𝕄🅞𝙣𝖆𝓈h̷͖̫̏̒̒

"จอห์น!" ฝีเท้าของลองเญอขยับเข้ามาใกล้และโอบกอดร่างของจอห์นที่กำลังสั่นเทาเอาไว้เนิ่นนาน ชายคนนั้นพูดกระซิบ "ฉันรู้ว่านายเจ็บปวด.. แต่ว่านายยังมีฉัน" ตลอดหลายทศวรรษที่ผ่านมาเขาอยู่เคียงข้างจอห์นมาโดยตลอด รับรู้ถึงความทุกข์และความเศร้าโศกที่อีกฝ่ายต้องเจอ ดังนั้นเขาจึงอยากช่วย และอยากให้อีกฝ่ายหลุดพ้น "ชีวิตของพวกเรามันยืนยาวมากเลยนะ" "การมีแค่เป้าหมายเดียวมันน่าเสียดายออก" จากนั้นจึงขยับตัวออกมา ฝ่ามือหนาโอบใบหน้าของชายคนหนึ่งที่เคยอยู่ในวังวนแห่งความทุกข์ทรมาณมานานจนอ่อนล้า "และถ้านายไม่ว่าอะไร..เป้าหมายต่อไปของนาย" สายตาของทั้งคู่ที่มองกันนั้นแสนลึกซึ้ง “คือให้ฉันได้เป็นคนที่อยู่เคียงข้างนายตลอดชีวิตที่ยาวนานนี้นะ” ดวงตาสีสว่างของจอห์นเบิกกว้าง มองกลับไปยังอีกฝ่ายที่กำลังหวังมอบบางสิ่งทดแทนสิ่งที่ขาดหาย "ฉันจะพานายไป ออกไปเจอโลกที่กว้าง เพื่อค้นหาเป้าหมายต่อๆ ไปด้วยกัน..มาเดินทางไปรอบโลกด้วยกันกับฉันนะ" คำพูดที่ราวกับกุญแจปลดพันธนาการตลอด139ปีของเขาได้ปรากฏขึ้นตรงหน้า ท่วงท่าระบำของเหล่าน้องสาวที่เคยถูกพรากไป ความทุกข์ทรมาณอันยาวนาน ทั้งหมดได้จบลงแล้วในคืนนี้... และได้ทดแทนด้วยสิ่งใหม่ น้ำตาจึงได้เอ่อคลอขึ้นมารอบดวงตา และไหลอาบแก้มที่ร้อนผ่าว ทั้งสองได้คร่ำครวญถึงช่วงเวลาที่ผ่านมาอยู่ครู่ใหญ่ และสุดท้ายก่อนที่จอห์นจะถูกพาส่งขึ้นรถพยาบาล เขาก็หันมามองนักเรียนทุกคนแล้วพูดออกมา "งั้นก่อนที่ฉันจะไปกับนาย… ขออยู่ส่งนักเรียนรุ่นนี้เป็นรุ่นสุดท้ายก่อน..แล้วกัน" พร้อมส่งยิ้มจางๆ ให้ ..หน้าที่ของตากล้องยังไม่จบลง ..จนกว่าพวกคุณจะจบการศึกษาหรอก ..ใช่ไหมละ