Odette 🥧

31 Winter ❄️ (มาช้าแต่มานะ คอมมูจบซีซั่นแล้ว ขอบคุณทุกคนที่แวะเวียนมาหาน้องโอเด็ตค่ะ!! ไม่เข้าใจว่าทำไมหลายซีที่ผ่านมามักจะไม่ว่างฤดูหนาวทุกที(ฮือ) ดีใจมากๆ ที่ซีนี้ได้เล่นกับหลายๆ คนทั้งใหม่ๆและคนที่เคยเห็นหน้าเห็นตากัน ไว้พบกันใหม่เมื่อเราได้พบกันค่ะ ☺️ ขอคอนแทคได้นะคะ)

"ขอบคุณค่ะ คุณแม่ได้ยินคงดีใจ...." พอพูดจบเธอเว้นจังหวะพูดเล็กน้อย พร้อมเสียงหัวเราะที่ตามมาแผ่วเบา "ไม่สิ... อาจจะแอบฟังอยู่แล้วก็ได้" เธอพูดออกไปพร้อมผละออกจากอีกฝ่ายไปจัดแจงชา น้ำร้อนถูกเทใส่เหยือกมีที่กรองชาใส่อยู่ กาน้ำชาถูกเสิร์ฟมาพร้อม แก้วสองใบของทั้งคู่ รวมถึงมีนาฬิกาทรายกำลังค่อยๆ ไหลลงตามเวลาราวกับเพิ่งถูกคว่ำลง เธอเลือกประจำเก้าอี้เดี่ยวบริเวณใกล้กับโซฟาที่คริสเลือกนั่ง

@Odette_SVCS ชายหนุ่มหันไปมองตามเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของคุณเดินมาพร้อมกับกลิ่นหอมกรุ่นของน้ำผึ้ง เขาค้อมหัวเล็กน้อยเป็นเชิงขอบคุณ “ขอบคุณครับ มิสรันเดิล น่ารับประทานมากเลย” “เช่นนั้นผมขอรอชิมควบคู่กับชาตามคำแนะนำของคุณก็แล้วกัน ^^” “ที่นี่มีบรรยากาศดีและให้ความรู้สึกอบอุ่นมากเลยครับ”

[16 Summer | 08:30] @Odette_SVCS (มาบวกไว้ก่อน! เช็คไทม์ไลน์แล้วพบว่าคริสว่างแค่ 16 (...)) ชายหนุ่มคุ้นหน้าคุ้นตาแวะมาที่ร้านพายเจ้าประจำ -- อันที่จริงคุณไม่ได้เห็นหน้าเขาพักหนึ่งเลย เพิ่งจะกลับมาก็วันนี้ ฝ่ามือดันประตูเข้าไปจนเกิดเสียงเป็นการบอกให้คนในร้านรู้ว่ามีลูกค้า คริสโตเฟอร์ยังคงยิ้มทักทายเป็นมิตรดังเคย "อรุณสวัสดิ์ครับ"

@SVCS_Eirlys (เสียดายเหมือนกันค่ะะะ!! ถ้าซีหน้ามีจริง เราต้องได้เจอกันค่ะ 😭🍀)

@Odette_SVCS (รูปนี้ก็สวยน่ารักจังเลยค่ะ อุ่น ๆ ฟู ๆ ดีจัง! 😭🩶💚 เสียดายที่ยังไม่มีโอกาสได้เล่นกับคุณโอเด็ตเลย แต่ก็ขอบคุณสำหรับปีนี้มาก ๆ นะคะ)

31 Winter ❄️ (มาช้าแต่มานะ คอมมูจบซีซั่นแล้ว ขอบคุณทุกคนที่แวะเวียนมาหาน้องโอเด็ตค่ะ!! ไม่เข้าใจว่าทำไมหลายซีที่ผ่านมามักจะไม่ว่างฤดูหนาวทุกที(ฮือ) ดีใจมากๆ ที่ซีนี้ได้เล่นกับหลายๆ คนทั้งใหม่ๆและคนที่เคยเห็นหน้าเห็นตากัน ไว้พบกันใหม่เมื่อเราได้พบกันค่ะ ☺️ ขอคอนแทคได้นะคะ)

