Tokito Yuichiro

⠀ “ ถึงพระผู้เป็นเจ้า ได้โปรด... ช่วยน้องชายข้าด้วย ” ⠀⠀ 🌬 時透 有一郎 Tokito Yuichiro ⿻ โทคิโท ยูอิจิโร่ ⠀

⠀ ต่อให้พยายามมากสักแค่ไหน สุดท้ายแล้วมันก็ยังไม่มากพออยู่ดี เพราะประเมินตัวเองเอาไว้สูงเกินไป สุดท้ายแล้วก็เลยต้องมาตายอยู่ที่นี่ ทั้งที่มีสิ่งที่อยากปกป้องเอาไว้ สุดท้ายแล้วทั้งชีวิตก็ไม่อาจหาคำตอบได้ว่ามันคือสิ่งใดกันแน่ ผม ─ จะต้องตายแล้วจริง ๆ หรอ ? ⠀

ㅤ หัตถ์เคลื่อนให้มาก ปากอ้าให้น้อย… ลำพังปากอ้าก็เห็นลิ้นไก่ อย่าเสียเพลาพล่ามสิ่งมิรู้ความ จงปฏิบัติตามกิจวาระให้สำเร็จ มีเพียงการปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัดเท่านั้นถึงจักทำให้เจ้ามีชีวิตรอด หากปฏิเสธ… เบื้องหน้าย่อมมีเพียงมรณาการ ㅤ

ㅤ ㅤแสงแดดส่องลอดหน้าต่างมาทักทายเจ้าของพวงแก้มที่ขึ้นสีชมพูระเรื่อราวกับถูกจุมพิตจากดวงอาทิตย์ มรกตคู่เป็นประกายระยิบระยับราวกับดวงดาวตอนกลางวันนั้นมีอยู่จริง ㅤ" ฮว๊าา ～ ได้เจอทุกคนยามสายแบบนี้แล้วสดชื่นจังน้า (˶ᵔ ᵕ ᵔ˶) วันนี้ก็พยายามเข้าน้า ฉันเองก็จะพยายามด้วย ! ♡ " ㅤ

การสอบคัดเลือกรอบสุดท้าย . . จบลงแล้ว กิยูฟื้นขึ้นมาหลังจากหลับไปนาน เพราะอาการบาดเจ็บที่หนักกว่าที่คิด ลืมตาขึ้นมาก็พบกับเพื่อนร่วมรุ่นสองคนที่ซาบิโตะได้ฝากฝังให้เฝ้าตน "จบแล้วเหรอ?" เขาถามหลังจากที่เพื่อนใหม่ทั้งสองบอก "แล้วซาบิโตะล่ะ?" ซาบิโตะปลอดภัยรึเปล่า ? +

⠀ จดหมายจากหลังม่านถูกส่งถึงมือโดยอีกาคาสุไก มีข้อสงสัยที่บุคคลปริศนามาหย่อนจดหมายไว้ให้ "กำลังกังวลเรื่องการพูดถึงหรือพูดคุยกับข้าโดยตรงเรอะ?" เสาหลักวายุไม่ใช่คนช่างจ้อ บางคราวจึงทำได้เพียงรับรู้และจากไป "พวกแกอยากทำอะไรก็ทำไปเหอะ" ⠀

⠀ ยิ่งมีความปรารถนาล้นเหลือ ก็ยิ่งแสดงให้เห็นว่าตนอ่อนแอ ขอโทษนะ . . . มุอิจิโร่ ที่ข้าไม่สามารถอ่อนโยนกับแกได้เลย ข้าไม่มีโอกาสที่จะได้ทำแม้แต่นิด การใจดีกับคนอื่น อย่างไรก็มีเพียงผู้ถูกเลือกที่จะทำมันได้ . . . ข้า . . . ขอโทษ . . . ⠀

ㅤ อสุราหลุบดวงเนตรสบทอหัตถ์กร้านที่ด้านหนาและตรากตรำมานานนม หากแต่กิเลสและบรรดาโลภะก็มิเคยถดถอย “ … ” มิทันไรนั้น— หัตถ์กร้านกอบกำไว้แน่นจนสั่นสะท้าน อสุราแหงนดวงหน้ารับฟ้านภายามราตรี ㅤ

