Nicholas (ตอบโรลบ่ไหวแล้วยุ่งมาก)

ความเงียบโรยตัว— เสียงลม เสียงคลื่น เสียงผู้คน แฟรี่โรสเอ่ย แผ่วเบา “เรา.. คิดมาหลายวันแล้ว” มันไม่ใช่ความคิดเพียงชั่ววูบ ไม่ใช่ความเข้าใจผิด หลังผ่านการไตร่ตรองมาอย่างดี แฟรี่โรสมั่นใจ หายใจเข้าลึกครั้งสุดท้าย รวบรวมความกล้าทั้งหมดเพื่อสบนัยน์ตาสีอ่อนคู่นั้น, เขาจ้องตรงมา รอคอยคำพูดอย่างใจเย็น มีเธอสะท้อนอยู่ในนั้น แต่แฟรี่โรสก็ยังคงเห็นประกายดวงดาราเหมือนดั่งทุกที คราแรกเธอนึกว่าเป็นเพราะเขามักมองขึ้นไปบนท้องฟ้า ทว่าตอนนี้เธอรู้แล้วว่าไม่ใช่ เหตุผลที่เธอมักเห็นดวงตาของเขาสวยงามอยู่เสมอนั้นน่ะ เพราะเธอชอบไง เธอชอบเขา “ เราชอบพี่ ” ไม่ใช่แบบพี่น้อง “หมายถึง.. ชอบจริงๆ” แต่เป็นในฐานะผู้หญิงคนหนึ่ง เปลี่ยนมือจากที่บีบเข้าหากันเป็นกำชายกระโปรงแน่นจนคิดว่ามันคงยับย่นแล้วเป็นแน่ แฟรี่โรสเม้มปาก ความร้อนผ่าวแผ่จากกลางใบหน้าไปถึงลำคอ เธอหลบสายตาเพราะเสียงหัวใจดังอื้ออึงขึ้นมาในหูจนทนไม่ไหว หากยังมองตากันต่อไป เธอคงไม่ได้ยินสิ่งที่อีกฝ่ายจะพูดแน่