เสียงเตาแก๊สถูกจุดพร้อมวางกาต้มน้ำลง มีเสียงเครื่องครัวกระทบกันเบาๆ ประกอบบ้านที่ดูเงียบสงบนี่ ไม่นาน เธอก็เดินกลับมาพร้อมถาดขนมในมือ มันคือชอร์ตเบรดแท่งขนาดกลางๆ ที่เคลือบไปด้วยน้ำตาลหอมน้ำผึ้งเสิร์ฟให้แขกก่อน "ชาเหมือนน่าจะต้องรอสักครู่... กินอันนี้รอได้นะคะ แต่ฉันแนะนำให้กินคู่กับชาดีกว่า... มันค่อนข้างหวานทีเดียว" ยิ้มแห้ง "เป็นขนมที่น้องสาวฉันชอบค่ะ หวานกว่าปกติที่จะขายในร้านไปสักหน่อย"

ชายหนุ่มก้าวเท้าผ่านประตูตามเจ้าของบ้านเข้าไป กลิ่นแป้งสาสีชัดเจนจมูกจนอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองสำรวจ บรรยากาศห้องครัวทำให้เขานึกถึงใครบางคนขึ้นมานิดหน่อย แน่นอนว่าไม่ลืมส่งยิ้มและค้อมหัวทักทายอย่างสุภาพแก่ชายร่างท้วมที่เดินผ่านไปด้วยความเป็นมิตร เสียงฝีเท้ากระทบพื้นไม่ดังเท่าไหร่ คงรักษาจังหวะไว้ให้สุภาพพอที่จะขอเข้ามาเป็นแขกของบ้านหลังนี้ “ขอบคุณครับผม” เขากล่าวด้วยใบหน้ายินดี และไปนั่งรอบริเวณโซฟา ในระหว่างนั้นจึงมองรอบด้านเพลินๆ เพื่อทำความรู้จักบ้าน ‘รันเดิล’

(ทุกรูทสามารถย้อนหลังได้หมด เปิดใหม่ก็ได้-- ไม่ว่าจะเป็นช่วงเวลาไหน และสามารถตอบกันได้หรือตัดรูท/คุยจบรูท ได้เลยค่ะ มาเคาะๆ ได้เสมอเลยนะคะ 😌)

โอเด็ตนำทางคุณเข้าไปผ่านประตู กลิ่นขนมปังหลังร้านคละคลุ้งในอากาศกว่าด้านนอก มีทั้งกลิ่นแป้งสาลี อุณหภูมิความร้อนที่ต่างจากแอร์ด้านนอกชัดเจน เพราะเป็นเวลานี้ จึงเหลือเพียงก้อนแป้งสาลีที่ถูกวางพักไว้รออบ ชายหนุ่มร่างท้วม มีหนวดเครายิ้มให้พร้อมผงกหัวให้คุณก่อนจะเดินสวนออกไปนั่งหน้าร้านแทน ---โอเด็ตเปิดประตูอีกบานเพื่อนำคุณเข้าสู่ตัวบ้าน บ้านไม้ตกแต่งบรรกาศไม่ต่างจากร้านที่คุณเห็น แม้จะเล็กน้อยมันก็สะท้อนถึงตัวตนเจ้าของในบ้านไม่มากก็น้อย "นั่งที่โซฟาหรือโต๊ะที่ครัวก็ได้นะคะ ทำตัวตามสบายเลยค่ะ" ปล่อยคุณให้ทำตามใจ ส่วนตนเองก็ไปชงชาอย่างสบายอารมณ์

