر احمد مصطفی لو سرپرست گاردهای پادشاهی ایران 🆔  @Mario99295438 دکتر فرمانی  نخست دبیرِ باهماد همگرایی ایران 🆔 کدبان بهروز میلانی  @Pishahan1GBG سرپرست باهماد پیوندها پادشاهی ایران ۱۱ اردیبهشت ۲۵۸۵ ۱ می ۲۰۲۶

به: شاهنشاه رضا؛ پهلوی سوم:  @PahlaviReza 🔆 برگ ۲ از ۲ 💠 نگارش: دکتر داوود فرمانی نخست دبیرِ باهماد همگرایی ایران از این دیدگاه، انقلاب سفید شاه و مردم را می‌توان در تبار بزرگ‌تر و سرافرازی ایران، همان فره ایران باز شناخت؛ امتدادی اجتماعی و اقتصادی از همان تمنای مشروطه که در پی آن بود تا قانون را با پاسخگویی، توان را با داد، اقتدار را با خویشکاری، و پیشرفت ملی را با پایگاه آدمی آشتی دهد. به راستی، مشروطه پادشاهی بر آن بود که قدرت سیاسی را به قید قانون و پاسخگویی درآورد، این رویه پیراسته متأخر بر پایه همان قانون اساسی پاشاهی ایران، می‌کوشید پیشرفت ملی را با همراهی، کنش اجتماعی و منشِ ایرانی همراه سازد. این دو، در ژرف‌ ترین رویه خود، به یک استدلال تمدنی یگانه تعلق دارند و آن پادشاهی ایران است: اینکه ایران باید نه از مسیر سکون و انجماد، و نه از رهگذر گسست‌های ایدئولوژیک و ویرانگری، بلکه از راهِ نوسازیِ منظم، نهادین، و گسترش دایره بخشندگی تا رسیدن به دروازه های تمدن بزرگ پیش رود. در همین دژ تاریخی، مفهوم نام تیم نوین شما، باهماد همگرایی ایران که برخاسته از نهاد تاریخی و فرهنگیِ "پادشاهی ایران" صرفاً نامی نمادین یا احساسی نیست، بلکه نشانگر پایداری و ماندگاری دولت است، این تیم نوین در پیوندی مشروع با حافظه تاریخی ملت و برپایی دوباره نظم قانونی در برابر خود کامگی انقلابی و ویرانیِ ایدئولوژیک، پاسخگو می شود. و از همین رو، پرسش اخلاقیِ پیشِ روی هر شهروند، چنین خطیر و گریز ناپذیر می‌شود.  بایسته است بدانیم که در بزنگاه ‌های تاریخی، هیچ کنش و هیچ سکوتی خنثی نیست. و هر رفتار، هر امتناع، هر همراهی و هر خودداری، در دفتر سرنوشت یک ملت نوشته می‌شود. از این‌رو، باید با راستیِ درونی و اندیشه ای و با پشتکار از خود پرسید؛ آیا این کار، هر چند کوچک و گوناگون، به ریزش سازوکار های سرکوب و پیشگیری از ادامه خواری ملی میهنی یاری می‌رساند؟ یا آنکه، هرچند آرام و گام به گام، در جهت بازگرداندن آزادی، مشروعیت قانونی، اختیار تاریخی و رستاخیز ملی گام بر می‌دارد؛ و در راستایِ آن پیام آوری سیاسی و تمدنی که در نماد شیر و خورشید و تاج پهلوی از بازگشت ایران به خویشتن تاریخی و مردم به آینده خویش آشکار می‌ شود؟  اگر این حرکت میهنی بنا دارد به ساعت صفر موعود خود نزدیک شود، ناگزیر است که روشنی اخلاقی را با سامان دهی راهبردی در آمیزد؛ و درست در همینجا پیشنهادِ وجود "پیمان نامه فراگیرِ راهبردی" شاه آب، بایستگی بنیادین می یابد‌: نه به‌ اندازه یک آرنگ سیاسی، بلکه در جایگاه طرحی راهبردی برای رسیدن به گذار، انجام نظم حقوقی، و بازسازی ایران🔆 پیشنهادِ درک این راستینگی، نیاز به پذیرش این نکته نیز دارد که همراهی همگانی باید دو سویه باشد. بسنده به این نباشیم که مردم سخن بگویند، اگر براستی شنیده نشوند؛ و بسنده به این نباشیم که شنیدن انجام پذیرد، اگر این شنیدن به همسویی اخلاقی و کنش خویشکارانه نینجامد. جوهره پا فشاری سیاسی، در همین برابری زنده و خویشکارانه نهفته است. مردم زمانی برمی خیزند که پاسخ را بیابند؛ که تنها دلاوریش ستوده نشود، بلکه با آن همراهی شود؛ و آن دوری دیرپا میان واژه و کنش، هرچند آهسته، آغاز به درهم آمیختگی کند.  در چنین پهنه ای، آرمان "پادشاهی ایران" و برپایی فرمانروایی شاهنشاهی ایران نیز از بازگشت نظم مشروطه، پشتوانه حقوقی، و دوره گذاری مبتنی بر قانون، جدایی‌پذیر نیست؛ گذاری که بنیاد آن نه بر خونخواهی و آشفتگی، بلکه بر داد، ساماندهی و اندیشمندی استوار باشد. پس بار دیگر، با بیشترین گرامیداشت ها، برای ارزش دادن به این گفت‌وگو و شنیدن آن بانگ سپاسگزاریم. پاسخ دادن به چنین صداهایی، بی گمان، ارج نهادن به یک مکالمه فردی نیست، بلکه پاسداشت این اصل است که آینده ایران از دل تک‌گویی و انحصار برنخواهد خواست، و نیز از رهگذر بیداری اراده‌ای ملی، متقابل و مسئولانه ساخته خواهد شد. و درست در همان نقطه — همگرایی میان اندیشه، داوری، خویشکاری، کُنش و گذار قانونی — نوزایی آغاز می‌شود. از همین دید، پیشوازی از آفرینش و استقرار یک "پیمان نامه فراگیرِ راهبردی"، بی گمان گامی است در راستای گذار از باور به پهنه اندیشه، از ایستادگی به بازسازی، و از گسست تاریخی به زندگی دوباره و قانونیِ "پادشاهی ایران" 🔆 🆔 @PadShahyIran  🔆 🆔 شاهنشاه @PahlaviReza 🔆 🆔 شهبانو @ShahbanouFarah 🔆 🆔 شاهدخت @NoorPahlavi جانشین (ولیعهد) قانونی پادشاهی ایران 🆔 دکتر شهاب الیاس @DrEliasOfficial نخست دبیرِ پادشاهی ایران 🆔  @AhmadMostafalo4 دکتر احمد مصطفی لو سرپرست گاردهای پادشاهی ایران 🆔  @Mario99295438 دکتر فرمانی  🆔 کدبان بهروز میلانی  @Pishahan1GBG سرپرست باهماد پیوندها پادشاهی ایران اردیبهشت۲۵۸۴

به: شاهنشاه رضا؛ پهلوی سوم:  @PahlaviReza 🔆 برگ ۱ از ۲ 💠 نگارش: دکتر داوود فرمانی نخست دبیرِ باهماد همگرایی ایران در روز کارگر، از اینکه مجالی برای این گفت‌وگوی ویژه و سرنوشت‌ساز فراهم آمد، و سخنان پهلوان منوچهر بختیاری از سوی پادشاه ایران با شأن و جدیتی درخور شنیده شد، صمیمانه سپاسگزاریم. در روزگاری که کرانه همگانی را هیاهو، ترساندن و فرسودگی منشِ ایرانی تیره و تار ساخته است، شنیدنِ پیام راستین شما، خود عملی مدنی و دارای جایگاهِ تاریخی است که صمیمانه به پهلوان منوچهر بختیاری و مردم، دیدگاه خود را نشان دادید. این شنیدن، صرفاً التفاتی گذرا به یک آوا نیست، بلکه نشانه‌ای است از آنکه هنوز بستگی میان وجدان یک مردم و افق آینده‌اش، برابری زنده، متقابل و معنادار و ژرف است؛ برابری که در آن، سخن در خلأ فرو نمی‌افتد، رنج با بی‌اعتنایی پاسخ نمی‌گیرد، و فداکاری از قلمرو فراموشی بیرون می‌ماند و آن پیوندی جاودانه بین مردم و شاه نامیده می شود. آنچه از دلِ این گفت‌وگو سر برمی‌آورد، تنها یک موضع‌گیری سیاسی نیست، بلکه نمادی از آگاهی تاریخی و اندیشه اهورایی بوده که پادشاه به مردم بیان می دارند و آن سرافرازی مردم می باشد. آشکارا حرکت بزرگ نوسازی و نوزایی در ایران معاصر را نمی‌توان به رشته‌ای از رویداد های جدا از یکدیگر و گسسته فروکاست؛ بلکه باید آن را همچون تلاشی پیوسته، اندیشیده و ملی دریافت: گذاری ناتمام از بیداری و دانایی مشروطه‌خواهانه به سوی دگرگونی اجتماعی، و از آرمان حاکمیت قانون به افق بازسازی مناسبات زندگی ملی و زندانیان سیاسی همچون پهلوان منوچهر بختیاری که شما هم همچون مردم، بانگ فریادِ ایشان را شنیدید.  