⠀ คานาโอะーเคยมีความฝันรึเปล่า ? ไม่รู้ ไม่เคยรู้ด้วยซํ้า ถูกถามแบบนั้นอยู่บ่อยเหลือเกิน สุดท้ายก็ไม่มีคำตอบให้เลยสักครั้ง ความฝันคือสิ่งที่ปรารถนา หากว่าได้เกิดขึ้นจริง ก็คงจะดี ⠀

⠀ เพลาบ่ายกับความสงบรอบกาย , มีเพียงเสียงหินแร่กระทบโลหะดังออกมาจากบ้านหลังตรงหน้า "ดาบข้าเสร็จรึยัง?" ถือวิสาสะเปิดประตูเข้ามาเยี่ยมเยียนช่างตีดาบประจำตัว , ดูท่าวันนี้ดาบนิจิรินของเขาจะกลับมาคงสภาพเดิมอย่างสมบูรณ์แบบ ขอบคุณสำหรับดาบ ได้เวลากลับไปทำภารกิจสักที ⠀

อะไรกัน? กำลังร้องเรียกหาพระเจ้างั้นหรือ? มนุษย์เอ๋ย ช่างน่าเวทนา อับจน ไร้หนทาง จนต้องร้องหาสิ่งที่ไม่มีอยู่จริง ใช่แล้ว สิ่งเหล่านั้นไม่มีจริง แม้สิ่งที่ร้องขอจะไม่เคยเป็นจริง กระนั้นก็ไม่เคยหยุดร่ำร้องเรียกหา โง่เง่าเสียจนหยาดน้ำใสในตาข้าไหลริน

"อรุณสวัสดิ์ครับ! ✨" "เช้า ๆ แบบนี้พวกพี่สาวมาออกกำลังกายกันเถอะ ! ยืดเส้นยืดสายตอนเช้าจะได้กระปรี้กระเปร่าครับ! อ้าว.. ตอนนี้สายแล้วนี่นา 💦💦" "ถ้างั้นก็ไม่เป็นไร! ขอให้วันนี้เป็นวันที่ดีของพี่ ๆ ทุกคนนะครับ! อย่าลืมทานข้าว หาเวลาพักผ่อน ระวังฝนกันด้วยนะ~ ✨"

ให้น้องมุยช่วยอุนแม่ปกป้องสายชารจ์นะกั๊บ 🩵 (ทำมาแจกนะคะ ไม่มีขาย😭)

⠀ อะไรของแก แล้วเมื่อไหร่จะโต ⠀

⠀ ตอนเด็กเขาน่ะขี้แย ─ เกิดอะไรขึ้นนิดหน่อยก็จะร้องไห้ แล้วก็เอาแต่เรียกหาพี่ยูอิจิโร่ “ ฮึก . . . พี่ครับ ” ⠀

⠀ เมื่อฝันร้ายนั้นผ่านพ้นไป ตัวเขาก็ฝึกฝนอย่างเอาเป็นเอาตาย แม้ม่านหมอกหนาจะบดบังซึ่งความทรงจำ ทว่ามีสิ่งหนึ่งที่ยังคงชัดเจนไม่แปรเปลี่ยน คือความโกรธา ความเคียดแค้น ─ ที่หยั่งรากลึกและแผดเผาไปทุกส่วนของร่างกาย จะต้องฆ่าล้างบางพวกมันให้หมด นั่นเป็นสิ่งเดียวที่เขาจดจำได้ ⠀

⠀⠀ กระจก.. แตกอีกแล้วหรือ มือกำแน่น รอยยิ้มบนใบหน้ากระตุก ใครกันนะ เป็นใครกันนะที่ทำให้กระจกหน้าต่างคฤหาสน์ผีเสื้อแตก — ซ้ำแล้วซ้ำอีก 💢 ⠀⠀

“ จริงสิ จริงสิ~ เพราะเมื่อวานเป็นวันสุดท้ายของ Demon Slayer: Infinity Castle Arc Pop-Up Store in Thailand จึงถือโอกาสปิดอารามเพื่อไปเยี่ยมชมเสียหน่อย “ ” ข้านำภาพบรรยากาศเมื่อวานมาให้พวกเจ้าเหล่าสาวกได้ชม เป็นงานที่ดีเลยทีเดียว ข้าได้ตัวข้ามาด้วยนะ! “

@YuichiroTKT ช้าไปสักหน่อย แต่มาวาดแล้วนะ 👉🏻👈🏻