@Odette_SVCS สุภาพบุรุษท่านนี้ยืดตัวตรง ยิ้มบางๆ ยืนรอดังที่อีกฝ่ายกล่าวไว้ ทั้งยังแอบอมยิ้มให้กับบทสนทนาระหว่างพ่อลูกที่ผ่านหูเข้ามา จนเมื่อดูเหมือนว่าคุณจะตกลงกับคนทางบ้านเรียบร้อยแล้วเขาจึงยิ้มตอบจนดวงตาหยีกว่าเดิมเล็กน้อย แล้วก้าวเท้าตามไป “ขอรบกวนด้วยครับผม”

"ถ้าได้รางวัลจากซื้อก็จะเปลี่ยนเป็นได้ฟรีเชียวนะ" พูดหลอกล่อพร้อมยิ้มชอบใจ กอดกล่องนั้นไว้ในอ้อมแขน ดวงตาสบมองกล่องด้วยความรู้สึกอบอวลในอก ก่อนจะเลื่อนสายตาไปสบมองใบหน้าที่ยิ้มของอีกฝ่าย "....ฉันน่ะ หวังมากเลยว่าเธอจะไม่ได้รางวัลนั้นนะ" โอเด็ตไม่ได้กล่าวว่าเพราะอะไร แต่เธอค่อยๆ ปิดตายิ้มให้แทน

"สงสัยต้องรีบไปเคลียร์ชั้นวางบนเตาผิงให้มีที่วางโล่รางวัลซะแล้วสิ" หยอกเล่นกลับไป เขาเองก็ดูอารมณ์ดีเช่นกันที่คนรับดูชอบของขวัญ ส่ายหน้าไปมายิ้ม ๆ "เห็นโอเด็ตชอบของขวัญที่ผมเลือกให้ก็ถือเป็นรางวัลแล้วครับ" บอกอย่างนั้นแล้วรีบพูดเสริม "อ๊ะ- แต่ขนมปังจะมาซื้อทุกเช้าอยู่แล้ว เตรียมไว้ได้เลย"

10 Fall 🍂| @Odette_SVCS ร้านเบเกอรี่และพาย ' Melt ' | 11:00 AM หลังส่งนมเสร็จก็แวะมาเป็นครั้งที่สองของวัน เขาเลือกมาในช่วงเวลาที่ร้านน่าจะไม่ยุ่งนัก เดินเข้ามาทางเปิดประตูหน้าเหมือนลูกค้าคนหนึ่ง ลูกค้าที่ยิ้มแป้นเข้ามาพร้อมกล่องของขวัญในมือ 😊🎁✨

พอได้ยินแบบนั้นเสียงหัวเราะเบาๆความโล่งใจปนออกมา "อืม... ใช่แล้วล่ะ" "ฝากเก็บความลับของฉันไว้ด้วยนะ" ทำมือตะบบอากาศ(?)ทำเป็นว่ารับกุญแจนั้นไว้แล้ว เก็บใส่กระเป๋ากระโปรง ขยับเปิดประตูลงจากรถและชะโงกตัวลงมามองผ่านกระจก "ถ้างั้น....ก็.... ฝันดีนะพีท ขอบคุณสำหรับวันนี้มากจริงๆ..." | . . "และ ไว้เจอกันวันนี้อีก.... ในปีหน้านะ"

ปีเตอร์กำลังมองเข้าไปบ้านตอนโอเด็ตหันมาหา เขาหันไปเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยกับน้ำเสียงตอนถูกเรียกชื่อ "ได้อยู่แล้วครับ" ตอบกลับแทบจะในทันที ราวกับว่าเตรียมตัวรอคำขอนี้ไว้อยู่แล้ว ...คงเพราะถ้าสลับตำแหน่งกัน เขาก็คงจะขอแบบเดียวกันนั่นเอง "ไม่อยากให้เป็นห่วงใช่มั้ยล่ะ?" ยักไหล่เบา ๆ ก่อนจะทำท่ารูดซิปปาก 🤐ล็อคกุญแจในจินตนาการแล้วโยนให้โอเด็ตรับ "เป้าหมายปีนี้ ช่วยเก็บความลับให้โอเด็ต check✅"