همانگونه که پادشاه به درستی نگاشتند، در این راه سنگلاخ، آنچه در گذشته های دور، پیچیده در چهارچوبِ انقلاب سفید شاه و مردم رخ نمود، رخدادی از تک تک مردم، و البته درخشندکی گامی از همان اراده تاریخی بود که می‌کوشید پیشرفت سیاسی را از رویه واژگان و نهادها به درونِ  سفره و منشِ زیست اجتماعیِ مردم گسترش دهد. اهمیت ژرف این آزمونِ تاریخی، به درستی در همین نکته نهفته است. آن پروژه، نه تنها اندوخته‌ای از اصلاحات اداری، یا شتاب‌ بخشی به رشد اقتصادی بود، بلکه تلاشی برای بازگویی بستگی میان دولت، جامعه، کار، منزلت انسانی و امکان پیشرفت در ساختار پادشاهی ایران هم بوده است. در آن تلقی، اگر بهزیستی و آرامش در اندازه مفهومی انتزاعی باقی بماند، دیگر هیچ ملتی را نمی‌توان به راستی، نوین و پیشرفته دانست، اگر پیشرفت در انحصار لایه‌ای ویژه باشد و گفتگو فقط در جدال با دیوار سکوت تیم منعکس شود، آنان که با دست‌های خود بار ادامه زندگی جمعی را بر دوش می‌کشند، از امنیت، ارتقا، آسایش و حرمت محروم می مانند. کارگر، در این کرانه اندیشه ای، نه عنصری حاشیه‌ای در متن زندگی میهنی، بلکه بخشی از پدیدآورندگان بنیادین آن می بود: نه صرفاً آفریننده ثروت، بلکه پاسدار تداوم اجتماعی، شریک توسعه ملی، و سزاوارِ شأن و کرامت در هندسه پیشرفت نیز بود و در همین چهارچوب است که، ما در قالب تیم نوین شما، ساختارِ "باهماد همگرایی ایران" از یک «پیمان نامه فراگیرِ راهبردی» استقبال می‌کنیم؛ طرحی منسجم، همه گیر و هدفمند برای سوق‌ دادن این حرکت ملی به لحظه تعیین‌کننده خویش، برای بیان مسیر فروپاشی تا ساعت صفر و برچیدن نظام جمهوری اسلامی، و برای بازگرداندن حاکمیت قانون در دوره گذرا که در همراهی فرمان شاه و با پشتیبانی "ستاد مشترک عملیاتی" و گاردهای پادشاهی ایران زیر سرپرستی دکتر احمد مصطفی لو، نظامی پیشین باشد که آن را شاه آب نام نهادیم.  پیمان نامه ای که در راه راستی گام نهاد و از دلِ کاوه زمانه، پدر دادخواه مردم ایران، پهلوان  منوچهر بختیاری سرکشید. پیمانی که خون بهایِ کارگرانی همچون جاویدنام ستار بهشتی و گردن فرازیِ مادر دادخواهِ مردم ایران، گردآفرید گوهر عشقی می باشد.   🔆 🆔 پادشاهی ایران @PadShahyIran  🔆 🆔 شاهنشاه @PahlaviReza 🔆 🆔 شهبانو @ShahbanouFarah 🔆 🆔 شاهدخت @NoorPahlavi جانشین (ولیعهد) قانونی پادشاهی ایران 🆔 دکتر شهاب الیاس @DrEliasOfficial نخست دبیرِ پادشاهی ایران 🆔  @AhmadMostafalo4 دکتر احمد مصطفی لو سرپرست گاردهای پادشاهی ایران 🆔  @Mario99295438 دکتر فرمانی  نخست دبیرِ باهماد همگرایی ایران 🆔 کدبان بهروز میلانی  @Pishahan1GBG سرپرست باهماد پیوندها پادشاهی ایران ۱۱ اردیبهشت ۲۵۸۵ ۱ می ۲۰۲۶

به: شاهنشاه رضا؛ پهلوی سوم:  @PahlaviReza 🔆 برگ ۱ از ۲ 💠 نگارش: دکتر داوود فرمانی نخست دبیرِ باهماد همگرایی ایران در روز کارگر، از اینکه مجالی برای این گفت‌وگوی ویژه و سرنوشت‌ساز فراهم آمد، و سخنان پهلوان منوچهر بختیاری از سوی پادشاه ایران با شأن و جدیتی درخور شنیده شد، صمیمانه سپاسگزاریم. در روزگاری که کرانه همگانی را هیاهو، ترساندن و فرسودگی منشِ ایرانی تیره و تار ساخته است، شنیدنِ پیام راستین شما، خود عملی مدنی و دارای جایگاهِ تاریخی است که صمیمانه به پهلوان منوچهر بختیاری و مردم، دیدگاه خود را نشان دادید. این شنیدن، صرفاً التفاتی گذرا به یک آوا نیست، بلکه نشانه‌ای است از آنکه هنوز بستگی میان وجدان یک مردم و افق آینده‌اش، برابری زنده، متقابل و معنادار و ژرف است؛ برابری که در آن، سخن در خلأ فرو نمی‌افتد، رنج با بی‌اعتنایی پاسخ نمی‌گیرد، و فداکاری از قلمرو فراموشی بیرون می‌ماند و آن پیوندی جاودانه بین مردم و شاه نامیده می شود. آنچه از دلِ این گفت‌وگو سر برمی‌آورد، تنها یک موضع‌گیری سیاسی نیست، بلکه نمادی از آگاهی تاریخی و اندیشه اهورایی بوده که پادشاه به مردم بیان می دارند و آن سرافرازی مردم می باشد. آشکارا حرکت بزرگ نوسازی و نوزایی در ایران معاصر را نمی‌توان به رشته‌ای از رویداد های جدا از یکدیگر و گسسته فروکاست؛ بلکه باید آن را همچون تلاشی پیوسته، اندیشیده و ملی دریافت: گذاری ناتمام از بیداری و دانایی مشروطه‌خواهانه به سوی دگرگونی اجتماعی، و از آرمان حاکمیت قانون به افق بازسازی مناسبات زندگی ملی و زندانیان سیاسی همچون پهلوان منوچهر بختیاری که شما هم همچون مردم، بانگ فریادِ ایشان را شنیدید.  