naser abbaspoor

مِصرَ أيّامَ مسيطوسَ، فَنَقْلتُموها إلَى بِلادِكُمْ، و نَسَبتُموها إلَى أنفُسِكُمْ؟». ج2، ص 288

جنّیان، یک یونانی به حکمت و دانشِ یونانیان می‌بالد، آنگاه وزیر بدو چنین می‌گوید: « مِنْ أينَ لَكُمْ هذِه العُلومُ و الحِكمَةُ الَّتي ذَكَرتَهاو افتَخَرتَ بِها، لو لا أنَّكُمْ أخَذتُمْ بَعضَها مِنْ آلِ إسرائيلَ أيّامَ بطليموسَ، و بَعضَهامِنْ عُلَماءِ أهلِ

بسیاری از یهودیان گمان می‌کردند که یونانیان دانشِ خود را از آنان گرفته‌اند! مونک در یکی ازکتاب‌هایش گوید: درین باور «تا آنجا پیش رفتند که فیثاغورس، ارسطو و افلاطون را شاگردِ یهودیان به‌شمار آوردند.»: Man ging so weit, in Pythagoras, Plato und Arietoteles Schüler der

@VitaPoetica00 پیشترها کانالی داشتم به‌نام «پویاییِ اندیشه»؛ ولی هر روز وقت نمی‌توانستم نکته‌ای بگذارم، کم‌کم ازآن کار دست کشیدم.

@NaserAbbas56069 جناب عباسپور کاش کانالی در تلگرام ایجاد کنید و مطالبتون رو اونجا هم بذارید.

در دینکردِ 3، بر سامانمندی و پایندگیِ هنجارها و دهش‌های اورمزد، پافشاری شده است؛ نمونه را: قانونِ او میانِ دو آسایش و بی‌مرزیِ [illimitation originelle / repos (āsān) originel] پیشین و پسین، همان است که از آغاز بریده و دوخته شده است؛ درین میانه که جهان آمیخته و در پویش و زایش

شناخته و تعریف‌شده و پایدار زیسته‌اند، نه چون خدایانِ بیابانگردان که با ریش‌سپیدی و کدخدامنشی و میانجی‌گری و روزمرگی، کارِ مردمان‌شان را پیش می‌برند و همواره با مردم‌شان «وَر»می‌روند!

پیش، برنامه‌اش را ریخته و روان ساخته، دست‌کاری‌هایی زیرِ عنوانِ «معجزه»، «بَداء»، «نَسخ» و...ندارد. این نکته نشان می‌دهد که اورمزد خدای جایی است که درآن، قانون‌های کلانِ کشوری و برنامه‌های بنیادین برای ادارۀ مردمان بوده است، خدای مردمانی که در کشوری پهناور، با هنجارها و آیین‌های

و منظورش دیندارانِ دیگر - یعنی دیگراز آیینِ مزدایی - است.

Les docteurs dont la doctrine est que la volonté de Dieu est changeante (vartišnīk), à chaque jour une parole (saxvan-ē) et sa parole menace de remplir d’hommes lʼenfer, celui qu’ils tiennent pour dieu, du fait que sa volonté n’est pas constante et que sa parole humilie les

واژۀ «Les docteurs» در برابرِ واژۀ «کیش‌داران» در متن پهلوی نهاده شده.

hommes / en les menaçant de misères, ressemble plutôt au Gannāk Mēnōg. LE TROISIÈME LIVRE DU DĒNKART Traduit du pehlevi par J. de MENASCE, c. 208, p. 218-219.

@LifeImageFarsi در جایی نوشته‌ام: کشتگر هم «عابِد» است و هم «کافِر»: «וְאָדָם אַיִן לַֽעֲבֹד אֶת הָֽאֲדָמָֽה / وِآدام اَیین لَعَوُد اِت هااَداما / و آدم بر خاک کار نکرده بود.». (پیدایش، 2، 5)، «و یُقالُ لِلزّارِعِ: کافِرٌ، لِأنَّهُ یُغَطِّي الحَبَّ بِتُرابِ الأرْض / و کشتگر را کافِر گویند...