28 Summer | #DOMJSVCS3🪼 | 22:30 PM โอเด็ตอยู่ในชุดสบายๆ และผมหางม้ามัดสูง ดวงตามองลงยังทะเลที่มีแสงสะท้อนสวย ท่ามกลางความมืดมิด ดวงตาเหม่อลอยไปกับห้วงความคิดที่ยากแม้จะคาดเดา ปลายเท้าสัมผัสกับผิวน้ำจนเกิดการสะท้อน จ๋อม... "....ฤดูร้อนจะหมดแล้วเหรอ" เสียงพึมพำ หลายอย่างที่เกิดขึ้นในฤดูร้อนนี้ช่างผ่านไปไวกว่าที่เธอคาดไว้เสียอีก

(มาอวดคอมมิชนักโบราณคดีบ้างานครับ 😌 CMS by kanuay69)

#SVCS_Commu👾 📢 ประกาศเกี่ยวกับกิจกรรม #NmargetSVCS3 ✨ :: ท่านที่ต้องการออกบูธขายของในงานไนท์มาร์เก็ต สำหรับผู้ที่สนใจตั้งร้านขายของในงานไนท์มาร์เก็ตที่จะจัดขึ้น สามารถลงทะเบียนเพื่อออกบูธ ได้ตั้งแต่วันที่ 10 - 14 พ.ย. 68 ในการลงทะเบียน: ทักแอคไก่ แจ้ง รายการสินค้าที่จะขาย พร้อมผู้ร่วมบูธ และหากมี กิจกรรมหรือมินิเกม ในร้าน กรุณาแนบไฟล์รายละเอียดกิจกรรม เข้ามาเพิ่มเติม ด้วยนะคะ

ได้ยินแบบนั้นเธอก็เลิกคิ้วขึ้นมาอย่างสนใจ "อืม~ งั้นสักครู่นะคะ" สีหน้าราวกับนึกเพียงครู่เดียว เธอก็สามารถตัดสินใจได้ทันที โอเด็ตเดินไปชะโงกหน้าหลังประตูหลังร้านที่มีเพียงครึ่งบาน | เสียงที่ดังขึ้นเป็นบทสนทนาของพ่อลูก คุณสามารถได้ยินเพราะดังพอควร "พ่อคะ เฝ้าร้านให้หน่อยสิ หนูจะรับแขกสักหน่อย---" 🧔‍♂️"ใครเหรอ?" "คุณโจนส์น่ะค่ะ หนูอยู่ตรงห้องนั่งเล่นนั่นแหละ มีอะไรก็เรียกได้เลยนะ" 🧔‍♂️"โอเค อย่าลืมเอาชอร์ตเบรดอันนั้นไปให้เขากินด้วยนะลูก" "ค่า--" | หลับกลับมาหาคุณด้วยรอยยิ้ม 😊 "เข้าไปในบ้านฉันกันค่ะ" ชวนคุณให้เดินตามมาผ่านประตูหลังร้านเมื่อครู่นั่นแหละ

@Odette_SVCS มิสเตอร์โจนส์อมยิ้ม เลิกคิ้วขึ้นกว่าเดิมอีกหน่อยเมื่อเห็นคนกลับคำพร้อมยื่นข้อเสนอ นั่นทำเอาเขาอดไม่ได้ที่จะหลุดส่งเสียงหัวเราะเบาๆ เขาเช็คนาฬิกาข้อมือ แล้วเงยหน้ากลับขึ้นมาเอ่ยตอบ “ผมพอจะมีเวลาอยู่อีกสักหน่อย หากมิสรันเดิลเองก็สะดวกเช่นกัน ^^” ของถูกวางลงกลับสู่ที่เดิมอีกครั้ง