همانگونه که پادشاه به درستی نگاشتند، در این راه سنگلاخ، آنچه در گذشته های دور، پیچیده در چهارچوبِ انقلاب سفید شاه و مردم رخ نمود، رخدادی از تک تک مردم، و البته درخشندکی گامی از همان اراده تاریخی بود که می‌کوشید پیشرفت سیاسی را از رویه واژگان و نهادها به درونِ  سفره و منشِ زیست اجتماعیِ مردم گسترش دهد. اهمیت ژرف این آزمونِ تاریخی، به درستی در همین نکته نهفته است. آن پروژه، نه تنها اندوخته‌ای از اصلاحات اداری، یا شتاب‌ بخشی به رشد اقتصادی بود، بلکه تلاشی برای بازگویی بستگی میان دولت، جامعه، کار، منزلت انسانی و امکان پیشرفت در ساختار پادشاهی ایران هم بوده است. در آن تلقی، اگر بهزیستی و آرامش در اندازه مفهومی انتزاعی باقی بماند، دیگر هیچ ملتی را نمی‌توان به راستی، نوین و پیشرفته دانست، اگر پیشرفت در انحصار لایه‌ای ویژه باشد و گفتگو فقط در جدال با دیوار سکوت تیم منعکس شود، آنان که با دست‌های خود بار ادامه زندگی جمعی را بر دوش می‌کشند، از امنیت، ارتقا، آسایش و حرمت محروم می مانند. کارگر، در این کرانه اندیشه ای، نه عنصری حاشیه‌ای در متن زندگی میهنی، بلکه بخشی از پدیدآورندگان بنیادین آن می بود: نه صرفاً آفریننده ثروت، بلکه پاسدار تداوم اجتماعی، شریک توسعه ملی، و سزاوارِ شأن و کرامت در هندسه پیشرفت نیز بود و در همین چهارچوب است که، ما در قالب تیم نوین شما، ساختارِ "باهماد همگرایی ایران" از یک «پیمان نامه فراگیرِ راهبردی» استقبال می‌کنیم؛ طرحی منسجم، همه گیر و هدفمند برای سوق‌ دادن این حرکت ملی به لحظه تعیین‌کننده خویش، برای بیان مسیر فروپاشی تا ساعت صفر و برچیدن نظام جمهوری اسلامی، و برای بازگرداندن حاکمیت قانون در دوره گذرا که در همراهی فرمان شاه و با پشتیبانی "ستاد مشترک عملیاتی" و گاردهای پادشاهی ایران زیر سرپرستی دکتر احمد مصطفی لو، نظامی پیشین باشد که آن را شاه آب نام نهادیم.  پیمان نامه ای که در راه راستی گام نهاد و از دلِ کاوه زمانه، پدر دادخواه مردم ایران، پهلوان  منوچهر بختیاری سرکشید. پیمانی که خون بهایِ کارگرانی همچون جاویدنام ستار بهشتی و گردن فرازیِ مادر دادخواهِ مردم ایران، گردآفرید گوهر عشقی می باشد.   🔆 🆔 پادشاهی ایران @PadShahyIran  🔆 🆔 شاهنشاه @PahlaviReza 🔆 🆔 شهبانو @ShahbanouFarah 🔆 🆔 شاهدخت @NoorPahlavi جانشین (ولیعهد) قانونی پادشاهی ایران 🆔 دکتر شهاب الیاس @DrEliasOfficial نخست دبیرِ پادشاهی ایران 🆔  @AhmadMostafalo4 دکتر احمد مصطفی لو سرپرست گاردهای پادشاهی ایران 🆔  @Mario99295438 دکتر فرمانی  نخست دبیرِ باهماد همگرایی ایران 🆔 کدبان بهروز میلانی  @Pishahan1GBG سرپرست باهماد پیوندها پادشاهی ایران ۱۱ اردیبهشت ۲۵۸۵ ۱ می ۲۰۲۶

به: شاهنشاه رضا؛ پهلوی سوم:  @PahlaviReza 🔆 برگ ۲ از ۲ 💠 نگارش: دکتر داوود فرمانی نخست دبیرِ باهماد همگرایی ایران از این دیدگاه، انقلاب سفید شاه و مردم را می‌توان در تبار بزرگ‌تر و سرافرازی ایران، همان فره ایران باز شناخت؛ امتدادی اجتماعی و اقتصادی از همان تمنای مشروطه که در پی آن بود تا قانون را با پاسخگویی، توان را با داد، اقتدار را با خویشکاری، و پیشرفت ملی را با پایگاه آدمی آشتی دهد. به راستی، مشروطه پادشاهی بر آن بود که قدرت سیاسی را به قید قانون و پاسخگویی درآورد، این رویه پیراسته متأخر بر پایه همان قانون اساسی پاشاهی ایران، می‌کوشید پیشرفت ملی را با همراهی، کنش اجتماعی و منشِ ایرانی همراه سازد. این دو، در ژرف‌ ترین رویه خود، به یک استدلال تمدنی یگانه تعلق دارند و آن پادشاهی ایران است: اینکه ایران باید نه از مسیر سکون و انجماد، و نه از رهگذر گسست‌های ایدئولوژیک و ویرانگری، بلکه از راهِ نوسازیِ منظم، نهادین، و گسترش دایره بخشندگی تا رسیدن به دروازه های تمدن بزرگ پیش رود. در همین دژ تاریخی، مفهوم نام تیم نوین شما، باهماد همگرایی ایران که برخاسته از نهاد تاریخی و فرهنگیِ "پادشاهی ایران" صرفاً نامی نمادین یا احساسی نیست، بلکه نشانگر پایداری و ماندگاری دولت است، این تیم نوین در پیوندی مشروع با حافظه تاریخی ملت و برپایی دوباره نظم قانونی در برابر خود کامگی انقلابی و ویرانیِ ایدئولوژیک، پاسخگو می شود. و از همین رو، پرسش اخلاقیِ پیشِ روی هر شهروند، چنین خطیر و گریز ناپذیر می‌شود.  بایسته است بدانیم که در بزنگاه ‌های تاریخی، هیچ کنش و هیچ سکوتی خنثی نیست. و هر رفتار، هر امتناع، هر همراهی و هر خودداری، در دفتر سرنوشت یک ملت نوشته می‌شود. از این‌رو، باید با راستیِ درونی و اندیشه ای و با پشتکار از خود پرسید؛ آیا این کار، هر چند کوچک و گوناگون، به ریزش سازوکار های سرکوب و پیشگیری از ادامه خواری ملی میهنی یاری می‌رساند؟ یا آنکه، هرچند آرام و گام به گام، در جهت بازگرداندن آزادی، مشروعیت قانونی، اختیار تاریخی و رستاخیز ملی گام بر می‌دارد؛ و در راستایِ آن پیام آوری سیاسی و تمدنی که در نماد شیر و خورشید و تاج پهلوی از بازگشت ایران به خویشتن تاریخی و مردم به آینده خویش آشکار می‌ شود؟  اگر این حرکت میهنی بنا دارد به ساعت صفر موعود خود نزدیک شود، ناگزیر است که روشنی اخلاقی را با سامان دهی راهبردی در آمیزد؛ و درست در همینجا پیشنهادِ وجود "پیمان نامه فراگیرِ راهبردی" شاه آب، بایستگی بنیادین می یابد‌: نه به‌ اندازه یک آرنگ سیاسی، بلکه در جایگاه طرحی راهبردی برای رسیدن به گذار، انجام نظم حقوقی، و بازسازی ایران🔆 پیشنهادِ درک این راستینگی، نیاز به پذیرش این نکته نیز دارد که همراهی همگانی باید دو سویه باشد. بسنده به این نباشیم که مردم سخن بگویند، اگر براستی شنیده نشوند؛ و بسنده به این نباشیم که شنیدن انجام پذیرد، اگر این شنیدن به همسویی اخلاقی و کنش خویشکارانه نینجامد. جوهره پا فشاری سیاسی، در همین برابری زنده و خویشکارانه نهفته است. مردم زمانی برمی خیزند که پاسخ را بیابند؛ که تنها دلاوریش ستوده نشود، بلکه با آن همراهی شود؛ و آن دوری دیرپا میان واژه و کنش، هرچند آهسته، آغاز به درهم آمیختگی کند.  در چنین پهنه ای، آرمان "پادشاهی ایران" و برپایی فرمانروایی شاهنشاهی ایران نیز از بازگشت نظم مشروطه، پشتوانه حقوقی، و دوره گذاری مبتنی بر قانون، جدایی‌پذیر نیست؛ گذاری که بنیاد آن نه بر خونخواهی و آشفتگی، بلکه بر داد، ساماندهی و اندیشمندی استوار باشد. پس بار دیگر، با بیشترین گرامیداشت ها، برای ارزش دادن به این گفت‌وگو و شنیدن آن بانگ سپاسگزاریم. پاسخ دادن به چنین صداهایی، بی گمان، ارج نهادن به یک مکالمه فردی نیست، بلکه پاسداشت این اصل است که آینده ایران از دل تک‌گویی و انحصار برنخواهد خواست، و نیز از رهگذر بیداری اراده‌ای ملی، متقابل و مسئولانه ساخته خواهد شد. و درست در همان نقطه — همگرایی میان اندیشه، داوری، خویشکاری، کُنش و گذار قانونی — نوزایی آغاز می‌شود. از همین دید، پیشوازی از آفرینش و استقرار یک "پیمان نامه فراگیرِ راهبردی"، بی گمان گامی است در راستای گذار از باور به پهنه اندیشه، از ایستادگی به بازسازی، و از گسست تاریخی به زندگی دوباره و قانونیِ "پادشاهی ایران" 🔆 🆔 @PadShahyIran  🔆 🆔 شاهنشاه @PahlaviReza 🔆 🆔 شهبانو @ShahbanouFarah 🔆 🆔 شاهدخت @NoorPahlavi جانشین (ولیعهد) قانونی پادشاهی ایران 🆔 دکتر شهاب الیاس @DrEliasOfficial نخست دبیرِ پادشاهی ایران 🆔  @AhmadMostafalo4 دکتر احمد مصطفی لو سرپرست گاردهای پادشاهی ایران 🆔  @Mario99295438 دکتر فرمانی  🆔 کدبان بهروز میلانی  @Pishahan1GBG سرپرست باهماد پیوندها پادشاهی ایران اردیبهشت۲۵۸۴

