𝗧𝗼𝗸𝗶𝘁𝗼 𝗠𝘂𝗶𝗰𝗵𝗶𝗿𝗼

ยามตะวันใกล้ลับฟ้า แสงอัสดงทอดผ่านคฤหาสน์ผีเสื้อ เนซึโกะก้าวเท้าเล็ก ๆ เดินผ่านโถงคฤหาสน์ผีเสื้อ เธอเห็นผู้คนที่คุ้นตา ก่อนจะหยุดมองพร้อมเอ่ยกล่าวทักทายด้วยรอยยิ้ม “สะ . . สะ . . สายัณห์สวัสดิ์” นี่ใช่คำที่พี่จ๋าเคยพูดกับเธอรึเปล่านะ? — คงใช่แล้วละ

เห็นว่าเป็นกิจกรรมจากทางการ เสาหลักวารีจึงได้เข้าร่วมด้วย—เมื่อได้ผลลัพธ์เป็นเสาหลักวายุเข้าก็มีสีหน้าตื่นเต้นขึ้นมานิดหน่อย “……” ❀ บางที… นี่อาจเป็นโอกาสอันดีในการจะเอาโอฮางิมิตรภาพให้กับอีกฝ่ายก็เป็นได้ ใช่หรือเปล่านะ ?

“ พูดจบหรือยัง— ผมต้องอดกลั้นอยู่นานเลยล่ะกว่าจะฟังแกพูดพร่ำเพ้อจบ เพราะงั้นอย่าพูดให้มันมากความเลย ต้องสนทนากับพวกแกหลายตน , ผมต้องใช้เวลากี่วันกว่าจะฟังจบกัน ถึงปีเลยหรือเปล่านะ —? อืม—แล้วก่อนหน้านี้พูดว่าอะไรบ้างนะ พอดีมันยืดยานจนผมจำไม่ได้แล้ว “

ㅤ “ เจ้า… ชื่ออะไร… ” ㅤ

เอ่ยวาจาลมๆสนิทปากสนิทคอ เลือดเนื้อที่ตนหลงเหลือใยจึงตกต่ำลงถึงเพียงนี้ มิอาจกระจ่างแก่ใจตน หาใช่. แค่ฝีมือ ... เรื่อง ต่อปาก... ต่อคำ... ถือมีดีเช่นกัน... เจ้า ... ไม่ต้องเอ่ยสิ่งใด... ให้มากความ ... มาเป็นอสูร ... เสียเถอะ ... ... มุอิจิโร่

” ผู้ที่มีพรสวรรค์ ใช่ว่าจะไม่พยายาม ที่ตัวผมมาถึงจุดนี้ก็เพราะความพยายามและความแค้นที่มีต่ออสูรแบบแกเป็นแรงผลักดัน อีกอย่างนึง ผมเองก็พยายามอดทนมากนะในการฟังแกพล่ามคำพูดช้ายานนั่น— พูดให้มันเร็ว ๆ หน่อยสิ เป็นอสูรมักจะว่องไวไม่ใช่หรือไง พูดแบบคนแก่ไปได้ อะ—แก่จริงนี่นา “

ㅤ “ อายุเจ้า… ประมาณสิบสี่… ร่างกาย… ทักษะ… ถูกขัดเกลา… อย่างไร้ที่ติ… มิแปลกใจ… ที่ข้าเหล่านั้น… อยากให้เจ้า… มาเป็นอสูร… เพราะเจ้า… จะมีประโยชน์… กับท่านผู้นั้น… อยู่ไม่น้อย… ” อืม… ค่อนข้างจะมีเหตุผล เป็นเมล็ดพันธุ์ที่น่าสนใจมาก หากเป็นอสูรก็ถือว่าคุ้มเหลือ ㅤ