ได้ยินอย่างนั้นก็เผลอหลุดหัวเราะออกมาอีกครั้ง เสียงหัวเราะและคำพูดของคุณ ราวกับเป็นสิ่งที่ทำให้เหตุการณ์ที่เกิดก่อนหน้า เบาลงในใจของเธอ เมื่อรถจอดลง มีเพียงจากโคมไฟติดผนังนอกบ้าน บริเวณประตูเท่านั้นที่ส่องสว่างอยู่ ยามค่ำคืนที่คนในบ้านต่างหลับกันแล้ว ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ "..." โอเด็ตมองบ้านที่ปิดไฟสนิท ก่อนจะหันไปบอกกับคุณผู้อยู่ข้างๆ "...นี่ พีท" น้ำเสียงจริงจังขึ้นเล็กน้อย กว่าปกติ | "แม้จะฟังดู.... ไม่ค่อยดีเท่าไหร่แต่......" "ช่วยเก็บเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้เป็นความลับกับออเดรย์และก็พ่อของฉันได้ไหม?" ....แม้ใจจริงโอเด็ตรู้ว่า สมควรที่จะบอก แต่เธอกลับไม่อยากให้พวกเขาต้องรับรู้และเป็นกังวลในสิ่งที่เกิดขึ้น แม้แต่นิดเดียว

มีเสียง "เยส" หลุดออกมาเบา ๆ เขากระแอมไอเล็กน้อย ก่อนจะปล่อยมือขวาที่จับพวงมาลัยรถ มาทำท่าจดยุกยิกตรงตำแหน่งหัวใจตัวเอง "จดไว้ในใจแบบนี้ ไม่ลืมแน่นอนครับ" ธรรมเนียมของที่บ้านเขาล่ะมั้ง? มีความพยายามที่จะเม้มปากไม่ให้หลุดยิ้มมากเกินไป แต่ดูยังไงก็แทบไม่เห็นผล เขาเลี้ยวอีกครั้งก่อนจะชะลอความเร็วของรถลงจนหยุดนิ่ง ถึงบ้านของโอเด็ตแล้ว

"ถ้าเป็นแบบนั้น ไหมพรมคงเหงาแย่สิ.... ไม่เอาด้วยหรอก" หัวเราะเบาๆ กับการได้ยินว่ารอได้ "ถ้ารอไปอีกปีหน้า หน้า หน้า--- ฉันคงจะมอบโล่นักรอแห่งปี สาขาเพอลิแกน ให้กับปีเตอร์ แคทเทิลตันแล้วล่ะ" พูดหยอกเย้าอย่างอารมณ์ดี อาจเป็นเพราะชอบของขวัญของคุณมาก เธอเก็บมันวางอย่างเบามือและปิดฝากล่องเอาไว้ตามเดิม "รางวัลเป็นขนมปังฟรีทุกเช้าตลอดฤดูคงไม่เลว"

@Odette_SVCS 😊✨ มองรอยยิ้มอีกฝ่ายแล้วยิ้มตาม "ปีนี้ไม่ทัน ก็ยังมีปีหน้า" "ปีหน้าไม่ทัน ก็ยังมีปีหน้าหน้า" "รอได้เสมอครับ"

"ฉันเองก็คิดแบบนั้นค่ะ อาจเพราะว่าเพอลิแกนไม่มีตึกใหญ่ๆ บังลมทำให้อากาศถ่ายเทได้เสมอ" เพลงที่คลออดังระหว่างบทสนทนาแสนเรียบง่าย ทำให้ความเกร็งลดน้อยลง มือประสานบนหมวกที่วางไว้บนตักสายตามองทางพลางเหลือบมองผู้สนทนาเป็นบางครั้ง "คุณแดเนียลรู้จักเพลงนี้ไหมคะ? " "ฉันค่อนข้างชอบเพลงที่เพียงทำนองกับจังหวะแบบนี้ แต่ไม่เคยได้ยินเพลงนี้เลยค่ะ"