به: شاهنشاه رضا؛ پهلوی سوم:  @PahlaviReza 🔆 برگ ۲ از ۲ 💠 نگارش: دکتر داوود فرمانی نخست دبیرِ باهماد همگرایی ایران از این دیدگاه، انقلاب سفید شاه و مردم را می‌توان در تبار بزرگ‌تر و سرافرازی ایران، همان فره ایران باز شناخت؛ امتدادی اجتماعی و اقتصادی از همان تمنای مشروطه که در پی آن بود تا قانون را با پاسخگویی، توان را با داد، اقتدار را با خویشکاری، و پیشرفت ملی را با پایگاه آدمی آشتی دهد. به راستی، مشروطه پادشاهی بر آن بود که قدرت سیاسی را به قید قانون و پاسخگویی درآورد، این رویه پیراسته متأخر بر پایه همان قانون اساسی پاشاهی ایران، می‌کوشید پیشرفت ملی را با همراهی، کنش اجتماعی و منشِ ایرانی همراه سازد. این دو، در ژرف‌ ترین رویه خود، به یک استدلال تمدنی یگانه تعلق دارند و آن پادشاهی ایران است: اینکه ایران باید نه از مسیر سکون و انجماد، و نه از رهگذر گسست‌های ایدئولوژیک و ویرانگری، بلکه از راهِ نوسازیِ منظم، نهادین، و گسترش دایره بخشندگی تا رسیدن به دروازه های تمدن بزرگ پیش رود. در همین دژ تاریخی، مفهوم نام تیم نوین شما، باهماد همگرایی ایران که برخاسته از نهاد تاریخی و فرهنگیِ "پادشاهی ایران" صرفاً نامی نمادین یا احساسی نیست، بلکه نشانگر پایداری و ماندگاری دولت است، این تیم نوین در پیوندی مشروع با حافظه تاریخی ملت و برپایی دوباره نظم قانونی در برابر خود کامگی انقلابی و ویرانیِ ایدئولوژیک، پاسخگو می شود. و از همین رو، پرسش اخلاقیِ پیشِ روی هر شهروند، چنین خطیر و گریز ناپذیر می‌شود.  بایسته است بدانیم که در بزنگاه ‌های تاریخی، هیچ کنش و هیچ سکوتی خنثی نیست. و هر رفتار، هر امتناع، هر همراهی و هر خودداری، در دفتر سرنوشت یک ملت نوشته می‌شود. از این‌رو، باید با راستیِ درونی و اندیشه ای و با پشتکار از خود پرسید؛ آیا این کار، هر چند کوچک و گوناگون، به ریزش سازوکار های سرکوب و پیشگیری از ادامه خواری ملی میهنی یاری می‌رساند؟ یا آنکه، هرچند آرام و گام به گام، در جهت بازگرداندن آزادی، مشروعیت قانونی، اختیار تاریخی و رستاخیز ملی گام بر می‌دارد؛ و در راستایِ آن پیام آوری سیاسی و تمدنی که در نماد شیر و خورشید و تاج پهلوی از بازگشت ایران به خویشتن تاریخی و مردم به آینده خویش آشکار می‌ شود؟  اگر این حرکت میهنی بنا دارد به ساعت صفر موعود خود نزدیک شود، ناگزیر است که روشنی اخلاقی را با سامان دهی راهبردی در آمیزد؛ و درست در همینجا پیشنهادِ وجود "پیمان نامه فراگیرِ راهبردی" شاه آب، بایستگی بنیادین می یابد‌: نه به‌ اندازه یک آرنگ سیاسی، بلکه در جایگاه طرحی راهبردی برای رسیدن به گذار، انجام نظم حقوقی، و بازسازی ایران🔆 پیشنهادِ درک این راستینگی، نیاز به پذیرش این نکته نیز دارد که همراهی همگانی باید دو سویه باشد. بسنده به این نباشیم که مردم سخن بگویند، اگر براستی شنیده نشوند؛ و بسنده به این نباشیم که شنیدن انجام پذیرد، اگر این شنیدن به همسویی اخلاقی و کنش خویشکارانه نینجامد. جوهره پا فشاری سیاسی، در همین برابری زنده و خویشکارانه نهفته است. مردم زمانی برمی خیزند که پاسخ را بیابند؛ که تنها دلاوریش ستوده نشود، بلکه با آن همراهی شود؛ و آن دوری دیرپا میان واژه و کنش، هرچند آهسته، آغاز به درهم آمیختگی کند.  در چنین پهنه ای، آرمان "پادشاهی ایران" و برپایی فرمانروایی شاهنشاهی ایران نیز از بازگشت نظم مشروطه، پشتوانه حقوقی، و دوره گذاری مبتنی بر قانون، جدایی‌پذیر نیست؛ گذاری که بنیاد آن نه بر خونخواهی و آشفتگی، بلکه بر داد، ساماندهی و اندیشمندی استوار باشد. پس بار دیگر، با بیشترین گرامیداشت ها، برای ارزش دادن به این گفت‌وگو و شنیدن آن بانگ سپاسگزاریم. پاسخ دادن به چنین صداهایی، بی گمان، ارج نهادن به یک مکالمه فردی نیست، بلکه پاسداشت این اصل است که آینده ایران از دل تک‌گویی و انحصار برنخواهد خواست، و نیز از رهگذر بیداری اراده‌ای ملی، متقابل و مسئولانه ساخته خواهد شد. و درست در همان نقطه — همگرایی میان اندیشه، داوری، خویشکاری، کُنش و گذار قانونی — نوزایی آغاز می‌شود. از همین دید، پیشوازی از آفرینش و استقرار یک "پیمان نامه فراگیرِ راهبردی"، بی گمان گامی است در راستای گذار از باور به پهنه اندیشه، از ایستادگی به بازسازی، و از گسست تاریخی به زندگی دوباره و قانونیِ "پادشاهی ایران" 🔆 🆔 @PadShahyIran  🔆 🆔 شاهنشاه @PahlaviReza 🔆 🆔 شهبانو @ShahbanouFarah 🔆 🆔 شاهدخت @NoorPahlavi جانشین (ولیعهد) قانونی پادشاهی ایران 🆔 دکتر شهاب الیاس @DrEliasOfficial نخست دبیرِ پادشاهی ایران 🆔  @AhmadMostafalo4 دکتر احمد مصطفی لو سرپرست گاردهای پادشاهی ایران 🆔  @Mario99295438 دکتر فرمانی  🆔 کدبان بهروز میلانی  @Pishahan1GBG سرپرست باهماد پیوندها پادشاهی ایران اردیبهشت۲۵۸۴