کسی می‌دونه واژهٔ «کافر» که در عربی کهن برای «کشاورز» هم به کار می‌رفته، دقیقاً چگونه وارد الهیات شده؟ آیا این انتقال صرفاً از معنای ریشه‌ایِ «پوشاندن»ه، یعنی کشاورز دانه را می‌پوشاند و کافر حقیقت را، یا زمینهٔ تاریخی و تحول معنایی پیچیده‌تری هم در کار بوده؟

@alirnjbr به نقل از ابن مَیمون در فَرگَرد 12 از پارۀ سومِ دلالةُ الحائرین. وی این سخن را از کتاب «الهیّات» رازی نقل کرده که از بین رفته است و گویا ابن مَیمون بدان دسترسی داشته.

«تمامیِ زندگی آمادهٔ درد است. شیوه‌های‌ کسب لذت را در نظر آورید. و شیوه‌های القای درد. نسبت اولی به دومی همچون نسبت ماه است به خورشید.» دقیق و نقطه‌زن.

@alirnjbr زکریای رازی گوید: «بدی در هستی بیش از نیکی است، و تو هرگاه آسایش انسان و خوشی‌هایش را در گذرِ زندگی‌اش، با دردها و رنج‌های سخت و گزندها و زمین‌گیری‌ها و بدشگونی‌ها و اندوه‌ها و سیه‌روزی‌ها که بدو می‌رسد بسنجی، خواهی یافت که بودنِ وی – یعنی انسان – گرفتاری است و بدیِ سترگ.».

@yavar1649921 در دینکرد گوید حکمت، اراده، کُنش و زمان - که از دارایی‌های اورمزد هستند - پایدار و بی‌دگرگونی (immuable / avartišnik) هستند، و آنچه دگرگونی و گسترش دارد، آمیختۀ کُنشِ محدود و زمانِ محدود است. «رویداد» نتیجۀ آمیختگی کُنش و زمان است. کُنش به‌فرجام به رامش می‌رسد و زمان به بی‌مرزی.

جالبه لایبنیتس مقداری درون سنت نوافلاطونی هم بود و قائل به دو نوع راستی(حقیقت) "راستی های ابدی" که در عقل مطلق خدا بود که بهش می گفتveritates rationis (راستی های عقل) و راستی های مربوط به زمان و امور واقع که بهش می گفت : veritates facti (گزاره ۳۳ منادولوژی)

@Conformistzone ارسطو برای آغاز «شناخت» نیازمندِ «limite / مرز» بود، و این «مرز» را به «مُحَرِّکِ أوّل / πρῶτον κινοῦν» داد تا پایۀ توضیحِ جهان را پی گذارَد؛ دینکرد (فَرگَرد 208)، همین «limite» را برای «زمان» نهاد (از راهِ حکمتِ همه‌آگاهِ اورمزد)، و از راهِ زمانِ مرزین برای کار (فعل / action).

@Conformistzone سخن من این است که این خط و زبان (پهلوی) «متنِ» کهن دارد، و «متن» همواره زایاییِ زبانی و واژگانی دارد، چه ریخت‌پذیریِ پارسیِ دری ناگزیر بوده باشد و چه نباشد. متن‌هایی مانندِ دینکرد، جستارهای فلسفی دارند و درآن برای مفهوم‌های یونانی، معادل‌سازی شده است، پس با آن اندیشیده‌اند.

زبان پهلوی نویسنده و گوینده را در کاربرد و ساختِ واژه توانا و پردل می‌سازد و بر چیرگی او بر پارسیِ کنونی می‌افزاید. به‌نظرم فراگیریِ این زبان برای کسانی که در کار ادبیات پارسی و ترجمه به پارسی هستند بایسته است. ایرانیان بیش از هزار سال با این خطّ و زبان نوشته و اندیشیده‌اند؛

@Conformistzone گرچه بسیاری از متن‌های یادشده پس از اسلام نوشته شده‌اند، ولی پردازشِ نکته‌ها و مسئله‌های مشترک، در آنها به‌گونه‌ای است که به‌هیچ رو نمی‌توان گفت برگرفته از آیینِ نو است، بل وارونِ آن را می‌توان نشان داد.

@NaserAbbas56069 مسئله اینه که بیشتر این آثار که خودت هم به درستی اشاره کردی که نگارششون پس از ورود اسلام به ایرانه، عموما متون مذهبی هستن و فاقد روح عمومی اجتماع. اصولا کتاب و سواد در محدوده حکومت داری و دیوان سالاری و طبقه متولیان دین معنا داشت نه میان مردم عادی. به همین علت کتاب ها اندک بودن