และคนที่ว่องไวกว่าก็ดูภูมิใจมากเสียด้วยที่ได้ทำทุกอย่างแทน เขายิ้ม เป็นรอยยิ้มที่แผ่กว้างและจริงใจ ผงกหน้าครั้งหนึ่งเป็นการรับคำนอบน้อมนั่น ช่วงขาที่ยาวของเขาทำให้แดเนียลเดินไม่กี่ก้าวก็วนรอบรถ สายตาสอดส่องตรวจเช็คเป็นขั้นสุดท้าย หากโอเด็ตมอง จะเห็นเขาเคาะนิ้วในอากาศ เป็นการนับให้ถ้วนก่อนตัดสินใจกลับไปยังที่นั่งคนขับ "ร้อนไหมครับ?" นิ้วเขาเลื่อนไปที่ปรับแอร์ก่อนที่คุณจะทันตอบ เพิ่มลมและความเย็นเล็กน้อย เมื่อคาดเข็มขัดนิรภัยเสร็จสิ้น รถก็เริ่มออกตัว . . แดเนียลเอื้อมไปเปิดเพลงคลอเบา เป็นเพลงที่มีแค่ทำนองไร้เนื้อร้อง ซึ่งช่วยเพิ่มสมาธิได้ดี สายตาเขาจับจ้องที่ถนนเป็นส่วนมาก ถึงอย่างนั้นโอเด็ตก็ยังรู้สึกได้ว่าเขาไม่ได้ละเลยผู้ร่วมทางของตน "ช่วงนี้อากาศในเมืองร้อนเนอะครับ" บทสนทนาเรื่อยเปื่อยเริ่มในที่สุด "ผมว่าเพอลิแกนอากาศเย็นกว่าเยอะ"

11 summer 🌞| ซูซูซิตี้ | 14:00 PM วันนี้โอเด็ตมาซูซูชิตี้ตั้งแต่เช้าเพื่อคุยงานส่วนตัวของเธอ แต่กว่าจะคุยกันเสร็จก็เพลินจนเลยเวลาไปนานมากโข มือแนบโทรศัพท์กับหู ฟังเสียง ตื๊ดดด ตื๊ดดด เบอร์ของเมแกน...เพื่อนสาวมารับสายแต่ยังไม่มีวี่แววจะรับในตอนนี้ ".....ประชุมอยู่เหรอ" ".... วันนี้จะได้กลับไหมนะ" พึมพำเบาๆ ก่อนจะจัดกระโปรงนั่งบนกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ มือขยับกดหมวกปีกใหญ่ให้พอช่วยบังแสงแดดของฤดูร้อน

PART XXXIX #SVCS_Commu 👾 ᴀɴᴅ ʏᴏᴜ'ʟʟ ʙᴇ ᴀʟʀɪɢʜᴛ [เทศกาลตกปลาน้ำแข็ง] #IceFishingSVCS3 ☃️ [Highly recommend to read] docs.google.com/presentation/d… now playing : CITY OF STARS - LA LA LAND ✨

03 Winter ❄️ | ฟาร์มแคทเทิลตัน | เขต10 วิวสีขาวโพลนขาดสีสันสดใส อากาศเย็นที่เสียดแทงตอนหายใจเข้าเต็มปอด วัวที่ร้องงอแงเพราะอดกินหญ้าสด(อันนี้มโนไปเอง) ฤดูหนาวไม่ใช่ฤดูโปรดของเขา จะเรียกว่าเป็นฤดูที่เขาชอบน้อยที่สุดก็ว่าได้ แต่สำหรับการปั้นตุ๊กตาหิมะนั้นเป็นคนละเรื่องกัน- —— (มาแปะสกินฤดูหนาวของพีทครับ!) (Commission By. QuaraFox)