شاهنشاه رضا پهلوی سوم:  @PahlaviReza 🔆 برگ ۲ از ۲ 💠 نگارش: دکتر داوود فرمانی نخست دبیرِ باهماد همگرایی ایران از این دیدگاه، انقلاب سفید شاه و مردم را می‌توان در تبار بزرگ‌تر و سرافرازی ایران، همان فره ایران باز شناخت؛ امتدادی اجتماعی و اقتصادی از همان تمنای مشروطه که در پی آن بود تا قانون را با پاسخگویی، توان را با داد، اقتدار را با خویشکاری، و پیشرفت ملی را با پایگاه آدمی آشتی دهد. به راستی، مشروطه پادشاهی بر آن بود که قدرت سیاسی را به قید قانون و پاسخگویی درآورد، این رویه پیراسته متأخر بر پایه همان قانون اساسی پاشاهی ایران، می‌کوشید پیشرفت ملی را با همراهی، کنش اجتماعی و منشِ ایرانی همراه سازد. این دو، در ژرف‌ ترین رویه خود، به یک استدلال تمدنی یگانه تعلق دارند و آن پادشاهی ایران است: اینکه ایران باید نه از مسیر سکون و انجماد، و نه از رهگذر گسست‌های ایدئولوژیک و ویرانگری، بلکه از راهِ نوسازیِ منظم، نهادین، و گسترش دایره بخشندگی تا رسیدن به دروازه های تمدن بزرگ پیش رود. در همین دژ تاریخی، مفهوم نام تیم نوین شما، باهماد همگرایی ایران که برخاسته از نهاد تاریخی و فرهنگیِ "پادشاهی ایران" صرفاً نامی نمادین یا احساسی نیست، بلکه نشانگر پایداری و ماندگاری دولت است، این تیم نوین در پیوندی مشروع با حافظه تاریخی ملت و برپایی دوباره نظم قانونی در برابر خود کامگی انقلابی و ویرانیِ ایدئولوژیک، پاسخگو می شود. و از همین رو، پرسش اخلاقیِ پیشِ روی هر شهروند، چنین خطیر و گریز ناپذیر می‌شود.  بایسته است بدانیم که در بزنگاه ‌های تاریخی، هیچ کنش و هیچ سکوتی خنثی نیست. و هر رفتار، هر امتناع، هر همراهی و هر خودداری، در دفتر سرنوشت یک ملت نوشته می‌شود. از این‌رو، باید با راستیِ درونی و اندیشه ای و با پشتکار از خود پرسید؛ آیا این کار، هر چند کوچک و گوناگون، به ریزش سازوکار های سرکوب و پیشگیری از ادامه خواری ملی میهنی یاری می‌رساند؟ یا آنکه، هرچند آرام و گام به گام، در جهت بازگرداندن آزادی، مشروعیت قانونی، اختیار تاریخی و رستاخیز ملی گام بر می‌دارد؛ و در راستایِ آن پیام آوری سیاسی و تمدنی که در نماد شیر و خورشید و تاج پهلوی از بازگشت ایران به خویشتن تاریخی و مردم به آینده خویش آشکار می‌ شود؟  اگر این حرکت میهنی بنا دارد به ساعت صفر موعود خود نزدیک شود، ناگزیر است که روشنی اخلاقی را با سامان دهی راهبردی در آمیزد؛ و درست در همینجا پیشنهادِ وجود "پیمان نامه فراگیرِ راهبردی" شاه آب، بایستگی بنیادین می یابد‌: نه به‌ اندازه یک آرنگ سیاسی، بلکه در جایگاه طرحی راهبردی برای رسیدن به گذار، انجام نظم حقوقی، و بازسازی ایران🔆 پیشنهادِ درک این راستینگی، نیاز به پذیرش این نکته نیز دارد که همراهی همگانی باید دو سویه باشد. بسنده به این نباشیم که مردم سخن بگویند، اگر براستی شنیده نشوند؛ و بسنده به این نباشیم که شنیدن انجام پذیرد، اگر این شنیدن به همسویی اخلاقی و کنش خویشکارانه نینجامد. جوهره پا فشاری سیاسی، در همین برابری زنده و خویشکارانه نهفته است. مردم زمانی برمی خیزند که پاسخ را بیابند؛ که تنها دلاوریش ستوده نشود، بلکه با آن همراهی شود؛ و آن دوری دیرپا میان واژه و کنش، هرچند آهسته، آغاز به درهم آمیختگی کند.  در چنین پهنه ای، آرمان "پادشاهی ایران" و برپایی فرمانروایی شاهنشاهی ایران نیز از بازگشت نظم مشروطه، پشتوانه حقوقی، و دوره گذاری مبتنی بر قانون، جدایی‌پذیر نیست؛ گذاری که بنیاد آن نه بر خونخواهی و آشفتگی، بلکه بر داد، ساماندهی و اندیشمندی استوار باشد. پس بار دیگر، با بیشترین گرامیداشت ها، برای ارزش دادن به این گفت‌وگو و شنیدن آن بانگ سپاسگزاریم. پاسخ دادن به چنین صداهایی، بی گمان، ارج نهادن به یک مکالمه فردی نیست، بلکه پاسداشت این اصل است که آینده ایران از دل تک‌گویی و انحصار برنخواهد خواست، و نیز از رهگذر بیداری اراده‌ای ملی، متقابل و مسئولانه ساخته خواهد شد. و درست در همان نقطه — همگرایی میان اندیشه، داوری، خویشکاری، کُنش و گذار قانونی — نوزایی آغاز می‌شود. از همین دید، پیشوازی از آفرینش و استقرار یک "پیمان نامه فراگیرِ راهبردی"، بی گمان گامی است در راستای گذار از باور به پهنه اندیشه، از ایستادگی به بازسازی، و از گسست تاریخی به زندگی دوباره و قانونیِ "پادشاهی ایران" 🔆 🆔 @PadShahyIran  🔆 🆔 شاهنشاه @PahlaviReza 🔆 🆔 شهبانو @ShahbanouFarah 🔆 🆔 شاهدخت @NoorPahlavi جانشین (ولیعهد) قانونی پادشاهی ایران 🆔 دکتر شهاب الیاس @DrEliasOfficial نخست دبیرِ پادشاهی ایران 🆔  @AhmadMostafalo4 دکتر احمد مصطفی لو سرپرست گاردهای پادشاهی ایران 🆔  @Mario99295438 دکتر فرمانی  🆔 کدبان بهروز میلانی  @Pishahan1GBG سرپرست باهماد پیوندها پادشاهی ایران ۱۱ اردیبهشت۲۵۸۴

به: شاهنشاه رضا؛ پهلوی سوم:  @PahlaviReza 🔆 برگ ۱ از ۲ 💠 نگارش: دکتر داوود فرمانی نخست دبیرِ باهماد همگرایی ایران در روز کارگر، از اینکه مجالی برای این گفت‌وگوی ویژه و سرنوشت‌ساز فراهم آمد، و سخنان پهلوان منوچهر بختیاری از سوی پادشاه ایران با شأن و جدیتی درخور شنیده شد، صمیمانه سپاسگزاریم. در روزگاری که کرانه همگانی را هیاهو، ترساندن و فرسودگی منشِ ایرانی تیره و تار ساخته است، شنیدنِ پیام راستین شما، خود عملی مدنی و دارای جایگاهِ تاریخی است که صمیمانه به پهلوان منوچهر بختیاری و مردم، دیدگاه خود را نشان دادید. این شنیدن، صرفاً التفاتی گذرا به یک آوا نیست، بلکه نشانه‌ای است از آنکه هنوز بستگی میان وجدان یک مردم و افق آینده‌اش، برابری زنده، متقابل و معنادار و ژرف است؛ برابری که در آن، سخن در خلأ فرو نمی‌افتد، رنج با بی‌اعتنایی پاسخ نمی‌گیرد، و فداکاری از قلمرو فراموشی بیرون می‌ماند و آن پیوندی جاودانه بین مردم و شاه نامیده می شود. آنچه از دلِ این گفت‌وگو سر برمی‌آورد، تنها یک موضع‌گیری سیاسی نیست، بلکه نمادی از آگاهی تاریخی و اندیشه اهورایی بوده که پادشاه به مردم بیان می دارند و آن سرافرازی مردم می باشد. آشکارا حرکت بزرگ نوسازی و نوزایی در ایران معاصر را نمی‌توان به رشته‌ای از رویداد های جدا از یکدیگر و گسسته فروکاست؛ بلکه باید آن را همچون تلاشی پیوسته، اندیشیده و ملی دریافت: گذاری ناتمام از بیداری و دانایی مشروطه‌خواهانه به سوی دگرگونی اجتماعی، و از آرمان حاکمیت قانون به افق بازسازی مناسبات زندگی ملی و زندانیان سیاسی همچون پهلوان منوچهر بختیاری که شما هم همچون مردم، بانگ فریادِ ایشان را شنیدید.  