Mohammadreza Yaghubi

@Msshahi این حس الان، همیشگی نیست؛ درسته که زندگی گاهی وقتا می‌تونه مبهم و خسته‌کننده باشه اما همیشه هم این‌طور نیست؛ شاید امید به روزهای بهتر و انجام کارایی که فک می‌کنیم درسته و کمی صبر بتونه روزای بهتری رو واسمون رقم بزنه..

این زمستون واقعا بدترین زمستونی بود که تا به‌ حال داشتم. نه آدمایی که اومدن توی زندگیم باحال و خاطره‌ساز بودند، نه رنج هایی که‌ کشیدم ارزش و مفهوم خاصی داشتند، توی هیچ عرصه‌ای هم که پیشرفت نکردم. فقط بلاتکلیفی و هدردادنِ عمر بود...

نیمی از من زن می‌خواهد و نیم دیگرم حتی حوصله نوشتن "سلام خوبی؟" در دایرکت بانوان زیبارو را هم ندارد. حالتی که اسمش را میگذارم خواستگار شرودینگر.

«وقتی طوفان تمام شد، یادت نمی‌آید چگونه از آن گذشتی، چطور جان به در بردی. حتی در حقیقت، مطمئن نیستی طوفان واقعاً تمام شده باشد. اما یک چیز مسلم است: وقتی از طوفان بیرون آمدی، دیگر آن آدمی نیستی که قدم به درون طوفان گذاشت.»  #کافکا_در_کرانه | هاروکی موراکامی

مرز آزادی کجاست؟ مخصوصا تو بستر جامعه؟ تا جایی که به دیگری آسیب نزنه؟ تعریفمون از آسیب چیه؟ گاهی با آزادی عقیده و بیان، گروهی رشد میکنن و قدرت میگیرن که به واسطه ایدئولوژیشون میتونن آزادی دیگران رو به خطر بندازن، پس خود آزادی گاهی میتونه مانع آزادی دیگری بشه.

اکثر مردم به بد بودن تشویقت می‌کنند. فکر می‌کنند اگر بد نباشی به هیچ چیز نمی‌رسی. اگر هم ندرتاً به کسی بر بخورند که صادق و پاکدل باشد، تحقیرش می‌کنند و می‌گویند بچه است، باچان است ... جایی که به آدم‌های ساده و یک‌رنگ بخندند هیچ امیدی نیست. «باچان» - ناسومه سوسه‌کی

ادبیات دشمن طبیعیِ همه‌ی دیکتاتوری‌هاست! نارضایتی را در جهان رشد میدهد و میل درونی برای تغییر دادن و ایستادن مقابل سلطه را که از گهواره تا گور سعی در کنترل ما دارد، بیدار می‌کند. 📕 چرا ادبیات ✍🏽 ماریو_بارگاس_یوسا

باز پسری با اضطرابِ شدید بخاطر انتظارات غیرمتعارف از خودش از مدرسه‌ی تیزهوشان آمده بود. اگر دست من بود اسم مدارس تیزهوشان را عوض می‌کردم و می‌گذاشتم، مدارس «سخت‌کوشان». وگرنه کسی که نیاز هست برای امتحانِ کنکور، چهار سال بصورتِ روزانه و هرروز ساعتها درس بخواند، تیزهوش نیست.

حداقل نصف ما تو کل زندگیمون نه یه اکیپ پایه داریم، نه یه مسافرت خفن می‌ریم، نه جایی بهمون خوش می‌گذره، نه قراره دو نفری تو کویر دراز بکشیم و به آسمون خیره بشیم. فقط می‌ریم سر کار، درس می‌خونیم، با خانواده می‌جنگیم و آدمهایی که دوستشون داریم کیلومتر ها ازمون دورن...

وقتی آدم مدت طولانی تحت استرس شدید، ناامنی یا فشار عاطفی باشه، سیستم عصبی دیگه نمی‌تونه مدام در حالت «جنگ و گریز» بمونه. بعد از یه مدت، برای اینکه از فرسودگی کامل جلوگیری کنه، میره سمت یه حالت دفاعی دیگه: خاموشی یا انجماد (Freeze / Shutdown).

این روز‌ها مرزبندی در بحث‌های سیاسی و اجتماعی ضروریه. کناره‌گیری آگاهانه از گفت‌وگو‌های فرسایشی، نشونه‌ی مراقبت از ظرفیت روانیه.

این توییت خطاب به خودمه حواسم باشه یه وقت فکر نکنم آدمای دیگه ببخشید بیشعورن و همه‌ی حقیقت نزد منه. گاهی خودت رو بذار جای مخالفت ببین اون از چه زاویه ای داره نگاه میکنه.

به قول فریدون فرخزاد: منطقی تر بود که هر کس تاوان نفهمی خودش را میداد.

تنها چیزی که برای پیروزی شر لازم است، این است که انسان‌های خوب هیچ کاری نکنند. – ادموند برک

و گفت: هر چیز را زکاتی‌ست و زکاتِ عقل اندوهی‌ست طولانی. تذكرةالاولياء ذکرِ فُضیل‌ابن‌عیاض

درمانگری که براتون درد دل میکنه و حس میکنید شما باید آرومش کنید و نگرانش باشید، حرفه ای نیست!

الهی به امید تو..