@Nyra_SVCS (รอเจอนะคะ 🥺🫶✨✨✨)

@Odette_SVCS (เดี๋ยววันเสาร์แวะไปหาที่บูธเลยครับ🥺🌷/แพ็คกระเป๋า)

(มาขอพื้นที่แปะ OC Card น้องโอเด็ต สำหรับงาน CA10 ค่า มารับกันได้นะคะ ☺️🌸 ไม่ต้องแลกก็รับได้! ) (วันเสาร์บูธ E05-06 | วันอาทิตย์เดินงาน สามารถสะกิดไหล่ในเดมได้ค่ะ)

@Peter_SVCS "ฉันไม่แน่ใจเลยค่ะ ว่าช่วงนี้จะว่างถักไหม...." หยิบไหมพรมสีเทาหม่นขึ้นมาดู นิ้วเรียวค่อยๆ บรรจงลูบมันอย่างช้าๆ "แต่อยากทำค่ะ..." รอยยิ้มกว้างขึ้น "ฉันหวังว่ามันจะเสร็จทันไม่เกินช่วงฤดูหนาวแล้วจะได้ใส่มาอวดนะคะ"

| | พึ่งรู้ตัวว่าเผลอกลั้นหายใจก็ตอนที่ได้ยินคำขอบคุณ สูดลมหายใจเข้าแล้วตอบด้วยรอยยิ้มดีใจ ผสมภูมิใจนิด ๆ "ด้วยความยินดีครับ" เขามองรอยยิ้มของโอเด็ตอย่างมีความสุข เป็นคนมอบของขวัญที่รู้สึกเหมือนได้รับของขวัญเองซะอย่างงั้น "รอดูเลยครับว่าโอเด็ตจะเสกมันออกมาเป็นอะไร" "อย่าลืมโชว์ผมนะ"

ได้ยินแบบนั้น สายตาที่มองนิ้วตนเองอยู่ก็หยุดลง เปลี่ยนสายตามามองใบหน้าด้านข้างของอีกฝ่ายในขณะที่ขับรถอยู่แทน "ชวนล่วงหน้าเป็นปีเลยเหรอ?" หลุดหัวเราะเบาๆ "อืม~" ละสายตากลับไปมองทางข้างหน้าอีกครั้ง ราวกับอยากใช้ความคิดไตร่ตรองให้ดีก่อนตอบ . ... "ถ้าพีทหรือฉันไม่ลืมซะก่อนก็ได้แหละ ปกติฉันก็อยู่ดึกกว่าคนที่บ้านตลอดอยู่แล้ว"

หยิบน้ำมาดื่มให้หายเค็มในคอบ้าง เขาหลุดยิ้มออกมาอีกครั้งตอนได้ยินคำพูดจากอีกฝ่าย "พูดแบบนี้ผมคาดหวังแล้วนะว่าปีหน้าจะเจออะไรเด็ด ๆ อีก" แล้วรีบพูดเสริมเมื่อนึกขึ้นได้ "อะ- แต่ไม่เอาตกน้ำแล้วนะครับ หัวใจจะวาย ผมเนี่ย" เข้าโค้งแบบไม่มองทางเพราะหันมามองโอเด็ตอยู่ ชวนให้หวาดเสียวอยู่เหมือนกัน แต่ก็ปลอดภัยดีเพราะคุ้นทาง(...) "กับเรื่องส่งกลับบ้านนี่ไม่มีปัญหาเลย ยินดีเสมอครับ" "แต่เพื่อความปลอดภัย..." พูดแล้วก็หันกลับไปมองทางดี ๆ "ไว้ปีหน้ามาดูกับผมไหมล่ะ?" "สัญญาว่าปูไม่ให้หนีบ น้ำไม่ให้ตกแน่นอน" ...เกี่ยวมั้ยไม่รู้ แต่ชวนเผื่อล่วงหน้าไปแล้วหนึ่งปี