همانگونه که پادشاه به درستی نگاشتند، در این راه سنگلاخ، آنچه در گذشته های دور، پیچیده در چهارچوبِ انقلاب سفید شاه و مردم رخ نمود، رخدادی از تک تک مردم، و البته درخشندکی گامی از همان اراده تاریخی بود که می‌کوشید پیشرفت سیاسی را از رویه واژگان و نهادها به درونِ  سفره و منشِ زیست اجتماعیِ مردم گسترش دهد. اهمیت ژرف این آزمونِ تاریخی، به درستی در همین نکته نهفته است. آن پروژه، نه تنها اندوخته‌ای از اصلاحات اداری، یا شتاب‌ بخشی به رشد اقتصادی بود، بلکه تلاشی برای بازگویی بستگی میان دولت، جامعه، کار، منزلت انسانی و امکان پیشرفت در ساختار پادشاهی ایران هم بوده است. در آن تلقی، اگر بهزیستی و آرامش در اندازه مفهومی انتزاعی باقی بماند، دیگر هیچ ملتی را نمی‌توان به راستی، نوین و پیشرفته دانست، اگر پیشرفت در انحصار لایه‌ای ویژه باشد و گفتگو فقط در جدال با دیوار سکوت تیم منعکس شود، آنان که با دست‌های خود بار ادامه زندگی جمعی را بر دوش می‌کشند، از امنیت، ارتقا، آسایش و حرمت محروم می مانند. کارگر، در این کرانه اندیشه ای، نه عنصری حاشیه‌ای در متن زندگی میهنی، بلکه بخشی از پدیدآورندگان بنیادین آن می بود: نه صرفاً آفریننده ثروت، بلکه پاسدار تداوم اجتماعی، شریک توسعه ملی، و سزاوارِ شأن و کرامت در هندسه پیشرفت نیز بود و در همین چهارچوب است که، ما در قالب تیم نوین شما، ساختارِ "باهماد همگرایی ایران" از یک «پیمان نامه فراگیرِ راهبردی» استقبال می‌کنیم؛ طرحی منسجم، همه گیر و هدفمند برای سوق‌ دادن این حرکت ملی به لحظه تعیین‌کننده خویش، برای بیان مسیر فروپاشی تا ساعت صفر و برچیدن نظام جمهوری اسلامی، و برای بازگرداندن حاکمیت قانون در دوره گذرا که در همراهی فرمان شاه و با پشتیبانی "ستاد مشترک عملیاتی" و گاردهای پادشاهی ایران زیر سرپرستی دکتر احمد مصطفی لو، نظامی پیشین باشد که آن را شاه آب نام نهادیم.  پیمان نامه ای که در راه راستی گام نهاد و از دلِ کاوه زمانه، پدر دادخواه مردم ایران، پهلوان  منوچهر بختیاری سرکشید. پیمانی که خون بهایِ کارگرانی همچون جاویدنام ستار بهشتی و گردن فرازیِ مادر دادخواهِ مردم ایران، گردآفرید گوهر عشقی می باشد.   🔆 🆔 پادشاهی ایران @PadShahyIran  🔆 🆔 شاهنشاه @PahlaviReza 🔆 🆔 شهبانو @ShahbanouFarah 🔆 🆔 شاهدخت @NoorPahlavi جانشین (ولیعهد) قانونی پادشاهی ایران 🆔 دکتر شهاب الیاس @DrEliasOfficial نخست دبیرِ پادشاهی ایران 🆔  @AhmadMostafalo4 دکتر احمد مصطفی لو سرپرست گاردهای پادشاهی ایران 🆔  @Mario99295438 دکتر فرمانی  نخست دبیرِ باهماد همگرایی ایران 🆔 کدبان بهروز میلانی  @Pishahan1GBG سرپرست باهماد پیوندها پادشاهی ایران ۱۱ اردیبهشت ۲۵۸۵ ۱ می ۲۰۲۶

اما این "ثبات"، پایدار نیست. جمهوریِ اسلامی، در بن‌بستِ ساختاری است. فرصتِ تاریخی، برایِ"گذاریِ قانونی" به "پادشاهیِ مشروطه"، موجود است. اما این فرصت، تنها در صورتی قابلِ دستیابی است که تیمِ"مشاوران تحکیمِ وحدت" — با تمامِ تناقضِ درونیِ این نام — کنار گذاشته شوند. تنها راهِ شکستنِ "چرخه‌یِ بی‌اعتمادی" با غرب: شفافیتِ ساختاری، پاسخگوییِ قانونی، و تمایزِ آشکار میانِ "شخص" و "نظام" است. ایران، شایسته‌یِ حکومتی است که بر "قانون" استوار باشد، نه بر "پنهان‌کاری مشاوران"؛ بر" گفتگو ونقد"، نه بر "تهدید مشاوران و لشگر سایبری آنها"؛ بر "وحدتِ واقعی"، نه بر "تحکیمِ تفرقه و وحشت". " آن که به نامِ وحدت، تفرقه افکند، وحدت را نه تنهاِ تحکیم نکرد، بلکه بنیانِ نهاد یکپارچگی ایران را از هم گسست." @PahlaviReza @ShahbanouFarah @AmirTaheri4 @Rtaghizade @ehs_arj @SabaBakhtyari @artemis2537 @ariafarpoori @AsgharSepehri @BehzadM0 @Donyajanan963 @Dr_Abrishamkar @gghf90 @yYh8x5hC6nxh1Wd @RezaVaisi @Iranotopia @HelloSamIamM

برایِ درکِ عمقِ این پدیده، باید به تحلیلِ رفتارشناختیِ این تیم پرداخت. رفتارهایِ زیر، نه فهرستی از اتهامات، بلکه "علائمِ بالینیِ" یک "سازمانِ بیمار" هستند: | رفتار | پیامد | ریشه‌یِ روانی-ساختاری : | تقسیمِ اپوزیسیون | از بین رفتنِ همبستگیِ ملی | پارانویایِ سیاسی — ترس از افشاگری | | حذفِ بخشی از اپوزیسیون | تنگ‌نظریِ فکری و سیاسی | کنترل پنهان | | حمله به اپوزیسیون | ترس از گفتگو | ناتوانی در پذیرشِ نقد | | پنهان‌کاری پشتِ شاهزاده | بی‌پاسخگوییِ ساختاری | فرافکنیِ مسئولیت | | دیوارِ سکوت | فقدانِ شفافیت | کنترلِ اطلاعات به‌عنوانِ قدرت | | عدمِ پاسخگویی | از دست رفتنِ اعتمادِ عمومی | نارسیسیسمِ سازمانی | | زبانِ غیراخلاقی | تخریبِ فضایِ عمومی | فقدانِ مرزهایِ اخلاقی | | انکارِ اشتباه | تکرارِ خطاهایِ غیرقابلِ جبران | هیچ‌انگاریِ تاریخی | | فعالیت‌هایِ غیرقانونی | خطرِ امنیتی برایِ کلِ پروژه | فقدانِ احترام به قانون | | ارتشِ سایبری | ارعابِ مخالفان | تروریسمِ نرم | | تهدید و ارعاب | خاموش‌سازیِ صداها | استبدادِ مدرن | این رفتارها، در کنارِ هم، «سیستمی» می‌سازند که نه تنهاِ مانعِ پیشرفتِ پروژه‌یِ بازگشت به حکومت قانون است، بلکه آن را به "تهدیدی برایِ آینده‌یِ ایران" تبدیل می‌کند. بخشِ چهارم: چرا غرب، این سیستم را نمی‌پذیرد؟ واشنگتن و اروپا، اگرچه در لفظِ «دموکراسی» سخن می‌رانند، اما در عمل، "قابلِ پیش‌بینی بودن" را ارج می‌نهند. یک "مشروطه پادشاهیِ ایران" با ساختاریِ شفاف و پاسخگو، برایِ غرب قابلِ پیش‌بینی است. اما "خیزش ملی پنهان‌کار» با تیمیِ غیرپاسخگو و پرخاشگر،" بی‌ثباتی" می‌آفریند. غرب با «سپاه» سخن می‌گوید زیرا "ثباتِ مصنوعی" می‌بیند؛ با "شاهزاده آنها" نمی‌گوید زیرا "بی‌ثباتیِ ساختاری" در خیزش ملی آنها می‌بیند. این، نه تهمتی است، بلکه "تحلیلِ رفتاریِ" یک نظامِ سیاسی است که بر "پنهان‌کاری" استوار شده است. بخشِ پنجم: راهِ گذار — پاکسازیِ ساختاری و احیایِ قانون راهِ برون رفت، در "انقلابیِ ساختاری" در مسیر دولت قانون مدار نهفته است — نه خیزش ملی یا انقلابیِ خشونت‌باری که مشاوران به پا کرده اند. این «دولت قانونمدار" بر سه‌ ستون استوار است: نخست: پاکسازیِ ریشه‌ای — نه تنهاِ افراد، بلکه "فرهنگِ مشاوره" باید پذیرفت که مشکل "اشخاص" نیست؛ مشکل "ساختارِ بسته‌یِ تصمیم‌گیری مشاوران" است. هر شخص جدیدی در این ساختار، به‌سرعت یا منزوی می‌شود، یا همگون می‌گردد. پاکسازیِ واقعی، یعنی: بازکردنِ درهایِ تصمیم‌گیری به رویِ نخبگانِ متنوع پذیرشِ نقد به‌عنوانِ "سرمایه"، نه" تهدید" ایجادِ "مکانیسمِ پاسخگوییِ درونی" دوم: پاسخگویی به "ساختارِ پادشاهیِ ایران" — نه فقط به «مردم» این تمایز، ظریف اما حیاتی است. پادشاهیِ ایران، نهادِ تاریخی-قانونی‌ای است که: ارتشِ شاهنشاهی به آن سوگند خورده است و به آن پاسخگوست. قانونِ اساسیِ ۱۹۰۶ ظرفیتِ گذار را دارد مجلسِ موسسان را می‌تواند مشروعیت بخشد پاسخگویی به این ساختار، یعنی: احترام به "قانون" بر "اراده‌یِ فردی" شفاف‌سازیِ نقشِ پادشاه در"گذار"، نه "حکومت" تعهد به "نظامِ مشروطه" ماندگار و پایدار و پیوسته، نه" شعار بازگشت به پیش از ۱۳۵۷" سوم: ورود به "دورانِ گذرا" با برنامه برای رسیدن به دوران گذار بر پایه‌یِ قانونِ موجود قانونِ اساسیِ مشروطه، اصلاحیه‌هایِ ۱۳۴۷، ظرفیت‌هایِ نادیده‌گرفته‌ای دارد: ماده‌یِ ۴۲: شورایِ پادشاهی می‌تواند در غیبتِ شاه، حکومت کند. اصلاحیه‌یِ ۱۹۷۹ (هرگز اجرا نشد): انتقالِ تدریجیِ قدرت. استفاده از این ظرفیت‌ها، پیامِ قوی‌تری به غرب می‌دهد: این پروژه، "ایجاد غیرقانونیِ دیکتاتوری" نیست؛ "احیایِ قانونِ مشروطه" است. بخشِ ششم: چرا تیم مشاوران کنونی باید کنار گذاشته شود؟ مشاوران کنونی با ارتکاب اشتباهات مکرر و ساختن نماد مقدس نادرست از "شاهزاده"، که خود را در پشت آن پنهان کرده است، منجر به ناثباتی در مسیر این انقلاب شده که پادشاه از عنوان نگاهبان ایران " تنها آلترناتیو" به "یکی از آلترنتیوها" شده و همین تیم باعث عدم ثبات در انتقال قدرت به پادشاه شده است. این گروه مشاوران، یادآورِ تاریخِ تلخِ ایران است — تاریخی که در آن، به‌نامِ وحدت، تفرقه افکنی شد؛ به‌نامِ مردم، ملتِ فروخته شد؛ به‌نامِ آزادی، زندانِ ساختند. اگر شاه رضا؛ پهلوی سوم می‌خواهد "پادشاهِ آینده‌یِ ایران" باشد، نه "شاهزاده‌یِ تبعیدیِ گذشته"، باید از این تیم و این افکار فاصله گیرد. وحدتِ واقعی، در"شفافیت" است؛ در "پاسخگویی" است؛ در "احترام به قانون" است و "احترام به منتقد" است — نه در "پنهان‌کاری مشاوران در پشتِ دیوارِ سکوت". خاتمه غرب، سپاه را ترجیح می‌دهد زیرا "ثباتِ مصنوعی" می‌بیند. 2 of 3

🔆 شاهنشاه ⁦@PahlaviReza⁩ 🔆 نخست دبیرِ پادشاهی ایران @DrEliasOfficial 🔆 His Majesty; The Shah @PahlaviReza 🔆Kingdom of Iran; Chief Counsel @DrEliasOfficial تحکیمِ وحدت، یا تَحکیمِ وحشت و تفرقه؟ نقدی بر سیاستِ پنهان‌کارانه و راهِ گذارِ قانونی دیباچه در ادبیاتِ سیاسیِ ایران، واژه‌ای نهان داریم که بیش از هر اصطلاحِ دیگر، سرشتِ روشنفکرِ متقلب و نیرنگ باز را بازمی‌تاباند: "تحکیمِ وحدت". این واژه، در ظاهر، نویدِ همبستگی می‌دهد؛ اما در باطن، صدایی است که از دهانِ تفرقه‌افکنان برمی‌خیزد. آنان که به‌نامِ وحدت، داسِ جدایی می‌ سازند؛ تا به ‌نامِ ملت، دیوارِ سکوت برافرازند؛ و به ‌نامِ شاه، از پاسخگویی بگریزند. این مقاله، نه ناسزا بر اشخاص، بلکه کالبدشکافیِ یک" پدیده‌ی ساختاری" می باشد. پدیده‌ای که اگر نادیده ‌انگاشته شود، آینده‌ی ایران را در مرداب تاریک فرو خواهد برد. بخشِ نخست: چرا غرب، سپاه را بر شاه ترجیح می‌دهد؟ پرسشی که در آغازِ این گفتگو مطرح است، ظاهراً ساده، اما در درون پیچیده است: چرا ایالاتِ متحده که از اراده‌ی ملتِ ایران آگاه است و حتی دیدارهایِ دیپلماتیکِ تاریخی — چون دیدارِ شاهنشاه رضا پهلوی با آقای ویتکاف و ملاقات‌هایِ رسمی با دولتمردانِ اسرائیلی — در حافظه‌ی سیاسیِ آنان ثبت است، کماکان به تعامل با سردارانِ سپاهِ تروریستی ادامه می‌دهند؟ پاسخِ اولیه، در "منطقِ امنیتیِ غرب" نهفته است. غربی‌ها، هرچند در شعارِ دموکراسیِ جهانی فریاد می‌کشند و ادعای پرچم داری دارند، اما در عمل، "ثبات منطقه ای" را بر "آزادی مردم ایران" ترجیح می‌دهند. جمهوریِ اسلامی، هرچند دشمنِ لفظیِ آمریکا و اسرائیل، اما در عمل، تأمین‌کننده‌ی "ثباتی مصنوعی" است: چراکه مرزهایِ ایران را "مهر و موم" نگاه داشته است. نفت را — هرچند با تحریم — به بازارِ جهانی سرازیر می‌کند. اینگونه که دیده می شود، دزدی سپاه از فروش نفت برای آمریکا و اسرائیل مهم نیست تا جایی که نفت به بازار برسد. چرا که برداشت مالی آن در پایان دلارهایی است که به خودشان و بانک ‌هایشان می رسد. تنگه‌ی هرمز را — هرچند با تهدید — از انسدادِ کامل باز داشته است. و رقیبِ منطقه‌ایِ عربستانِ سعودی و امارات را سرگرم نگاه داشته است. این "ثباتِ مصنوعی"، برایِ غرب، ارزشمندتر از" آشوبِ احتمالی" در دورانِ گذار بدست تیم مشاوران تحکیم وحدتی است. آنان می‌ترسند که هر گفتگویِ جدی با شاه رضا پهلوی، پیامِ غیرمستقیمِ را به اپوزیسیونِ داخلی مخابره کند: اینکه تلاش دارند بگویند "نظامِ بدون قانون اساسی در دوران گذار، گزینه‌یِ حمایت‌شده‌ی غرب است." این امر، بخشِ بزرگی از اپوزیسیونِ ملی گرا، سکولار، وحتی جمهوری‌خواه را به خشم و انزوا می‌کشاند؛ ایران را به "دیکتاتوری مطلقه مشاوران" سوق می‌دهد، زیرا که این مشاوران- که مشت نمونه خروار است - به هیچ عنوان نقد را نمی پذیرد، در تخریب مخالفان، فعالند و با استفاده از لشگر سایبری بدون کنترل خود، دست پادشاه را در پاسخگویی می بندند؛ و نتیجه، آمریکا و اسرائیل را در معرضِ اتهامِ "مداخله در امورِ داخلی ایران" قرار می‌دهد، چه بسا که اینگونه عمل کرده اند. اما این، تنهاِ پاسخِ نیست. پاسخِ عمیق‌تر، در "رفتارِ تیمِ اطرافِ شاهزاده" نهفته است — تیمی که خود، به "عاملِ بی‌ثباتی" تبدیل شده است و پادشاه قانونی سوگند خورده را به شاهزاده بدون تاج بدل کرده اند. بخشِ دوم: تَحکیمِ وحدت — واژگانیِ تقلبی «تحکیمِ وحدت» — این واژه‌یِ ظاهراً فرسوده و بی ضرر— در عمل، افکار آن به چه معناست؟ در ادبیاتِ سیاسیِ ایران، این اصطلاح به‌کار می‌رود برایِ توصیفِ پدیده‌ای عجیب: "تظاهر به وحدت در حالی که عملاً تفرقه‌افکنی می‌شود." این واژه، در بسترِ تاریخِ معاصرِ ایران، یادآورِ آن دسته از روشنفکرانِ متقلب است که به ‌نامِ ملت، علیهِ مردم شمشیر می‌کشیدند؛ که به ‌نامِ آزادی، زندانِ مخالفان را می‌ساختند؛ که به‌ن‌امِ آزادی، حکومتِ استبدادی برپا کردند. تیمِ اطرافِ رضا شاه دوم، متأسفانه، خود به "عاملِ تحکیمِ وحشت» تبدیل شده است. آنان واژگانیِ ساختگی بر زبان می‌آورند که «وحدت» را نوید می‌دهد، اما در عمل: اپوزیسیون را به" موافق/مخالف"، "با شاهزاده/مخالف شاهزاده"،"احمق مشروطه خواه/ طرفدار دفترچه" تقسیم می‌کنند. منتقدان را «خائن» یا «مأمور» می‌نامند. فضایِ گفتگو را به "دیوارِ سکوت" تبدیل می‌کنند. هرچند امروزه میهن پرستانِ آگاه آن را دفترچه نابودی ایران می دانند. این رفتار، نه تصادفی است، نه مقطعی. این، "فرهنگِ ساختاری" است — فرهنگی که هر فردِ جدیدی را که واردِ این حلقه می‌شود، یا منزوی می‌کند، یا همگون می‌سازد. بخشِ سوم: کالبدشکافیِ رفتارِ تیمِ مشاوره 1 of 3

به: شاهنشاه رضا؛ پهلوی سوم:  @PahlaviReza 🔆 برگ ۱ از ۲ 💠 نگارش: دکتر داوود فرمانی نخست دبیرِ باهماد همگرایی ایران در روز کارگر، از اینکه مجالی برای این گفت‌وگوی ویژه و سرنوشت‌ساز فراهم آمد، و سخنان پهلوان منوچهر بختیاری از سوی پادشاه ایران با شأن و جدیتی درخور شنیده شد، صمیمانه سپاسگزاریم. در روزگاری که کرانه همگانی را هیاهو، ترساندن و فرسودگی منشِ ایرانی تیره و تار ساخته است، شنیدنِ پیام راستین شما، خود عملی مدنی و دارای جایگاهِ تاریخی است که صمیمانه به پهلوان منوچهر بختیاری و مردم، دیدگاه خود را نشان دادید. این شنیدن، صرفاً التفاتی گذرا به یک آوا نیست، بلکه نشانه‌ای است از آنکه هنوز بستگی میان وجدان یک مردم و افق آینده‌اش، برابری زنده، متقابل و معنادار و ژرف است؛ برابری که در آن، سخن در خلأ فرو نمی‌افتد، رنج با بی‌اعتنایی پاسخ نمی‌گیرد، و فداکاری از قلمرو فراموشی بیرون می‌ماند و آن پیوندی جاودانه بین مردم و شاه نامیده می شود. آنچه از دلِ این گفت‌وگو سر برمی‌آورد، تنها یک موضع‌گیری سیاسی نیست، بلکه نمادی از آگاهی تاریخی و اندیشه اهورایی بوده که پادشاه به مردم بیان می دارند و آن سرافرازی مردم می باشد. آشکارا حرکت بزرگ نوسازی و نوزایی در ایران معاصر را نمی‌توان به رشته‌ای از رویداد های جدا از یکدیگر و گسسته فروکاست؛ بلکه باید آن را همچون تلاشی پیوسته، اندیشیده و ملی دریافت: گذاری ناتمام از بیداری و دانایی مشروطه‌خواهانه به سوی دگرگونی اجتماعی، و از آرمان حاکمیت قانون به افق بازسازی مناسبات زندگی ملی و زندانیان سیاسی همچون پهلوان منوچهر بختیاری که شما هم همچون مردم، بانگ فریادِ ایشان را شنیدید.  همانگونه که پادشاه به درستی نگاشتند، در این راه سنگلاخ، آنچه در گذشته های دور، پیچیده در چهارچوبِ انقلاب سفید شاه و مردم رخ نمود، رخدادی از تک تک مردم، و البته درخشندکی گامی از همان اراده تاریخی بود که می‌کوشید پیشرفت سیاسی را از رویه واژگان و نهادها به درونِ  سفره و منشِ زیست اجتماعیِ مردم گسترش دهد. اهمیت ژرف این آزمونِ تاریخی، به درستی در همین نکته نهفته است. آن پروژه، نه تنها اندوخته‌ای از اصلاحات اداری، یا شتاب‌ بخشی به رشد اقتصادی بود، بلکه تلاشی برای بازگویی بستگی میان دولت، جامعه، کار، منزلت انسانی و امکان پیشرفت در ساختار پادشاهی ایران هم بوده است. در آن تلقی، اگر بهزیستی و آرامش در اندازه مفهومی انتزاعی باقی بماند، دیگر هیچ ملتی را نمی‌توان به راستی، نوین و پیشرفته دانست، اگر پیشرفت در انحصار لایه‌ای ویژه باشد و گفتگو فقط در جدال با دیوار سکوت تیم منعکس شود، آنان که با دست‌های خود بار ادامه زندگی جمعی را بر دوش می‌کشند، از امنیت، ارتقا، آسایش و حرمت محروم می مانند. کارگر، در این کرانه اندیشه ای، نه عنصری حاشیه‌ای در متن زندگی میهنی، بلکه بخشی از پدیدآورندگان بنیادین آن می بود: نه صرفاً آفریننده ثروت، بلکه پاسدار تداوم اجتماعی، شریک توسعه ملی، و سزاوارِ شأن و کرامت در هندسه پیشرفت نیز بود و در همین چهارچوب است که، ما در قالب تیم نوین شما، ساختارِ "باهماد همگرایی ایران" از یک «پیمان نامه فراگیرِ راهبردی» استقبال می‌کنیم؛ طرحی منسجم، همه گیر و هدفمند برای سوق‌ دادن این حرکت ملی به لحظه تعیین‌کننده خویش، برای بیان مسیر فروپاشی تا ساعت صفر و برچیدن نظام جمهوری اسلامی، و برای بازگرداندن حاکمیت قانون در دوره گذرا که در همراهی فرمان شاه و با پشتیبانی "ستاد مشترک عملیاتی" و گاردهای پادشاهی ایران زیر سرپرستی دکتر احمد مصطفی لو، نظامی پیشین باشد که آن را شاه آب نام نهادیم.  پیمان نامه ای که در راه راستی گام نهاد و از دلِ کاوه زمانه، پدر دادخواه مردم ایران، پهلوان  منوچهر بختیاری سرکشید. پیمانی که خون بهایِ کارگرانی همچون جاویدنام ستار بهشتی و گردن فرازیِ مادر دادخواهِ مردم ایران، گردآفرید گوهر عشقی می باشد.   🔆 🆔 پادشاهی ایران @PadShahyIran  🔆 🆔 شاهنشاه @PahlaviReza 🔆 🆔 شهبانو @ShahbanouFarah 🔆 🆔 شاهدخت @NoorPahlavi جانشین (ولیعهد) قانونی پادشاهی ایران 🆔 دکتر شهاب الیاس @DrEliasOfficial نخست دبیرِ پادشاهی ایران 🆔  @AhmadMostafalo4 دکتر احمد مصطفی لو سرپرست گاردهای پادشاهی ایران 🆔  @Mario99295438 دکتر فرمانی  نخست دبیرِ باهماد همگرایی ایران 🆔 کدبان بهروز میلانی  @Pishahan1GBG سرپرست باهماد پیوندها پادشاهی ایران ۱۱ اردیبهشت ۲۵۸۵ ۱ می ۲۰۲۶

آقای قاسمی‌نژاد، باید این دستورات محرمانه را به صورت خصوصی برای گارد جاویدان می‌فرستادی، نه اینجا تو توییتر! مگر دفترچه راهنمای خودتان را نخواندی؟ الان جمهوری اسلامی هوشیار شده، دارند گشت می‌زنند دنبال گارد جاویدان، و احتمالاً تا شب بسیاری را با اتهام «همکاری با خلبان آمریکایی» دستگیر کنند!